με χαρακτηριστικά εφιαλτικής γελοιότητας και μίγματος ηλιθιότητας και τρέλας

Φανταστείτε ένα δισεκατομμυριούχο, σε μια πολιτική συγκέντρωση να λέει
«Έχω παρατάξει τα πλουσιότερα και εξυπνότερα άτομα στη χώρα. Αν εκλεγώ πρόεδρος, αυτά θα διαπραγματευτούν για την Αμερική».

Αυτό είπε ο Ντόναλντ Τραμπ,στο MANCHESTER, Ν.Η. όπου την Τρίτη κέρδισε την ψηφοφορία Ρεπουμπλικανών οπαδών για επιλογή υποψηφίου Προέδρου των ΗΠΑ! Θυμίζει κάτι σαν εγκώμιο αριστοκρατίας, που στερείται έντεχνης ρητορικής ή, αλίμονο, απέχει απο την κομψότητα ενός πλατωνικού λόγου; Αν άριστοι είναι οι κατέχοντες χρήμα, τότε ναι.

Θα μου πεις: Δηλαδή τώρα ποιοί διαπραγματεύονται για την Αμερική; Οι πολλοί μικροαστοί μαλάκες που ψηφίζουν republican, μέρος του πλήθους , γύρω στις 3000 που χτες επευφημούσαν άγρια. Ή οι φτωχοί Αμερικανοί που αυξάνονται και πληθύνονται, αρκετοί από τους οποίους (εξωφρενικά παραδόξως!) ψηφίζουν republican; Όχι. Αυτό που μας λέει ο Ντόναλντ είναι πως η ελίτ των δισεκατομμυριούχων θα κυβερνά άμεσα! Όχι έμμεσα, ως συνήθως, χρηματοδοτώντας τα πολιτικά της ανδρείκελα που λειτουργούν σαν νοικιασμένοι κώλοι.

Αντιφατικός κι αλλοπρόσαλλος, ο Τραμπ έχει κριτικάρει έντονα τους πολιτικούς που δουλεύουν σαν υπηρέτες, φευ, των δισεκατομμυριούχων χορηγών τους και οι οποίοι αρνούνται να προβούν  σε οποιαδήποτε ενέργεια βλάψει τους χορηγούς αυτούς (και, το πιο σημαντικό, τις χορηγίες τους), χαρακτηρίζοντάς τους  «ανίκανους» και «αδύναμους».

Τί το επαναστατικό προτείνει σαν λύση, λοιπόν; Να σχηματίσει κυβέρνηση με μερικούς δισεκατομμυριούχους από τη παρέα του... Όπως το έθεσε, μερικοί από τους φίλους του «είναι καλοί άνθρωποι, κάποιοι όχι και τόσο καλοί, και κάποιοι είναι τέτοιοι που δεν θα ήθελες να πιεις καφέ μαζί τους...».

Ναι αλλά «.... θα κάνουν την Αμερική και πάλι μεγάλη!»

Ο Τραμπ και οι οικονομικά πανίσχυροι υποστηριχτές του, κρύβουν την πραγματική πολιτική τους ατζέντα, μέρος της οποίας είναι η μετεξέλιξη του ισχυρότερου κράτους που γνώρισε ο πλανήτης εγγύτερα προς τον φασισμό.
Θυμίζοντας λίγο Χίτλερ και λίγο Μουσολίνι, ο Τραμπ δήλωσε ότι ο αμερικανικός λαός έχει ξεκινήσει ένα κίνημα του οποίου η μοναδική προσωποποίηση είναι αυτός!

Κάθε φορά που, σε παρατεταμένη οικονομική και πολιτική κρίση, το μεγάλο κεφάλαιο, και δη το χρηματιστικό, αναδεικνύει ως πολιτικό του  εκπρόσωπο ένα κλοουν με χαρακτηριστικά εφιαλτικής γελοιότητας και μίγματος ηλιθιότητας και τρέλας, η ανθρωπότητα πρέπει να νιώθει λίγο εντονότερο φόβο... 

***
Η φωτο απο την people's world

αν δεν μπορείς να νικήσεις τον κίτρινο δράκοντα...

Η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία συμφώνησαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Βρετανίας και να ενταχθούν σε μια διεθνή αναπτυξιακή τράπεζα στην οποία ηγείται η Κίνα με κεφάλαια της τάξης των 50 δισ. δολαρίων, παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ να διατηρήσουν την ηγετική τους θέση κρατώντας τις δυτικές χώρες εκτός του νέου ιδρύματος, το οποίο θεωρείται ανταγωνιστής της World Bank [Παγκόσμια Τράπεζα] που εδράζει στην Νέα Υόρκη.

Η Ευρωπαϊκή βουλή και τα «μπόνους» των χρηματιστών

Η  πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καταψήφισε, με μικρή διάφορα, την πρόταση για την κατάργηση των «μπόνους» των στελεχών του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην σχετική έκθεση Α7 – 0125/2013 περί «Συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με ορισμένους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες».

Η καταψήφιση έφερε μεγάλη ανακούφιση στους μεγαλοχρηματιστές, οι οποίοι, με πρωταγωνιστή το χρηματιστήριο του Λονδίνου,  έκαναν τα αδύνατα δυνατά μέσω των «υπάλληλων και υποτακτικών» τους μέσα στην Ευρωπαϊκή βουλή, και έξω απ’ αυτήν, να αποτρέψουν περιορισμούς στις αμοιβές των υψηλών στελεχών τους. Κυρίως όμως, κατέρρευσε ο μύθος ότι «υπήρχε έντονη διάθεση» στην Ευρωπαϊκή βουλή για περιορισμούς στο ύψος των επίσημων αμοιβών των χρηματιστών. Ότι, τελικά, υπάρχουν πολλοί μέσα εκεί που έχουν διάθεση να τους βάλλουν «τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι», που λένε… 

αλλά που;

Είναι κατάπτυστη η δουλικότητα της πλειοψηφίας των ευρωβουλευτών στο χρηματιστικό κεφάλαιο, και η ψήφος είναι απλά ένα μικρό συμβάν στο οποίο  επιδείξαν πάλι πόσο στέργουν τα αφεντικά τους. Όμως, και η προστυχιά του κίτρινης δημοσιογραφίας δεν έχει όρια. Για να μετριαστεί ο εντύπωση στα χειμαζόμενα πλήθη των χωρών της ΕΕ, ότι οι περισσότεροι ευρωβουλευτές λειτουργούν εντελώς ξετσίπωτα σαν μισθωτοί των χρηματιστών, οι “FINANCIAL TIMES”, προβοκατόρικα κατηγόρησαν τους ευρο-βουλευτές του ΚΚΕ ότι καταψήφισαν την τροπολογία - όπως έκανε η πλειοψηφία των ανδρείκελων του χρήματος εκεί μέσα.

