Αυτό δεν είναι «σεσημασμένο»;

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ 

Το success story– πλεόνασμα επέστρεψε. Όπως επί Σαμαρά. Τώρα το πανηγύρι είναι «αριστερό». Πως προέκυψε αυτή η χαρά;

α) Από τα 7 δισ. ευρώ του πλεονάσματος τα 2 δις προήλθαν από  αύξηση έμμεσων φόρων. Μόνο από την εκτίναξη του ΦΠΑ από  13% στο 24% η νέα επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων ξεπέρασε το 1,5 δισ. ευρώ.

β) Περί τα 2 δις ήταν τα νέα βάρη στην άμεση φορολογία. Μεταξύ άλλων η αύξηση στο 100% της προκαταβολής φόρου είχε «απολαυστικά» αποτελέσματα για τους βιοπαλαιστές…

γ) Πάνω από 850 εκατ. ευρώ ήταν η νέα επιβάρυνσηλόγω αύξησης των εισφορών Υγείαςλόγω «αριστερού»  Μνημονίου.

δ) Πάνω από 450 εκατ. ευρώ προήλθαν από την «αριστερή» μείωση των κοινωνικών δαπανών σε νοσοκομεία, ΟΤΑ, συγκοινωνίες και από το ξεπούλημα, όπως του λιμανιού του Πειραιά (που δεν επρόκειτο να πουληθεί)…

ε) Στα παραπάνω προστέθηκε η ληστεία του ΕΝΦΙΑ (που θα καταργείτο…) και η κατάργηση του ΕΚΑΣ (που ήταν αδιανόητο για τον κ.Τσίπρα ότι θα υπήρχε βουλευτής να την ψηφίσει, αλλά τελικά την ψήφισε ο ίδιος)…

  Τι είναι, λοιπόν, το πλεόνασμα, για το οποίο πανηγυρίζει ο κ.Τσίπρας; Ας αφήσουμε κάποιον υπεράνω υποψίας να μας το εξηγήσει:

«Το πλεόνασμά τους είναι σεσημασμένο για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Σε αυτό κρύβονται όλες οι αμαρτίες, όλες οι πληγές, όλη η σήψη, όλη η απάτη της σημερινής πολιτικής. Πρόκειται για πλεόνασμα δυστυχίας, τραγωδίας, ακόμα και αίματος. Πρόκειται για πλεόνασμα θράσους και απάτης» (Αλ.Τσίπρας, 21/3/2014)

Πηγή: Εφημερίδα Real News
Απο ημεροδρόμος

Όταν η σαπρία γράφει ιστορία..

Μέχρι χτες  εκφωνούσε της απελευθέρωσής σου  Θούριους
Τώρα, με ρότα για το σκλαβοπάζαρο, στη γέφυρα  τον είδες 
Κρατάει το πηδάλιο σκάφους κι αρμενίζει με ανέμους ούριους 
Κι εσύ στ' αμπάρι, δούλε, το εμπόρευμα  δεμένο μ' αλυσίδες 

Ξέρει πολλά. Τον «μάταιο αγώνα» σου ο ίδιος θα αποτιμήσει
Θ' ακούς για λάθη - τακτικές, στρατηγικές - την ίδια φλυαρία 
Και μέχρι η στερνή σου γνώση τα θολά τα μάτια σου ν' ανοίξει
Αυτός που σε πουλά θα ξαναγράφει και την ιστορία...

[Μία πολύ ευγενικά δοσμένη φράση που με εντυπωσίασε στο παρακάτω άρθρο (διαβάστε το!) ήταν αυτή:  «... ο Θανάσης Καρτερός, ο οποίος στο διάλειμμα των άρθρων δικαιολόγησης της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, "νομιμοποιείται" ως τιμητής του κομμουνιστικού κινήματος...»

Μιλάμε για θράσος απαράμιλλο...]

***

Η διαστρέβλωση της ιστορικής πορείας του ΚΚΕ στην υπηρεσία της αστικής εξουσίας

Του Κώστα ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 12 Μάρτη 2017

Την Κυριακή 5 Μάρτη, κυκλοφόρησε ένθετο της εφημερίδας «Documento», με τίτλο «Ζαχαριάδης, Βαφειάδης, Καραγιώργης. Οι κορυφαίοι της ελληνικής τραγωδίας».

Για τις πολιτικές στοχεύσεις αυτής της έκδοσης μας προϊδεάζει το editorial που υπογράφει η Βασιλική Λάζου, όπου αναφέρεται:

«Διατρέχοντας τις βιογραφίες τριών κορυφαίων στελεχών του ΚΚΕ και του ΔΣΕ - Ζαχαριάδη, Βαφειάδη, Καραγιώργη - μέσα στους "τόμους" αγώνων και θυσιών, προσκρούουμε αναπόδραστα και σε σελίδες μελανές: απομακρύνσεις και εκκαθαρίσεις στελεχών - ενίοτε βίαιες - που τραυμάτισαν και πληγώνουν την Αριστερά και τον ευρύτερο δημοκρατικό κόσμο. Δεν θα κάνουμε στο σημείωμα αυτό την αποτίμηση τις ήρξατο χειρών αδίκων ή ποιος χρησιμοποίησε τις πιο ακραίες μεθόδους. Εξάλλου, κάθε αναγνώστης θα μπορέσει να βγάλει τα συμπεράσματά του μέσα από τις σελίδες που ακολουθούν.

Ποιοί κάφροι ελπίζουν ακόμα...

Ουδέποτε είν' αθώα
Η δήλωση δημαγωγού που ακούγεται αστεία -
Κάποιοι σου λένε : «προσπαθεί ο αρχηγός μας... » (μα τί ζώα!)
«Δίνουμε ελεημοσύνη» λένε γι όλα όσα τους αρπάζουν  σε ληστεία

Σε ορυμαγδό κακοποιήσεων πίσω από τόσο κυνική ψευδολογία
Δεν απαντούν απλά μ' αρρωστημένη απάθεια και  ανοχή χυδαία
Γι αυτή την αθλιότητα, οι κάφροι.. βρίσκουν και δικαιολογία
«Δείγμα  έρωτα» λένε τον βιασμό τους σε δημόσια θέα

Μετά απο πλύση εγκεφάλου ή αυθυποβολή
Κλώτσο ή πάτσο θα δεχτούν σαν χάδι ή θωπεία
Και  θεωρούν επαίνους κάθε ύβρη, βλασφημία ή προσβολή

(Κι αυτό το ξέρουν, η ελίτ και τα δικά της οργανα και προσωπεία...)

✳✳✳

image: a still from "A Clockwork Orange", by Stanley Kubrick

Ναρκισσισμός και Εξουσία

Caravaggio, Narcissus at the Source

Το πρώτο που θα πρέπει να διευκρινιστεί εδώ είναι πως το σημείωμα αυτό γράφτηκε περισσότερο με «ψυχαγωγικό» σκοπό, παρά με «επιστημονικό».

Θέλω  να προσδιορίσω κάποια χαρακτηριστικά της ψυχολογίας του διαχειριστή της εξουσίας, γενικά του αστού πολιτικού, ο οποίος, κουμαντάροντας σαν καραβοκύρης  το πλοίο που ανήκει στον  καπιταλίστα, (δηλαδή σαν στέλεχος μίας κυβερνητικής κλίκας, ή σαν μανδαρίνος γραφειοκράτης, ή, τέλος πάντων, σαν παρατρεχάμενος στους διαδρόμους της εξουσίας), θεωρεί την θέση περιωπής που κατέχει απόδειξη της υπεροχής του σαν άνθρωπος, ενώ ο ίδιος μπορεί να συνιστά κάτι ελάχιστα περισσότερο από μια ανθρωποειδή μορφή κόπρανου...

Μπορεί αυτό το ανθρωποειδές, σαν τύπος, να έχει  κάποια κοινά χαρακτηριστικά της ψυχολογίας με αυτά του κατόχου της εξουσίας - και ως κάτοχο εξουσίας εννοώ τον κεφαλαιοκράτη, που κι αυτός παρομοίως, έχοντας αποκτήσει χρήμα ή κεφάλαιο (δηλαδή την υλική δύναμη που μετατρέπεται σε κατοχή εξουσίας) θεωρεί την κατοχή αυτή, μα και τα κατεχόμενά του, απόδειξη της υπεροχής του σαν άνθρωπος, ενώ ο ίδιος μπορεί να συνιστά κάτι ελάχιστα περισσότερο από μιαν ανθρωποειδή μορφή παρασίτου... 

