αισθητικοποιώντας την πολιτική (σκεφτόμενος φωναχτά)

Β Μέρος 

 (συνέχεια απο το Είναι δυνατή μια εξέγερση)

_____________

- Όμως για την ώρα είναι μπλοκαρισμένος, ακινητοποιημένος σ’ ένα ‘cul de sac’. Πολιτικό κοινωνικό και υπαρξιακό.

- Και πολιτιστικό αδιέξοδο. Και ίσως εκεί να βρίσκεται ένα κλειδί. Πρέπει να μπει φρέσκος αέρας στην κουλτούρα της κομμουνιστικής αριστεράς. Λεει κάπου ο Walter Benjamin για το ανθρώπινο είδος, πως «η αυτο-αποξένωση του έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που βιώνει τη δική του καταστροφή σαν πρώτης τάξεως αισθητική ικανοποίηση. Αυτή είναι η κατάσταση της πολιτικής την οποία ο Φασισμός μετατρέπει σε αισθητική. Ο κομμουνισμός ανταποκρίνεται πολιτικοποιώντας την τέχνη». Αν δοκιμάσεις μια μετατροπία (για να δανεισθώ έναν όρο απο την μουσική)  της τελευταίας φράσης του Μπενιαμιν, θα ακούσεις την φράση «ο κομμουνισμός ανταποκρίνεται αισθητικοποιώντας την πολιτική».

-  Τι σημαίνει αυτο; Να κάνουν κι οι κομμουνιστές ότι κάνουν οι φασίστες; Δεν γίνεται!

- Σίγουρα όχι ότι κάνουν οι φασίστες και οι φιλελεύθεροι αστοί αντάμα. Όμως, λειτουργώντας σαν συνήγορος διαβόλου θα πω ότι η αδράνεια και οι αργοί, καταθλιπτικοί ρυθμοί ανόδου της κινητικότητας της εργατικής τάξης στο σύνολο της, μέσα σε τόσο φρικτές συμπληγάδες που περνά, σαν φαινόμενο ναι μεν οφείλεται κυρίως κι όχι αποκλειστικά στον ευνουχισμό μέρους της απο οπορτουνιστές (δεξιούς και αριστερούς) και απο ξεπουλημένες κυβερνητικούς εργατοπατέρες, αλλά μπορεί να είναι και σύμπτωμα μιας αδυναμίας της πρωτοπορίας της που παλεύει να στηρίξει το κίνημα σε ταξική βάση.  Και τι εννοώ μ’ αυτο:  όταν οι παλιές μορφές πολιτικής δράσης δεν επαρκούν ή όταν φθαρούν πρέπει να τις ανανεώσεις ή και να  βρεις νέες. Όταν η γλώσσα της  πρωτοπορίας φθαρεί, παύει να επικοινωνείται. Γίνεται άλαλη λαλιά, ακόμα και κακόφωνη φωνή. Αν την φανταστείς σε ακραία έκφραση της (που δεν συμβαίνει),θα διακρίνεις γνωρίσματα  αφασίας. Αν λοιπόν δεν θέλεις να κλείνουν τ΄ αυτιά τους αυτοί στους οποίους απευθύνεσαι πρέπει να αλλάξεις τον τρόπο σου.  

- Πάλι στο επικοινωνιακό πρόβλημα παμε;