Ας μας φταίει και λίγο «η αδιαλλαξία των σταλινικών του ΚΚΕ».

Εγώ θα ήμουν περίεργος να πληροφορηθώ ποιοι έλληνες Ευρο-βουλευτές πράγματι ψηφίσαν κατά της τροπολογίας εκεί πέρα και σε ποιό κόμμα πράγματι ανήκουν… αλλά απ’ αυτούς που έσπευσαν να αναμεταδώσουν την δημοσιογραφική προβοκάτσια, δεν πρόκειται.

«αγριογούρουνα»

 πεπιβραδύνει την αγορά αμερικανικών ομολόγων, καθώς οι αποδόσεις τους αναρριχήθηκαν στο υψηλότερο επίπεδο από τον Αύγουστο του 2011.
Ο Richard Fisher, πρόεδρος της Dallas Federal Reserve και μέλος της  Ομοσπονδιακής Επιτροπής Ανοικτής Αγοράς (FOMC) που καθορίζει ποσοστά επιτοκίων, δήλωσε σε συνέντευξή του στους Financial Times ότι, παρότι οι μεγάλοι παίκτες στις χρηματοπιστωτικές αγορές ενεργούν σαν «αγριογούρουνα» μυρίζοντας κάθε αδυναμία στις προθέσεις αυτών που παράγουν πολιτική, δεν νομίζει ότι κάποιος θα μπορούσε να σπάσει την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ.
Σχολιάζοντας την αναταραχή της αγοράς με έναυσμα την νύξη του προέδρου της Fed, Ben Bernanke,  ότι η τράπεζα θα μπορούσε να αρχίσει σταδιακή μείωση της μηνιαίας αγοράς κρατικών ομολόγων ύψους 85 δισ. δολ. πριν από το τέλος του τρέχοντος έτους, Ο Fisher δήλωσε στους FT: «Η προσωπική μου αίσθηση είναι ότι δεν πας κοντά σ’ ένα λιοντάρι τρέμοντας».

Ο ίδιος παρομοίασε την αντίδραση της αγοράς με την επίθεση κατά της Τράπεζας της Αγγλίας το 1992 με επικεφαλής τον επενδυτή Τζώρτζ Σόρος, η οποία οδήγησε το νόμισμα του Ηνωμένου Βασίλειου σε κατάρρευση και πτώση έξω από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών. […]

Red rock:

Ο χαρακτηρισμός «αγριογούρουνα» από κάποιον που τα γνωρίζει πολύ καλά (ο ίδιος χρημάτισε διευθυντής ενός hegde fund) με παρότρυνε να αναμεταδώσω μέρος του παραπάνω άρθρου των Financial Times. Να θυμηθούμε όμως και την «Μαύρη Τετάρτη», στην οποία αναφέρεται.

Στις 16 Σεπτεμβρίου 1992, το βρετανικό νόμισμα υπέφερε μια από τις χειρότερες επιθέσεις των «αγριογούρουνων» του χρηματιστικού κεφαλαίου που έχει δεχτεί ποτέ νόμισμα. Είναι πλέον «θρύλος» ότι ο Τζώρτζ Σόρος έβγαλε πάνω από ένα δισεκατομύριο λίρες σε μερικές ώρες, ξεπουλώντας συνάλλαγμα  με τρόπο που έδωσε έναυσμα σ’ ένα φρενήρες ρεύμα «επενδυτών» (οι μικρότεροι παίχτες) που πανικόβλητοι δεν μπορούσαν να απαλλαχτούν γρηγορότερα από τις λίρες που κατείχαν.Η βρετανική συντηρητική κυβέρνηση, σκαπανέας και πρωτεργάτρια στην διεθνή προώθηση των συμφερόντων του τμήματος αυτού του κεφαλαίου και όχι μόνο, δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Αντιδρώντας με σπασμωδικές αμυντικές κινήσεις, απόσυρε την στερλίνα από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών. Αλλά αυτό δεν ηταν σχετικά τίποτε.  Το αποτέλεσμα ήταν η ραγδαία κατάρρευση του νομίσματος, για την αναχαίτιση της οποίας οι συντηρητικοί ανέβασαν τα επιτόκια μέχρι και 250% (για λίγες ώρες) και τα

ισορρόπησαν στα 15%...

Από επίσημα έγγραφα, το οικονομικό κόστος της Μαύρης Τετάρτης εκτιμάται σε 27 δισεκατομμύρια λίρες, τα οποία σπαταλήθηκαν για την στήριξη της λίρας. Στην πραγματικότητα το κόστος ήταν πολύ μεγαλύτερο – τεράστιο. Η Μαύρη Τετάρτη, η οποία έγινε δυνατή μόνο σαν αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής των συντηρητικών, σηματοδότησε την αρχή της ύφεσης και της κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων. Το κοινωνικό κόστος, μεταξύ πολλών άλλων δεινών, ήταν ότι δεκάδες χιλιάδες βρετανοί (η πλειονότητα των οποίων ήταν χρεωμένοι με στεγαστικά δάνεια) έχασαν τα σπίτια τους, μη μπορώντας ν’ αντέξουν τα υψηλά επιτόκια. Ακολούθησαν πολλά δακρυα κι αναστεναγμοί απο τους μη προνομιύχους της βρετανικης κοινωνίας.

Η κατιούσα φορά της ποιότητας ζωής των βρετανών που σημαδεύτηκε κι απο την Μαύρη Τετάρτη, σαν ένα απο τα συμβάντα της, η ένταση της φοράς, θα έλεγα, της οποίας έκανε τα εγκαίνια η "θρυλική" Θάτσερ, δεν έχει αναχαιτιστεί μέχρι σήμερα.   

