Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος

Η φράση στον τίτλο αντί για θρήνο για τον θάνατο του Φιντέλ - μια από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες στην ιστορία του αγώνα της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεσμένων για πραγματική χειραφέτηση 

Παρακάτω, η σχετική ανακοίνωση από το

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ

Θα ζει για πάντα στην ιστορική μνήμη και τη συλλογική συνείδηση των λαών όλου του κόσμου

Ανακοίνωση της ΚΕ του Κόμματος για τον θάνατο του ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο

Ανακοίνωση για το θάνατο του ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο, εξέδωσε η ΚΕ του ΚΚΕ. Σ' αυτήν, σημειώνει:

«Η ΚΕ του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά μια θρυλική μορφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, τον ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, Φιντέλ Κάστρο.

Εκφράζουμε τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στον Πρόεδρο της Κούβας, Ραούλ Κάστρο, στην ΚΕ του ΚΚ Κούβας και σε όλο τον κουβανικό λαό.

Ο Φιντέλ Κάστρο είχε γεννηθεί στο Μπιράν της Κούβας στις 13 Αυγούστου 1926 και είχε σπουδάσει Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας. Από φοιτητής, συμμετείχε στο επαναστατικό κίνημα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα στην Κούβα, που είχε την ανοιχτή στήριξη και των ΗΠΑ.

Στις 26 Ιούλη του 1953, επικεφαλής ομάδας επαναστατών επιτέθηκε στους στρατώνες της Μονκάδα, με σκοπό να ξεσηκώσει το λαό του Νησιού ενάντια στη δικτατορία. Η απόπειρα αποτυγχάνει και ο ίδιος μαζί με συντρόφους του συλλαμβάνεται. Ομως, η 26η του Ιούλη σηματοδοτεί την απαρχή της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης κατά του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα.

Μπροστά στους κατηγόρους του, στις 6 Οκτώβρη του 1953, στο δικαστήριο του Σαντιάγκο της Κούβας, ο Φιντέλ Κάστρο λέει: "Οσο για μένα, ξέρω πως η φυλακή θα 'ναι σκληρή όσο δεν ήτανε ποτέ για κανένα, πως θα βρω μπροστά μου απειλές, παγίδες και άτιμες βιαιότητες. Μα δεν τις φοβούμαι, όπως δεν τρέμω τη μανία του άθλιου τυράννου που πήρε τη ζωή εβδομήντα αδελφών μου. Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει".

Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκιση.

Το 1955, στις 15 του Μάη, ο Κάστρο αποφυλακίστηκε και στις αρχές Ιούλη αναχώρησε για το Μεξικό, όπου οργάνωσε και εκπαίδευσε στρατιωτικά μια ομάδα επαναστατών, από τις τάξεις της οποίας βγήκαν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες της Κουβανέζικης Επανάστασης, όπως ο Καμίλο Σιενφουέγος, ο Χουάν Αλμέιδα και o Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.

Οι επαναστάτες ξεκίνησαν το αντάρτικο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ο επαναστατικός στρατός που συγκροτήθηκε "ακούμπησε" στη συστηματική πολιτικοστρατιωτική προετοιμασία, που είχε ξεκινήσει το κίνημα της 26ης Ιούλη, με επικεφαλής τον Φ. Πάις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε ονομαστεί το ΚΚ Κούβας, και το Επαναστατικό Διευθυντήριο που απαρτιζόταν από επαναστάτες φοιτητές. Βασίστηκε στη δράση των οργανωμένων δυνάμεων στις πόλεις, στην παράνομη δουλειά που ανέπτυσσαν οι κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, στην αγροτιά και τη νεολαία. Αυτή η προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχή έκβαση της επαναστατικής πάλης. Αυτές ήταν και οι κύριες δυνάμεις που προχώρησαν στην ενοποίησή τους στις Ενωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις, που οδήγησαν στην επανασύσταση του ΚΚ Κούβας το 1965.

Την 1η Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα, τον οποίο στήριζαν οι ΗΠΑ. Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και βρήκε αμέσως την αμέριστη στήριξη της Σοβιετικής Ενωσης και των τότε σοσιαλιστικών χωρών.

Δύο χρόνια και 4 μήνες μετά την Επανάσταση, ο κουβανικός λαός, με την καθοδήγηση της ηγεσίας του και του ίδιου του Κάστρο, αναχαιτίζει στον Κόλπο των Χοίρων στην παραλία Χιρόν, την εισβολή και απόβαση 1.400 μισθοφόρων που έστειλε η αμερικανική κυβέρνηση.

Στη μεγάλη διαδήλωση της 16ης του Απρίλη του 1961, στις κηδείες των σκοτωμένων από τις αεροπορικές επιδρομές (λίγο πριν την απόβαση των μισθοφόρων της CIA), ο Φιντέλ Κάστρο, ανακηρύσσει για πρώτη φορά το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Για δεκαετίες ο Φιντέλ Κάστρο, από τη θέση του Προέδρου της Κούβας και ως επικεφαλής του ΚΚ Κούβας, καθοδήγησε την πάλη του λαού της χώρας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στις δύσκολες συνθήκες της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και περικύκλωσης και ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στη Σοβιετική Ενωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες το 1989 - 1991.

Ο Φιντέλ Κάστρο αφήνει πολύτιμη παρακαταθήκη στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ιδιαίτερα στον κουβανικό λαό, στον αγώνα που δίνει και σήμερα ενάντια στο αμερικανικό εμπάργκο, που συνεχίζεται, και όλες τις προσπάθειες υπονόμευσης του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, στις οποίες πρωτοστατούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

Ο Φιντέλ Κάστρο θα ζει για πάντα στην ιστορική μνήμη και τη συλλογική συνείδηση των λαών όλου του κόσμου, των καταπιεσμένων στον αγώνα για την απαλλαγή της ανθρωπότητας από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, για την τελική νίκη, για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Hasta la victoria siempre».