- Όχι. Δεν μιλάω στενά και μόνο για επικοινωνία, μόνο για το πως επικοινωνούντα οι σκοποί, ή το περιεχόμενο της δράσης, αλλά και για το πως επικοινωνείται η διαδικασία της δράσης. Μ’  αυτή την έννοια, μιλάω για δράση η οποία θα γίνεται ανοικτή στην φαντασία, για μια πολιτική δράση που όχι μόνο θα δανείζεται απο την τέχνη αλλά θα είναι τέχνη. Μιλάω συνάμα, για το τι είδους προσοχή επικεντρώνεται στην δράση απο αυτούς που δεν δρουν και τι ερεθισμούς τους προκαλεί σαν φαινόμενο. Για το αν ο εικονισμός της δράσης γίνεται εστία έλξης των αδρανών. Για το τι μπορεί να πάρει η πολιτική απο την αισθητική όχι απλά για να αναμορφώσει την εικόνα της αλλά για να αποτρέψει μιαν ανία ή, ακόμα χειρότερα, μια συναισθηματική αρνητική προκατάληψη που τρέφεται απο την φθορά, το πάλιωμα της εικόνας της δράσης. Τελικά, αναρωτιέμαι για την πιθανότητα να ωθηθεί η κινητικότητα της μάζας μέσω ενός εμβολισμού της πολιτικής δράσης απο την αισθητική. Και δεν το θεωρώ ψιλά γράμματα. Ουδέποτε μπόρεσε να σταθεί ένα σύστημα πίστης χωρίς να βασίζεται στην τέχνη, πουθενά.      

- Πως πρακτικά δηλαδή θα μπορούσε να δανείζεται η πολιτική απο την τέχνη; Να μετατρέπουμε λ.χ. την διαδήλωση  σε θέατρο δρόμου;

- Γιατί όχι κι αυτο; Κάποιες, όχι όλες φυσικά, αρκετές διαδηλώσεις, μικρής εμβέλειας ίσως,  θα μπορούσαν να οργανώνονται και να σκηνοθετούνται αν θέλεις με όρους και με τεχνικές θεάτρου, σαν δρώμενα. Το πολιτικό μήνυμα δεν εμπεριέχεται αποκλειστικά στον λόγο και μάλιστα στον επαναλαμβανόμενο λόγο. Αλλά και στην εικόνα, στον ήχο, στο ρυθμό της κίνησης. Όλα αυτά μπορείς, ενσωματώνοντας ανθρώπους της τέχνης, να τα χρησιμοποιήσεις.

- Για ‘maximum effect’, ας πούμε...

- Και γι αυτο. Και για μέγιστο αντίκτυπο - αν θέλουμε να είμαστε αποτελεσματικοί. Κυρίως όμως για ανανέωση της εικόνας της δράσης που  δεν θα περιοριστεί στην μορφή, δεν θα παραμείνει επιφανειακή, αλλά θα αλλάξει σ΄ ένα βαθμό και το περιεχόμενο της εμπλουτίζοντας την με μια συναισθηματική φόρτιση που πιθανόν να της λείπει; Προβληματίζομαι για το τι μπορεί να δώσει απάντηση στην φθορά την εικόνας της πράξης που δεν μπορεί παρά να εκφράζει και θεωρητική φθορά ή, αν όχι φθορά, μια θεωρητική δυστροφία που μπορεί να επέλθει όταν κλείσει ο ορίζοντας απο τον οποίο η θεωρία πληροφορείται, όταν στενέψει το περιβάλλον απο το οποίο μπορεί να τρέφεται.  

- Φθορά είναι η αναποτελεσματική δράση;

- Η αναποτελεσματική δράση είναι σύμπτωμα φθοράς του αδρανούς μεν, η οποία σίγουρα οφείλεται στην χρήση και κατάχρηση του απο το σύστημα, αλλά καθρεφτίζει επίσης, ως ένα βαθμό, και μια φθορά του δρώντας, και είναι φυσικό. Κανείς δεν ζει σε γυάλα. Δεν εννοώ  μόνο μια φθορά που προέρχεται απο σπατάλη ενέργειας, απο άσκοπες κινήσεις, απο υπερκινητικότητα που κρύβει αμηχανία. Και βέβαια η μεγαλύτερη φθορά είναι μια χαμένη μάχη. Αυτή σακατεύει το ηθικό. Αλλά ως φθορά εδώ εννοώ επίσης την αδυναμία να εμπνεύσεις με τα λόγια και την δράση σου αυτούς που παραμένουν αδρανείς, τους οποίους απαραιτήτως χρειάζεσαι να στρατευτούν στον αγώνα έχοντας πειστεί και  καταλάβει ότι ο αγώνας δεν μπορεί να  γίνεται γι αυτούς. Πρέπει να γίνει και μ΄ αυτούς.    