Η Σκανδαλώδης Μητέρα Όλων Των Συναλλαγών Ανάκαμψης

Μεταφράζω αυτούσιο ένα διαφωτιστικό άρθρο που αναφέρεται  σε έκθεση των Financial Times  (πηγή market watch - μέσω  Reuters).  

-------------------

 

Κορυφαία hedge funds τζογάρουν με αντικείμενο τις ελληνικές τράπεζες.

 Η Ελλάδα εισέρχεται στο έκτο έτος της οικονομικής κατάθλιψης που την έχει σακατέψει, αλλά μερικά από τα μεγαλύτερα hedge funds (κεφάλαια αντιστάθμισης) στον κόσμο θεωρούν ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να επωφεληθούν σημαντικά από το μεγάλο στοίχημα, το οποίο ένας διαχειριστής έχει ονομάσει την «μητέρα όλων των συναλλαγών ανάκαμψης», ανέφεραν οι Financial Times το Σαββατοκύριακο.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι Farallon Capital, York Capital Management, QVT Financial και Dromeus είναι από τα hedge funds  έτοιμα να συμμετάσχουν στην έκδοση μετοχών αξίας € 550 εκατομμυρίων (713.400.000 δολάρια) από την Alpha Bank GR: ALPHA -54,27%, τη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, που θα ολοκληρωθεί στα μέσα Ιουνίου. Το ρεπορτάζ, το οποίο πληροφορείται από ανθρώπους που περιγράφονται ως  εξοικειωμένοι με τα σχέδια, λέει ότι κι άλλα ταμεία που αποσκοπούν σε επενδύσεις σε τράπεζες περιλαμβάνουν το Daniel Loeb’s Third Point,, το οποία έβγαλε μισό δισεκατομμύριο δολάρια το περασμένο έτος με την αρπαγή φτηνών ομολόγων  (cheap Greek government bonds) του Ελληνικού Δημοσίου, και η  CQS, το μεγαλύτερο πιστωτικό hedge fund στην Ευρώπη. Η FT είπε οτι η Farallon, η York, και η CQS αρνήθηκαν στην πρόσκληση τους να σχολιάσουν, ενώ η QVT δεν απάντησε καν.

Οι FT αναφέρουν ένα ανώνυμο διαχειριστή χαρτοφυλακίου που χαρακτήρισε το ζήτημα μια απίστευτα καλή συμφωνία για τα hedge funds.

Η έλξη εστιάζεται στις πιθανές αποδόσεις που μπορεί να σημειωθούν με ειδικά εντάλματα (σ.σ. ασφαλιστικες δικλίδες) που συνδέονται με την έκδοση νέων μετοχών της Τράπεζας, ανέφερε η έκθεση. Τα εντάλματα είναι ανταλλάξιμα σε εξαμηνιαία βάση για 7.3 έως και 9 μετοχές, που εξαγοράζονται από το Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, σε τιμή έκδοσης των μετοχών », ανέφερε η έκθεση.

«Αυτή είναι η μητέρα όλων των συναλλαγών ανάκαμψης», δήλωσε ο Achilles Risvas, διευθύνων σύμβουλος της Dromeus στην εφημερίδα. «Η κατάσταση είναι εξαιρετικά ελκυστική λόγω της ασυμμετρίας των αποπληρωμών." του William L. Watts.

μετάφραση red rock views 

-----------------------------

Πρόκειται για σκάνδαλο ολκής με πρωταγωνιστή και κομπάρσο την ελληνική κυβέρνηση. Πρωταγωνιστής διότι αυτή η «ασυμμετρία των αποπληρωμών» (βλέπε αισχροκέρδεια εις βάρος του δημόσιου πορτοφολιού) είναι αποκλειστικά δικιά της χειρονομία, και κομπάρσος διότι πίσω από τις χειρονομίες της κυβέρνησης βρίσκεται αθέατο, σαν σκηνοθέτης και πραγματικος πρωταγωνιστής, το χρηματιστικό κεφάλαιο, ουσιαστικά καθιστώντας τον ρόλο της κυβέρνησης λιγότερο απο δευτερεύοντα.

Οι ασφαλιστικές δικλίδες της κυβέρνησης είναι ζεστό χρήμα από το δημόσιο στους τζογαδόρους-μαμούθ της διεθνούς χρηματοπιστωτικής αγοράς. Αυτό το ζεστό χρήμα που χαρίζουν στους μοντέρνους χρηματιστικούς πειρατές σημαίνει αθλιότητα (ανέχεια πείνα, αρρώστια, άγχος, κατάθλιψη, αυτοκτονίες… για τους πολλούς).  

Την στιγμή που επιτίθεται με αρρωστημένη μανία στους εργαζόμενους, στον λαό, επιβάλλοντας ένα φρικώδες καθεστώς εργασίας και διαβίωσης σ΄ αυτή την σακατεμένη χώρα, κάνει ένα σκανδαλώδες δώρο σ΄ αυτούς που έχουν βγάλει «τα άντερά τους» μέσω της υπερχρέωσης της χώρας, του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, μέσω της εξαθλίωσης του λαού και της υποθήκευσης του μέλλοντος του.

Κάποιοι με αφέλεια, ας μου επιτραπεί η έκφραση, μπορεί να αναρωτιούνται: γιατί γίνονται τέτοια αίσχη; Και πως μπορεί να λειτουργεί με τέτοιο κατάφορα φαύλο τρόπο η κυβέρνηση των ελλήνων εναντίον τους; Η απάντηση είναι απλή: είναι υπηρέτες αυτών που βγαίνουν πάντα κερδισμένοι από αυτό το επαίσχυντο όργιο. 