Μπορεί οι δύο  να μοιάζουν,  ωστόσο πιστεύω πως ο κεφαλαιοκράτης είναι περισσότερο υγιής, από τον διαχειριστή της εξουσίας του. Για αυτό κι ο πρώτος δεν έχει σε μεγάλη εκτίμηση τον δεύτερο, παρότι δεν μπορεί να κάνει χωρίς αυτόν. Όσο για τον δεύτερο, αυτός δεν έχει σε εκτίμηση κανέναν, άλλον από τον εαυτό του... 

Ο Αλέξανδρος στην Ουκρανία;

Είδες αν πέρασε απ' την πιάτσα ο «μέγας στρατηλάτης»
ο Αλέξανδρος, αρπάζοντας την ευκαιρία απ' τα μαλλιά

Να μάθει βιωματικά  σαν πωλητής της σάρκας  ή πελάτης;

Όχι; Καλά· είναι γνωστό! Την έχει μάθει ήδη τη δουλειά...

Εκστρατεία χωρις φόβο θεού κι ελπίδα

Παραθέτω από τον Ριζοσπάστη της Κυριακής το τελευταίο μέρος του άρθρου με τίτλο, Με σχέδιο και επιμονή για την οργάνωση της πάλης του λαού [Ολόκληρο το κείμενο εδώ] κάνοντας ένα σχόλιο στο τέλος.

***

Εκστρατεία φόβου και εμπόριο ελπίδας

Η κυβέρνηση, για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων στην Ελλάδα, είναι πρωταγωνίστρια και όχι θεατής στο τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Μοιράζεται με το κεφάλαιο και τους άλλους θεσμούς του «κουαρτέτου» το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και στη βάση αυτή είναι έτοιμη να κάνει ό,τι χρειαστεί, στο μέτρο που δεν εξαντλείται αμετάκλητα η ικανότητά της να χειραγωγεί το λαό και να ενσωματώνει αποτελεσματικά τη δυσαρέσκειά του.

Γι' αυτό προσπαθεί να ελιχθεί. Αλλοτε παρουσιάζοντας σκηνικό ρήξης με τους εταίρους και δανειστές, άλλοτε διαχωρίζοντας το ΔΝΤ από την ΕΕ και χρεώνοντας στο Ταμείο τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Η πραγματικότητα βέβαια είναι τελείως διαφορετική. Πράγματι ΕΕ και ΔΝΤ εκφράζουν ανταγωνιστικά συμφέροντα ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα και καπιταλιστικά κράτη, τα βρίσκουν όμως στο τσάκισμα του ελληνικού και των άλλων λαών.

Οσο κι αν η κυβέρνηση ζητάει χώρο και χρόνο να ελιχθεί απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια, σε καμιά περίπτωση δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα να προχωρήσουν γρήγορα και πλήρως οι μεταρρυθμίσεις που θα τονώσουν την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και θα επαυξήσουν τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη. Αυτή είναι η βάση της μεταξύ τους συμφωνίας, που σφραγίστηκε την Παρασκευή στις Βρυξέλλες, ανεξάρτητα από το πώς θα επιχειρήσει τώρα να την ολοκληρώσει και να την υλοποιήσει η κυβέρνηση, εντείνοντας την εκστρατεία του φόβου, από τη μια, και το εμπόριο της ελπίδας, από την άλλη.

Σε κάθε περίπτωση, οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών κέντρων και μεταξύ τους, που επεκτείνονται πολύ πιο πέρα από τα ζητήματα της διαχείρισης του κρατικού χρέους στην Ελλάδα, ένα πράγμα δείχνουν: Οτι η αστική τάξη δεν είναι ενιαία, δεν είναι άτρωτη. Οτι αυτό που σήμερα φαίνεται ακίνητο, αύριο μπορεί να αλλάξει ραγδαία. Η συζήτηση που εντείνεται για την αναμόρφωση της ΕΕ, τα σενάρια για τις αλυσιδωτές αντιδράσεις από την πολιτική της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ στην οικονομία και στους διακρατικούς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, θα ήταν αδιανόητα πριν από μερικά χρόνια, πολύ περισσότερο πριν από την καπιταλιστική κρίση.

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι το εργατικό - λαϊκό κίνημα, στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, με συντονισμένα χτυπήματα και συνολική αντεπίθεση να αξιοποιήσει τα ρήγματα και τις αντιθέσεις, να αξιοποιήσει τις φυγόκεντρες τάσεις μέσα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες για την αποδυνάμωσή τους. Να συνδέσει την πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με την πάλη για συνολική ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, την εργατική εξουσία, με βάση την κοινωνική ιδιοκτησία, τον κεντρικό σχεδιασμό, την ανάπτυξη σε όφελος του λαού.

***

Red Rock Views: 

Είναι αλήθεια ότι κυβέρνηση, που δουλεύει «για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων στην Ελλάδα, είναι πρωταγωνίστρια και όχι θεατής στο τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων»
Κι είναι επίσης γεγονός ότι «Μοιράζεται με το κεφάλαιο και τους άλλους θεσμούς του "κουαρτέτου"» τον ίδιο στόχο. Αν και πιο ακριβές θα ήταν να ειπωθεί ότι λειτουργεί σαν σιχαμερό ανδρείκελο και άβουλο εργαλείο στα χέρια των πατρώνων της... Διότι το να λέμε «μοιράζεται» έναν θεμελιώδη στόχο, μπορεί και να υπονοεί ότι υπάρχει ισοτιμία μεταξύ των δύο συμβαλλομένων. Ενώ η σχέση της κυβέρνησης με τους ,«θεσμούς» είναι σχέση πόρνης (σώματι τε και ψυχή) με νταβατζή. Το ουσιώδες όμως δεν είναι η «ανάκαμψη». Δεν μπορεί να είναι. Ο βασικός στόχος είναι αφενός η καταληστευση του λαού με σκοπό τη ικανοποίηση του χρηματιστικού κεφαλαίου πρώτιστα και το δέσιμό του χειροπόδαρα για γενεές πληρώνοντας με αίμα κι ιδρώτα ένα  χρέος που του φόρτωσαν με βία, και αφετέρου η αφαίμαξη της χώρας από οτιδήποτε κατέχει ως πλουτοπαραγωγική δυνατότητα... Η οικονομική ανάκαμψη της χώρας, και με καπιταλιστικούς όρους εννοούμενη, έρχεται σαν δευτερεύουσα επιθυμία που δεν είναι καν στόχος... Αν αυτή η «ανάκαμψη» ήταν ο βασικός στόχος τους η πολιτική που θα ασκούσαν θα ήταν διαφορετική... Το μεγάλο κεφάλαιο, και δη το χρηματιστικό, δεν χάνει και μέσα σ' αυτές τις συνθήκες καταστροφής του παραγωγικού ιστού της χώρας, και η πολιτική των ανδρείκελων του μεγάλου κεφαλαίου δεν αλλάζει αυτή τη συνθήκη...  

Το να λέμε πως έχουν «στόχο την ανάκαμψη», αντί να καθιστά αυταπάτη την «ελπίδα» της δίνει περιθώριο να «πεθάνει τελευταία».
Στο ότι ο βασικός στόχος της κυβέρνησης είναι η «ανάκαμψη» (άσχετα αν δεν την ονομάζει καπιταλιστική) συμφωνεί κι ο Τσίπρας, όπως κι όλο το σκυλολόι πολιτικών ηγεσιών διαφόρων χρωμάτων. Όλοι για ανάκαμψη μιλάνε, "δουλεύοντάς" μας, κι ανάκαμψη δεν φαίνεται. Το ίδιο (έστω και με παραλλαγή) θα λέμε κι εμείς; 

Αφού είναι ψέμα...

«Λεβεντιές» ή ψυχοπαθείς;

Το άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου, παρακάτω, δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο... (συνοπτικά και πολύ περιεκτικά, τους "τα χώνει" εκεί που θα πονούσαν αν δεν ήταν παντελώς αναίσθητα υποκείμενα...).