- Αν το καταλάβουν και σηκωθούν, οι δρόμοι θα πλημμυρίσουν λαό. Και φαντάζεσαι; Υπάρχει μεγαλύτερος αντίκτυπος απο μια τεράστια μαζική κινητοποίηση,  απο μια λαοπλημμύρα...

- Όταν η κινητοποίηση της μάζας αποτελέσει πρόκληση στην κίνηση της ιστορίας, τότε γίνεται μια έκφραση επιθυμίας που περιέχει έντονη συναισθηματική παρόρμηση. Η εξεγερμένη ‘μάζα’ σε κίνηση, η επανάσταση είναι μια εμπειρία ανεπανάληπτη σε αισθαντικότητα  για το άτομο σε δράση αλλά και για τον θεατή. Είναι ένα δράμα δραμάτων μοναδικής ομορφιάς, και βέβαια δεν έχει ανάγκη την αισθητική όταν ξεσπάσει... Μια τέτοιας κλίμακας κινητοποίηση των μαζών μπορεί να προκαλέσει το ύστατο δέος του ατόμου που αντιλαμβάνεται εκείνη την στιγμή ότι κερδίζει και χάνει κάτι που το ορίζει σαν άτομο. Να προκαλέσει τον τρόμο και φρίκη σ’ εκείνους θέλουν την ανθρώπινη μάζα αδρανέστερη απο ανόργανη ύλη σε στάση.

Η αισθητική μπορεί να συμβάλει στην προετοιμασία προς αυτο το αποκορύφωμα. Μπορεί να δώσει μορφές και περιεχόμενο στην έκφραση της επιθυμίας με τρόπο που δεν μπορεί να το κάνει η πολιτική. Μπορεί να δώσει μορφή στο ‘όραμα’ χωρίς όλες τις δεσμεύσεις του αυστηρά επιστημονικού πολιτικού λόγου. Μπορεί να δανειστεί κάτι απο το Όνειρο, κάτι απο αυτο που Φρόιντ όρισε σαν δραματοποίηση, δηλαδή την έκφραση της επιθυμίας σαν δράμα και συνάμα σαν δραματουργική διαδικασία. Σ΄ αυτο η πολιτική δράση χρειάζεται την τέχνη. Έτσι, δεν μιλάμε για πολιτικοποίηση της αισθητικής μόνο, αλλά για οργανική ενσωμάτωση της τέχνης στον πυρήνα, αν είναι δυνατόν, της πολιτικής δράσης.

- Πρακτικά ιδωμένο, φαντάζομαι την εισαγωγή της ιεροτελεστίας στην πολιτική δράση. Αυτο δεν θα αποτελέσει ολίσθηση σε ανορθολογισμό ή κάτι τέτοιο; 

- Προτείνω μόνιμο προβληματισμό για την αισθητική πλευρά της δράσης, δεν αποκλείω την εισαγωγή τελετουργικών στοιχείων, αν θέλεις, στην εικόνα της δράσης απο τα οποία θα έχει αποβληθεί ο θρησκόληπτος  ανορθολογισμός.

- Μα θα είμαστε σοβαροί;

- Εξαρτάται απο το πόσο σοβαρά το πάρουμε. Θα ήταν γελοίο να προτείνει κάποιος μετατροπή της πολιτικής σε αισθητική γενικά. Μιλάμε ειδικά για ένα  εμπλουτισμό της εικόνας της δράσης που δεν θα είναι επιφανειακός αλλά ουσιαστικός. Απ’ την άλλη ας μην κολλάμε σε μια παρανοημένη και κακοποιημένη επίκληση «σοβαρότητας». Απο πότε και που η τέχνη είναι λιγότερο σοβαρή απο την πολιτική; Δείξε μου κάπου να το δω γιατί μου διαφεύγει. Έπειτα,  πόσο σοβαρός μπορεί να είναι κάποιος που είναι ανίατα ανιαρός; 

Και να τελειωσω με τούτο: Ένα σύμπτωμα κατάθλιψης είναι ότι συμβαίνει συχνά ο καταθλιπτικός να παύει να ονειρεύεται, η μάλλον τα όνειρα του (που δεν παύουν να δημιουργούνται) μπλοκάρονται, δεν διαρρηγνύουν το πέπλο που χωρίζει το συνειδητό απο το ασυνείδητο και βυθίζονται στην λήθη. Έτσι στερείται απο μια ζωτική δίοδο έκφρασης της επιθυμίας του. Και χωρίς αυτήν καθίσταται νεκροζώντανος.  