ΑΘΗΝΑ 26/11/2016

Και ο Θεός να βάλει το χέρι του! Ο σ. Κουτσούμπας στην Κούβα

Και ο Θεός να βάλει το χέρι του! Στην Κούβα! Παρακαλώ να μεσολαβήσει ο Αγιος Φραγκίσκος της Ασίζης και ο σ. Κουτσούμπας στη συνάντησή του με τον Φιντέλ να μη μαλώσει τον βετεράνο επαναστάτη για κάποια ατοπήματα που διέπραξε στο παρελθόν. Οπως στις 23.1.2004. Οταν ο Κάστρο φόρεσε τη στρατιωτική του στολή και υποδέχθηκε με πλήρεις τιμές στην Αβάνα τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Οχι τίποτα ξεπέτες (όπως έκανε ο Πάπας με τον κ. Τσίπρα), αλλά επίσημα πράγματα! Να η μπάντα να παίζει τη Διεθνή, να ο Πατριάρχης να ευλογεί τον Φιντέλ, να τα αγήματα κλαρίνο, να και οι τεκίλες στα θυρανοίξια του ορθόδοξου ναού στην Αβάνα, πανηγύρι!

Τάδε εφη Ευστάθιος.
Βρήκε την ευκαιρία ο 'παλιός μας φίλος' να ξεσπαθώσει κατά του ΚΚΕ, και να πάρει εκδίκηση για την κριτική που υπέφερε ο αρχηγός του γύρω απ' την συνάντηση του με τον Ποντίφικα.

Να προσθεσω κατι ακόμα; Το κουβανικό κράτος δεν υποδέχτηκε μόνο τον αναφερόμενο πατριάρχη με τα εθιμοτυπικά και την ετικέτα που αρμόζει σ' επίσημες επισκέψεις  ενός αρχηγού κράτους ή κορυφαίου ηγέτη της εκκλησίας, αλλά και τον σημερινό πάπα το 2012, όπως και τον προκάτοχό του το 1998. Την πρώτη φορά ηγέτης του κράτους ήταν ο Φιντέλ, την δεύτερη ο Ραούλ. Και στις δυο περιπτώσεις, οι ποντίφηκες επιδίωξαν να συναντηθούν με τον Φιντελ.

Ε, και λοιπόν;

Δεν πήγε ποτέ ο Φιντέλ στο Βατικανό να γλύφει, ούτε κολάκευσε κανένα ποντίφικα με εμετικές δηλώσεις παρουσιάζοντάς τον σαν "προστάτη όλων των επι γης φτωχών". Θα μου πεις, που να πάει; Είναι και μιας ηλικίας...  Μα και στα νιάτα του, τότε που ηταν λίγο νεότερος απ' τον Τσίπρα,  ήταν πολυ απασχολημένος με άλλες πιο νεανικές δραστηριότητες (sorry!). Μη μπερδεύεις λοιπόν διαμάντια με κάρβουνα κάθε φορά, Ευστάθιε.

Όσο για τον μεσήλικα σύντροφο, τον Μήτσο Κουτσούμπα, και το τι θα κάνει στην συνάντησή του με τον "βετεράνο" επαναστάτη (μακάρι να είχαμε πολύ περισσότερους νεώτερους απ' αυτόν με έστω και λίγη απο την επαναστατική ζωντάνια του), για ένα τουλάχιστον πράγμα να είσαι σίγουρος, Ευστάθιε: Δεν θα συμβουλεύσει τον Φιντέλ να αρχίσει, τώρα στα γεράματα, τις επισκέψεις στις καλά πληρωμένες δεξαμενές σκέψης, στην καρδιά του ιμπεριαλισμού, για να πάρει ιδέες για την καλύτερη διαχείρηση του καπιταλισμού (όπως έκανε ο αρχιγίσκος σου) - του καπιταλισμού (μα τι βρώμικη και ξύλινη λέξη είν' αυτή;) που ίσως θα ευχόσουν να επιστρέψει για να "λυτρώσει" επιτέλους και την Κούβα.

Έχω την υποψία ότι αυτό που σε παρακίνησε να γράψεις το κακόηθες σχόλιο σου είναι μια νοσηρή ζήλεια. Θα προτιμούσες να δεις τον "κάργα επαναστάτη" Τσίπρα να συναντιέται με τον Φιντέλ. Αλλά σκέψου λίγο: τι θα μπορούσε να πεί ο Αλεξάκης σου και το επιτελείο του σε μια τέτοια συνάντηση; Το φαντάζεσαι; Κάτι "για τον μεγάλο επαναστάτη που εμπνέει τούς φτωχούς και καταπιεσμένους στον κόσμο να πάρουν τα όπλα, όπως έκανε αυτός"; Ή κάτι ποιό ήπιο, πιθανόν... Όπως, "είμαστε κατά του ιμπεριαλισμού, συμμετέχουμε όμως σε συμμαχίες ορνέων και, ρεαλιστικά, δεν μπορούμε να μην παίρνουμε μέρος στις εκστρατείες τους για καταλήστευση των λαών (λαών όπως  ο κουβανικός πριν την επανάσταση)... αλλά, σύντροφε Φιντέλ, προσπαθούμε να τις αλλάξουμε απο τα μέσα. Δεν βρίσκεις ότι αυτό είναι πιο εφικτή στρατηγική";

Ας το κάνει, ρε Ευστάθιε. Δεν "θα του τα χώσει" το ΚΚΕ. Θα έχει πολύ χιούμορ, και το χρειαζόμαστε... θα γελάσουμε μαζί με το παρδαλό κατσίκι ώσπου να πονέσουν τα πλευρά μας. Και τότε θα κεράσω εγώ, όχι εσύ (οπως μας έταξες) τσιπουράκι!!