Δυο λόγια με αφορμή την εικόνα. 

Μπορεί να είναι μια αλληγορία σκλαβώματος... Τα φτερά πίσω από την γονυπετή φιγούρα δεν φαίνονται σαν συγκεκριμένο μέρος του σώματός της, αλλά μάλλον υπάρχουν σαν αφηρημένος υπαινιγμός της ευχής της... να πεταξει σαν άγγελος. Η γύμνια της γυναίκας , όμως, η οποία είναι σε επιβεβλημένη μάλλον γονυκλισία, με σκυμμένο το κεφάλι, και δέσμια ενώπιον του θεατή, την καθιστά αντικείμενο σαδιστικής "ηδονοβλεψίας".  Κι αυτό μπορεί να είναι συμβολικό για την τρέχουσα οικονομική, κοινωνική, ηθική, πολιτιστική (κι ό,τι άλλο θέλεις) αθλιότητα που χαρακτηρίζει τη χώρα μας και τα δεσμά που δεν αποτινάζει...

Είναι προφανές ότι στην ελληνική πολιτική σκηνή, εκτός γενικά που αναπνέουμε σε μιαν ατμόσφαιρα στην οποία η οσμή της σήψης είναι αποπνικτική, που γίνεται και καταθλιπτική με την αίσθηση της ηθικής παρακμής μέσα  στην τρέχουσα  πολιτική καταισχύνη, φαίνεται να υπάρχει και μια μαζική ψυχολογία διαστροφής - ένας έντονος Σαδομαζοχισμός...Κι αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα, όταν γίνεται χαρακτηριστικό της δημόσιας ζωής. 

Φαίνεται λέω... 

Και φαίνεται, από τη αλαζονία τους κι από το γεγονός ότι αυτοί που κυβερνούν δείχνουν ικανοποιημένοι με τα έργα τους, παίρνουν «ηδονή» από την βιαιοπραγία που διαπράττουν με θύμα την πλειονότητα του λαού. Αλλά τα θύματα αυτής της βιαιοπραγίας το μόνο κοινό χαρακτηριστικό  με τον μαζοχιστή που δείχνουν να έχουν είναι η παθητικότητα τους, η άφεση και παράδοσή τους σ' αυτήν την διαστροφή. Ικανοποίηση δεν αισθάνονται. Υποφέρουν! Κι αυτή η μαρτυρία στην οποία υποβάλλονται έχει τα χαρακτηριστικά του βιασμού! Αυτοί λοιπόν που διαπράττουν την βιαιοπραγία δεν είναι σ' ένα "συναινετικό παιχνίδι" πολιτικού σαδομαζοχισμού. Λειτουργούν όπως ο ψυχοπαθής που κάνει το βίτσιο του καταστρέφοντας το θύμα του...(They are fucking sociopaths...).

*****

«Λεβεντιές»

Του Νίκου Μπογιόπουλου

…Τα χρήματα που πλεονάζουν δεν θα ρωτήσουμε κανέναν για να τα δώσουμε σε αυτούς που το έχουν περισσότερο ανάγκη». Αυτή η λεβέντικη δήλωση είναι του πρωθυπουργού, του κ. Αλέξη Τσίπρα. Ειπώθηκε στις 13 Δεκέμβρη κατά την επίσκεψή του στη Νίσυρο και -υποτίθεται ότι- απευθυνόταν στον Σόιμπλε, στην τρόικα, στους θεσμούς.

Γιατί υποτίθεται; Διότι, τελικά, όπως όλες οι αντίστοιχες κι αυτή η δήλωση ήταν εσωτερικής κατανάλωσης. Σαν εκείνες τις παλιότερες. Με τα πεντοζάλια. Τις θυμάστε; Είκοσι μέρες μετά τα περήφανα «δεν θα ρωτήσουμε κανέναν», η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, δια του κ. Τσακαλώτου αυτή τη φορά, έστειλε την περίφημη επιστολή στους καλούς μας εταίρους. Εκεί να δείτε «λεβεντιά»! Εκεί να δείτε πεντοζάλι. Πάνω στα κάρβουνα! Αναστενάρικο…

«Επί της διαδικασίας -γράφει ο κ. Τσακαλώτος- αναγνωρίζω ότι μέτρα με δημοσιονομικές επιπτώσεις πρέπει να συζητούνται και να συμφωνούνται με τους θεσμούς, στο πλαίσιο των δεσμεύσεών μας από το μνημόνιο». Για όσους δεν κατάλαβαν, εκείνο το «δεν θα ρωτήσουμε κανέναν» πάει καλιά του…

Γιατί όχι μόνο θα ρωτάνε, αλλά και δεν πρόκειται να το ξανακάνουν. Και όχι μόνο δεν πρόκειται να το ξανακάνουν, αλλά δηλώνουν κιόλας την «απόλυτη δέσμευσή μας να παραμείνουμε συμμορφωμένοι με τις υποχρεώσεις μας που απορρέουν από το μνημόνιο, τόσο επί της ουσίας όσο και επί της διαδικασίας της συνεργασίας με τους εταίρους μας». Και επίσης: «Οι ελληνικές Αρχές (…) βασίζονται στη διαρκή αφοσίωση στις δεσμεύσεις του μνημονίου».

Αυτά ανέκαθεν στην Ελλάδα περιγράφονταν έτσι: Ξεφτίλα. Σήμερα, κάποιοι τα αποκαλούν «αριστερά»…

Πηγή: Εφημερίδα Real News 31/12/2016 (μέσω Ημεροδρόμου)

Έλληνας εφ' όρου ζωής

Στο χτεσινό άρθρο του Ριζοσπάστη με τίτλο «Ενιαίος αντιλαϊκός σχεδιασμός με ορίζοντα δεκαετιών για την καπιταλιστική ανάκαμψη», κατά την γνώμη μου το πλέον φρικιαστικό νέο, που δεν είναι νέο, είναι ότι το δέσιμο της χώρας στο κάρο της "λιτότητας", και δη της αθλιότητας, προγραμματίζεται να διαρκέσει έως το 2060, και σχετίζεται με την εξυπηρέτηση του χρέους - πράγμα που πάει πακέτο με ολοένα και περισσότερα μέτρα τα οποία θα πάρει η κυβέρνηση, των οποίων μέτρων την πιστή εφαρμογή θα εποπτεύουν οι εκπρόσωποι των δανειστών (τρόικα, κουαρτέτο, κουιντέτο). 

Δεν θα σας απασχολήσω με το λόγω άρθρο (τη ανάγνωσή του θα πρότεινα να κάνετε εδώ). Θα αναφερθώ μόνο στη αντίδρασή μου στην παραπάνω φωτογραφία που το εικονογραφεί. 

Γενικά, πρόκειται για μία κοινότυπη φωτογραφία , εντελώς  κενή από "αισθητικό" ενδιαφέρον. Δείχνει τον Ολλανδό εκπρόσωπο του Ευρωπαϊκού Ιερατείου και τον Έλληνα (;) κυβερνητικό εκπρόσωπο να γελούν μαζί... Προφανώς κάτι αστείο ειπώθηκε  - δεν έχει και τόση σημασία τι, και από ποιόν ειπώθηκε...

Το θέμα είναι ότι δεν έχει και σημασία ποίος  είναι Ολλανδός, Έλληνας, ή ό,τι στο διάολο γράφει το διαβατήριό του πως είναι η Εθνικότητά του. Κι οι δύο εξυπηρετούν το ίδιο αφεντικό. 

Βεβαίως, η πρώτη μου αντίδραση βλέποντας τον Τσακαλώτο, ήταν να σκεφτώ όχι γενικά σαν Έλληνας, μα σαν Έλληνας που υποφέρει τις συνέπειες της ανοχής που δείχνει σ' αυτούς που τον κυβερνούν: «καλά βρε άθλιο υποκείμενο, ο άλλος μπορεί να είναι δικαιολογημένος να γελά που η "συνεργασία " σας δεν έχει άλλο σκοπό από το δέσιμο της χώρας σου χειροπόδαρα. Εσύ, σαν Έλληνας, τι λόγο έχεις να γελάς;» 

Το θέμα είναι , λοιπόν, πως αυτό το θλιβερό πολιτικό υποκείμενο πληρώνεται για τη διεκπεραίωση της διαδικασίας που θα με εξαναγκάσει να πληρώνω  εφ' όρου ζωής αυτόν και τους ληστές που εξυπηρετεί ... και να πληρώνω όχι μόνο εγώ (που μπορεί και να φταίω...) μα  κι οι άδοξοι απόγονοί μου... 

