Ο ρόλος του πολιτισμού στην ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος

Ομως συνδέεται και με το ότι "εγώ, για να σταθώ όρθιος και να υπερασπιστώ τις κατακτήσεις μου, πρέπει να αποφύγω το δρόμο που με σπρώχνουν για να με μετατρέψουν σε ζώο". Γιατί όταν ο εργαζόμενος δεν έχει στο σπίτι του ρεύμα, δεν έχει νερό, δεν έχει να δώσει γάλα στο παιδί του, ναι, δέχεται να πάει να δουλέψει για είκοσι ευρώ. Και μετά πείθει σιγά σιγά τον εαυτό του, τον ενοχοποιεί (Σωτήρης Πουλικόγιαννης)

Ποιος είπε το «Όχι»; Ο Μεταξάς;… Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς. Όσο για τους  Γεωργιάδη – Βορίδη ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28^ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης». Η δε «Καθημερινή» δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι».

Κώστας Βάρναλης: Η βουβή επέτειος

Χρονογραφημα του Κ.Βάρναλη στο “Ρίζο της Δευτέρας” στις 28/10/1947 για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου πιο επίκαιρο από ποτέ.

Η βουβή επέτειος.

Γιορτή και λαός.

H 28 του Οχτώβρη είναι μια μεγάλη μέρα για τον ελληνικό λαό – και μέρα ντροπής για τους προδότες του. Κι όμως ετούτοι γιορτάζουνε το “αλβανικό έπος”. Και πάλι χωρίς το λαό. Και πάλι με φράχτη γύρω τους τα όπλα -για να τους φυλάνε όταν πηγαίνουν στην τελετή – να φυλάνε από το λαό τους εχθρούς του λαού.

για την 28η Οκτωβρίου - Video KNE

Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ Μύθοι και πραγματικότητα (1)

Του Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας

Η Συμφωνία του Λονδίνου στις 27/2/1953 «περί εξωτερικών γερμανικών χρεών» που έχει κυρωθεί με το νόμο 3480 από την Ελληνική Βουλή στις 30/12//1955 (Εφημερίς της Κυβερνήσεως Τεύχος πρώτον αρ. φύλ. 6 σελ. 331) αποτελεί μια συμφωνία ρύθμισης κρατικών χρεών μεταξύ καπιταλιστικών κυβερνήσεων που χωρίς να είναι αρκετά γνωστή, χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα για τη διεκδίκηση της διαγραφής (από μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως η ATTAC κ.ά.) του χρέους των υπερχρεωμένων αναπτυσσόμενων χωρών του Τρίτου Κόσμου από τις δεκαετίες ακόμα του 1980 - '90.

Στις μέρες μας με την καπιταλιστική κρίση να βρίσκεται σε εξέλιξη, οι σοσιαλδημοκράτες του ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρουν το γερμανικό παράδειγμα ως μια φιλολαϊκή ρύθμιση του χρέους του ελληνικού κράτους με τους διεθνείς συμμάχους δανειστές τους.
Σ' αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας από την επίσκεψή του στο Ευρωκοινοβούλιο στις 27/9/2012 τόνισε την ανάγκη για γενναία μείωση του ελληνικού χρέους και αναφέρθηκε στο γερμανικό παράδειγμα.
Η άποψή του, όπως ήταν αναμενόμενο, υιοθετήθηκε και προβλήθηκε από τη διεθνή οργάνωση ATTAC που δραστηριοποιείται με συνέδρια, εκδηλώσεις και άλλες πρωτοβουλίες, κάνοντας προτάσεις για την εύρυθμη λειτουργία του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, όπως ρύθμιση χρεών Τρίτου Κόσμου, υιοθέτηση του φόρου Τόμπιν, φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών κ.ά. που δέχεται και προβάλλει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινές εκδηλώσεις μαζί της.

Ο Ερίκ Τουσέν, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης, πρόεδρος της επιτροπής για την κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου της ATTAC Γαλλίας, σε άρθρο του, την 1/10/2012 μεταξύ των άλλων αναφέρει:

«Αλλά να μην έχουμε αυταπάτες. Οι λόγοι που ώθησαν τις δυτικές δυνάμεις να μεταχειριστούν τη Δυτική Γερμανία όπως το έκαναν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ισχύουν στην περίπτωση της Ελλάδας. Για να δούμε μια πραγματική λύση στο δράμα του χρέους και της λιτότητας θα χρειαστούν ακόμη ισχυρές κοινωνικές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση όπως και η ανάληψη της εξουσίας από μια κυβέρνηση του λαού στην Αθήνα».(TVX steam tvxs.gr/mode/108371 12/oct.2012.
Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματα της ATTAC όπως και με το παράδειγμα της Αργεντινής, έχει στόχο να διαβεβαιώσει και με αυτόν τον τρόπο το κεφάλαιο ότι κινείται εντός των τειχών του καπιταλισμού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκοντας να αποτελέσει τον κορμό της αριστερής ή πατριωτικής κυβέρνησης διαβεβαιώνει τους καπιταλιστές ότι όχι μόνο θα αναγνωρίσει τα χρέη της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους της, αλλά και θα αναλάβει να τα διαπραγματευτεί ως κυβέρνησή τους στο όνομα του λαού, με επιδίωξη την επανεκκίνηση της καπιταλιστικής οικονομίας μέσα από τη διαμόρφωση νέων συμμαχιών εντός της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας.

Επιδιώκει το αίτημα της αστικής τάξης ή τμήματός της για «κούρεμα» του χρέους του ελληνικού κράτους να γίνει αίτημα της εργατικής τάξης και του λαού, χρέος για το οποίο δεν έχουν καμία ευθύνη τα λαϊκά στρώματα που βιώνουν την εκμετάλλευση τόσο στην ανάπτυξη όσο και στην κρίση του καπιταλισμού.

Γιατί, όπως γράφει ο Κ. Μαρξ για το Δημόσιο Χρέος: «Το δημόσιο χρέος δηλ. το ξεπούλημα του κράτους -αδιάφορο είναι αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος- βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους... Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα... το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, με δυο λόγια το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία»(Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελ. 779, «Σύγχρονη Εποχή», 2002).
Εχει, όμως, σημασία για να μην υπάρχουν αυταπάτες, όπως επισημαίνει και ο Ερίκ Τουσέν, να δούμε ποιοι ήταν τελικά οι λόγοι που ώθησαν τις «δυτικές δυνάμεις» να μεταχειριστούν τη Δυτική Γερμανία όπως το έκαναν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που βέβαια δεν ήταν η ύπαρξη κυβερνήσεων τύπου ΣΥΡΙΖΑ.