η νίκη στο Μουντιάλ δεν εξασφαλίζεται με την αγάπη ενός λαού για το ποδόσφαιρο

O Φιντέλ Κάστρο, είναι γνωστό, έστειλε στον φίλο του Μαραντόνα την παρακάτω επιστολή δείχνοντας την υποστήριξη του στο άθλημα γενικά και ειδικά στην Αργεντινή, πριν αποφασιστεί με ποιους θα αναμετρηθεί στον τελικό του Μουντιάλ, όπου, αλίμονο έχασε.

Φιντέλ, ανεξάντλητος επαναστάτης

 

Είναι ένας από τους μεγαλύτερους χαρακτήρες του εικοστού αιώνα. Στη Γαλλία, δεν υπάρχει κανένας του αναστήματός του, ούτε καν ο Charles de Gaulle. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Φιντέλ Κάστρο, αυτός ο άνθρωπος, είναι ένας ζωντανός μύθος . [...]

Κείμενο του Hernando Calvo Ospina, (Κολομβιανός δημοσιογράφος & συγγραφέας που κατοικεί στη Γαλλία, συνεργάτης της Le Monde Diplomatique), το οποίο ο ίδιος διάβασε στις 17 Απριλίου του 2013 στο Casa de la América Latina de Paris (Σπίτι της Λατινικής Αμερικής στο Παρίσι), κατά την διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου “Le droit de l’Humanité à l‘existence” ("Το δικαίωμα της Ανθρωπότητας στο να υπάρχει"), το οποίο περιέχει 22 "Reflections" ("Στοχασμούς") του ηγέτη της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο Ρουζ. 

Σε τρεις περιπτώσεις, έχω μοιραστεί συζητήσεις μαζί του, και αυτές έχουν μείνει χαραγμένες στη μνήμη μου ως οι πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου. Είχα επίσης την ευκαιρία να τον ακούσω ζωντανά να μιλάει σε διάφορες περιπτώσεις. Δεν κρατούσα σημειώσεις ενώ άκουγα τις αναλύσεις του, γιατί ήξερα ότι την επόμενη ημέρα θα τις διάβαζα στον κουβανικό Τύπο. Χρησιμοποιούσα τον χρόνο μου στο να τον παρακολουθώ. Έβλεπα πως κουνάει τα χέρια του χειρονομώντας κοντά στη γενειάδα του, κουνώντας τον δείκτη του δεξιού χεριού του σαν το ραβδί ενός διευθυντή ορχήστρας. Κάθε φορά, φοβόμουν ότι η φωνή του θα σπάει, καθώς ακουγόταν μερικές φορές κάπως βραχνή, αλλά κάθε φορά έκανα λάθος, και συνέχιζε να μιλάει για περισσότερες από τέσσερις ώρες συνεχόμενα. Ανάλογα με το νόημα των προτάσεων του, ήταν εναλλάξ ηγέτης, δάσκαλος, σύντροφος ή πατέρας. 

Θα χρειαζόταν απαραίτητα μια μακροχρόνια έρευνα στην ιστορία της ανθρωπότητας για να καθοριστεί εάν υπήρξε ποτέ αποδεδειγμένα ένας πολιτικός αρχηγός πιο ικανός από τον Φιντέλ. Εκτός από το γεγονός ότι έχει μια καταπληκτική μνήμη, μπορεί να κάνει στο άψε σβήσε και μαθηματικούς υπολογισμούς. [...]

Η κουβανική επανάσταση επιβίωσε επειδή ο Φιντέλ δεν θέλησε να αντιγράψει οποιοδήποτε σύστημα, κινεζικό, σοβιετικό ή άλλο. Ο Φιντέλ και οι κουβανοί διαμόρφωσαν την πιο ισότιμη κοινωνία. Αλλά φυσικά, 50 χρόνια είναι ένα μικρό χρονικό διάστημα για να αφαιρέσει κανείς το βάρος των 500 ετών ευρωπαϊκής και η αμερικανικής αποικιοκρατίας.

Ο Φιντέλ υπήρξε ένας στρατηγός από τους λίγους στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ένας μεγάλος ονειροπόλος με καρδιά που έζησε για τους ανθρώπους του και στην επανάσταση υπήρξε στρατιώτης στην πρώτη γραμμή. Αλλά, επιπλέον, έχει κάνει πολλά και για πολλούς φτωχούς ανθρώπους στον κόσμο. Όταν οι διάφορες κυβερνήσεις πρότειναν να στείλουν στρατεύματα, αυτός έστελνε γιατρούς και δασκάλους δωρεάν. Η Αϊτή είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Θυμάμαι την δυσπιστία μου, όταν ήξερα ότι είχε αποφασίσει να δημιουργήσει την Λατινοαμερικάνικη Σχολή Ιατρικής και να παρέχει υποτροφίες σε χιλιάδες νέους φτωχούς από τη Λατινική Αμερική και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και το έκανε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, όταν η οικονομική κατάσταση του νησιού ήταν ακόμα πολύ δύσκολη. Και αυτή η σχολή είναι ακόμα εκεί, και παράγει γιατρούς για ολόκληρη την ήπειρο.

Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Φιντέλ μπήκε στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες ως «το πρόσωπο με τις περισσότερες φορές απόπειρας δολοφονίας». Εκτιμάται ότι το διάστημα 1959 - 2000, υπήρξαν 638 σχέδια και απόπειρες δολοφονίας εναντίον του, σε μεγάλο βαθμό καθοδηγούμενα από την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ (CIA). Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η CIA απευθείας έχει δώσει τη δική της εκδοχή για το γεγονός, εξηγώντας γιατί ο Φιντέλ είχε γίνει έμμονη ιδέα για την κυβέρνησή της. "Πολλοί από τους πολιτικούς ηγέτες μας (εν. τις ΗΠΑ) πίστευαν ότι η Κούβα θα έπρεπε να είναι μέρος της επικράτειάς μας και θεωρούσαν πως είχαν κάθε δικαίωμα να αποφασίσουν για το τι πρέπει να συμβεί εκεί. Και αν ο Κάστρο δεν ήταν εκεί, αυτό θα ήταν σίγουρα κάτι καλό. Ο Κάστρο είχε μετατραπεί για αυτούς σε ένα εμπόδιο, που τους προκαλούσε και τους ενέπαιζε. Και αυτό τρόμαζε μια υπερδύναμη".