 εφ' όρου ζωής... 

Ο "πλανητάρχης"

Μωρέ τί ισχυρούς κυβερνήτες που έχουμε!

Μέχρι κι ο πλανητατάρχης τους υποκλίνεται!

Κι είμαστε και τόσο φιλόξενοι εμείς οι Έλληνες! 

 Το ερώτημα είναι με ποιανού τη μάνα, την αδελφή, τη σύζυγο, την κόρη ή και την εγγονή θα κανονίσουμε να κοιμηθεί ο πλανητάρχης... 

Ή μήπως προτιμά κάνα αγόρι...

Ξέρεις τι λέω... κανένα από αυτά που οι Τούρκοι ονόμαζαν "Τσουτσέκι" 

(çiçek? Που σημαίνει τί, τάχα μου; "λουλούδι";...). Τέλος πάντων, αυτό είναι πιο εύκολο - τέτοια διαθέτει πολλά η κυβέρνηση. Και ποιό γενικά, τέτοια τσουτσέκια κατά την πολιτική μας παράδοση από τη σύσταση του ελληνικού κράτους και δώθε, πάντα διαθέταμε. Και τις παραδόσεις μας τις κρατάμε εμείς οι σημερινοί περήφανοι Έλληνες...

****

Αυτό που με εντυπωσιάζει τις τελευταίες μέρες είναι με πόση προθυμία χρησιμοποιούμε την έκφραση "πλανητάρχης" (από πού στο διάολο δόθηκε το σύνθημα;...).

Και να βλέπεις τα γλοιώδη ομοιώματα ανθρώπων στην τηλεόραση να σχολιάσουν την πολιτική επικαιρότητα για να σου φέρνει αναγούλα... Τέτοια δουλικότητα...

Ένα κοινό μοτίβο είναι: Τι θα κάνει ο νέος  "πλανητάρχης"  που δεν έκανε ο απερχόμενος "πλανητάρχης"; Θα πει στην κακιά Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία εμμένουμε να "μένουμε", να μη μας ... τιμωρεί τόσο σαδιστικά με τη άκαρδη τρόικα που έγινε κουαρτέτο, και που με το επόμενο μνημόνιο μπορεί να γίνει και κουιντέτο; Θα της πει άραγε να μη μας επιβάλει τόσο βίαιες και σαδιστικές περιπτύξεις; Εμείς οι Έλληνες είμαστε μαζοχιστές, αλλά τέτοιο άγριο σεξ (μην το λες βιασμό όσο μας αρέσει...) λειτουργεί ανασταλτικά, όσο απενεχοποιημένα κι αν το κάνουμε... 

κοάσματα βατράχων περί αστικής συνταγματικότητας...

Οταν εννιά στις δέκα απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές, όταν μέσα από άρθρα του αστικού κώδικα νομιμοποιείται το «lock out», όταν μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι «τη βγάζουν καθαρή» στις περιπτώσεις που εργάτες σκοτώνονται ή σακατεύονται στα κάτεργά τους. Εκεί, κανένα από τα αστικά κόμματα δεν αμφισβητεί τη συνταγματικότητα, την αμεροληψία, την ανεξαρτησία των δικαστικών αρχών.

Εναν πέρα για πέρα αποπροσανατολιστικό καβγά στήνουν κυβέρνηση και ΝΔ, με αφορμή την προχτεσινή απόφαση του ΣτΕ, που κρίνει αντισυνταγματικές διατάξεις του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες.
[...]
Τι σχέση έχει με τα λαϊκά συμφέροντα αυτή η αντιπαράθεση και η προσπάθεια κυβέρνησης και ΝΔ να κατοχυρώσει ο καθένας τον εαυτό του ως τον θεματοφύλακα της «συνταγματικότητας», της «νομιμότητας» και της «ανεξαρτησίας» των θεσμών του αστικού συστήματος; Καμιά απολύτως. (Ολόκληρο το κείμενο στον Ριζοσπάστη)

Αλλού τα κοάσματα βατράχων... λοιπόν.

Αυτό που χρειάζονται είναι ένα χέρι βοηθείας να βάλουν την «συνταγματικότητα», τη «νομιμότητα» και την «ανεξαρτησία» των θεσμών του αστικού βαθιού κράτους τους στον βαθύ πάτο τους;

Αλέξη, τι θα κάνουμε τώρα;

- Αλέξη, τι θα κάνουμε τώρα; 

- Όχι τι θα κάνουμε; Τι θα κάνεις!

Βλέπεις το μπαλκόνι του ρετιρέ εκεί πάνω; 

Να πας να φουντάρεις απ' εκεί. Εγώ λάθη δεν κάνω! Εσύ φταις...

Η σαύρα και το φίδι

Όταν η σαύρα  αγκαλιάζεται με το μικρό και κατσιασμένο  φίδι

Και τα δυο συκρατιούνται να μην φιλιθούν γλυκά στο στόμα

Μη βλέπεις που δραπέτευσε από τον κάδο ένα σκουπιδι -

Κατι πιο σοβαρό θα φταίει που μυρίζει πτώμα 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος "ξεγυμνώνει" με την πένα του ένα θρασύδειλο μισο(;)φασίστα (για το "μισό;" λέω ναι μεν με ερωτηματικό, αλλά μάλλον οχι σαν προσθήκη στο "φασίστας"...) που παίζει ρόλο παράγοντα στην αστική δημοκρατία μας.

Συμπληρώνω κάτι (που κι ο ίδιος σίγουρα έχει εκθέσει αλλού στην αρθρογραφία του): 

Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στο χωράφι της πολιτικής που νέμονται οι θεράποντες του κεφαλαίου, θα βρεις ένα μελανόχρωμο, φασιστικό σκόρφη. Αυτό ισχύει για όλο το φάσμα αποχρώσεων των υπηρετών του κεφαλαίου Κι αυτοί που δηλώνουν απερίφραστα την ιδεολογικη διαστροφή τους, είναι οι λιγότεροι επικίνδυνοι. Χειρότερα είναι τα δηλητηριώδη, γλυώδη χαμερπή που μιλούν για σοσιαλισμό, κι εκφωνουν οίστρους υπέρ της δημοκρατίας και  κατά του "ολοκληρωτισμού"! 

Σοσιαλδημοκράτες ήταν αυτοί που παρέδωσαν τα κλειδιά της εξουσίας στον Χιτλερ...

*****

Γεωργιάδης: Ένας θρασύδειλος μισο(;)φασίστας του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ 

«Άκου του βλάκα την επίκριση σαν

 να σου απονέμει έπαινο ο βασιλιάς»

Γουίλιαμ Μπλέικ

Πρώτο: Σε αυτή τη χώρα είμαστε λίγοι. Και ως εκ τούτου λίγο – πολύ γνωριζόμαστε…
Δεύτερο: Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως υπουργός (!) Υγείας (!!!) δήλωνε ότι «σιχαίνεται τους κομμουνιστές» και καλός φίλος του συνομιλητή της Χρυσής Αυγής, του Μπαλτάκου, ο οποίος ως γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δήλωνε ότι «γεννήθηκε και θα πεθάνει αντικομμουνιστής».
Τρίτο:  Ο «σιχαίνομαι τους κομμουνιστές» Γεωργιάδης, ο αντιπρόεδρος του Μητσοτάκη, είναι το ίδιο πρόσωπο που έχει πάρει τη σκυτάλη της διακίνησης της θεωρίας «όλοι μαζί τα φάγαμε». Ίσως είναι κι αυτός ένας λόγος που ωθεί τον Πάγκαλο – τον γνήσιο εκφραστή του «όλοι μαζί τα φάγαμε» – να τάσσεται αναφανδόν υπέρ του Μητσοτάκη (και του αντιπροέδρου του).

[Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ]

Έχουμε Έναν Κόσμο να Αλλάξουμε...