(Συνεχίζεται)

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

 

Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ Μύθοι και πραγματικότητα (2)

Του Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας

Η δημιουργία της καπιταλιστικής Γερμανίας (ΟΔΓ)

Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού πολέμου έχει βρει τη Γερμανία του Γ΄ Ράιχ ηττημένη και χωρισμένη με βάση τη Συνθήκη του Πότσδαμ (17 Ιούλη - 2 Αυγούστου) 1945 σε 4 ζώνες κατοχής αντίστοιχα από τα κράτη της αντιχιτλερικής συμμαχίας, Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ και Σοβιετική Ενωση. Ανάλογο είναι και το καθεστώς στην πρωτεύουσα Βερολίνο, που, ενώ βρισκόταν εντός της σοβιετικής ζώνης χωρίστηκε σε 4 αντίστοιχους τομείς.
Στο κείμενο της Συνθήκης, μεταξύ των άλλων, προβλέπονταν τα εξής:
«Σχετικά με το μηχανισμό ελέγχου της Γερμανίας, η ανώτατη εξουσία στη Γερμανία ασκείται από τους ανώτερους διοικητές των ενόπλων δυνάμεων της ΕΣΣΔ, των ΗΠΑ, του Ενωμένου Βασιλείου και της Γαλλικής Δημοκρατίας, από τον καθένα στη δική του ζώνη ...και από κοινού σε ζητήματα που αφορούν ολόκληρη τη Γερμανία, σαν μελών του Συμβουλίου Ελέγχου» (Τεχεράνη, Γιάλτα, Πότσδαμ. Ντοκουμέντα «Σύγχρονη Εποχή» 1976, σελ. 419).
«Στην περίοδο της κατοχής, η Γερμανία πρέπει να θεωρείται σαν ενιαίο οικονομικό σύνολο» (ό.π. σελ. 422).
«Στην κατάρτιση του οικονομικού σχεδίου της Γερμανίας πρέπει να παραχωρηθούν τα απαραίτητα μέσα για τις εισαγωγές, οι οποίες θα εγκριθούν από το Συμβούλιο Ελέγχου στη Γερμανία» (ό.π. σελ. 424).
Στη μεταπολεμική αντιπαράθεση καπιταλισμού - σοσιαλισμού από τις καπιταλιστικές χώρες προωθήθηκε μελετημένα και σταδιακά η ανατροπή της πολιτικής γραμμής που χαράχτηκε στο Πότσδαμ, σχετικά με τη Γερμανία, με μονομερείς ενέργειες αγνοώντας τη Σοβιετική Ενωση και το Συμβούλιο Ελέγχου. Πιο συγκεκριμένα:
Στις 2 Δεκέμβρη 1946 οι κυβερνήσεις ΗΠΑ και Αγγλίας υπέγραψαν διμερή συμφωνία για τη συγχώνευση των ζωνών κατοχής των χωρών τους. Την 1η Γενάρη 1947 σχηματίσθηκε το Οικονομικό Συμβούλιο της αγγλοαμερικανικής ζώνης.
Στο Λονδίνο, το 1948 από το Φλεβάρη έως το Μάρτη σε σύσκεψη των ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας και από τον Απρίλη έως τον Ιούνη με τη συμμετοχή και των Βελγίου, Ολλανδίας, Λουξεμβούργου, αποφασίστηκε η συγχώνευση των τριών ζωνών κατοχής σε ενιαίο «Δυτικό Τμήμα», που πραγματοποιήθηκε την 1/8/1948. Από τις 20 Ιούνη προωθήθηκε η νομισματική μεταρρύθμιση (αλλαγή νομίσματος) που επεκτάθηκε και στο «Δυτικό» Βερολίνο, ενώ παράλληλα το «Δυτικό Τμήμα» εντάχθηκε στο Σχέδιο Μάρσαλ.
Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου (1948), η κατοχική αρχή επεξεργάστηκε σχέδιο συντάγματος όπου, μετά και από την έγκριση των στρατιωτικών διοικητών ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας, στις 23 Μάη 1949 εξαγγέλθηκε ως σύνταγμα του Δυτικού Γερμανικού κράτους, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΟΔΓ).
Το σύνταγμα χαρακτήριζε την ΟΔΓ ως μεταβατικό κράτος (άρθρο 23) όλων των Γερμανών και προέβλεπε την ενσωμάτωση και των υπόλοιπων τμημάτων της Γερμανίας που δεν περιλαμβάνονταν στο «Δυτικό Τμήμα».
Με το άρθρο 146, αξιωνόταν και επίσημα η επέκταση της ΟΔΓ έως τα σύνορα του Γ΄ Ράιχ της 1ης Ιανουαρίου 1937. (Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 6, σελ. 734).
Τον Αύγουστο του 1949 έγιναν βουλευτικές εκλογές και στις 20 Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου σχηματίστηκε κυβέρνηση με πρωθυπουργό (καγκελάριο) τον Κόνραντ Αντενάουερ, ενώ παρέμενε ακόμα ως ανώτατη κρατική αρχή ο Συμμαχικός Αρμοστής.
Το Σεπτέμβρη του 1950, στη Διάσκεψη της Νέας Υόρκης οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γαλλία πρότειναν στην ΟΔΓ μια συνολική αναθεώρηση του κατοχικού καθεστώτος, υπό τον όρο ότι η ΟΔΓ να αναγνώριζε τα προπολεμικά χρέη του γερμανικού Ράιχ.
Από αυτό το σημείο και σε μια πορεία διαβουλεύσεων για τα προπολεμικά χρέη που φθάνει έως τη Συμφωνία του Λονδίνου στις 27/2/1953 προωθείται η διεθνής αναγνώριση της ΟΔΓ: Στις 7/8/1950 γίνεται μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Στις 18/4/1951 μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Ανθρακα και Χάλυβα, στις 27/5/1952 μέλος της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας. Τον ίδιο χρόνο (1952) οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της ΟΔΓ υπόγραψαν στη Βόννη (πρωτεύουσα) τη «Γενική Συνθήκη» που ανακήρυξε την κυριαρχία της ΟΔΓ και τη διακοπή του κατοχικού καθεστώτος.
Η ίδρυση της ΟΔΓ ήταν η κατάληξη της αποκατάστασης και εδραίωσης της εξουσίας των γερμανικών μονοπωλιακών ομίλων με τη βοήθεια των σύμμαχων καπιταλιστικών κρατών στο έδαφος της «Δυτικής Ζώνης» και της ενσωμάτωσής της στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ολες οι προπολεμικές βιομηχανίες και τράπεζες του Γ΄ Ράιχ (Κρουπ Τίσσεν, AEG, Ζήμενς, Ντόιτσε Μπανκ, κ.ά.) γνώρισαν μέχρι το 1950 τεράστια ανάπτυξη. Στις 22 Νοέμβρη 1949, οι σύμμαχες χώρες παραιτήθηκαν και από τη διάλυση των πολεμικών βιομηχανιών που προβλέπονταν από τη συμφωνία του Πότσδαμ.
Το Νοέμβρη του 1951 απαγορεύτηκε δικαστικά η λειτουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας, ο δε κρατικός μηχανισμός, αφού διώχθηκαν οι «πολιτικά ύποπτοι», κατακλύσθηκε από τους πρώην ναζί αξιωματικούς, δικαστές και υπαλλήλους του Γ΄ Ράιχ.
Στρατηγική της γερμανικής αστικής τάξης και των συμμάχων της ήταν η αναθεώρηση των αποτελεσμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με βάση το σύνταγμα της ΟΔΓ που προαναφέρθηκε, με την ανάληψη από μέρους της ΟΔΓ της ευθύνης των χρεών του Ράιχ αμφισβητούν την κρατική οντότητα της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας (ΓΛΔ) στη σοβιετική ζώνη, ενώ επιδίδονταν σε δολιοφθορές οικονομικής υπονόμευσης. (Δοκίμιο Ιστορίας ΚΚΕ Β΄ Τόμος 1949 - 1968 σελ. 579 - 584).
Αυτό ήταν το κοινό έδαφος που πάνω του, παρά τις αντιρρήσεις που προέβαλε η γερμανική κυβέρνηση για το ύψος και τον τρόπο διακανονισμού των χρεών της προς τους Συμμάχους, η συμφωνία είχε αίσιο τέλος.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ Μύθοι και πραγματικότητα (3)