Ο Φιντέλ και η επανάσταση του έδωσαν νέα τροπή στα πράγματα στην Αμερική. Τίποτα δεν θα ήταν ποτέ το ίδιο, είτε στρατιωτικά είτε πολιτικά: η Ουάσιγκτον έπρεπε να αναπροσαρμόσει ολόκληρη τη στρατηγική της αυτοκρατορία της.

Αλλά ο Φιντέλ Κάστρο πώς κατάφερε να επιβιώσει από τόση σκληρότητα και τέτοια μέσα; Πολλοί ακόμα θυμούνται εκείνο το βράδυ της 8 Ιανουαρίου 1959, όταν ο Φιντέλ μπήκε στην θριαμβευτικά στην Αβάνα, και στη μέση της ομιλίας του ένα περιστέρι προσγειώθηκε στον ώμο του. Υπήρξε σιωπή στο ακροατήριο και πολλοί έκαναν το σημείο του σταυρού σαν να θεώρησαν αυτό το γεγονός σαν ένα σημάδι από το Θεό που ευλόγησε τον «εκλεκτό». Αλλά καμία υπερφυσική δύναμη δεν θα μπορούσε να έχει κάνει τόσα πολλά για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια του, αν δεν ήταν οι άνθρωποι του και ο λαός του στην Κούβα, καθώς και οι πολλοί φίλοι της επανάστασης του στο εξωτερικό που τον πρόσεχαν.

Στις 19 Φλεβάρη του 2008 ήμουν στην Αβάνα. Ο ήλιος έλαμπε εκείνο το πρωί, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική παντού. Είχαν περάσει μόνο λίγες ώρες μετά την εξάπλωση του μηνύματος που ανέφερε ότι ο Φιντέλ εγκατέλειπε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και ως Αρχηγός. Είχε ζητήσει να συνεχίσουν να τον αποκαλούν όλοι απλώς ως «ο σύντροφος Φιντέλ». Δάκρυα κυλούσαν στα μάτια πολλών ανθρώπων που είχα γνωρίσει. «Είναι σαν ένας πατέρας να παραιτείται από το να είναι γονιός», λέγαν. Όμως, γύρω στο μεσημέρι άκουσα: «Και τι με αυτό που ανακοίνωσε ο Φιντέλ; Ο Φιντέλ είναι ο Φιντέλ! Αυτός θα είναι για πάντα ο Διοικητής μας, ακόμα και μετά το θάνατό του!».

Δεδομένου ότι πολλοί θα ήθελαν να το ακούσουν αυτό, λοιπόν ναι, θα το πω: ο Φιντέλ έκανε λάθη. Άνθρωπος είναι. Είναι λογικό να κάνει σφάλματα. Όμως τα παραδέχθηκε. Για να μάθετε, θα πρέπει απαραίτητα να διαβάστε μερικά μόνο πράγματα από το τεράστιο πνευματικό του έργο. Έχω δει την ικανότητά του να προχωρήσει καθώς διορθώνει τα λάθη του.

Για όλα αυτά και για πολλά περισσότερα θα έχω τεράστιο σεβασμό και θαυμασμό για τον Φιντέλ, για τον πολιτικό ηγέτη, για τον άνθρωπο, για τον ονειροπόλο και οραματιστή. Διότι χάρη σε αυτόν, στην Κούβα δεν υπάρχει η δυστυχία που υπάρχει στη Λατινική Αμερική, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλά μέρη της Ευρώπης, όπως το όμορφο Παρίσι. Κανένα παιδί στην Κούβα δεν κοιμάται στους δρόμους, ούτε υποφέρει από την πείνα, ούτε δε πάει σχολείο. Και αυτό είναι το έργο του Φιντέλ. Και εργάζεται για το μέλλον των παιδιών και ενεργεί επίσης και για τους γονείς τους και για τις γενιές που έρχονται, είναι το πιο ευγενές και τεράστιο ανθρώπινο έργο.

Και όμως, πολλοί χαρακτηρίζουν σαν δικτάτορα τον Φιντέλ και θα ήθελαν το θάνατό του. Αλλά, λέγοντας αυτά, δεν γνωρίζουν, ή δεν τους βολεύει να γνωρίζουν, ότι δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο χρειάζονται "Fideles". Χρειάζονται έναν Fidel Castro Ruz που θα τους κάνει να πιστεύουν ότι είναι άνθρωποι και ότι δεν ήρθαν σε αυτόν τον κόσμο μόνο για να υποφέρουν.

Σας ευχαριστώ πολύ.

απο sierra maestra - original text 'Fidel, inagotable revolucionario', also there

Άρθρο του Φιντέλ Κάστρο μπροστά στο ενδεχόμενο μιας πυρηνικής σύρραξης

Άρθρο του Φιντέλ Κάστρο μπροστά στο ενδεχόμενο μιας πυρηνικής σύρραξης

Ο ιστορικός ηγέτης της κουβανικής επανάστασης Φιντέλ Κάστρο κάλεσε σήμερα τη Βόρειο Κορέα και τις ΗΠΑ να αποφύγουν μία πυρηνική σύρραξη.

Σε περίπτωση πυρηνικής αντιπαράθεσης οι λαοί της κορεατικής χερσονήσου θα «θυσιαστούν οικτρά» και ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα θα γίνει το «πιο καταστροφικό» πρόσωπο στην Ιστορία των ΗΠΑ, εκτιμά ο Φιντέλ  Κάστρο.

«Εάν ξεσπάσει πόλεμος, οι λαοί της κορεατικής χερσονήσου θα θυσιαστούν οικτρά, χωρίς κανένα όφελος για κανέναν από τους δύο», αναφέρει στο άρθρο του που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Γκράνμα, επίσημο όργανο της κεντρικής επιτροπής του ΚΚ Κούβας.