Η ύπαρξη ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν στο "πρόταγμα" του προ- κυβερνητικού Σύριζα, χωρίς συνάμα να πάσχουν από ψυχική αρρώστια... είναι ένα μυστήριο... Από τα συνθήματα, τη φλυαρία στο 2ο συνέδριό του, και παραέξω, από τις πολιτικές δηλώσεις, ανακοινώσεις κι αποφάσεις τους, δημιουργούν την εντύπωση λοβοτομημένων ατόμων, από τον εγκέφαλο των οποίων έχει αφαιρεθεί το κομμάτι που αφορά την αντίληψη της πραγματικότητας. 

Αλλά είτε πρόκειται για ψυχοπάθεια (το πλέον σύνηθες) είτε όχι, το γεγονός είναι ότι ο λόγος τους είναι διαβρωμένος από προσποίηση.  Το "δήθεν", το ψέμα, είναι κοινό στον λόγο των ανθρώπων που "δεν έχουν λόγο" (δεν έχουν μπέσα, κοινώς). Κι αυτό που σκέφτονται, και δεν το δηλώνουν ούτε το ομολογούν, συχνά βγαίνει με αλλαγή "πρόσημου" - δηλαδή όταν λένε το αντίθετο απ' αυτό που σκέφτονται. 

Σαν ένα είδος διασκέδασης, αν δεν μπορεί να αποφευχθεί το ν' ακούσει κάποιος "σοβαρές δηλώσεις" Συριζαίων,  κι όταν αυτό που ισχυρίζονται σου φαίνεται απίστευτο (όχι αδύνατο να το πιστέψεις εσύ, μα αδύνατον να πιστέψεις  ότι αυτοί πιστεύουν αυτό που λένε), θα πρότεινα, αντί για κατάφαση βάζε άρνηση στα λεγόμενά τους,  και τούμπαλιν.

Σαν παράδειγμα παραθέτω μία παράγραφο από ένα κείμενο κάποιου που γράφει στην Αυγή για την "Κεντρική Σημασία του 2ου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ" στο οποίο άλλαξα μερικά πρόσημα για να δείξω τι εννοεί, ανάμεσα σ' αυτά που γράφει...

Ποιά θα μπορούσε να είναι η σημασία του 2ου Συνεδρίου του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ σε μια περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από το ίδιο; Υπό τις συνθήκες που το συνέδριο αυτό πραγματοποιήθηκε, δεν θα μπορούσε κανένας αριστερός να ελπίζει θετικά για την Αριστερά, το κόμμα και την ελληνική κοινωνία. Ούτε να αναμένει μια διαδικασία σκέψης και συζήτησης ενός δημοκρατικού και γόνιμου διαλόγου που απαιτούν οι περιστάσεις αλλά και η κουλτούρα της Αριστεράς, και ότι θα υπάρξουν πολιτικές αποφάσεις που θα δρομολογήσουν λύσεις στα διάφορα προβλήματα τόσο της κοινωνίας όσο και του κόμματος. Δηλαδή, προτάσεις που θα δίνουν απαντήσεις όχι μόνο στα ερωτήματα που ήδη υπήρχαν αλλά και σε αυτά που διαρκώς αναδύονται. 

Μόνο κρετίνοι και απατεώνες  επομένως θα μπορούσαν να δηλώσουν ότι μετά το συνέδριο θα βγει το κόμμα αυτό ανανεωμένο, ισχυρό και προπάντων προσηλωμένο στην επίτευξη των (δήθεν) μεγάλων στόχων του που,  στα λόγια μόνο, ήταν ο κοινωνικός μετασχηματισμός και η αναδιανομή του πλούτου (εκτός κι αν μ' αυτό πάντα εννοούσαμε τη βίαια εξαθλίωση της εργασίας για να κερδοφορεί το κεφάλαιο...).  Αυτή είναι η αλήθεια, όπως άλλωστε πολύ καλά γνωρίζει κι ο αρχηγός μας - κυρίως επειδή ξέρει καλά πώς δεν νοείται καπιταλισμός, όπου οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής να μην διαθέτουν ένα μέρος από  τον κοινωνικό πλούτο που κλέβουν και ιδιοποιούνται, για την συνεχή αναπαραγωγή και συντήρηση πολιτικών ανδρεικέλων που τους εξηπετητούν (με το αζημίωτο, φυσικά). 

Με τέτοιον απανθρωπισμό που υποφέρει ο πολίτης, κι όταν δε του δίνεται στην ουσία ο δημοκρατικός λόγος πουθενά, πώς θα μπορούσε να διατηρηθεί αυτός ο λόγος σ' ένα ψευτο-συνέδριο κυνικών, διεφθαρμένων καιροσκόπων που συνιστούν ενσάρκωση της ολοένα και βαθύτερης πολιτικής παρακμής και σήψης που βιώνουμε όλοι μας...; 

ηθική κατάπτωση ή ψυχική αρρώστια;

Γράφει στην Αυγή ο γείτονάς μου, Δημήτρης Σεβαστάκης, με πολύ ... "στοχαστικό" ύφος διανοούμενου...

Μιλάει για τον "εκ παραδόσεως,  χώρο της Δεξιάς" που "πάντοτε είχε αδύναμες ιδεολογικές επεξεργασίες", και παρατηρεί πως και οι "χώροι του Κέντρου είναι ασυνεπείς ως προς τις θεωρητικές παραδοχές":

Ο χώρος του Κέντρου, ή της Κεντροαριστεράς, διαμορφώνει σχολές σκέψης, που όταν δεν καταλήγουν σε μια μεταφυσική και ευσεβιστική ευταξία (έναν ευπρεπισμό και καθαρολογία που εντοπίζει κανείς σε αρκετούς συγγραφείς), δίνει ενδιαφέροντα αναλυτικά κείμενα. Ένα πλαίσιο γενικών θέσεων είναι ο (ενίοτε ασαφής) αντιλαϊκισμός, εξορθολογισμός του διοικητικού συστήματος, επιχειρηματική ελευθερία με κάποιο μίνιμουμ κοινωνικού κράτους και δικαιωματικών προτεραιοτήτων. Εντούτοις, το πρόβλημα, όπως γνωρίζουμε, δεν είναι η ανάπτυξη θεωρίας, αλλά η εσωτερίκευσή της, η κτητική αφομοίωσή της.

Ο Σεβαστάκης εδώ δεν αναφέρεται στην "Αριστερά που σπάει ρίζες", αν και αυτά που λέει για το Kέντρο της ταιριάζουν γάντι. Υποτίθεται πως η " Αριστερά" δεν πάσχει από έλλειψη ιδεολογικών επεξεργασιών και θεωρίας...

Θα ήθελα να τον ρωτήσω: 

Αν, όπως λέει, "το πρόβλημα δεν είναι η ανάπτυξη θεωρίας, αλλά η εσωτερίκευσή της, η κτητική αφομοίωσή της", τότε πώς "εσωτερικεύουν και κριτικά αφομοιώνουν" την θεωρία οι "βαθέως και στοχαστικώς σκεπτόμενοι" στο κόμμα του, και τί πρακτικά την κάνουν; Απλά λένε ή γράφουν μαλακίες που ούτε οι ίδιοι καταλαβαίνουν; Έτσι, για να έχουμε να λέμε κάτι "βαθυστόχαστο" ; Ή, με αντάλλαγμα ένα βουλευτηλίκι .., απολογούνται γλείφοντας τους ηγετίσκους τους, αυτούς με την δεδηλωμένη ιδεολογική "ταυτότητα" και με την θεωρητική "κατάρτιση", που στην πράξη έχουν καταπιαστεί με πολιτική κακουργία; Διότι περί αυτού πρόκειται. Μιλάμε για πολιτική κακουργία σε μία ατμόσφαιρα ηθικής κατάπτωσης. 

Το να βολευόμαστε, με όποιο αντάλλαγμα, λέγοντας "έτσι ήταν πάντα... δεν αλλάζει..." δεν είναι ρεαλισμός είναι αμοραλισμός. Είναι αρρώστια.