Του Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας

Η Συμφωνία του 1953

Η γερμανική κυβέρνηση, όταν, από τον Σεπτέμβρη του 1950, μπήκε από τους συμμάχους το ζήτημα των προπολεμικών δανείων, δε δίστασε καθόλου να τα αποδεχτεί. Μη αποδοχή τους σήμαινε ασυνέχεια του νέου γερμανικού κράτους με το προπολεμικό Ράιχ, πράγμα που θα ήταν αντίθετο με τις πολιτικές και διπλωματικές επιδιώξεις τις δικές της και των συμμάχων της. Το πρόβλημα της αποδοχής της κληρονομιάς των χρεών του Ράιχ για τη γερμανική κυβέρνηση ήταν ως πού θα έφθανε το ύψος τους και ο τρόπος αποπληρωμής τους και αυτό το διαπραγματεύτηκε.
Η αποδοχή των προπολεμικών χρεών, πέρα από τα δάνεια και τις πιστώσεις, ξανάνοιγε τα ζητήματα των πολεμικών αποζημιώσεων που προβλέπονταν από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις πολεμικές αποζημιώσεις για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις οποίες οι Σύμμαχοι έβαλαν στο ψυγείο:
«Αρθρον 5: Απαιτήσεις αποκλειόμενες της παρούσας Συμφωνίας:
1. Η εξέτασις των κυβερνητικών απαιτήσεων απέναντι της Γερμανίας αίτινες πηγάζουν εκ του πρώτου παγκοσμίου πολέμου αναβάλλεται μέχρι οριστικού γενικού διακανονισμού του ζητήματος τούτου.
2. Η εξέτασις των απαιτήσεων αίτινες πηγάζουν εκ του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ... θέλει αναβληθεί μέχρι του οριστικού διακανονισμού του προβλήματος των επανορθώσεων» (Εφημερίς Ελληνικής Κυβερνήσεως, σελ. 385).
Αυτή ήταν η μεγαλύτερη οικονομική διευκόλυνση από μεριάς των συμμάχων. Δηλαδή, η ρύθμιση ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις και οι αποζημιώσεις κατοχής χωρών παρέμεναν παγωμένες για όσο χρονικό διάστημα υπήρχε η ΓΛΔ, αφού σχετικό άρθρο αναφέρει:
«Αρθρον 25: Αναθεώρησις της Συμφωνίας κατά την επανενοποίησιν της Γερμανίας» (ό.π. σελ. 397).
Τελικά στις 6 Μαρτίου 1951, ο Αντενάουερ με επιστολή του στον Υπατο Αρμοστή αναφέρει ότι η ΟΔΓ αποδέχεται ότι ευθύνεται διά τα προπολεμικά εξωτερικά χρέη του Γερμανικού Ράιχ:
«Απαντών εις την υμετέραν επιστολήν τις 23 Οκτωβρίου 1950....
Η Ομόσπονδος Δημοκρατία επιβεβαιοί διά της παρούσης ότι ευθύνεται διά τα προπολεμικά εξωτερικά χρέη του Γερμανικού Reich..... εκφράζει την επιθυμίαν αυτής όπως επαναλάβη τας καταβολάς» (ό.π. σελ. 434).
Η απάντηση της Υπατης Συμμαχικής Αρμοστείας με ίδια ημερομηνία προς τον καγκελάριο αναγνωρίζει ότι με την ανταλλαγή των επιστολών «έκλεισε συμφωνία» για τις «υποχρεώσεις της Ομοσπονδιακής Κυβερνήσεως αίτινες αναφέρονται εις την ευθύνην της Ομοσπόνδου Δημοκρατίας ως προς τα εξωτερικά προπολεμικά χρέη του γερμανικού Reich και το χρέος όπερ πηγάζει εκ της οικονομικής βοηθείας ήτις εδόθη εις την Γερμανίαν υπό των τριών κυβερνήσεων από 8ης Μαΐου 1945» (ό.π. σελ. 434 - 435).
Σε διάσκεψη που διήρκεσε από 28 Φλεβάρη μέχρι 8 Αυγούστου στο Λονδίνο, το 1952, οι κυβερνήσεις Γαλλίας, Αγγλίας και ΗΠΑ αποδέχονται τις μειώσεις των μεταπολεμικών χρεών που διαπραγματεύεται η ΟΔΓ για να αναγνωρίσει τα προπολεμικά χρέη του Ράιχ.
«Είχον δώσει εις την κυβέρνησην της Ομοσπόνδου Δημοκρατίας διαβεβαιώσεις ως προς τας ελαττώσεις και τους όρους διακανονισμού ους θα ήταν πρόθυμοι να δεχθούν ως προς τας μεταπολεμικάς αυτών απαιτήσεις εκ της οικονομικής βοηθείας ην παρέσχον αύται εις την Γερμανίαν υπό τον όρον όπως πραγματοποιηθεί ικανοποιητικός τις και δίκαιος διακανονισμός των προπολεμικών χρεών» (ό.π. σελ. 436).
Με κανονισμένα όλα τα θέματα στην παραπάνω πολύμηνη διάσκεψη του 1952 υπεγράφη η τελική συμφωνία στις 27 Φλεβάρη του 1953 μεταξύ των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, Βελγίου, Καναδά, Κεϋλάνης, Δανίας, Ισπανίας, Γαλλίας, Αγγλίας, Ελλάδας, Ιράν, Ιρλανδίας, Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργου, Νορβηγίας, Πακιστάν, Σουηδίας, Ελβετίας, Νότιας Αφρικής και Γιουγκοσλαβίας, από τη μια μεριά, και ΟΔΓ, από την άλλη. «Επιθυμούσαι να συμβάλλουσι ούτω εις την ανάπτυξιν ευημερούσας κοινότητας Εθνών» (ό.π. σελ. 384).
Και από τις χώρες που υπέγραψαν τη συμφωνία, όπου μαζί με τις 19 καπιταλιστικές χώρες είναι και η Γιουγκοσλαβία (που έχει έρθει σε ρήξη με τις σοσιαλιστικές χώρες), είναι φανερή η πολιτική διάσταση μιας νέας ευρύτερης διεθνούς καπιταλιστικής αναγνώρισης της ΟΔΓ ως συνέχεια της προπολεμικής Γερμανίας που έμμεσα αλλά σαφέστατα προκύπτει με τη συγκεκριμένη συνθήκη.
Και βέβαια επακολούθησαν και άλλες διεθνείς αναγνωρίσεις. Το 1955 π.χ. γίνεται μέλος - παρατηρητής στον ΟΗΕ όταν η ΓΔΛ γίνεται το 1973 κ.ά.
Εχει γραφτεί ότι τόσο τα γερμανικά προπολεμικά δάνεια όσο και τα μεταπολεμικά «κουρεύτηκαν» σε ποσοστό πάνω από 50% και το ετήσιο ποσό που έπρεπε να καταβάλει από το 1953 η ΟΔΓ έως το 1980 ήταν σχετικά ασήμαντο, περίπου το μισό δισεκατομμύριο γερμανικά μάρκα, δηλ. το 4% των εξαγωγών της για το ίδιο έτος. (ΤΑ ΝΕΑ/Le monde/21/9/2012/TOY WES HULMANN ZURICH).
Δηλαδή, αποτελούσε ένα ελάχιστο ποσοστό της παραγωγικής δυνατότητας της γερμανικής καπιταλιστικής οικονομίας που αναπτυσσόταν με γρήγορους ρυθμούς και λόγω της στήριξής της από τους καπιταλιστές συμμάχους της, ενώ η «αποστρατιωτικοποίησή» της σε εκείνη την περίοδο λειτούργησε επίσης ευνοϊκά για την παραγωγική της ανάπτυξη, πολύ πριν γίνουν οι σχετικές ρυθμίσεις των χρεών της.

