Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους...

« Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους , που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους , που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σε ολόκληρη την ζωή τους , επειδή από τότε που ήταν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιο είναι το καλό , πάντοτε το ήξεραν. Για τους άλλους έχουν την αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο. Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δεν μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου , δεν την βρήκα ούτε από τον πατέρα μου ούτε από την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ότι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά , ότι ξέρω το έχω με δικές μου δαπάνες . Δεν έχω ούτε και μία έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας , του άγχους , του ιδρώτα , της οδυνηρής εμπειρίας. Έτσι νοιώθω σεβασμό γι αυτούς που δεν ξέρουν , γι αυτούς που ψάχνουν , που ψηλαφούν , που σκοντάφτουν. Για εκείνους που η αλήθεια τους είναι εύκολη , αυθόρμητη , αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιο θαυμασμό , αλλά ομολογώ , πολύ λίγο ενδιαφέρον». Λουί Αραγκόν

Δεν υπήρξα πάντοτε ο άνθρωπος που είμαι.

 
Δεν υπήρξα πάντοτε ο άνθρωπος που είμαι. Ολόκληρη τη ζωή μου μάθαινα για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχω ξεχάσει τον άνθρωπο που υπήρξα, ή, για να μιλήσω ακριβέστερα, τους ανθρώπους που υπήρξα. Κι αν ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους και σε μένα υπάρχει αντίφαση, αν νομίζω πως αλλάζοντας έχω μάθει, έχω προοδεύσει, όταν γυρίζω και κοιτάω εκείνους εκεί τους ανθρώπους, δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτούς, δεν μπορώ να πω - ε γ ώ - χωρίς αυτούς. Λουί Αραγκόν

  from a text in autobiographies

Λουϊ Αραγκόν: ΧΟΡΙΚΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ

"Κι' αν ήταν να τον ξαναπορευτώ,

θα τον ξαναπορεύομουν τούτο το δρόμο ..."

Μια φωνή ανεβαίνει από τα σίδερα

και μιλάει για μελλούμενες μέρες.

Λένε πως στο κελλί του

Δύο άντρες απόψε

Του ψιθυρίζανε: "Πες τους το ναι.

Τόσο έχεις βαρεθή τούτη τη ζωή;

Μπορείς να ζήσεις, μπορείς να ζήσεις,

μπορείς να ζήσεις σαν και μάς!

Μια λέξη πες και γλύτωσες!

Γονατιστός, μπορείς να ζήσεις ..."

"Κι' αν ήταν να τον ξαναπορευτώ,

θα τον ξαναπορεύομουν τούτο το δρόμο ..."

Η φωνή που ανεβαίνει από τα σίδερα

μιλάει για μελλούμενες μέρες.

"Μια λέξη σου: κι' η πόρτα ανοίγει

η πόρτα ανοίγει κι' εσύ βγαίνεις! Μια σου λέξη,

κι' ο μακελλάρης χάνει το σφαχτό!

Πές το τό ξόρκι, και παίρνουν τέλος τα δεινά σου!

Πες τους τη λέξη, πές ένα ψέμμα,

όσο που αρκεί να αλλάξει η μοίρα σου ...

Για σκέψου, σκέψου, σκέψου, σκέψου

Τι γλύκα πώχουνε τα πρωινά ..."

"Κι' αν ήταν να τον ξαναπορευτώ,

θα τον ξαναπορεύομουν τούτο το δρόμο ..."

Η φωνή που ανεβαίνει από τα σίδερα

είναι για τους μελλούμενους ανθρώπους.

"Το είπα ό,τι ήταν να ειπωθή:

Για σκέψου τον Ερρίκο το βασιληά ...

Έν' άλογο για το βασίλειό του ...

Μια λειτουργία για το Παρίσι ..."

Μάταιος ο κόπος. "Δρόμο λοιπόν!

Ας τον βαραίνει το αίμα του μια και το θέλει!

Μια τύχη τού 'μενε, την κλώτσησε,

Aδικα ας πάει τούτος ο αθώος!

Κι' αν ήταν να τον ξαναπορευθή,

θα τον ξαναπορεύονταν τούτο το δρόμο;

Η φωνή που ανεβαίνει από τα σίδερα

λέει: "Κι' όλας αύριο θα τον πορευτώ".

Ένας πεθαίνει, η Γαλλία μένει.

Η Γαλλία, ο έρωτάς μου, η άρνησή μου.

Ω φίλοι μου, σεις, αν πεθάνω,

τώρα θα ξέρετε το γιατί!"

Φτάσανε να τον παραλάβουν.

Μιλάνε γερμανικά.