Μ

Οι μεγάλοι χρηματέμποροι έχουν «ρέντα» στα κέρδη

H Τράπεζα της Αμερικής (Bank of America) ανακοίνωσε 300 % αύξηση στα κέρδη της στο πρώτο τρίμηνο τα οποία έφτασαν το πόσο των 2,6 δις δολαρίων. Μιλάμε για την δεύτερη σε μέγεθος αμερικανική εμπορική τράπεζα. Τα έσοδα της ήταν $ 23.7 δισ, μια  συνολική αύξηση κατά 5% παρότι σημειώθηκε μείωση εσόδων σε τμήματα καταναλωτικά, στεγαστικά κτλ.(usa today)

Πρόκειται για παραλλαγή του ίδιου μοτίβου, στο οποίο αναφερθήκαμε σε δυο προηγούμενες (1  και 2) αναρτήσεις εδώ. Οι μεγάλοι χρηματέμποροι έχουν «ρέντα» στα κέρδη. Το φαινόμενο δεν είναι βέβαια γενικό για όλες τις τράπεζες και ούτε ενδεικτικό για την κατάσταση στην οικονομία. Αυτή εξακολουθεί να είναι ασταθής διεθνώς αλλά και στην Αμερική απ' την οποία προσπαθούν να μας δημιουργήσουν μια αισιόδοξη «ψυχολογία» περί ανάκαμψης. Λόγου χάριν, την περασμένη βδομάδα η Wall Street είχε την μεγαλύτερη πτώση αποθεματικών της από το Νοέμβριο, πράγμα που πάει πακέτο με χαμηλά εταιρικά (corporate) έσοδα από τον χρηματιστικό και τεχνολογικό τομέα. (ft.com)

 

Μ

Οταν μιλούν για ανάκαμψη εννοούν όφελος που δεν θα μοιραστούν μαζί σου

Πριν λίγες μέρες αναφέρθηκα στη JPMorgan Chase παρατηρώντας ότι τα έσοδά της αυξήθηκαν κατά 33 % φτάνοντας τα 6,5 δισ. δολ. στο πρώτο τρίμηνο. Ένας άλλος μεγάλος «παίκτης» του χρηματιστικού κεφαλαίου, η Morgan Stanley, πληροφορούμαστε, ότι «υπέφερε» από μειωμένη δραστηριότητα συναλλαγών κατά το πρώτο τρίμηνο - το ίδιο φαινόμενο που επηρέασε και την JP Morgan Chase.Εντούτοις, παρά την  επιβράδυνση στην συνολική ανάπτυξη της πιστωτικής αγοράς, οι δυο μεγάλοι κατέγραψαν υψηλότερα κέρδη.

Τα έσοδα της Morgan Stanley μειώθηκαν στα  8,5 δισ. δολάρια στο πρώτο τρίμηνο του έτους σε σύγκριση με $ 8,9 δισ. δολ. κατά την ίδια περίοδο του περασμένου έτους, όμως τα καθαρά κέρδη ήταν 984 εκατομμυρίων δολ. σε σύγκριση με $ 94 εκατ. ζημιά του περασμένου έτους.

Κι αναρωτιέμαι τι γίνεται με αυτήν την "ανάκαμψη"; Ξεκάθαρα, όταν μιλούν για κρίση, εννοούν το κόστος που δεν θα επωμιστούν αυτοι.Οταν μιλούν για  ανάκαμψη, εννοούν το όφελος που δεν θα μοιραστούν μαζί σου. Παρεμπιπτόντως κι οι δυο όμιλοι ζητούν ακόμα περικοπές στο λειτουργικό κόστος τους που σημαίνει περικοπή στο κόστος της εργασίας.

Αναφέρομαι σ΄ αυτούς όχι γιατί κρατούν το κόσμο στα χέρια τους (αν και, όντως, η ελίτ στην οποία ανήκουν οι δυο αυτοί όμιλοι έχει τόση δύναμη που δεν είναι υπερβολικό να ειπωθεί ότι κρατά τον κόσμο στα χέρια της)  αλλά γιατί είναι ενδεικτικό ότι οι «μεγάλοι του κόσμου» δεν πάσχουν - ότι και να γίνει …

... κάνουν τα κουμάντα τους γι αυτό.

 Μ

 ************

Πατήρ, υιός και (τραπεζιτικόν) πνεύμα...

Πατήρ, υιός και (τραπεζιτικόν) πνεύμα...

Ισως αυτό να εννοούσε ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς όταν οι δηλώσεις του κατά τη γιορτή των Φώτων στις 6 του φετινού Γενάρη κατέληξαν με την εξής φράση: «Με τη βοήθεια του Θεού θα τα καταφέρουμε». 

Μια τέτοια βοήθεια, όχι απευθείας από το Θεό, αλλά από τον εκπρόσωπό του είχαμε προχτές στη Θεσσαλονίκη.

Ο άγιος Θεσσαλονίκης, λοιπόν, ο μητροπολίτης κύριος Ανθιμος, αφιέρωσε το κήρυγμα της Κυριακής υπέρ της... ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών και ειδικώς της Εθνικής Τράπεζας. Τέτοια θα πρέπει να ήταν η κατάνυξη που προκλήθηκε από τους λόγους του ιεράρχη, που για να βρει προηγούμενό της κανείς θα πρέπει μάλλον να ανατρέξει στο Ναό του Σολομώντα, λίγο πριν την εκεί είσοδο του Ιησού με τα γνωστά αποτελέσματα...

Το ποίμνιον πάντως στη Θεσσαλονίκη είχε την ευκαιρία, μέσα στο κλίμα παρηγορίας που δημιούργησε ο κύριος Ανθιμος, να πληροφορηθεί ότι ο ποιμένας θα προσφέρει τους δυο επόμενους μισθούς του για την Εθνική... Ο κύριος Ανθιμος κάλεσε δε όλους τους Ελληνες να ακολουθήσουν το παράδειγμά του, να δώσουν δηλαδή κι εκείνοι τους μισθούς τους υπέρ Εθνικής Τράπεζας...

Θα προτείναμε το κήρυγμα του κυρίου Ανθιμου υπέρ πίστεως και πατρίδος (διότι τι άλλο είναι η «πατρίδα» μας αν δεν είναι οι τράπεζες; Μην είν' οι κάμποι;...) να το εκλάβουμε κυρίως ως παραβολή.

Καθ' ότι ο άγιος, ναι μεν

μπορεί να μη γνωρίζει ότι ενώ ο ελληνικός λαός πένεται, την ίδια ώρα οι τραπεζίτες σε αυτή τη χώρα έχουν λάβει ως αντίδωρο πάνω από 200 δισ. ευρώ μόνο την τελευταία τριετία, αλλά
δεν μπορεί να μη γνωρίζει τουλάχιστον αυτό:

Αφ' ενός ότι κάτι εκατομμύρια συνανθρώπων του δεν μπορούν να δώσουν ούτε μισό μισθό, διότι πολύ απλά δεν έχουν καθόλου μισθό,
αφετέρου ότι τα εκατομμύρια των Ελλήνων από τα οποία ζητά να συνδράμουν τις τράπεζες, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που οι τράπεζες τους έχουν πιει το αίμα.