 

Είναι δυνατή μια εξέγερση; (σκεφτόμενος φωναχτά)

σε μορφή διαλογου

 Α μερος

Είναι δυνατή μια εξέγερση που να κλονίσει τα θεμέλια του συστήματος και να το ανατρέψει σήμερα;

- Δεν μπορείς να μιλάς με σοβαρότητα για ανατροπή σε διεθνείς  κλίμακες.  Αλλα και για την την Ελλάδα, είναι αμφίβολο αν μπορεί να γίνει μια εξέγερση με οργανωμένο τρόπο σήμερα, με δοσμένο τον αργό κι επίπονο τρόπο με τον οποίο φαίνεται να αλλάζει ο συσχετισμός δυνάμεων και το ειδικό βάρος του οργανωμένου κινήματος σε  σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό . Κι αν δεν γίνει με οργανωμένο τρόπο, τότε μια αυθόρμητη εξέγερση θα μετατραπεί σύντομα σε «γιουρούσι» με απρόβλεπτες κι όχι ευοίωνες συνέπειες. Η εικόνα που σχηματίζεται σήμερα δείχνει ότι οι Έλληνες ούτε «γιουρούσι» δεν έχουν διάθεση να κάνουν...

- Η ιστορία όμως έχει δείξει ότι ο συσχετισμός των δυνάμεων μπορεί να αλλάξει ραγδαία.   Και η σημερινή παραλυσία του Έλληνα μπορεί και να είναι η εικόνα της ακίνητης ωρολογιακής βόμβας που δεν ξέρεις πότε θα εκραγεί και με τι ένταση. Αυτή η αίσθηση σου δημιουργείται μιλώντας με απλούς ανθρώπους, κι όσο περισσότερο το κάνεις τόσο περισσότερο την εμπεδώνεις. Βέβαια η αστοί δεν κάνουν σφυγμομετρήσεις για το κατά πόσο η μάζα έχει διάθεση να εξεγερθεί. Κι αν έκαναν, δεν θα μας τις δημοσιοποιούσαν αν τα ευρήματα δεν τους άρεσαν. Κι εφόσον ούτε η εργατική πρωτοπορία σφυγμομετρεί την διάθεση των εκμεταλλευομένων να εξεγερθούν μένουμε με εντυπώσεις στην θέση εκτιμήσεων.

- Αυτοί που δουλεύουν στο συνδικαλιστικό χώρο και είναι σε άμεση επαφή με τους εργαζόμενους ίσως εχουν πιο πλήρη εικόνα για τις διαθέσεις της εργατικής τάξης. Μπορούν να εκτιμήσουν.

- Η εικόνα αυτή αφορά αυτούς που ήδη δραστηριοποιούνται. Αλλά αυτοί παραμένουν μια μικρή μειοψηφία ακόμα. Το ζήτημα είναι να τσεκάρεις τι σκέφτονται αυτοί που οι αστοί θεωρούν ότι τους έχουν στην τσέπη, οι αδρανείς, η λεγόμενη «σιωπηλή πλειοψηφία».Το γεγονός οτι είναι προς στιγμήν αδρανείς δεν προεξοφλεί ότι θα παραμείνουν έτσι. Απο αυτούς θα κριθεί το «τι μέλλει γενέσθαι».  Ελλείψει σοβαρής έρευνας, μια απαισιόδοξη εκτίμηση δεν μπορεί να είναι πιο έγκυρη απο μια αισιόδοξη. Πιστεύω λοιπόν ότι οι Έλληνες, παρά το σοκ και την ζαλάδα τους, θέλουν να αντιδράσουν, αλλά οι πιότεροι δεν ξέρουν ή δεν βλέπουν πως.