«Εάν ξεσπούσε μία τέτοια σύρραξη, η δεύτερη θητεία του Μπαράκ Ομπάμα θα χαρακτηριζόταν από σκηνές που θα τον καθιστούσαν την πιο καταστροφική προσωπικότητα στην Ιστορία των ΗΠΑ», προσθέτει.

Απευθυνόμενος στον Αμερικανό πρόεδρο, ο τέως πρόεδρος της Κούβας —που εγκατέλειψε την εξουσία το 2006 για λόγους υγείας— υποστηρίζει πως «το καθήκον να αποφευχθεί ο πόλεμος είναι τόσο δικό του, όσο και του αμερικανικού λαού».

Ο 86χρονος Κάστρο —που ήταν ηγέτης της χώρας του το 1962, όταν είχε ξεσπάσει η ‘κρίση των πυραύλων’— προσθέτει πως η βορειοκορεάτικη κυβέρνηση «που σήμερα αποδεικνύει την τεχνολογική και επιστημονική της πρόοδο, θα πρέπει να θυμηθεί το καθήκον της απέναντι στις χώρες που τις στάθηκαν καλοί φίλοι και θα ήταν άδικο να λησμονήσει πως ένας τέτοιος πόλεμος θα είχε επιπτώσεις σε πάνω από το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού».

Ο ηγέτης της κουβανικής επανάστασης, ο οποίος είχε να παρέμβει με άρθρο του στον Τύπο από τις 19 Ιουνίου 2012, υπενθυμίζει πως είχε «την τιμή να γνωρίσει τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, μία ιστορική προσωπικότητα, αξιοσημείωτα θαρραλέα και επαναστατική» και πως η Βόρειος Κορέα «υπήρξε πάντοτε φιλική προς την Κούβα, όπως και η Κούβα υπήρξε πάντοτε και θα παραμείνει φιλική μαζί της».

Η κατάσταση στην κορεατική χερσόνησο παραμένει και σήμερα ιδιαιτέρως τεταμένη καθώς η Πιονγκγιάνγκ μετακίνησε και δεύτερο πύραυλο μέσου βεληνεκούς στις ανατολικές της ακτές και τον εγκατέστησε σε εκτοξευτήρα, σύμφωνα με το νοτιοκορεάτικο πρακτορείο Γιονχάπ.


 Πηγή: enikos.gr
 http://proletariates.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5.html

Ο Ομπάμα κατηγορείται για παραβίαση (μη πέσετε από τον ουρανό) πολιτικών ελευθεριών…

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει γίνει στόχος βολών για παραβίαση (μη πέσετε από τον ουρανό) πολιτικών ελευθεριών… Και κατηγορείται από  τους Ρεπουμπλικάνους στο Κογκρέσο με αφορμή ένα υπόμνημα που διέρρευσε όπου δικαιολογεί τη δολοφονία των Αμερικανών πολιτών, για τους οποίους υπάρχουν υποψίες ή στοιχεία  (δεν κάνει διαφορά) ότι συμμετέχουν σε τρομοκρατικές ομάδες όπως η Αλ Κάιντα. Η αποκάλυψη έχει προκαλέσει θόρυβο για τον ρόλο της εκτελεστικής εξουσίας σε σχέση τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Συνήθως είναι οι ρεπουμπλικάνοι αυτοί που βρίσκονται στο εδώλιο με τέτοιες κατηγορίες, αλλά τώρα το τραπέζι έχει περιστραφεί και παίζουν το ρόλο του κατήγορου. Και με βάση την ανατροπή των ρόλων, οι δημοκρατικοί κάνουν ότι έκαναν κι οι ρεπουμπλικάνοι. Μιλούν φυσικά για έκτακτες εξουσίες που απαιτούνται για να διατηρηθεί η Αμερική ασφαλής.

Το θέμα δεν είναι καινούριο και δεν ξέρω γιατί οι Αμερικανοί ξύπνησαν τώρα…. Δείτε παλαιότερες αναφορές, και ιδιαίτερα το άρθρο του Φιντέλ Κάστρο εδώ.

Μ

υγ
αναρωτιέμαι τι σχόλιο θα έκανε η Ρενα Δουρου σε σχέση με το περιεχόμενο του αρθρου του Καστρο για τον Ομπαμα....

Κουβανική Επανάσταση: Παλιές αντιφάσεις και νέες προκλήσεις

Πριν λίγες μέρες  συμπληρώθηκαν  160  χρόνια  από  τη  γέννηση  του  Χοσέ Μαρτί, του  ποιητή,  πολιτικού  και  διανοούμενου με τη μεγαλύτερη  επιρροή μέχρι σήμερα στην Κούβα, τον άνθρωπο που επικαλούνται  περισσότερο ο Φιντέλ Κάστρο  και άλλοι κομμουνιστές επαναστάτες, περισσότερο ακόμα και από τον Μαρξ ή τον Λένιν.

160 χρόνια από τη γέννηση του «Αποστόλου», και 54 χρόνια Κουβανικής Επανάστασης. Μιας επανάστασης που σε δύσκολα χρόνια δημιούργησε το πρώτο Ελεύθερο Έδαφος της Αμερικής και αποτελεί μέχρι και σήμερα φάρο ελπίδας και πηγή έμπνευσης για τους εξεγερμένους όλης της γης, ιδιαίτερα στις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου.