Ως παραβολή, επομένως, ίσης αξίας με εκείνη του κ. Ανθιμου ας εκλάβουμε και τα λόγια ενός παλιότερου... συνάδελφού του, του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος έλεγε στην «ομιλία προς τους πλουτούντας»: 

«Τι θ' απαντήσεις στο δικαστή, εσύ που ντύνεις τους τοίχους και δεν ντύνεις άνθρωπο; εσύ που στολίζεις άλογα και κάνεις πως δεν βλέπεις τον ρακένδυτο συνάδελφό σου, εσύ που σαπίζει το στάρι σου και δεν τρέφεις αυτούς που πεινούν, εσύ που θάβεις το χρυσάφι και καταφρονείς εκείνον που στραγγαλίζεται (...); Πόσους θ' απάλλασσε ένα δαχτυλίδι σου από τα χρέη τους; Πόσα σπίτια που καταρρέουν θ' ανόρθωνε; Ενα απόθεμα ρούχων σου μπορεί να ντύσει ολόκληρο λαό που τρέμει απ' το κρύο. Εσύ όμως το βαστάς να διώξεις άπρακτο τον φτωχό και δεν φοβάσαι τη δίκαιη ανταπόδοση του κριτή»...

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

  Ριζοσπάστης via redflyplanet

6,5 δισ. δολ. στο πρώτο τρίμηνο η JPMorgan Chase

Το καθαρό εισόδημα της JPMorgan Chase αυξήθηκε κατά 33 % φτάνοντας τα 6,5 δισ. δολ. στο πρώτο τρίμηνο, διαψεύδοντας προβλέψεις για μόνο (...) 5,4 δισ. δολ. στα καθαρά έσοδά της!

Η «επιτυχία» οφείλεται σε αύξηση του τζίρου και περικοπές δαπανών, από τις οποίες σημαντική ήταν η απώλεια  3,000 θέσεων εργασίας στην εταιρία  (in consumer banking and mortgage). Ένας άλλος λόγος είναι ότι οι κολοσσιαίοι χρηματιστικοί όμιλοι έχουν απολαύσει μιαν αμφιλεγόμενη πολιτική της Federal Reserve, γνωστή ως «QE3» (quantitative easing). Τι σημαίνει αυτό; Όταν η Fed (το ίδιο μπορεί να ισχύει για οποιαδήποτε άλλη κεντρική τράπεζα)  αδυνατεί να χαμηλώσει το επιτόκιο της, το οποίο καθορίζει τα επιτόκια τραπεζών στον ευρύτερο χρηματοπιστωτικό χώρο, και με σκοπό να αποτρέψει την λεγόμενη «παγίδα ρευστότητας», σκορπάει δισεκατομμύρια για να αγοράζει προϊόντα απο την χρηματοπιστωτική αγορά - ομόλογα, ενυπόθηκους τίτλους κτλ, υποστυλώνοντας την πρόσφορα χρήματος με τεχνική τόνωση της ζήτησης.

Τεράστια κέρδη αποκομίζουν οι χρηματέμποροι (τραπεζίτες και βαλε) οι οποίοι συνάπτουν συμφωνίες δανεισμού και της μεταπουλούν, δηλαδή πουλούν χρέη σε τρίτους (εν προκειμένω, και στο κράτος) και το δικαίωμα να τα εισπράττουν .  Είναι ένα είδος επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής, ουσιαστικά μια μετατροπή του χρήματος των φορολογούμενων πολιτών σε κέρδη για τους σούπερ-καπιταλίστες χρηματιστές. Παρ’ όλα αυτά, ο τρομερός ανταγωνισμός μεταξύ των, προοδευτικά μειώνει το ποσοστό ή το περιθώριο κέρδους.

Το νέο της JPMorgan Chase είναι ενδεικτικό μιας τεχνητής εφορίας για την υποτιθέμενη ανάκαμψη των ΗΠΑ, η οποία (αν είναι πραγματική - που δεν είναι) υποτίθεται οτι θα έχει αντίκτυπο στην διεθνή οικονομία. Ωστόσο τα προβλήματα υποβόσκουν και δεν υποχωρούν. Αίφνης  ο Jamie Dimon της JPMorgan Chase ήταν συγκρατημένος ένεκα της επιβράδυνσης στην συνολική ανάπτυξη της πιστωτικής αγοράς.

Λοιπόν, ακόμα και αν εικάζουμε ότι υπάρχει μια ασθενική και μερική «ανάκαμψη», στις ΗΠΑ ή αλλού, το ερώτημα παραμένει: ανάκαμψη για ποιους; Οι 3000 χιλιάδες που έχασαν το «προνόμιο» να είναι υπάλληλοι της PMorgan Chase θα πάρουν κάτι από τα 6,5 δις δολάρια στο επόμενο τρίμηνο; Θα δουν ανάκαμψη από την μιζέρια τους;

Ας μην βιάζονται… Μάλλον θα λυτρωθούν μια και καλή μετά την Δευτέρα Παρουσία – κι αυτό αν είναι ήδη μόνιμοι κάτοικοι του παραδείσου με πιστοποιητικό από τον Άγιο Πέτρο. 

M

η Λαγκάρντ, σε μια στιγμή φιλοσοφικής έμπνευσης

 

Τάδε έφη η Λαγκάρντ, σε μια στιγμή φιλοσοφικής έμπνευσης:

Είμαι αισιόδοξη, αντλώντας έμπνευση από το Μάρτιν Λούθερ, ο οποίος είπε: «Ότι γίνεται στον κόσμο γίνεται με την ελπίδα».
.... Αλλά είμαι επίσης και ρεαλίστρια. Ο Immanuel Kant, ένας από τους μεγαλύτερους γερμανούς φιλοσόφους, είπε ότι «η χρήση της λογικής χωρίς την εμπειρία οδηγεί μόνο σε θεωρητικές ψευδαισθήσεις». Η ελεύθερη άσκηση της λογικής από το άτομο ήταν ένα θέμα του Διαφωτισμού.
Ας ελπίσουμε ότι κινούμαστε προς μια "φωτισμένη" εποχή στην παγκόσμια οικονομία και τη ρύθμιση, με βάση την εμπειρία και τη λογική.