- Θέλουν; πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι γι αυτό όταν βλέπουμε την πλειοψηφία να αδρανεί;

- Το τμήμα του πληθυσμού που προς το παρόν αδρανεί, σε μαζική κλίμακα δείχνει τα εξής συμπτώματα που, σίγουρα αν  αφορούσαν ένα άτομο, θα ήταν επαρκή για τη διάγνωση κλινικής κατάθλιψης.

• Δεν έχει ελπίδα στο μέλλον, 
• έχει χάσει το αυτοσεβασμό του,
• δεν δείχνει διάθεση να δράσει για να λύσει το πρόβλημα του,
• του λείπει ενέργεια ή έχει υποστεί θεμελιώδη φθορά,
• έχει αποκοπεί απο την χαρά της ζωής κι ένα είδος ανηδονιας έχει εισχωρήσει στην ψυχοσύνθεση του,
• επαναλαμβάνει τις ίδιες πατέρνες που τον καθιστούν ανεπαρκή,
• μια αδιαφορία κι ένας κυνισμός για τους συνάνθρωπους τον έχει μπολιάσει με πρωτόγνωρο τρόπο.
• Παραμελεί  ή έχει εγκαταλείψει  τον εαυτό του.

Ξέρουμε πως η αδράνεια είναι σύμπτωμα κατάθλιψης κι όχι μόνο ένδειξη αδιαφορίας ή και εχθρότητας. Όπως επίσης ότι για να ξεπεράσει την κατάθλιψη του ο  καταθλιπτικός πρέπει να αρχίσει να συμπεριφέρεται διαφορετικά, να πάψει να επαναλαμβάνει συμπεριφορές που τον κρατούν σε κατάθλιψη. Απ’ την άλλη όταν αρχίσει να δρα διαφορετικά αρχίζει και να βλέπει τον κόσμο χωρίς τα καταθλιπτικά φίλτρα του.

Επιπρόσθετα ξέρουμε πως ο καταθλιπτικός, ο οποίος συνήθως δεν αντιδρά αμέσως σε κάτι που τον καταπιέζει και απορροφά την κατάχρηση του, «μποτιλιάρει» την οργή του μέχρι που φτάνει σ΄ ένα σημείο όπου αντιδρά απότομα, απρόβλεπτα κι εκρηκτικά. Σε τέτοια περίπτωση μόνο "γιουρούσι' μπορούμε να αναμένουμε.  Το αισιόδοξο είναι ότι απο την αδρανή μάζα αναπτύσσεται μια αυξανόμενη κινητικότητα και μετατόπιση προς την μεριά του οργανωμένου κινήματος. Το ότι 'πρέπει' κάτι άλλο να κάνει το βιώνει. Το ζητούμενο είναι να δει τι και πως. 

(συνεχίζεται)

ας ανάψει η πρώτη σπίθα και θα σου πω (συζήτηση στο καφενείο)