Ωστόσο, μετά από μισόν και πλέον αιώνα εμπειρίας του «κουβανικού μοντέλου», ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό συνεχίζει μεν, όχι δίχως εμπόδια δε, (προ)καλούμενος να ξεπεράσει τα όποια προβλήματα και να απαντήσει στις νέες προκλήσεις. Το εξωτερικό περιβάλλον είναι καλύτερο απ’ ότι 15 ή 20 χρόνια πριν. Η «Ειδική Περίοδος σε Καιρό Ειρήνης» που σημάδεψε τη στείρα δεκαετία του ’90 ξεπεράστηκε, με πολλές θυσίες και αρκετούς συμβιβασμούς. Παρ’ όλο που συνεχίζεται το απαράδεκτο και αδικαιολόγητο «εμπάργκο» (*) από τις ΗΠΑ, η Κούβα κατάφερε να αντικαταστάσει την πολιτική συμμαχία και την οικονομική συνεργασία με το τότε ανατολικό μπλοκ, προσεταιριζόμενη τις αδελφές χώρες της Λατινικής Αμερικής, κατά κύριο λόγο, αλλά και νέες αναδυόμενες δυνάμεις μέσα στον πολυπολικό κόσμο που προέκυψε μετά τις ανεκπλήρωτες προφητείες περί "τέλους της ιστορίας".

Οι δυσκολίες και οι προκλήσεις ασφαλώς δεν προέρχονται μόνο απ’ έξω, αλλά και από μέσα. Τα αστικά μέσα ενημέρωσης, χρηματοδοτημένα εν πολλοίς από αντιδραστικά πολιτικά λόμπι όπως αυτό των «εξόριστων» Κουβανών του Μαϊάμι, συνεχίζουν την προπαγάνδα περί «κομμουνιστικής δικτατορίας», «κολαστηρίου ανθρώπινων δικαιωμάτων» και ανύπαρκτης ελευθερίας του τύπου. Προνομιακό ρόλο σ’ αυτή την καμπάνια διασυρμού παίζουν οι διαβόητοι «διαφωνούντες», ή «διιστάμενοι» (disidentes). Κουβανοί δηλαδή αντίθετοι στην κυβέρνηση και το πολιτικό μοντέλο της χώρας, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι δεν τους επιτρέπεται να εκφράσουν ελεύθερα την πολιτική τους διαφωνία και – σε πολλές περιπτώσεις – διαλαλούν ότι παραβιάζονται ακόμα και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Η «διεθνής κοινότητα» έχει ανταμείψει πολλούς από αυτούς, είτε με τα περίφημα βραβεία Ζαχάροφ είτε με επαγγελματικά συμβόλαια και χρηματικά βραβεία (βλ. περίπτωση της Yoani Sánchez). 

Ο Σαλίμ Λαμρανί, καθηγητής Ιβηρικών και Λατινοαμερικανικών σπουδών στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης, έγραψε πρόσφατα ένα ενδιαφέρον άρθρο με τον ασυνήθιστο τίτλο «Ραούλ Κάστρο, ο αληθινόςδιαφωνών». Ο Λαμρανί περιγράφει πώς, παρόλο που στο εξωτερικό κυριαρχεί η άποψη ότι η Κούβα είναι μια κλειστή κοινωνία με την κριτική ανύπαρκτη και τον πλουραλισμό απαγορευμένο, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι η μορφή που πρωτοστατεί ως έκφραση (αυτό)κριτικής και αμφισβήτησης, είναι ο ίδιος ο πρόεδρος Ραούλ Κάστρο.

Το Δεκέμβριο του 2010, σε μια παρέμβασή του στην Εθνοσυνέλευση, ο Ραούλ είπε κατά λέξη: «Ή διορθώνουμε ή τέλειωσε πια ο χρόνος για να συνεχίζουμε να πλησιάζουμε στο γκρεμό, βυθιζόμαστε και θα βυθιστούμε». Πρόσθεσε ακόμα: «Είναι απαραίτητο να σπάσουμε το τεράστιο ψυχολογικό φράγμα που είναι αποτέλεσμα μιας ψυχοσύνθεσης ριζωμένης σε συνήθειες και νοοτροπίες του παρελθόντος». Αυτό τα δυτικά μέσα ενημέρωσης το συνόψισαν – με αρκετή δόση ειρωνείας –  στη συνθηματική φράση «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».

Πιο συγκεκριμένα, ο Ραούλ έχει εστιάσει την κριτική του στους εξής τομείς:

1. Πολιτικός διάλογος. Θεωρεί ότι ο κριτικός διάλογος είναι αδύναμος στην Κούβα, πάσχει από «μυστικισμό», μετριότητα και λανθασμένη αντίληψη περί «ομοφωνίας» που κατά βάθος κρύβει ατολμία και οπορτουνισμό, σαν αποτέλεσμα μιας αντίληψης και νοοτροπίας που καλλιεργήθηκε επί 50 χρόνια ως η εύκολη λύση για να κρύβει κάτω από το χαλί σφάλματα και παραλείψεις. 
2. Μέσα ενημέρωσης. Μέχρι τώρα, έβριθαν από ύμνους για τα επιτεύγματα της Επανάστασης, τα οποία ασφαλώς είναι σημαντικότατα. Παραγκωνιζόταν ωστόσο η κριτική και η ανάδειξη των προβλημάτων και των ελλείψεων, κάτω από τη γραφειοκρατική δικαιολογία ότι αυτό «θα ρίξει το ηθικό των εργατών». Αν όμως οχυρωθούν οι Κουβανοί πίσω από μια μονότονη θριαμβολογία και δεν προβληθούν και τα κακώς κείμενα, πώς θα διορθωθούν αυτά;
3. Διαφθορά. Γενικά στην Κούβα παραδέχονται ότι υπάρχει ένας φυσιολογικός βαθμός διαφθοράς στα χαμηλά κλιμάκια της δημόσιας διοίκησης (π.χ. λαθρεμπόριο καυσίμων, δωροδοκίες υπαλλήλων, καταχρηστική χρήση προνομίων κ.λ.π.). Ο Ραούλ θεωρεί ότι υπάρχει διαφθορά και σε πιο υψηλό επίπεδο και αυτή πρέπει να φτάνει στη δικαιοσύνη. Σε μια ομιλία του έκανε μια ασυνήθιστη αναφορά στις βιβλικές εντολές «Ου κλέψεις» και «Ου ψευδομαρτυρήσεις», προσθέτοντας και μια αρχή της φιλοσοφίας των Ίνκας: «Μην τεμπελιάζεις».
4. Θρησκευτική ελευθερία. Το 2010 ο Ραούλ κατήγγειλε από την τηλεόραση την έλλειψη ανεκτικότητας απέναντι στις θρησκευτικές πεποιθήσεις, αναφερόμενος σε μια περίπτωση απομάκρυνσης από τη θέση της ενός κομματικού στελέχους με πολυετή άμεμπτη πορεία, η οποία δήλωνε χριστιανή. Κάτι τέτοιο καταστρατηγεί το άρθρο 43 του συντάγματος του 1976, που απαγορεύει κάθε τύπο διάκρισης. Ο Ραούλ χαρακτήρισε τέτοιες μεθοδεύσεις αποτέλεσμα απαρχαιωμένης νοοτροπίας, που τροφοδοτείται από την υποκρισία και τον οπορτουνισμό. Θυμήθηκε επίσης τον Φρανκ Παϊς, ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του κινήματος της 26ης Ιουλίου στο Σαντιάγο, ο  οποίος δολοφονήθηκε στο ξεκίνημα της Επανάστασης κατά του Μπατίστα. Ο Φρανκ Παϊς ήταν δεδηλωμένος και ένθερμος πιστός. Τι θα είχαν κάνει σήμερα οι σκληροπυρηνικοί γραφειοκράτες στην περίπτωση του Φρανκ Παϊς;
5. Παραγωγικότητα, μισθός και δελτίο τροφίμων. Ο Ραούλ παραδέχεται την έλλειψη «οικονομικής κουλτούρας» στο λαό, πέρα από τα λάθη της κυβέρνησης στον οικονομικό σχεδιασμό κατά το παρελθόν. Η αντιγραφή ενός ξένου μοντέλου δεν μπορεί να είναι η πανάκεια, και παλιότερα δημιούργησε πολλά προβλήματα. Ούτε αρκούν ο αυθορμητισμός, η επινοητικότητα και η εργατικότητα των Κουβανών, χωρίς οικονομική γνώση και ικανότητα αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας μιας επένδυσης. Ο δε μισθός, είναι ανεπαρκής για τις σημερινές ανάγκες και δεν ικανοποιεί την βασική σοσιαλιστική οικονομική αρχή: «Ο καθένας προσφέρει σύμφωνα με την ικανότητά του και λαμβάνει σύμφωνα με τη δουλειά του». Τέλος, ο Ραούλ θεωρεί ότι το «δελτίο τροφίμων» (libreta de abastecimiento) που καθιερώθηκε το 1960, κάτω από άλλες συνθήκες και αναγκαιότητες, έχει εξελιχθεί σε δυσβάσταχτο βάρος για τον κρατικό προϋπολογισμό χωρίς να εξυπηρετεί πλέον την αρχική αποστολή του. Αφαιρεί κίνητρα για εργασία και προσφέρει ευκαιρίες για διάφορες παρανομίες. Ο εξισωτικός δε χαρακτήρας του δεν είναι εξορθολογισμένος, παρέχοντας μερίδα καφέ ακόμα και για τα μικρά παιδιά και παλιότερα πούρα και για… μη καπνιστές.
6. Η διαδοχή των γενεών και η ανεπαρκής διαφορετικότητα. Παρόλες τις σημαντικές προόδους που έχουν γίνει σ’ αυτό τον τομέα, δεν υπάρχει το σύστημα και η αναγκαία πολιτική βούληση για την προώθηση σε υψηλά αξιώματα περισσότερων γυναικών, μαύρων, μιγάδων και νέων. Ειδικότερα όσο αφορά στην αλλαγή σκυτάλης υπέρ της νεότερης γενιάς, ο Ραούλ παραδέχτηκε ότι η γενιά των κομαντάντε φέρει την κύρια ευθύνη που δεν έχουν εκπαιδευτεί οι κατάλληλοι «διάδοχοι», στελέχη δηλαδή με την απαραίτητη εμπειρία και ωριμότητα για να πάρουν σύντομα τα ηνία, και αυτό το βάρος θα το φέρουν στη συνείδησή τους οι βετεράνοι της Επανάστασης.

Όλες οι παραπάνω κριτικές παρατηρήσεις, που έγιναν δημόσια από τον σημερινό αρχηγό του κουβανικού κράτους, δείχνουν την ύπαρξη κριτικής στο πιο υψηλό επίπεδο. Επομένως καταρρίπτεται το σύνηθες επιχείρημα των δυτικών μέσων ενημέρωσης περί έλλειψης αντιλόγου και δίωξης της διαφωνίας, θεωρώντας προφανώς μοναδικές γνήσιες φωνές που μπορούν να συμβάλουν στο δημοκρατικό διάλογο τους λεγόμενους – κατ’ επάγγελμα - «διαφωνούντες». Σε πείσμα αυτών, υπάρχει χώρος για (αυτό)κριτική και  αμφισβήτηση μέσα στον ίδιο τον μηχανισμό, ακόμα και στα υψηλότερα κλιμάκια, με τον πρόεδρο Ραούλ Κάστρο να πρωτοστατεί ως «πρώτος διαφωνών» όπως τον χαρακτηρίζει ο Λαμρανί,  απέναντι στα σφάλματα και στις αδυναμίες μιας επανάστασης «που δεν έγινε αυτό που ήθελε, αλλά αυτό που μπορούσε», όπως έχει γράψει λογοτεχνικά η πένα του Εντουάρντο Γκαλεάνο.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον να αποδειχτεί είναι αν αυτή η καλή πρόθεση και διάθεση για κριτική, επικαιροποίηση και διόρθωση έχει φτάσει και στα μεσαία και χαμηλότερα κλιμάκια της ιεραρχίας, έτσι ώστε να μπορεί να φέρει γόνιμα αποτελέσματα και να συνεχίσει την κουβανική πορεία προς το σοσιαλισμό. 160 χρόνια μετά τη γέννηση του Χοσέ Μαρτί και 54 μετά το θρίαμβο της Επανάστασης, αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο στοίχημα. Οι εκλογές της 3ης Φεβρουαρίου θα είναι μια καλή ευκαιρία για να ανανεωθεί το ανθρώπινο δυναμικό της Επανάστασης, όχι μόνο ηλικιακά αλλά και σε ιδέες και αντιλήψεις.