Ένας τους ορμηνεύει: "Παραδίνεσαι;"

Αυτός ατάραχος ξαναλέει:

"Κι' αν ήταν να τον ξαναπορευτώ,

θα τον ξαναπορεύομουν τούτο το δρόμο

κάτω απ' τους γρόθους σας, κάτω απ' τα σίδερα

να τα χαρούνε οι μελλούμενες οι μέρες."

Βροχή, πιστέφτε, απάνω του τα βόλια

Κι αυτός να τραγουδάει "Sanglant est leve' ..."

Χρειάστηκε να του ρίξουν κι' άλλα κι' άλλα

για να του σβήσουν τη φωνή.

Ένα καινούργιο γαλλικό τραγούδι

στα χείλη του τότε τραγουδήθη:

ήταν ό,τι έλειπε απ' τη Μασσαλιώτισσα

για να φουντώσει σ' όλη την οικουμένη.

πηγή 

Ψιθυριστά

Louis Aragon

Δεν αγαπώ τους ανθρώπους που φτύνουν στη σούπα

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους που άλλο δεν κάνουν απ’ το να μιλάν

 Ή να χαμογελάν

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους που γλείφουν τις σελίδες των βιβλίων

 Με το πρόσχημα πως τις γυρνάν

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους που συνέχεια με ρωτάν

 Που έχω σκοπό να περάσω το βράδυ μου

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους που κλάνουν

 Ιδίως όσους κλάνουν διανοητικά

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους που ζέχνουνε το σκόρδο

 Τους βυρσοδέψες και τους μοναχούς

 Τα φράγκα τα σκατά την προθυμία

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους που παραπατούν κοιτώντας τις γυναίκες

 Κάπως υπερβολικά επιδεικτικά

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους

 Που υποκρίνονται πως νομοθετούν και κανονίζουν τη ζωή μου

 Το χρόνο μου τα γούστα μου τα εκφραστικά μου λάθη

 Που ενώ δεν τολμούν να κοροϊδέψουν την ακατάσχετη φλυαρία

 Ενός κυρίου του κόσμου με ευγένεια

 Βρίσκουν κακή ακόμα και την πιο ταπεινή

 Από τις σκέψεις μου

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους σας λέω

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους

 Γιατί είν’ ανυπόφορα περιορισμένοι και χαζοί

 Γιατί γευματίζουν και δειπνούν σε προκαθορισμένες ώρες

 Από τους γονείς τους γιατί πηγαίνουν στο θέατρο στο σχολείο

 Στην επιθεώρηση της δεκάτης τετάρτης Ιουλίου

 Γιατί παντρεύονται ταξιδεύουν για το μήνα του μέλιτος

 Σπέρνουν νόμιμα παιδιά

 Που θα καταχωρηθούν στο ληξιαρχείο την ορισμένη μέρα

 Θα γίνουν στρατιώτες πουτάνες κατά παραγγελία

 Δημόσιοι υπάλληλοι

 Συνοδοί της ανάγκης στα πιο διαφορετικά σαλέ

 Γιατί μόλις τελειώσουν όλα αυτά τα ξαναρχίζουν

 Γιατί απ’ όλα τ’ ανεγκέφαλα αισθήματα

 Το αίσθημα της οικογένειας δεν είναι μονάχα

 Το πιο διαδεδομένο μα και το πιο

 Αηδιαστικό και μπορώ να σε γαμώ μπορώ να σε χτυπώ

 Και παρόλ’ αυτά να είναι τόσο ευγενικό εμπρός παιδιά

 Δεν πα να λένε έπειτα

 Σκαρώνουν πνευματώδη λόγια και φάρσες

 Μαθαίνουν πότε χρειάζεται το παραμύθι πότε το κομπλιμέντο

 Διότι όλοι αυτοί οι κουραμπιέδες

 Όταν μου τη βιδώνει να μην κάνω τίποτα με τον τρόπο τους

 Επιχειρηματολογούν κι εκπλήσσονται

 Επειδή τους ξερνάω κατάμουτρα

 Επειδή σηκώνω τους ώμους αδιάφορα

 Μπροστά στους βόες των γυναικών τους

 Στα στεφάνια των κανακάρηδων τους

 Στα διαμερίσματα της μπάκας τους

 Επειδή εγώ δεν τα ‘χω καλά με το δήμαρχο ούτε με την πατρίδα

 Επειδή εγώ δεν κρύβω τον τρόμο που μου προκαλούν

 Επειδή

 Δεν αγαπώ τους ανθρώπους  

πηγή  noborders society  (Eυχoμαι καλή δύναμη στο νέο ιστολόγιο "για τη κοινωνία του αύριο, σε πείσμα της κοινωνίας του σήμερα")