Συμπέρασμα

Η Συμφωνία του Λονδίνου αποτελεί μια ιμπεριαλιστική συμφωνία που αποτυπώνει το συσχετισμό μεταξύ καπιταλιστικών κρατών στη συγκεκριμένη εποχή του «ψυχρού πολέμου», τις αντιθέσεις τους αλλά κυρίως τη συμφωνία τους όπως η ΟΔΓ αναλάβει το ρόλο αιχμής του δόρατος στο αντίπαλο δέος - το σοσιαλισμό.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πραγματοποιήθηκε στη Δυτική Ευρώπη και με τη στήριξη των αμερικανικών κεφαλαίων η καπιταλιστική ανασυγκρότηση που έδωσε ώθηση ιδιαίτερα στην ΟΔΓ.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, με τις καταστροφές παραγωγικών δυνάμεων στις καπιταλιστικές οικονομίες, λειτούργησε ως μια μεγάλη κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, αποκατέστησε τις ανισορροπίες από τη δεκαετία του '30 και έστρωσε το έδαφος για την αναζωογόνηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης. (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949-1968, Β΄ τόμος, σελ. 37).
Στην ΟΔΓ στο τέλος του 1949 το ακαθάριστο προϊόν της βιομηχανίας είχε φθάσει στα επίπεδα του 1936 και το 1950 βρίσκεται στο προπολεμικό επίπεδο. Από το 1952, οι εξαγωγές της ξεπερνούν κατά πολύ τις εισαγωγές της. (Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 6. σελ. 735 - 736).
Το «οικονομικό θαύμα» της καπιταλιστικής ΟΔΓ είχε ήδη γίνει πολύ πριν τις ρυθμίσεις του γερμανικού χρέους. Το όποιο «κούρεμά του» ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό της βαρβαρότητας του καπιταλισμού μπροστά στη διεθνή καταστροφή κεφαλαίου από τον πόλεμο. Είναι κάλπικο, λοιπόν, το Συριζαίικο επιχείρημα ότι η Συμφωνία του Λονδίνου είναι η αιτία που δημιούργησε το γερμανικό «οικονομικό θαύμα».
Εξίσου κάλπικο είναι και το επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ότι η ελληνική κυβέρνηση δε διεκδίκησε. Διεκδίκησε όπως κάθε καπιταλιστική κυβέρνηση για λογαριασμό των δικών της κεφαλαιοκρατών. Διεκδίκησε, μεταξύ των άλλων, και τις αποζημιώσεις 11 εφοπλιστών (Μαυρογορδάτου, Ανδρεάδη, Γουλανδρή κ.ά.) «κατόχων αποφάσεων του εν Παρισίοις Μικτού Ελληνογερμανικού Δικαστηρίου», όπως προκύπτει από υπόμνημά τους (Αρχείον Ελευθερίου Βενιζέλου). Στις 17 Μαρτίου 1930 ζήτησαν να τις πληρωθούν από το Ελληνικό Δημόσιο: «Να μας ενισχύσει παντοιοτρόπως και να μας πληρώσει το ποσό των αποφάσεών μας εις το ακέραιον ως δικαιούμεθα και άνευ ει δυνατόν φορολογίας».
Στο κείμενο της Συμφωνίας του Λονδίνου αναφέρεται: «11. Απαιτήσεις πηγάζουσαι εξ αποφάσεων του Μικτού Ελληνογερμανικού Δικαστηρίου ... θέλουσιν ακολουθήσει ευρύτερες συζητήσεις ων το αποτέλεσμα εάν εγκριθή θέλει καλυφθεί από της Διακυβερνητικής Συμφωνίας» (Εφημερίς Ελληνικής Κυβερνήσεως, ό.π. 399).
Τόσο οι πόλεμοι όσο και η κρίση έχουν αναδείξει καθαρά τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Τα όποια «κουρέματα» χρεών μέσα από τις ιμπεριαλιστικές διακρατικές συμφωνίες που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως ανάλογα προτείνει και το ΔΝΤ), τις συνέπειες των οποίων θα φορτώσουν στο λαό, δε θα αντιμετωπίσουν την αιτία της κρίσης. Θα οξύνουν τον ανταγωνισμό κρατών και μονοπωλίων, για να ξανακερδηθούν «τα κουρεμένα» και με αναδιατάξεις στις συμμαχίες τους.
Το εργατικό κίνημα δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στη στήριξη κυβερνητικού σχήματος που έτσι και αλλιώς δεν μπορεί ή και συνειδητά δεν επιδιώκει να συγκρουσθεί με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Καμία αναμονή «αριστερής» ή «πατριωτικής» κυβέρνησης, καμιά αυταπάτη παρά μόνο πάλη από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, πάλη που κατευθύνεται στην ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Κάθε άλλη λύση για την υπεράσπιση των σχεδίων του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου, της κερδοφορίας του ενός ή του άλλου μονοπωλιακού ομίλου, είναι αγώνας του λαού κάτω από ξένη σημαία.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 

 

Για ποιους είναι βολικό;

Πεδίο ανταγωνισμών

Δεν πρόλαβε να έρθει στην Ελλάδα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών και αμέσως μετά έρχεται και ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ. Ο Σόιμπλε ήρθε να στηρίξει την κυβέρνηση στην πολιτική επιβολής των αντεργατικών, αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, προβάλλοντας ταυτόχρονα το ενδιαφέρον της Γερμανίας για επενδυτικά προγράμματα στην Ελλάδα, δηλαδή για τη διείσδυση των γερμανικών μονοπωλίων που θα ωφελήσει και κάποιους ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους. Οσο για τον Αμερικανό, έρχεται μπροστά στο ταξίδι του Αντ. Σαμαρά στις ΗΠΑ. Να θυμίσουμε τις δηλώσεις αμερικανικών κυβερνητικών επιτελείων για στήριξη της προσπάθειας της κυβέρνησης να ανακάμψει η οικονομία. Αρα και οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για τη διείσδυση των δικών τους μονοπωλίων στην περιοχή και στην Ελλάδα, που επίσης θα ωφελήσει άλλους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας. Ο αστικός Τύπος, με αφορμή το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, μίλησε για γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας, με δεδομένη -όπως έγραφε- τη στήριξη στην οικονομία της Ελλάδας, τον καθορισμό ΑΟΖ, την εκμετάλλευση των ενεργειακών της αποθεμάτων από μονοπωλιακούς ομίλους κλπ. Η εργατική τάξη, ο λαός σε τίποτε δεν πρόκειται να ωφεληθούν απ' αυτές τις εξελίξεις. Ηδη το τσάκισμα της τιμής της εργατικής δύναμης είναι βασικός παράγοντας προσέλκυσης καπιταλιστικών επενδύσεων. Ταυτόχρονα η Ελλάδα είναι πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που εκφράζει και ανταγωνισμούς τμημάτων του κεφαλαίου στη χώρα. Και με δεδομένη την όξυνση των ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή μας, εγκυμονούνται κίνδυνοι ανάφλεξης. Μονόδρομος είναι η αντεπίθεση σε αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

 Αυτά γράφει ο Ριζος στην πρώτη σελίδα, ενώ η Ίσκρα στην πρώτη (ηλεκτρονική) σελίδα, "φάτσα κάρτα", έχει ένα άρθρο του Γ. Δελαστίκ που παρατηρεί τα παρακάτω.

Πολύ ισχυρότερος είναι ο αντιγερμανισμός σήμερα σε πολλές χώρες της Ευρώπης από τον αντιαμερικανισμό. Ακόμη και σε μια χώρα παραδοσιακά αντιαμερικανική όπως η Ελλάδα, το μίσος εναντίον της Γερμανίας από το οποίο διακατέχεται σύσσωμος ο πληθυσμός της χώρας μας έχει φτάσει σε πρωτοφανή ένταση για τα εβδομήντα χρόνια που έχουν κυλήσει από το τέλος της ναζιστικής Κατοχής. Πολύ περισσότερο αντιγερμανικά παρά αντιαμερικανικά αισθήματα έχουν σήμερα οι Έλληνες όλων των πολιτικών πεποιθήσεων, από την άκρα Αριστερά έως τη Δεξιά.