Και, παρεμπιπτόντως, σε τί άραγε διαφέρει η ηθική κατάπτωση από την ψυχική αρρώστια; 

------------
Ας δούμε, σαν παρενθεση, τι συμπτώματα παρουσιάζει ένας ψυχοπαθής 
(let's "google" it... 
Symptoms of Α psychopath...
Here we are: 
This checklist identifies the following as the symptoms and signs of psychopathy:

• Superficial charm and glibness. (Ψεύτικη γοητεία και απενεχοποιημένα άνετη συμπεριφορά)
• Inflated sense of self-worth. (Διογκωμένη αίσθηση της αξίας του εαυτού του)
• Constant need for stimulation. (Διαρκής ανάγκη για διέγερση)
• Lying pathologically. (Ψεύδεται παθολογικά)
• Conning others; being manipulative (εξαπατά άλλους, είναι χειριστικός)
• Lack of remorse or guilt. (Έλλειψη θλίψης και μεταμέλειας ή τύψεων)
• Shallow emotions. (Ρηχά συναισθήματα)

• Callousness; lack of empathy. (Κακοήθης ανυπαρξία ελέους και οίκτου, έλλειψη ενσυναίσθησης)

------------  
Πόσα συμπτώματα ψυχοπάθειας άραγε βλέπει ένας Δημήτρης στην συμπεριφορά μελών της κυβέρνησης που στηρίζει, τα οποία συμπτώματα επίσης συνιστούν διάγνωση της ψυχοπαθολογίας σειριακών φονιάδων;


Υγ

Τον γείτονα Δημήτρη, θα συμβούλευα να μην έρθει πάλι στη Ικαρία, γιατί θα βρεθεί πάλι κάποιος που θα του πει να πάει (να ξεκωλ...) κάπου αλλού... 

Ή μήπως έχει συνηθίσει πλέον να τ' ακούει;

Η Γυναίκα του Αυτοκράτορα... και ο Μανδαρίνος

Ο Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο οποίος ήταν πρόεδρος της Κομμισιόν για 10 χρόνια μέχρι το 2014,  από τον Ιούλιο 2016 ανέλαβε το πόστο του προέδρου της Goldman Sachs International, στο τμήμα ευρωπαϊκών δραστηριοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου της τράπεζας. Ο διορισμός του στη θέση αυτή προκάλεσε υποκριτική δυσφορία στους υψηλά ιστάμενους της ΕΕ και επέκεινα.

Μεταξύ άλλων, ο τύπος πρόσφατα απασχολήθηκε με τον ρόλο που έπαιξε στο Brexit ο Μπαρόζο, ως στέλεχος της εν λόγω πολυεθνικής. Κάτω από την πίεση του τύπου, ο Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, ξεκίνησε μια έρευνα (δήθεν), έχοντας ζητήσει κι από την Επιτροπή Δεοντολογίας (ethics panel) της ΕΕ να εξετάσει αν οι κανόνες της ΕΕ έχουν παραβιαστεί  από τον Μπαρόζο.

Το σκυλοφάγωμα που προέκυψε μεταξύ των Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο και Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, του τέως και του νυν προέδρου της Κομμισιόν, έχει να κάνει με μία πρακτική που, εκ πρώτης όψεως, θα ταίριαζε με την ρήση του Ιουλίου Καίσαρα, «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια».

Με μία διαφορά: Στην περίπτωση της συζύγου του Καίσαρα, Πομπηίας, την οποία ο ίδιος χώρισε γιατί ήθελε να παντρευτεί άλλην για να ενισχύσει την πολιτική επιρροή του, εκείνη ήταν τίμια και πιστή στον Ιούλιο, αλλά δεν κατάφερε να φαίνεται τίμια, έχοντας πέσει θύμα σκευωρίας,  που οργάνωσε ο ίδιος ο Ιούλιος για να  την εμφανίσει ως ένοχη μοιχείας. Στην περίπτωση της διένεξης μεταξύ των δύο κορυφαίων στελεχών της γραφειοκρατίας στη Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε ο τέως μήτε ο νυν  "μπόσης" της Κομμισιόν υπήρξε εντελώς"αθώα περιστερά"... - αν "ενέχεται" σε ατιμία το να έχει  λειτουργήσει ένα στέλεχος (τέως ή νυν στην κορυφή της γραφειοκρατίας της ΕΕ),  σαν πράκτορας ή υπάλληλος του μεγάλου κεφαλαίου , και δη, του χρηματιστικού κεφαλαίου. 

Λοιπόν μία άλλη ρήση θα ταίριαζε:  «Η εταίρα ( ή, πιο λαϊκά, μία πουτάνα), που απασχολείται στη αυλή του αυτοκράτορα δεν πρέπει ποτέ να εμφανίζεται απροκάλυπτα σαν τέτοια ...».

Το να φεύγει ο Μπαρόζο από την Κομμισιόν, λοιπόν, και να διορίζεται σε πρωτοκλασσάτο πόστο ενός μαμούθ οργανισμού του χρηματιστικού κεφαλαίου είναι δείγμα της πρακτικής των λεγόμενων "περιστρεφόμενων θυρών". Τουτέστιν, η πάγια πρακτική "αλλαξοκωλιάς" μεταξύ μονοπωλιακων συμφερόντων και πολιτικών του αστικού κράτους προσωποποιείται και γίνεται απροκάλυπτα προφανής, όταν ένας πολιτικός γίνεται ακριβοπληρωμένος υπάλληλος ενός μονοπωλίου, ως δοκιμασμένος και ικανός υπηρέτης ιδιωτικών συμφερόντων απο δημόσια θέση γενικά... και τούμπαλιν, όταν ένα πρώην κορυφαίο στέλεχος φεύγει από μία   ιδιωτική επιχείρηση για να πάρει πόστο πολιτικού, ή υψηλά ισταμενου κρατικού υπαλλήλου...

Κατά τ' άλλα, όπως μας πληροφορεί η Guardian, ο Μπαρόζο, αντιδρώντας στην κριτική που του ασκήθηκε για το νέο του ρόλο του στην  Goldman Sachs, δήλωσε ότι θα ενεργεί  με "ακεραιότητα και διακριτικότητα".

Σ' επιστολή του προς τον Γιούνκερ, ο Μπαρόζο είπε ότι δεν είχε χρησιμοποιηθεί ως λομπίστας   ή σύμβουλος για το Brexit και ότι η τράπεζα είχε την πρόθεση να τον διορίσει πριν από την ψηφοφορία για έξοδο της Μ. Βρετανίας οπο την ΕΕ. "Δεν έχω εμπλακεί για να ασκήσω πιέσεις για λογαριασμό της Goldman Sachs και δεν σκοπεύω να το πράξω", ειπε.

Και... συνεχίζεται το "μπλα, μπλα"... που δεν έχει άλλη σκοπιμότητα από το να μας πείθει πως, τάχα μου, υπάρχει μια δεοντολογία η οποία διέπει τη συμπεριφορά των ξεπουλημένων στο κεφάλαιο μανδαρίνων της ΕΕ... 

"Ο Σύριζα είναι δική σου υπόθεση", τουτέστιν, "ο,τι φάμε, ό,τι πιούμε, κι ο,τι αρπάξει ο...

Πριν λίγες μέρες πρόσεξα ένα κείμενο στην Αυγή με τίτλο Ένα κόμμα ενεργό για μια δίκαιη ανάπτυξη', που γράφτηκε προφανώς στo πλαίσιο της εσωκομματικής φλυαρίας για το επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρότι το κείμενο είναι λιγότερο από ασήμαντο στο γενικότερο σχήμα των κυβερνητικών  τεκταινόμενων (όπως θα είναι και το εν λόγω συνέδριο, όπως γενικότερα είναι κι ο κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ), αναφέρομαι σ' αυτό γιατί δείχνει πόσο μπορεί να διαστρέφεται η εικόνα (όχι η αντίληψη) της πραγματικότητας στον λόγο ή γραφή κάποιων που είναι: ή συνειδητά καιροσκόποι και απατεώνες, ή εκμαυλισμένοι κομφορμιστές, ή και τα δύο... ή και κάτι ακόμα και πολύ χειρότερο...