Πηγή: rebelión.org

(*) Ο όρος εμπάργκο χρησιμοποιείται κυρίως από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Οι Κουβανοί μιλάνε για οικονομικό και εμπορικό αποκλεισμό (bloqueo), αφού οι ΗΠΑ δεν αρνούνται απλά τις εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις μαζί τους, αλλά εμποδίζουν και τρίτες χώρες να κάνουν συναλλαγές με την Κούβα, ιδιαίτερα μετά την εφαρμογή των νόμων Torricelli και Helms-Burton.

Fidel Castro: Παράξενες Μέρες

Μεταφράζω απο την Granma μέρος ενός άρθρου απο την τακτική στήλη Reflections of Fidel (Σκέψεις του Φιντέλ).

Και με την ευκαιρία των γενέθλιων του, ενώνω τις ευχές μου με αυτές απο εκατομμύρια ανθρώπων απανταχού: συνέχισε να μάχεσαι και να κάνεις το αδύνατο δυνατό.  
 

Strange Days

 
(Απόσπασμα από CubaDebate,

μετάφραση απο Αγγλικά - red rock views)

 Ένα άρθρο στο Internet, 7 Ιουνίου, 2012 με τίτλο ""Assassin in chief" (Ο Δολοφόνος Eπικεφαλής Κράτους) επιβεβαιώνει ότι «... όχι μόνο ένας πρόεδρος των ΗΠΑ θα είναι εκλεγμένος, αλλά επίσης ένας δολοφόνος επικεφαλής του κράτους".

"Χάρη σε ένα εκτενές άρθρο στην εφημερίδα The New York Times, των Jo Becker και Scott Shane, ‘Secret Kill List Proves a Test of Obama’s Principles and Will,’ (Μυστική Λίστα Δολοφονιών και δοκιμή  των Αρχών και της Θέλησης του  Ομπάμα) τώρα ξέρουμε ότι ο Πρόεδρος έχει περάσει ένα εκπληκτικό μέρος του χρόνου του στην εποπτεία επιλογής «υποψηφίων» υπόπτων τρομοκρατίας οι οποίοι στοχεύονται για δολοφονίες μέσω του προγράμματος drone (κηφήνας ή 'τηλεστοχευση' στην στρατιωτική ορολογία) το οποίο είχε κληρονομήσει από τον Πρόεδρο George W. Bush και έχει επεκταθεί εκθετικά. "

"Η γλώσσα του άρθρου για τον πολέμαρχο Πρόεδρο μας ... επικεντρώνεται στα διλήμματα που αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος, που όπως γνωρίζουμε σήμερα, έχει εγκρίνει και εποπτεύσει την επέκταση του προγράμματος δολοφονιών επικεντρωμένων στην Υεμένη, τη Σομαλία και το Πακιστάν, η οποία βασίζεται σε μια «λίστα δολοφονιών». Επιπρόσθετα, αυτό το έχει κάνει τακτικά, στόχος μετά απο στόχο, όνομα μετά απο όνομα ... Σύμφωνα με τους Becker και Shane, ο Πρόεδρος Ομπάμα έχει επίσης ασχοληθεί με τη χρησιμοποίηση μεθόδων εξαπάτησης που αφορούν την μέτρηση των δολοφονιών τηλεστοχευσης (drone) οι οποίες δείχνουν  ελαχιστοποιημένους τους θανάτους αμάχων. "

"Ιστορικά μιλώντας, όλο αυτό είναι αρκετά περίεργο. Οι Times περιγράφουν τον ρόλο του Ομπάμα κατά την εκτέλεση των δολοφονιών με τη χρήση τηλεστοχευσης, ως «χωρίς προηγούμενο» στην ιστορία της Προεδρίας. Και έτσι είναι."

Οι Becker και Shane γράφουν, «Είναι το πλέον περίεργο των γραφειοκρατικών τελετουργιών: Κάθε εβδομάδα περίπου,  περισσότερα από 100 μέλη του επεκτεινόμενου μηχανισμού εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης μαζεύονται σε μια  ασφαλή βίντεο τηλεδιάσκεψη, και μελετούν βιογραφίες υπόπτων για τρομοκρατία» και προτείνουν στον πρόεδρο ποιος θα πρέπει να είναι ο επόμενος που θα πεθάνει.

"Αυτή η μυστική Διαδικασία" υποψηφιοτήτων" είναι μια εφεύρεση της κυβέρνησης Ομπάμα, μια ζοφερή κοινότητα που συζητά τις εναλλασσόμενες εικόνες στο PowerPoint που φέρουν τα ονόματα, ψευδώνυμα και τις ιστορίες της ζωής των υπόπτων μελών του τμήματος της Αλ Κάιντα στην Υεμένη και των συμμάχων τους στην πολιτοφυλακή Σαμπάμπ της Σομαλίας. [ ...] Οι υποψηφιότητες πάνε στο Λευκό Οίκο, όπου, μετά από δική του επιμονή να το κάνει και καθοδηγούμενος απο τον κ. Brennan, ο κ. Ομπάμα πρέπει να εγκρίνει κάθε όνομα. "

Το άρθρο στο Διαδίκτυο συνεχίζει, «όπως οι Times μας ενημέρωσαν την περασμένη εβδομάδα, δεν έχουμε μόνο ένα δολοφόνο στο Οβάλ Γραφείο, αλλά κι ένα  cyber-warrior" (πολεμιστή στο πεδίο της κυβερνητικής)."

Fidel Castro Ruz
June 9, 2012