 

Ο Μάρτιν Λούθερ είχε επίσης πει: «Ακόμα και αν  ήξερα ότι ο κόσμος αύριο θα γινόταν κομμάτια εγώ θα φύτευα την μηλιά μου».

Οι μεγαλοχρηματιστές του κόσμου και μαζί τους η κυρία Λαγκάρντ σαν υπάλληλος τους, και όλο το σινάφι τους, έχουν κάθε λόγο να είναι αισιόδοξοι διότι «ρεαλιστικά» ο κόσμος να γίνει κομμάτια, αυτοί θα φυτεύουν την «μηλιά» τους που δεν είναι άλλη από την κερδοσκοπία, παρορμούμενοι από ψυχωτικό ατομικισμό και διεστραμμένη απληστία. Ο κόσμος τώρα γίνεται κομμάτια για να επωφελούνται αυτοί.

Ο Immanuel Kant, είχε πει: «από τέτοιο στραβόξυλο που είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος τίποτε το ίσιο δεν μπορεί να διαμορφωθεί»

Ο Kant, είχε εμπειρία από ανθρώπους σαν τ’ αφεντικά της Λαγκάρντ όταν έκανε τον παραπάνω αφορισμό – ο καπιταλισμός έχει μακρύ παρελθόν…

  Μ 

ΥΓ και δυό βιντεάκια - on philosophy and religion american style... 

Ένα άχαρο αστειάκι για την φορολογία των ‘golden boys’ στην Βρετανία

Μας πληροφορούν οι Financial Times ότι η Goldman Sachs ανήκει σε μια χούφτα τράπεζες που καθυστερούν να πληρώσουν τους μποναμάδες στους υπηρέτες τους μέχρι μετά τις 6 του Απρίλη, όταν η κυβέρνηση θα μειώσει το φόρο που θα πληρώσουν από το 50 στο 45 %...

Αν θέλεις, κι αν μπορείς, καθυστέρησε κι εσύ την πληρωμή των φορων σου με την ελπίδα ότι η κυβέρνηση οσονούπω θα σου τους μειώσει....

Ε βέβαια! Τον καιρό που οι εγκάθετες κυβερνήσεις του χρηματιστικού κεφαλαίου του χαρίζουν τρισεκατομμύρια, ξεσκίζοντας τους λαούς, σαν ανταμοιβή για το διεθνές οικονομικό μπάχαλο που δημιούργησε η πρώτιστα η δική τους συσσώρευση κεφαλαίου (που μετατρέπεται σε τεράστια ψαλίδα μεταξύ χλιδής και αθλιότητας) τι είναι μια τόσο αμελητέα φοροαπαλλαγή για τους λεβέντες που δουλεύουν τόσο σκληρά για την «ανάπτυξη», και αντιμετωπίζουν τόσο έντονο προβλημα επιβίωσης;

Μ

______

original image borrowed from here

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Όταν οι αστοί απευθύνονται σε αστούς ή σε θεράποντες του συστήματος τους είναι αναγκασμένοι να ειναι ειλικρινείς, οπως αποκαλυπτει και το παρακάτω απόσπασμα   από το 'Σοσιαλδημοκρατία και Φασισμός' του Ρατζανί Πάλμε Ντουτ. 

Άξιο προσοχής ειναι οτι η  διάσπαση της εργατικής τάξης ειναι το βασικότερο μελημα των αστων. Εξυπακούθεται οτι η ενότητα της εργατικής τάξης πρέπει να είναι και το βασικότερο των μελημάτων της εργατικής πρωτοπορίας. Τα συνήθη ερωτήματα είναι "ενότητα με ποιους, σε πια βάση, με τι πλαίσιο, με σκοπό τι". Οι αστοί, όταν είναι ειλικρινείς ξέρουν την απάντηση, τόσο καλά όσο κι οι πρωτοπόροι των προλεταρίων (και καπου-καπου καλύτερα) : Κάθε ενωμένο εργατικό κίνημα που προέρχεται από τα κάτω θα είναι επαναστατικό.  



(Ολόκληρο το άρθρο εδώ  -


υπογραμμίσεις
απο  Red Rock Views)

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ
ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

 «Θα ήταν πιο χρήσιμο να ξεκινήσουμε την εξέταση αυτού του ερωτήματος, μελετώντας την άποψη του σύγχρονου χρηματιστικού κεφαλαίου για το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας και του φασισμού. Η άποψη του χρηματιστικού κεφαλαίου εκφράζεται με παραδειγματική σαφήνεια στην «Deutsche Führungsbriefe», στην οποία αναφερθήκαμε ήδη, και στο εμπιστευτικό δελτίο του συνδέσμου γερμανικών βιομηχανιών του κρίσιμου 1932. Η «Führungsbriefe» ή αλλιώς οι «Επιστολές στους Ηγέτες» αποτελούν μια «πολιτικοοικονομική ιδιωτική αλληλογραφία», που αρχικά προοριζόταν για εμπιστευτική διακίνηση στους επικεφαλής του χρηματιστικού κεφαλαίου που ήταν οργανωμένοι στο σύνδεσμο γερμανικής βιομηχανίας. Τα τεύχη 72 και 75 στις 16 και 20 Σεπτέμβρη του 1932 περιείχαν μια μελέτη για «την εκ νέου κοινωνική ενίσχυση του καπιταλισμού», η οποία αποκαλύπτει τους σκοπούς των κυρίαρχων χρηματοοικονομικών ομίλων.

»Ο συγγραφέας ξεκινάει από τη βασική άποψη ότι η διατήρηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας εξαρτάται από τη διάσπαση της εργατικής τάξης: Η διάσπαση του εργατικού κινήματος είναι αναγκαία προϋπόθεση για την εκ νέου κοινωνική ενίσχυση της αστικής κυριαρχίας στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Κάθε ενωμένο εργατικό κίνημα που προέρχεται από τα κάτω θα είναι επαναστατικό και η καπιταλιστική εξουσία δε θα καταφέρει να κρατηθεί για πολύ καιρό, ακόμα κι αν χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη. Αρα ο βασικός κίνδυνος είναι το ενωμένο μέτωπο της εργατικής τάξης. Ούτε καν η στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να επικρατήσει για πολύ ενάντια σε αυτό. Επομένως, ο καπιταλισμός χρειάζεται μια κοινωνική βάση έξω από τις γραμμές του, καθώς και τη διάσπαση της εργατικής τάξης. Στη μεταπολεμική περίοδο αυτό προσφέρθηκε από τη σοσιαλδημοκρατία.