Παρακάτω, μερικά παραδείγματα διαστροφής του λόγου:

Κατ' αρχήν ο συγγραφέας αυτού του άχαρου γραπτού λογύδριου, διατείνεται πως

"ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταφέρει ήδη να κυβερνά χωρίς να κυβερνιέται, να ανατρέπει κατεστημένα χρόνων και να μπορεί να κοιτάξει στα μάτια όσους σπρώχτηκαν στο περιθώριο"

Είναι δυνατόν να το πιστεύει κανείς αυτό; Αποκλείεται! Ο συγγραφέας σίγουρα έχει επίγνωση ότι ακριβώς το αντίθετο αληθεύει. Απ' αυτό το καρτέλ οπορτουνιστών, τον ΣΥΡΙΖΑ, κατάγεται ο κύριος κορμός μιας επίλεκτης κλίκας κατάπτυστων αρχολίπαρων που δεν κυβερνά,  απλά κυβερνιέται από "κατεστημένα χρόνων". Και, φυσικά, ουδείς από αυτή την κλίκα δύναται "να κοιτάξει στα μάτια όσους σπρώχτηκαν στο περιθώριο" το αδιέξοδο των οποίων  εντείνει με την πολιτική της αυτη η κυβερνητική κλίκα, εκτός κι αν πρόκειται για ένα ψυχοπαθητικά  αναίσθητο κι εντελώς αδιάντροπο "χαμένο κορμί" (και ποιός ορκίζεται πως δεν έχει τέτοια άρρωστα υποκείμενα η κυβέρνηση;...).

Παρακάτω ο ίδιος γράφει:

"Πολλοί δεν ήθελαν και άλλοι δεν φαντάζονταν καν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε διανύσει έναν βραχύ και βίαιο δρόμο προς την ωρίμανση, ότι θα άντεχε και θα ύψωνε ανάστημα μπροστά σε οικονομικά και πολιτικά μεγαθήρια και ότι τελικά θα κατάφερνε να εκφράσει έναν ολόκληρο λαό. 

Ένα ολόκληρο σύστημα είχε σκηνοθετήσει την αριστερή παρένθεση με σκοπό τη συκοφάντηση και την ακύρωση του αριστερού ριζοσπαστικού πειράματος στη χώρα μας. Είναι, νομίζω, προφανές ότι η ακύρωση των σχεδιασμών αυτών συνδυάστηκε με τακτικές υπαναχώρησης από τις αρχικές προγραμματικές μας θέσεις.

Κι εδώ ο τύπος σίγουρα πάλι δηλώνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που πιστεύει: Ότι όντως, "ένα ολόκληρο σύστημα είχε σκηνοθετήσει την αριστερή παρένθεση και με σκοπό τον εξευτελισμό της έννοιας "αριστερά" στη χώρα μας. Και είναι, προφανές το κύριο: δεν πρόκειται "για τακτικές υπαναχώρησης από τις αρχικές προγραμματικές θέσεις" τους, αλλά για στρατηγικά στοχευμένο αισχρό κι ανίερο ξεπούλημα. Όσο για τον "δρόμο ωρίμανσης" του Σύριζα, θα έλεγα πως αυτό δεν ήταν ωρίμανση αλλά σήψη...

Και το μόνο που τώρα μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη τους είναι "σήμερα να απαντήσουν με πειστικό τρόπο" πως αυτοί είναι  ικανότεροι από τους άλλους "να βγάλουν τη χώρα από την κρίση".

Από ένα σημείο και πέρα, αναγκαστικά, η γλώσσα του γίνεται παρόμοια με τη γλώσσα ολόκληρου του πολιτικού φάσματος (μείον ΚΚΕ) που εκπροσωπείται στη Βουλή των Ελλήνων. Όπως γράφει:

Το κλειδί για την οριστική έξοδο από τα Μνημόνια είναι η στροφή προς την ανάπτυξη της χώρας. 

Ακολουθούν λόγια του κώλου για "ανάπτυξη" ως "το μέσο για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής του συνόλου της κοινωνίας" και άλλα τέτοια ρητορικά.

Και κλείνει μιλώντας για, φευ, "τη γέφυρα ανάμεσα στις παραδοσιακές αξίες της Αριστεράς και στο μοντέλο του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα με δημοκρατία και ελευθερία"...

Το να λέγονται ή να γράφονται αυτές οι μαλακίες απ' τους  (πλήρως ενσωματωμένους στην μεγαλο-αστική τάξη) ηγέτες του συνονθυλεύματος με τις τσέπες και κωλότσεπές τους γεμάτες Ευρώ, να το καταλάβω... Το να λέγονται τα ίδια κι από (ως επί το πλείστον χειμαζόμενους) μικροαστούς ή και φτωχομπινέδες που στελεχώνουν τα μεσαία ή χαμηλά κλιμάκια του "κόμματος" δεν εξηγείται... παρα μόνο αν το δεις σαν αποτέλεσμα διάχυσης κομφορμισμού με κυνισμό που στη βάση του βρίσκεται η τάση προσωπικού βολέματος που ζέχνει βρωμο-Πασοκίλα, η οποία λειτουργεί οσμωτικά με μία νέα "αριστερή" μαζική ψυχολογία που μεταλλάσσεται: από την συνεσταλμένη απολογία "δεν στάθηκε εφικτό να κάνουμε την επανάστασή μας", κι αφού περάσει από τη βεβιασμένη αποδοχή του "μη εφικτού" στην άποψη "όποιος πρόλαβε τον κύριον είδε"... καταλήγει στην πραγματιστική στάση που εκφράζει η λαϊκή ρήση "ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, κι ό,τι αρπάξει ο κώλος  μας..."

"τί παίρνει" ο άνθρωπος ...

Είναι η μοίρα του κυρίου που όλοι τον αποκαλούν μαλάκα 

Κι αυτό που ο ψεύτης κι ο μαλάκας έχουν σαν κοινό χαρακτηριστικό τους 

Όταν οι πράξεις παίρνουν διαζύγιο απ' τα λόγια τους, κι όλοι κάνουν πλάκα 

Να μην τους νοιάζει... και ας είν' το ρεζιλίκι όλο δικό τους 

Μπορεί κάποιος να μου πει "τί παίρνει" ο άνθρωπος για να μην θέλει ν' ανοίξει η γη και να τον καταπιεί;.... 

Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Διάβασα το παρακάτω στο λογαριασμό fb του Δήμου Μούτση και το αναδημοσιεύω εδώ. 

Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ 
Ο μέγας Τσίπρας, δια του υπουργού του κ.Tchac-αλλότου κατόρθωσαν το ακατόρθωτο! Υπέγραψαν - ενώ ορκίζονται ότι δεν τόθελαν - την κατάλυση κάθε έννοιας κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων. Ιδού λοιπόν ένα παράδειγμα που γνωρίζω προσωπικά και που μ έκανε να γράψω αυτό το κείμενο: Νεαρή, πτυχιούχος του Πανεπιστημίου Αθηνών πήγε να πιάσει δουλειά σε Σ. Μάρκετ. Υπέγραψε συμφωνητικό για 4 ώρες εργασία την ημέρα στο Ταμείο αντί του ποσού των 296 € το μήνα. Αποτέλεσμα; Κουβαλάει τελάρα γεμάτα μπουκάλια μπύρες κι αναψυκτικά βάρους 30-35 κιλών, υπόγειο - ισόγειο γεμίζοντας κάτι ράφια, επί τουλάχιστον 10 ώρες !!! Όταν δε, σε κάποια στιγμή τόλμησε να πει «…μα εγώ ξέρετε άλλα συμφώνησα», ένα χέρι υψώθηκε κι ένα δάχτυλο της έδειξε την έξοδο προς το δρόμο, που οδηγεί στην άβυσσο της «ανεργίας».

Τι να πει κανείς! 
Οι μέρες γεμάτες δηλητήριο που πρέπει να το πιούμε, μοιάζουν να κρύβονται όλο και πιο βαθιά μέσα στη νύχτα! 

Οι μισοί μη βλέποντας φως, σκύβουν το κεφάλι μετανοιωμένοι κι απογοητευμένοι. 
Οι άλλοι, σαν τα όρνια περιμένουν τον Κούλη τους, να ορμήσουν κι αυτοί σ ότι ξέμεινε από ψοφίμι πάνω σ αυτή την «έρημη» γη! 
Εγώ είμαι πλέον εκ των απερχομένων! 
Και το ενδεχόμενο μιας «επερχόμενης ανάπτυξης» νά το πετιέται …! 