Αιτία φυσικά είναι η εδραιωμένη πεποίθηση του ελληνικού λαού ότι οι Γερμανοί είναι αυτοί που επέβαλαν την ολέθρια πολιτική των μνημονίων εναντίον της Ελλάδας, μία πολιτική που καταποντίζει την οικονομία της χώρας και εξαθλιώνει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Ανάλογο μίσος κατά των Γερμανών για την ίδια αιτία αισθάνονται και οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Κύπριοι - σε όλο και μεγαλύτερο ποσοστό ακόμη και οι Γάλλοι.[...]

Για ποιους είναι βολικό αντί να τα βάζουμε με την ΕΕ, να αναλώνουμε την ενέργεια μας σε «αντιγερμανισμό»;

Για ποιους είναι βολικό αντί να λέμε πως αυτό που «εξαθλιώνει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων» είναι μια ανελέητη και απαράμιλλη σε ωμότητα  επίθεση του κεφαλαίου, ελληνικού, γερμανικού κι ότι (στο διάολο) άλλου εναντίον της εργασίας, να τσαμπουνάμε για μνημόνια που μας επέβαλαν οι γερμαναράδες;

Για ποιους είναι βολικό αντί να προβληματιστούμε για την κατάντια ενός γονατισμένου λαού και να νοιαζόμαστε για μια πραγματική λαϊκή συμμαχία που θα τσακίσει τα κόκαλα αυτών που ωφελούνται από αυτή την κατάσταση και αυτών που την δημιουργούν με τις πολιτικές τους, να φλυαρούμε για κάποια συμμαχία του Νότου;

Οι γραικύλοι κι οι νταβατζήδες τους (Γερμανικές αποζημιώσεις)

 Οι γραικύλοι

A) Γερμανικές αποζημιώσεις: Νομικά προσχήματα προβάλλει η κυβέρνηση

Δημοσίευση: 902, Πέμ, 11/04/2013

Το νομικό σκέλος στη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων αναδεικνύει ως κυρίαρχο η κυβέρνηση, καλλιεργώντας κλίμα παραπομπής του θέματος στις ελληνικές καλένδες.

«Εφόσον είναι να προχωρήσουμε, θα πρέπει να έχουμε ισχυρή νομική βάση, διότι μια τέτοια κίνηση θα είναι περισσότερο νομική και λιγότερο πολιτική», δήλωσε χαρακτηριστικά ο υπουργός Εξωτερικών Δ. Αβραμόπουλος στη συνάντηση που είχε την Τετάρτη με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εξηγώντας την απόφαση της κυβέρνησης να στείλει στο Νομικό Συμβούλιο την απόρρητη (!) έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Όπως είπε ο ίδιος, «η κυβέρνηση προώθησε - ως όφειλε - αυτό το θέμα και, βέβαια, περιμένουμε και τη γνωμοδότηση από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, η οποία νομίζω ότι δε θα αργήσει, για να προχωρήσουμε στα επόμενα βήματα». Η έκθεση που διαβιβάστηκε συντάχθηκε από Ομάδα Εργασίας του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, ύστερα από έρευνα των αρχείων που αναφέρονται στον Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών χαρακτήρισε «λήξαν» το θέμα, είπε ότι η κυβέρνηση δεν έχει γνώση της ελληνικής έκθεσης και ότι «στο πλαίσιο διαφόρων συμφωνιών, η Γερμανία έχει καταβάλει σε υψηλό βαθμό επανορθώσεις και αποζημιώσεις».

Σύμφωνα με έγγραφο του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρα, που διαβιβάστηκε πρόσφατα στη Βουλή, το έργο της ελληνικής ομάδας εμπειρογνωμόνων ολοκληρώθηκε στις αρχές Μάρτη και περιελάμβανε «τη συλλογή, κωδικοποίηση, καταγραφή, ταξινόμηση και προστασία του μεγάλου παλαιού και ιστορικού αρχειακού υλικού». Έγινε επίσης ταξινόμηση φακέλων του αρχείου κατά κατηγορία, ηλεκτρονική συνοπτική απεικόνιση του καταγεγραμμένου αρχειακού υλικού και καταγραφή 761 τόμων αρχειακού υλικού.

«Επιτέλους συλλέχθηκαν τα στοιχεία της τραγωδίας του ελληνικού λαού από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Περιμένουμε πλέον από την κυβέρνηση να πράξει το καθήκον της απέναντι στον ελληνικό λαό και την ιστορία του: Να διεκδικήσει, δηλαδή, τις οφειλές της Γερμανίας προς το ελληνικό δημόσιο και τους Έλληνες πολίτες», απαιτεί με ανακοίνωσή της (την Τετάρτη) η Συντονιστική Επιτροπή του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

Β. Σόιμπλε: «Καμία ελπίδα»
«Σε ό,τι αφορά τις αξιώσεις για καταβολή αποζημιώσεων, δεν βλέπω καμιά ελπίδα, καθώς το ζήτημα αυτό έχει ξεκαθαριστεί από καιρό», δήλωσε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.
Σε συνέντευξή του στην «Osnabruecker Zeitung», ο Γερμανός υπουργός, ανέφερε επίσης ότι «Πολύ πιο σημαντικό από το να οδηγούνται οι άνθρωποι στην Ελλάδα σε εσφαλμένη κατεύθυνση, θα ήταν να τους εξηγήσει και να τους διαφωτίσει κανείς σχετικώς με τον δρόμο προς τις μεταρρυθμίσεις και να τους συνοδεύσει σε αυτή την πορεία».
Δίνοντας έυσημα στην συγκυβέρνηση για την πορεία της αντιλαϊκής πολιτικής, σημείωσε πως «η Ελλάδα έχει επιτύχει πολλά μέχρι τώρα», αλλά «έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει και από αυτόν τον δρόμο δεν πρέπει να αποπροσανατολίζεται».
Σχολιάζοντας τις δηλώσεις Σόιμπλε, ο Δ. Αβραμόπουλος, διαβεβαίωσε για την προώθηση των αντλαϊκών μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα και ανέφερε ότι το θέμα των αποζημιώσεων άπτεται του διεθνούς δικαίου.
Όπως δήλωσε, «Κανένας συσχετισμός δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις που γίνονται στην Ελλάδα και στο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων. Άλλωστε, οι γερμανικές αποζημιώσεις είναι θέμα που έχει αναδειχθεί εδώ και πολλά χρόνια από την Ελληνική Πολιτεία.
Το εάν έχει λήξει ή όχι η υπόθεση αυτή το καθορίζει η διεθνής δικαιοσύνη, καθώς από τη φύση του, το θέμα αυτό άπτεται του διεθνούς δικαίου και των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων.
Η Ελλάδα δεν «αποπροσανατολίζεται» από την πολιτική των μεταρρυθμίσεων, παρά τις μεγάλες θυσίες που βαρύνουν στους ώμους του ελληνικού λαού.»
 *********

 

κι οι νταβατζήδες τους

B) σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ:

Δημοσίευση: 902 Παρ, 12/04/2013

«Το ζήτημα της διεκδίκησης του λεγόμενου Κατοχικού Δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία είναι πρωτίστως ηθικό και πολιτικό για το λαό, ωστόσο όλες οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις απέφυγαν ουσιαστικά να το διεκδικήσουν και το ανέσυραν κατά καιρούς με κύριο στόχο τον αποπροσανατολισμό του λαού. Η τοποθέτηση Σόιμπλε είναι απαράδεκτη και προκλητική.