»Το πρόβλημα της εδραίωσης του αστικού καθεστώτος στη μεταπολεμική Γερμανία καθορίζεται γενικά από το γεγονός ότι η ηγετική αστική τάξη που ελέγχει την εθνική οικονομία είναι πλέον πολύ μικρή για να διατηρήσει μόνη της την κυριαρχία της. Εάν δε θέλουν να στηριχτούν στο επικίνδυνο όπλο της καθαρής στρατιωτικής δύναμης, χρειάζονται, για την κυριαρχία τους, μια συμμαχία με στρώματα που δεν τους ανήκουν κοινωνικά, αλλά τους παρέχουν την αναντικατάστατη υπηρεσία της εδραίωσης της κυριαρχίας τους πάνω στο λαό, γινόμενα έτσι πραγματικός και τελικός φορέας αυτής της εξουσίας. Την πρώτη περίοδο της μεταπολεμικής εδραίωσης του καπιταλισμού, η σοσιαλδημοκρατία αποτέλεσε τον τελικό φορέα της αστικής εξουσίας. Μέχρι στιγμής η ανάλυση είναι απλή. Η σοσιαλδημοκρατία παρείχε τη βάση για τη διατήρηση της καπιταλιστικής κυριαρχίας και τη διάσπαση της εργατικής τάξης.

»Πώς όμως κατάφερε η σοσιαλδημοκρατία να διασπάσει την εργατική τάξη; Ποια είναι η κοινωνική βάση της σοσιαλδημοκρατίας; Στο σημείο αυτό η ανάλυση του εκπροσώπου του χρηματιστικού κεφαλαίου προσεγγίζει πολύ την ανάλυση του Λένιν για τις αιτίες της διάσπασης της εργατικής τάξης στις ιμπεριαλιστικές χώρες. Ο συγγραφέας εντοπίζει τη βάση της σοσιαλδημοκρατίας και της διάσπασης της εργατικής τάξης από αυτή στις προνομιακές συνθήκες που στηρίζονται στην κοινωνική νομοθεσία και τις παραχωρήσεις σε ένα ευνοημένο οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης. Την πρώτη περίοδο ανοικοδόμησης του αστικού μεταπολεμικού καθεστώτος, από το 1923-1924 έως και το 1929-1930, η σοσιαλδημοκρατία εξαργύρωσε το επαναστατικό ξέσπασμα, αποσπώντας κατακτήσεις που αφορούσαν τους μισθούς και την κοινωνική πολιτική. Στις κατακτήσεις αυτές βασίστηκε η διάσπαση της εργατικής τάξης. Χάρη στον κοινωνικό της χαρακτήρα, καθώς καταγόταν από εργατικό κόμμα, η σοσιαλδημοκρατία, εκτός από την καθαρά πολιτική της δύναμη, επιστράτευσε στη διαδικασία ανοικοδόμησης του καπιταλισμού εκείνης της περιόδου κάτι πιο πολύτιμο και διαρκές - την οργανωμένη εργατική τάξη και, παραλύοντας την επαναστατική της ενέργεια, την πρόσδεσε σφικτά στο αστικό κράτος. Είναι αλήθεια ότι και ο σοσιαλισμός του Νοέμβρη ήταν ένα μαζικό ιδεολογικό κίνημα, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό, καθώς πίσω του βρισκόταν η δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης, η κοινωνική δύναμη των συνδικάτων. Ο χείμαρρος αυτός μπορούσε να υποχωρήσει, τα συνδικάτα όμως παρέμειναν και μαζί με αυτά -ή πιο σωστά χάρη σε αυτά- παρέμεινε και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Σε αυτή τη βάση το κύριο σώμα της οργανωμένης εργατικής τάξης «προσδέθηκε σφιχτά στο αστικό κράτος» μέσω της σοσιαλδημοκρατίας και των συνδικάτων, ενώ ο κομμουνισμός κρατήθηκε απ’ έξω χάρη σε ένα «φράγμα».

»Οι κατακτήσεις που αφορούσαν τους μισθούς και την κοινωνική πολιτική λειτούργησαν σαν ένα είδος φράγματος. Μέσω αυτού, σε μια αγορά εργασίας που παρουσίαζε πτώση, το εργαζόμενο και σταθερά οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης απολάμβανε διαβαθμισμένα -ωστόσο σημαντικά- πλεονεκτήματα σε σύγκριση με τους ανέργους και τις μεταβαλλόμενες μάζες των χαμηλότερων κατηγοριών και ήταν σχετικά προστατευμένο απέναντι στην επίδραση της ανεργίας και της γενικότερης κρίσιμης κατάστασης στο βιοτικό του επίπεδο. Το πολιτικό σύνορο ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και τον κομμουνισμό εκτείνεται κατά μήκος της κοινωνικής και οικονομικής γραμμής αυτού του φράγματος. Ολες οι προσπάθειες του κομμουνισμού, οι οποίες μέχρι τώρα ήταν μάταιες, κατευθύνονται στη δημιουργία ρήγματος σε αυτή την προστατευμένη περιοχή των συνδικάτων.