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ

"Και όπως είναι φυσικό, η μεσαία τάξη

θέλει και εκείνη λιγάκι να διατάξει..."

Καθαρή μπάλα...

Μ' ένα μειδίαμα αορίστου συναισθήματος, διάβασα τον οίστρο του Θ. Καρτερού για την εξομολογημένη αμαρτία του: την μπάλα...  "το φουτμπόλ, που λέγαμε πιτσιρικάδες".  Και σαν πιστός εραστής της μπάλας κι εγώ, θα σταθώ για λίγο (πριν πάω παραπέρα) δίπλα στον Θανάση που θρηνεί για την κατάσταση του ποδοσφαίρου σήμερα, γιατί όπως λέει "μας έκλεψαν ένα κομμάτι της χαράς και της ζωής μας". Και λέει πως "όσα συμβαίνουν σήμερα στην μπάλα είναι ελεεινά, άθλια, βορβορώδη, που δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά από μια αριστερή κυβέρνηση" ...

Στο τέλος καταλήγει με μία φράση αναγούλας χειρότερη από την παραπάνω.

"Πού βρίσκεται το δίκιο στη σημερινή σύγκρουση είναι πεντακάθαρο, κι ας λένε τα παπαγαλάκια. Να μην κωλώσουν όμως οι δικοί μας. Διότι εκτός από τις αριστερές αξίες, υπάρχουμε κι εμείς. Καθαρή μπάλα, ή αλλιώς πάμε για κρίκετ..."

Θα χρησιμοποιήσω εκφράσεις του Θανάση για να του θέσω ένα ερώτημα.. κι ας μην περιμένω  ν' απαντήσει:

Για "τα στημένα" θεατρικά νούμερα αντιπαράθεσης της "αριστεράς" με την δεξιά στη βουλή και επέκεινα, ενώ στο πολιτικό κρεβάτι έχουν ξεσκιστεί στις αλλαξοκωλιές (συμπαθάτε την πικάντικη γλώσσα μου),  

με "διαιτητές" τους ηδονοβλεψίες "της ντροπής"  από την ΕΕ που ασελγεί καταχρηστικά πάνω μας, 

με τους αστούς που η κυβέρνησή σου γλείφει οι οποίοι  κρατούν και "τα πιστόλια φωτοβολίδων" για να μας τρομοκρατούν διαιωνίζοντας τον βιασμό μας,  

Για τα μνημονιακά "κακουργήματα των κατηγορουμένων" μέχρι που ανέλαβε την ίδια εργολαβία μνημονιακής κακουργίας ο Σύριζα για να κάνει και τα χειρότερα,  

Για το απύθμενο "θράσος των νταβατζήδων που έχουν ξεσκίσει την ψυχή της μπάλας",  της μπάλας που κατάντησε  να είναι ο ήδη εκπορνευόμενος ελληνικός λαός, και πιο έντονα στα πόδια της αριστερής κυβέρνησης, 

Για αυτά και πολλά άλλα της ξεφτίλας του κερατά, για την οποία δεν ντρέπεστε, εσύ κι η κυβέρνηση των εξωλέστατων αρχολίπαρων που στηρίζεις, τι έχεις να πεις, Θανάση;

Τίποτε ρε συ;

Καλά. Το ξέραμε...
"Καθαρή μπάλα,
ή αλλιώς..."

μα τέτοια η ξεφτίλα...

Πραγματικά, τους έχει διαβρώσει 

Μία τέτοια αποσύνθεση, μια τέτοια σαπίλα 

Κι είναι τέτοια η χαμέρπειά τους, μα τέτοια η ξεφτίλα 

Που κι η ροχάλα σου στα μούτρα τους αξία θα τους δώσει

✴✴✴✴✴

Φτου σας!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

(Δες το και με τα βίντεο στον Ημεροδρόμο

Λένε πως αν θέλεις να καταλάβεις την κατάσταση που βρίσκεται μια κοινωνία υπάρχουν δυο δείκτες: Ο ένας είναι πόσο χαρούμενα είναι τα παιδιά της. Ο άλλος είναι πόσο περήφανοι είναι οι γέροντές της.
    Ε, λοιπόν, στην Ελλάδα του Παπανδρέου, του Βενιζέλου, του Σαμαρά και σήμερα του Τσίπρα, πάνω από μισό εκατομμύριο παιδιά υποσιτίζονται και πάνω από 400.000 νέοι έχουν πάρει το δρόμο της ξενιτιάς και της νέας οικονομικής προσφυγιάς.
  Στην Ελλάδα του Παπανδρέου, του Βενιζέλου, του Σαμαρά και σήμερα του Τσίπρα, οι γέροντες αγκομαχούν, πένονται, μετρούν τις πληγές της αξιοπρέπειάς τους κάθε φορά που στέκονται μπροστά από τα ΑΤΜ για να εισπράξουν τα ψίχουλα της των κομμένων συντάξεων.
    Αυτό συνέβη και σήμερα, ημέρα εφαρμογής των περικοπών στις επικουρικές, προς δόξα του μέγα διαπραγματευτή (άμα τε και… «κομμουνιστή»!) Κατρούγκαλου.
    Φυσικά, όταν ο Τσίπρας ανέλαβε πρωθυπουργός δεν έλεγε ότι θα κόβει συντάξεις. Άλλα έλεγε:
    «Η νέα Κυβέρνηση φέρνει μαζί της μια νέα αντίληψη (…). Καμία, λοιπόν, αύξηση ορίων ηλικίας, καμία μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων! Διατηρούμε τον δημόσιο αναδιανεμητικό καθολικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης (…). Πρώτο μέτρο για τη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων η επαναχορήγηση δέκατης τρίτης σύνταξης (…)».
    Πρόκειται για αποσπάσματα από τις προγραμματικές δηλώσεις Τσίπρα, τον Φλεβάρη του 2015.
    Στη συνέχεια, ο κ.Τσίπρας, παριστάνοντας τον κυματοθραύστη των πιέσεων της τρόικας και στρώνοντας το χαλί για την επερχόμενη εξαπάτηση του δημοψηφίσματος, είχε αναρωτηθεί:
«(…) θα μπορούσε να βρεθεί Έλληνας βουλευτής που θα ψηφίσει σε αυτή εδώ την αίθουσα την κατάργηση του ΕΚΑΣ δηλαδή του μικρού αυτού επιδόματος στους χαμηλοσυνταξιούχους»;…
     Ε, λοιπόν, η απορία του κ.Τσίπρα, λύθηκε.
    Ναι, υπάρχουν βουλευτές που μπορούν ψηφίσουν την κατάργηση του ΕΚΑΣ. Είναι οι δικοί του βουλευτές!
 Ναι, υπάρχει πρωθυπουργός που μπορεί να ψηφίσει την κατάργηση του ΕΚΑΣ. Δεν είναι δύσκολο να του τον υποδείξει κανείς. Ας κοιταχτεί στον καθρέφτη του!
    Ναι, υπάρχει κυβέρνηση, που όχι μόνο μπορεί να αφαιρέσει το ΕΚΑΣ από τους χαμηλοσυνταξιούχους, αλλά που έχει απολέσει την επαφή της με κάθε ηθικό έρμα και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιβάλλει στους χαμηλοσυνταξιούχους να της επιστρέψουν (!) και εκείνο το ΕΚΑΣ που μέχρι τώρα νομίμως το ελάμβαναν!
    Ναι υπάρχει κυβέρνηση και πρωθυπουργός που πριν γίνει πρωθυπουργός κοιτούσε τους συνταξιούχους στα μάτια και τους κορόιδευε ξεδιάντροπα:
    Ναι, υπάρχει κυβέρνηση που σήμερα – όπως ακριβώς έκαναν οι προηγούμενες – έκοψε για μια ακόμα φορά τις επικουρικές συντάξεις των γερόντων.
    Ποια κυβέρνηση είναι αυτή; Τίνος κυβέρνηση είναι αυτή; Η κυβέρνηση του κ.Τσίπρα είναι.
    Δική του είναι αυτή η κυβέρνηση. Δική του είναι και η κατάντια. Δική του και η ξεφτίλα.