Ο λαός έχει το δικαίωμα και οφείλει να διεκδικήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις από την κυβέρνηση της Γερμανίας, κλιμακώνοντας ταυτόχρονα την πάλη του για την απόκρουση της πολιτικής των βάρβαρων αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων και των μνημονίων που μαζί του επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της ΕΕ».
*****

σχολιο:ρε τα τσουτσέκια ... γαμώ τον αντίχριστό τους...

 

Τι να περιμένεις απ’ την πόρνη, τη μαστροπό και τους τσάτσους της... (Πολεμικά χρέη προς Ελλάδα)

Σχετικά με την προηγούμενη ανάρτηση που αφορά την έκθεση για τα πολεμικά χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα, και την στάση των κυβερνητών μας.

Το περιοδικό Spiegel λέει ότι την εν λόγω έκθεση παράγγειλε το υπουργείο οικονομικών, ότι είναι «άκρως μυστική», και ήδη έχει περάσει απο το υπουργείο στα χέρια  Αβραμόπουλου και Σαμαρά.. 

Και γεννάται το ερώτημα: τί την θέλει την έκθεση η κυβέρνηση τώρα αφού, όπως είπε ανώτατος κυβερνητικός εκπρόσωπος, «δεν είναι τώρα  η κατάλληλη στιγμή να αρχίσει μια διαμάχη με το Βερολίνο»; Έτσι, απλά για να διαρρέει το «μυστικό» και να γίνεται κουβέντα; Δεν κατάλαβα...

Επειδή η απάντηση δεν είναι αυτονόητη, χρειάζεται να κάνουμε πιο λιανά το λόγο για τον οποίο, όπως γράφει ο Ρίζος, είναι «αποπροσανατολιστική η συζήτηση ότι η επιτυχής διεκδίκησή τους από την Ελλάδα θα μπορούσε να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους». Διότι ναι μεν η κάθε συζήτηση, με τον τρόπο που την κάνουν οι αστοί, δημόσια, για οποιοδήποτε θέμα που αφορά χρωστούμενα στον λαό, απο οποιοδήποτε (ξένο ή ντόπιο), είναι πάντα αποπροσανατολιστική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνεται. Και μια και γίνεται, ας πούμε και κάποιες αλήθειες που δεν πολυακούγονται...

Όντως, αν το χρέος της Γερμανίας στην Ελλάδα πληρωνόταν, τότε η Ελλάδα θα μπορούσε να πληρώσει το κύριο μέρος του «δικού της» χρέους. Και αν είχαμε και πιο «μάγκες» διαχειριστές, που να μπορούν να κάνουν πιο «ξύπνια» δημοσιονομική δουλειά, πιθανόν να το εξοφλούσαμε κιόλας…. δηλαδή «αν είχε κι η γιαγιά μας…» , τότε θα ζούσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Όμως… (υπάρχουν πολλά «όμως»).

• Όμως, αν διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν λειτουργούσαν σαν πιόνια στα χέρια των «δανειστών», πρώτα απ’ όλα δεν θα είχαμε «προβλημα χρέους» - πράγμα που σημαίνει κυριολεκτικά ληστεία και βιασμό αυτού του σαστισμένου λαού.
• Όμως, για το χρέος είναι υπεύθυνη η ντόπια αστική τάξη που, σε διαπλοκή με τους ξένους εταίρους της, κατέγδαρε την χώρα και δημιούργησε τις συνθήκες για την μετατροπή της σε λεία του χρηματιστικού κεφαλαίου που δεσπόζει στην υφήλιο, και το έκανε γιατί παίρνει μέρος στο πλιάτσικο κι η ίδια..
• Όμως, αυτά που χρωστάει η Γερμανία, τα χρωστάει στον ελληνικό λαό κι όχι στους τραπεζίτες.
• Όμως, ακόμα κι αν μπορούσαν να πληρωθούν οι πολεμικές αποζημιώσεις και συνακόλουθα η Ελλάδα να εξοφλούσε το κύριο μέρος του χρέους της, η ίδια τάξη στην εξουσία θα ξαναδημιουργούσε χρέος, οι τσέπες των αστών θα γέμιζαν πάλι εις βάρος του λαού.

 και το κυριότερο

• Όμως, όταν γραικύλοι κυβερνούν αυτή τη χώρα δεν θα έρθει ποτέ η «κατάλληλη στιγμή» για να αρχίσει μια μάχη διεκδίκησης των χρωστούμενων στο λαό με οποιοδήποτε  Βερολίνο.

Πρέπει συναιπώς να λέγεται και πολύ φωναχτά μάλιστα: αυτή η τάξη που κυβερνούσε, κυβερνάει (και θα κυβερνάει, όσο ο λαός βρίσκεται πεσμένος με χαμένες τις αισθήσεις του σαν πυγμάχος που γρονθοκοπήθηκε ανελέητα) είναι μεν ξεφτιλισμένη, αλλά όχι πουλημένη - πουλημένος φτηνά είναι αυτός ο λαός, ξεπουλημένο είναι ότι έχει και δεν έχει. Αυτή η τάξη είναι μεν δουλοπρεπής στους εταίρους και προστάτες της, αλλά κάνει και τον δουλέμπορο με ζωντανό εμπόρευμα τον λαό.

Δεν είναι μόνο πόρνη η τάξη αυτή, αλλα έχει δώσει προαγωγή στον εαυτό της – είναι και μαστροπός του λαού - με τσάτσες τα ανθρωποειδή που χρησιμοποιεί ως πολιτικούς.  

Μ

Δημοσίευμα για τις γερμανικές αποζημιώσεις στο «Spiegel»

Θέμα γερμανικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα ανοίγει το περιοδικό «Spiegel», σιγοντάροντας την αποπροσανατολιστική συζήτηση ότι η επιτυχής διεκδίκησή τους από την Ελλάδα θα μπορούσε να συμβάλλει στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους. Αναπαράγοντας δημοσιεύματα στον ελληνικό Τύπο, το γερμανικό περιοδικό κάνει εκτενή αναφορά στο πόρισμα επιτροπής στην Ελλάδα, που εξετάζει κατ' εντολή του υπουργείου Οικονομικών πιθανή αξίωση καταβολής αποζημιώσεων από τη Γερμανία. Η έκθεση 80 σελίδων, γράφει το περιοδικό, είναι «άκρως μυστική» και βασίζεται σε 761 τόμους από αρχειακό υλικό, μεταξύ αυτών συμφωνίες, νομοθετικά κείμενα και δικαστικές αποφάσεις, συνολικού μεγέθους 190.000 σελίδων. Το «Spiegel» υπολογίζει ότι η Γερμανία χρωστά στην Ελλάδα 108 δισ. ευρώ για την ανοικοδόμηση κατεστραμμένων υποδομών και 54 δισ. για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο. Το συνολικό ποσό των 162 δισ. ευρώ αντιστοιχεί στο 80% του σημερινού ΑΕΠ, γράφει το περιοδικό, και σε περίπτωση που θα καταβαλλόταν θα κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου χρέους της χώρας. Η γερμανική κυβέρνηση, καταλήγει το δημοσίευμα, θεωρεί ότι δεν τίθεται πλέον θέμα αποζημιώσεων και η ελληνική «πατάει φρένο», επειδή θεωρεί το θέμα εξαιρετικά ευαίσθητο και φοβάται ότι θα μπορούσε να βλάψει τις σχέσεις της με τον πιο σημαντικό δανειστή της Ευρώπης.

http://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=9/4/2013&id=14537&pageNo=12&direction=-1

***************
προσθηκη: 
A top-secret report compiled at the behest of the Finance Ministry in Athens has come to the conclusion that Germany owes Greece billions in World War II reparations. The total could be enough to solve the country's debt problems, but the Greek government is wary of picking a fight with its paymaster. [...]  
Athens too is wary of moving ahead with the demands. The government sees the report as being particularly sensitive due to the fear that it could damage their relations with Europe's most important supplier of euro-crisis aid.[...]
The report is no longer in the hands of Finance Ministry officials. It was delivered in early March to Foreign Minister Dimitris Avramopoulous and Prime Minister Antonis Samaras. "It will be a top level, political decision regarding how to use it, and Mr. Samaras will be the one to decide," a senior government official told SPIEGEL ONLINE. "This is no time to pick a fight with Berlin."