»Το σύστημα αυτό λειτουργούσε καλά, μέχρι που η παγκόσμια οικονομική κρίση άρχισε να καταστρέφει τη βάση της σταθεροποίησης. Η οικονομική κρίση υποχρέωσε τον καπιταλισμό να εξαλείψει τις «κατακτήσεις» σε μισθούς και κοινωνική πολιτική, υπονομεύοντας έτσι τη βάση της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτό όμως αύξησε τον κίνδυνο να στραφούν προς τον κομμουνισμό οι δυνάμεις της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό ήταν αναγκαίο να βρεθεί ένα νέο εργαλείο για τη διάσπαση της εργατικής τάξης: ο εθνικοσοσιαλισμός. Η οικονομική κρίση αναπόφευκτα καταστρέφει αυτές τις κατακτήσεις και η μεταβατική διαδικασία που διανύουμε θέτει έντονα τον κίνδυνο της παύσης της λειτουργίας του μηχανισμού διάσπασης που βασίζεται στις κατακτήσεις αυτές. Ως αποτέλεσμα, η εργατική τάξη θα αρχίσει να στρέφεται στον κομμουνισμό και η αστική εξουσία θα αντιμετωπίσει την ανάγκη εγκαθίδρυσης μιας στρατιωτικής δικτατορίας. Το στάδιο αυτό θα χαρακτηρίσει την αρχή της ανίατης φάσης της αστικής εξουσίας. Καθώς το παλιό φράγμα δεν μπορεί να αποκατασταθεί επαρκώς, το μόνο μέσο για τη διάσωση της αστικής εξουσίας από αυτή την άβυσσο είναι η διάσπαση της εργατικής τάξης και η πρόσδεσή της στον κρατικό μηχανισμό με διαφορετικά, πιο άμεσα μέσα. Εδώ βρίσκονται οι δυνατότητες και τα καθήκοντα του εθνικοσοσιαλισμού.

»Ωστόσο, οι νέες συνθήκες σημαίνουν την αλλαγή της μορφής του κράτους. Η πρόσδεση της οργανωμένης εργατικής τάξης στο κράτος μέσω της σοσιαλδημοκρατίας απαιτεί κοινοβουλευτικό μηχανισμό. Αντίστροφα, το φιλελεύθερο κοινοβουλευτικό σύνταγμα μπορεί να γίνει αποδεκτό από το μονοπωλιακό καπιταλισμό μόνο αν η σοσιαλδημοκρατία ελέγχει και διασπά την εργατική τάξη επιτυχώς. Εάν ο καπιταλισμός είναι υποχρεωμένος να καταστρέψει τη βάση της σοσιαλδημοκρατίας, είναι συνάμα υποχρεωμένος να μετατρέψει το κοινοβουλευτικό σύνταγμα σε μη κοινοβουλευτικό, «περιορισμένο» (δηλαδή, φασιστικό) σύνταγμα. Η πρόσδεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στη σοσιαλδημοκρατία αρχίζει και τελειώνει με τον κοινοβουλευτισμό. Η δυνατότητα ύπαρξης ενός φιλελεύθερου κοινωνικού συντάγματος του μονοπωλιακού καπιταλισμού καθορίζεται από την ύπαρξη ενός αυτόματου μηχανισμού που διασπά την εργατική τάξη. Ενα αστικό καθεστώς που βασίζεται σε φιλελεύθερο, αστικό σύνταγμα δεν πρέπει να είναι μόνο κοινοβουλευτικό. Πρέπει να βασίζεται στη στήριξη της σοσιαλδημοκρατίας και να επιτρέπει στη σοσιαλδημοκρατία επαρκείς κατακτήσεις. Το αστικό καθεστώς που καταστρέφει αυτές τις κατακτήσεις πρέπει να θυσιάσει τη σοσιαλδημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό, πρέπει να δημιουργήσει ένα υποκατάστατο της σοσιαλδημοκρατίας και να προχωρήσει σε ένα περιορισμένο κοινωνικό σύνταγμα. Σύμφωνα με το συγγραφέα, η λύση του προβλήματος της διατήρησης του καπιταλισμού στην κρίση βρίσκεται στον εθνικοσοσιαλισμό και στην εγκαθίδρυση ενός «περιορισμένου» ή φασιστικού καθεστώτος. Ο συγγραφέας εντοπίζει μια αξιοσημείωτη ομοιότητα ανάμεσα στο ρόλο του εθνικοσοσιαλισμού τη συγκεκριμένη περίοδο και το ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας την προηγούμενη περίοδο. Πράγματι, ο παραλληλισμός είναι εντυπωσιακός. Η σοσιαλδημοκρατία τότε (1918-1930) και ο εθνικοσοσιαλισμός αυτής της περιόδου εκτελούν παρόμοιες λειτουργίες, με την έννοια ότι και οι δυο υπήρξαν νεκροθάφτες του προηγούμενου συστήματος και έπειτα, αντί να οδηγήσουν τις μάζες προς την επανάσταση που οι ίδιοι διακήρυσσαν, τις οδήγησαν σε ένα νέο σχηματισμό της αστικής εξουσίας. Από αυτή την άποψη, η σύγκριση που γίνεται συχνά ανάμεσα στον Εμπερτ και το Χίτλερ είναι αιτιολογημένη.

»Και οι δυο απευθύνονται στην επιθυμία για αντικαπιταλιστική χειραφέτηση. Και οι δυο υπόσχονται ένα νέο «κοινωνικό» ή «εθνικό» κράτος. Από αυτό προκύπτει το τελικό συμπέρασμα: Ο παραλληλισμός από μόνος του δείχνει ότι ο εθνικοσοσιαλισμός ανέλαβε από τη σοσιαλδημοκρατία το καθήκον να παρέχει μαζική στήριξη στην αστική εξουσία στη Γερμανία. Αυτή είναι η παρουσίαση της ιδιωτικής σκέψης της χρηματιστικής - καπιταλιστικής ολιγαρχίας για το ρόλο των δυο εργαλείων της, της σοσιαλδημοκρατίας και του φασισμού. Μέχρι στιγμής αναπτύξαμε την τοποθέτηση αυτή χωρίς να κάνουμε κριτική, καθώς έχει αυτοτελή αξία. Είναι μια έγκυρη δήλωση της πραγματικής άποψης του χρηματιστικού κεφαλαίου, μια και δεν έχει γραφτεί για δημόσια κατανάλωση. Είναι ένα πολύτιμο πολιτικό ντοκουμέντο, το οποίο προτείνεται για μελέτη στους οπαδούς της σοσιαλδημοκρατίας και του φασισμού. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η εξαιρετικά ειλικρινής και νηφάλια μαρτυρία της αλήθειας για το φασισμό, όπως παρουσιάζεται από τους χρηματοδότες και χειριστές του, είναι άκρως ορθολογική και πραγματιστική. Δε μοιράζεται τις μυστικιστικές, εθνικιστικές, ρατσιστικές, «συντεχνιακές» και σοβινιστικές ανοησίες, που χρησιμοποιούνται κατά την παρουσίαση του φασισμού για δημόσια κατανάλωση».