Κατοχή ή "κατοχή"

Σαν αποτέλεσμα της επιβολής των μνημονίων στην Ελλάδα, τα μονοπώλια της Γερμανίας εχουν ήδη τσεπώσει ασύλληπτα κέρδη όχι γενικά κι αόριστα απο «την πατρίδα μας την Ελλάδα», ή γενικά κι αόριστα απο όλους «εμάς του Έλληνες», αλλά, με αμείλικτα συγκεκριμένο τρόπο, απο τα πλέον φτωχά έως τα μεσαία στρώματα του Ελληνικού πληθυσμού. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια που έχουν ρουφήξει τα μονοπώλια της Γερμανίας, και όχι μόνο, είναι αίμα, ιδρώτας και δάκρυα των ολοένα και περισσότερων εξαθλιωμένων Ελλήνων. Αυτο είναι μια αλήθεια που βγάζει μάτι. Όπως αλήθεια επίσης είναι ότι στην μετά δακρύων αφαίμαξη κι αφυδάτωση των «κακόμοιρων» Ελλήνων πήραν, παίρνουν και θα παίρνουν μέρος όχι μόνο γερμανοί, αλλά, μεταξύ άλλων εθνοτήτων, και καθόλου «κακόμοιροι» έλληνες. 

Είναι αντεθνικός, αρνησίπατρις, γραικύλος αυτός που τρωγοπίνει στο ίδιο συμπόσιο, που παίζει στο ίδιο αισχρό παιγνίδι; Εάν το να είναι αστός σημαίνει ότι έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε ναι, είναι.

Σαν φερέφωνο της Γερμανικής πλουτοκρατίας, η Μέρκελ πρόσφατα ορμήνευσε τους πολιτικούς «μας» να είναι συνεπείς με αυτά στα οποία εχουν δεσμευτεί. Δηλαδή απαίτησε απ’ αυτούς να είναι συνεπείς πρώτιστα με την εξυπηρέτηση του χρέους της χώρας τους.  Ιδωμένη απο καθαρά καπιταλιστική σκοπιά, η εξυπηρέτηση του χρέους δεν αφήνει περιθώρια ενίσχυσης επενδύσεων, περιθώρια για τέτοια «διέγερση» του κεφαλαίου που θα μπορούσε να εκκινήσει την «πολυπόθητη» ανάπτυξη.

Μια ακόμα αλήθεια που βγάζει μάτι είναι ότι τα όρνεα της ΕΕ  κι οι ντόπιοι σύμμαχοι τους εδώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα μνημόνια που επιβάλλουν στην Ελλάδα με μαθηματική ακρίβεια καταστρέφουν την δυνατότητα καπιταλιστικής  οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Ο παροπλισμένος παραγωγικός ιστός της χώρας την καθιστά μόνιμο εισαγωγέα γερμανικών (μεταξύ άλλων) προϊόντων.   Είναι γεγονός αυτο που η κυρία Λαγκάρντ είχε πει, ότι δηλαδή «τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι τα ελλείμματα της Ελλάδας...».

Με δεδομένα τα παραπάνω, άραγε έχουν δίκιο όλοι αυτοί, στο πλάι μας ή απέναντι μας, που καταγγέλλουν την Γερμανική κατοχή, ή και καλούν σε πάλη ενάντια της;

Δεν είναι πλάνη το να βλέπει κανείς ότι κάποιες χώρες κερδίζουν και κάποιες χάνουν σ’ αυτο το ακήρυχτο μακελειό που λαβαίνει χώρα μέσα στην ΕΕ. Αν όμως, κρίνοντας το εφιαλτικό καθεστώς που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα, που κάποιοι θέλουν να το αποκαλούν «κατοχή»,  δεν αναδειχτεί η ταξικότητα του, τότε έχουμε πρόβλημα. Ή αν, σε τούτη την συγκεκριμένη κατάσταση που αποκαλούν «κατοχή», συγκαλυφθεί ότι ο εφιάλτης αυτός αφορά τη ζωή μιας μερίδας του πληθυσμού, της εργατικής τάξης πρώτιστα, των μικροεπαγγελματιών, μικροεμπόρων, βιοτεχνών, των φτωχών αγροτών, τότε δεν έχει νόημα η χρήση του όρου «κατοχή» άλλο απο το να προκαλέσει σύγχυση σ’ αυτούς που υποφέρουν περισσότερο απο όλους τους άλλους, σύγχυση στην πλειοψηφία.

Είναι ποτέ δυνατόν ο «λαός ενωμένος» να απελευθερωθεί απο αυτο το επαχθές «κατοχικό καθεστώς» αλλάζοντας τους μοντέρνους «Τσολάκογλου» με πατριώτες που, φευ(!), ορκίζονται πίστη στο απαραβίαστο της θέσης της «πατρίδας μας»  μέσα στην ΕΕ; Εάν η «πατρίδα μας» είναι υπό «κατοχή», τότε ποια χώρα την κατέχει, ποιος διακρατικός οργανισμός; Συχνά πυκνά γνωστοί θιασώτες του ιδεολογήματος περί κατοχής, επικαλούνται το ΕΑΜ σαν παράδειγμα προς μίμηση, καλώντας σε πανεθνική οργάνωση κατά του μοντέρνου κατακτητή και των ντόπιων τσανάκων τους. Φαντασθείτε όμως το ΕΑΜ, να είχε ορίσει ως θεμελιώδη στόχο του την απαλλαγή της Ελλάδας απο τους Τσολάκογλου διακηρύσσοντας συνάμα την «παραμονή μας» μέσα στην μεγάλη Γερμανία του τρίτου Ράιχ... Δεν είναι γελοίο;

Η έννοια της «οικονομικής κατοχής» της Περιεκτικής Δημοκρατίας είναι πολύ πειστικότερη απο τις χοντροκομμένες ανοησίες του πολιτικού τσίρκου δεξιά του ΚΚΕ. Παραθέτω εκτεταμένο εδάφιο απο ντοκουμέντο της ΠΔ: 

«Οι ιστορικοί συνειρμοί με τις αντίστοιχες επισκέψεις των κατοχικών δυνάμεων στις δωσίλογες κυβερνήσεις των Τσολάκογλου κ.λπ. δημιουργούνται αβίαστα στη λαϊκή κοινωνική συνείδηση με βάση την έννοια της «κατοχής» που ισχύει, σε άλλες συνθήκες, στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Γι’ αυτό  είναι καθοριστικό ο λαός να αντιληφθεί ότι η διαφορά με την τότε στρατιωτική κατοχή που ήταν εξωτερική κατοχή με τα όπλα, είναι ότι σήμερα έχει δώσει τη θέση της στην οικονομική κατοχή η οποία είναι εσωτερική κατοχή. Είναι εσωτερική κατοχή αφού οι συμβάσεις με την Τρόικα ορίζουν θεσμικά την άσκηση οικονομικής – και κατ’ επέκταση πολιτικής – εξουσίας από τις ισχυρότερες οικονομίες, κάτι το οποίο συνεπάγεται την κατάργηση του δικαιώματος της εθνικής κυριαρχίας στις οικονομικές/πολιτικές αποφάσεις ακόμα και με βάση το αστικό σύνταγμα. Ακριβώς γι αυτό το καθεστώς οικονομικής κατοχής που βρίσκεται για πρώτη φορά η χώρα στην μεταπολεμική της ιστορία, είναι πολύ χειρότερο από τα στρατιωτικά καθεστώτα που έχει περάσει ο τόπος και τα οποία δε τόλμησαν να περάσουν τέτοια μέτρα ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και των παραγωγικών πόρων. Και φυσικά η εσωτερική οικονομική κατοχή είναι πολύ χειρότερη απο την εξωτερική γιατί την υποστηρίζουν και όλα τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα. Γι’ αυτό και ο αγώνας σήμερα δεν μπορεί να είναι απλά αγώνας εθνικής απελευθέρωσης, αλλά αγώνας πρωταρχικά κοινωνικής απελευθέρωσης, δηλαδή αγώνας τόσο ενάντια στις ξένες ελίτ όσο και στις ντόπιες, χωρίς την υποστήριξη των οποίων δεν θα ήταν δυνατή η σημερινή καταστροφή».

Μια ένσταση με την παραπάνω συμπαθητική, σε γενικές γραμμές, θέση είναι ότι δεν καθορίζει ποια τάξη απο τα μη «προνομιούχα στρώματα» υποφέρει περισσότερο απο όλα τα υπόλοιπα στρώματα, κι έχει σημασία αυτο, δηλαδή δεν είναι επαρκώς ταξική. Στο παραπάνω εδάφιο δεν φαίνεται να εκτιμάται ότι  η εργατική τάξη βρίσκεται στην δυσμενέστερη θέση  και, κατά λογική συνέπεια, θα πρέπει να είναι η βάση, ο κύριος κορμός του αγώνα κατά της λεγόμενη εσωτερικής κατοχής, που εγώ θα χαρακτήριζα κάλλιστα ως «οικονομικό φασισμό».   

Επίσης, η έννοια «εσωτερικής κατοχής» περιγράφει το παρόν μνημονιακό  καθεστώς επειδή αυτο, πιο χαρακτηριστικά απο προηγούμενα καθεστώτα του, έχει μεθοδεύσει και υλοποιεί την αποποίηση και εκποίηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας προς τους γραφειοκράτες της ΕΕ. Όμως η εκποίηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας απο την αστική τάξη προς ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι διαχρονική και δεν αφορά μόνο την οικονομική διάσταση του φαινομένου, υπήρξε πριν τα μνημόνια και θα συνεχισθεί μετά. Η εκποίηση πραγματοποιείται για χάρη συμφερόντων της ίδιας τάξης που έχει αναλάβει την εργολαβία της υλοποίησης της και θα συνεχισθεί αν η ίδια δεν αντιμετωπιστεί σαν τάξη.

Η ουσία οποιασδήποτε «κατοχής» εμφανίζεται μόνο όταν θέσουμε το ερώτημα ποιος ζημιώνεται και ποιος επωφελείται απ΄ αυτήν. Πιο συγκεκριμένα, ποιος ζημιώνεται και ποιος επωφελείται απο τα μνημόνια; Είναι αδύνατο να παραβλέψουμε ότι αυτοί που ζημιώνονται με την μέγιστη ένταση είναι η εργατική τάξη και τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Ναι μεν μια μερίδα απο το φάσμα των μεσαίων στρωμάτων βλέπει  τα μεσαίας κλίμακας μέσα παραγωγής που κατέχει να απαξιώνονται ή να καταστρέφονται, αλλά γενικότερα τα μεσαία στρώματα συμπιέζονται προς τα κάτω, χωρίς όμως συνολικά να πέφτουν στα επίπεδα εξαθλίωσης που οδηγείται η εργατική τάξη. Αντικειμενικά δεν παύουν τα  μεσαία στρώματα βέβαια να συνθλίβονται και, με βάση την απώλεια κεκτημένων, να βρίσκονται στο «στρατόπεδο» των ζημιωμένων απο το σημερινό καθεστώς. Δυνητικά λοιπόν ένα αυξανόμενο ποσοστό τους είναι σύμμαχο με την εργατική τάξη.  

Τώρα να αναρωτηθούμε: Μήπως η μεγαλοαστική τάξη δεν έχει πληγεί απο το μνημόνιο; Είναι σίγουρο ότι η επιδείνωση της  καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδας, σαν αποτέλεσμα της επιβολής των μνημονίων, έχει πλήξει ολόκληρο τον παραγωγικό ιστό της χώρας, χωρίς να μπορεί να εξαιρεί πάντα τα μεγαλοαστικά συμφέροντα. Πιο ειδικά όμως βλέπουμε ότι ένα τμήμα της, λ.χ. αυτο που κατέχει τραπεζικό κεφάλαιο, έχει δεχτεί μια εξωφρενική οικονομική ενίσχυση. Όση ζημιά έχει γίνει στα συμφέροντα της αστικής τάξης έχει προκληθεί απο την διεθνή καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων. Τα μνημόνια όμως, να μην μας διαφεύγει αυτο, έγιναν προς όφελος της κεφαλαιοκρατικής τάξης της χώρας «μας» και όχι μόνο. Να μην μας διαφεύγει ότι  την ώρα που η εργατική τάξη στην κυριολεξία «ξεσκίζεται», για τον ίδιο λόγο, η αστική τάξη προικίζεται με θεσμοθέτηση εργασιακών σχέσεων οι οποίες ανοίγουν την πύλη στη στυγνότερη εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης που έχουμε γνωρίσει για ένα περίπου αιώνα, προικίζεται για το παρόν και το προβλεπόμενο μέλλον της. Επίσης είναι σαφές ότι η μεγαλοαστική τάξη επωφελείται ειδικά απο το μνημόνιο, με δοσμένο ότι οι απεχθέστατη φοροληστεία, οι περικοπές μισθών, συντάξεων, περικοπές σε υγεία, πρόνοια κτλ, εν ολίγοις, το γδάρσιμο κυρίως των εργαζομένων μετατρέπεται σε πληρωμές σε τοκογλύφους (ξένους και ντόπιους), σε ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών, επιδοτήσεις και κίνητρα επένδυσης για το κεφάλαιο και άλλα.  

Βεβαίως δεν μπορεί ούτε και πρέπει να παραγνωρίζει κανείς ότι το μνημονιακό καθεστώς αποτελεί θεσμοθετημένη δέσμευση, αποτελεί μια δομή της οικονομικής εξάρτησης μια νομική κατοχύρωση της υποτέλειας σε σχέση κυρίως με την ΕΕ. Το καθεστώς αυτο, το οποίο όντως έχει χαρακτηριστικά κατοχής, που δεν παραβλέπονται και πρέπει να αναδεικνύονται σαν τέτοια, δεν αποτελεί «κατοχή» αλλά ενδυνάμωση της εκμεταλλευτικής σχέσης της αστικής τάξης με τον υπόλοιπο πληθυσμό.

Αλλά τι αλλάζει για την εργατική τάξη και το φτωχότερο τμήμα του πληθυσμού, αν αρνηθεί να δει το καθεστώς μέσα απο τα ιδεολογικά φίλτρα των «αντι-κατοχικών», «πατριωτών», και «εθνικιστών». Αλλάζει το γεγονός ότι απέναντι της βλέπει ξεκάθαρη την αστική τάξη.

Αντί να βλέπουμε την κατάσταση με όρους «καθεστώτος κατοχής», λοιπόν, προτιμότερο θα ήταν να την βλέπουμε με όρους ενός αρχέτυπου καθεστώτος αγριότητας, όπου ο ισχυρότερος κατασπαράζει τον ασθενέστερο.