-Καλησπέρα
- Καλώς τον, κάτσε.
- Πως παει;
- Να εδώ. Λεμε για την κατάσταση.
- Μας έχουνε ξεσκίσει...
- Κι ακόμα δεν τελειώσαμε... Τώρα λενε ότι θα φορολογούνε και τα χωράφια.
- Ναι, άμα δεν είσαι αγρότης, πως το λενε... κατά κύριο επάγγελμα αγρότης θα σε γδέρνουν.
- Δεν γαμιόνται. Θα τους τα δώσω να τα πάρουν κι ας τα βάλουν στον κώλο τους.
- Σε ποιους θα τα δώσεις;
- Στο μπουρδέλο το κράτος, σε ποιους άλλους. Θα τα αποποιηθώ.
- Ε, κι αυτοί θα τα δώσουν κοψοχρονιά στους φίλους τους.
- Και τι να κάνω ρε. Που θα τα βρω να πληρώνω φόρους στους γαμημένους;
- Θα τους τα χαρίσεις εσύ για να τα δώσουνε τσάμπα στους Γερμαναράδες;
- Ποιους Γερμαναράδες ρε. Λίγα όρνεα δικά μας έχουμε εδώ; Λίγους Ελληναράδες με τσαρούχια.
- Ας πάει στο διάολο. Πούλησε τα κτήματα. Τουλάχιστον να πάρεις κάτι...
- Ναι. Θα πάρω τον πούλο. Οι τιμές έχουνε ξεφτιλισθεί.
- Η γη ούτε τσάμπα να μην πουλιέται. Το φαΐ φαρμάκι κι η βενζίνα να τσουρουφλίζει.
- Παράτα το αγροτικό και πάρε ένα «γάδαρο»
- Το γελάς ρε; Μας εχουν σαστίσει με την ακρίβεια και τους φόρους και τώρα και το χωραφάκι που μας απόμεινε το κάνανε ξεφτίλα και ζητάνε και φόρο κι απο πάνω, γαμώ την .... τους

- Εγώ ρε φίλε απορώ γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος
- Ξέρω ’γω, ρε γαμώτο.
- Ποιος να ξεσηκωθεί μωρέ, δεν τους βλέπεις;
- Όλοι μας πρέπει.
- Πως ρε; Απ’ τα καφενεία που καθόμαστε και λεμε παπαριές;
- Καλά. Ας ξεκινήσει κάτι, ας ανάψει η πρώτη σπίθα και θα σου πω πόσοι κάθονται στα καφενεία πόσοι ξεσηκώνονται και πόσοι τρέχουνε να κρύψουνε τον κώλο τους.

Κι Εμείς Που θα Πιούμε Καφέ, Βρε... (Συζήτηση στο Καφενείο 4)

Την τρίτη, πέρασε ένας Κνιτης απ’ το καφενείο και μοίρασε ανακοινώσεις για την απεργία.

Ο ίδιος τύπος (όχι το ίδιο πρόσωπο) που σε άλλη περίπτωση είχε πρόβλημα με το ΠΑΜΕ και τις απεργίες των ναυτεργατών μόλις φεύγει ο νεαρός ξεσπαθώνει:

«Πάλι απεργία ρε;
Ρε πότε θα το καταλάβουν οι μαλάκες ότι δεν γίνεται τίποτε. Κάθε φορά απεργία και κάθε φορά τους γράφουνε... Και τώρα βάζουν και τους πιτσιρικάδες να τρέχουν...»

Του λεει ο καφετζής:
«Δεν ξέρω τι λες εσύ. Εγώ πάντως αύριο θα κλείσω»

Ο κάφρος αντιδρά:
«Θα κλείσεις; Κι εμείς που θα πιούμε καφέ, βρε μαλάκα;»

«Να κάτσεις σπίτι σου να πιεις καφέ» του λεει ο καφετζής.

Κάποιος άλλος πετιέται να πει «Δεν έχει τάβλι στο σπίτι του ρε»

«Ε, και θα του γίνω εγώ απεργοσπάστης για να μη χάσει το τάβλι του;»

Ο κάφρος επανέρχεται: «δεν γουστάρω να κάτσω στο σπίτι μου ρε»

«Ε πήγαινε στην συγκέντρωση, βρε Μαλάκα, μας τα ζάλισες επί τέλους...»

Μια "Συνομιλία" με τον κ Σαμαρά

R.R.V. Κύριε Σαμαρά, μπορείτε να περιγράψετε σε μια φράση το άμεσο καθήκον της κυβέρνησης σας;

Α.Σ. «Προωθούμε αποφασιστικά όλα όσα αποτελούν δεσμεύσεις της Ελλάδας. Αλλά ακόμα κι αν δεν ήταν δεσμεύσεις έπρεπε να τα κάνουμε»

R.R.V. Δηλαδή, κύριε Σαμαρά, και χωρίς μνημόνιο εσείς θα ασκούσατε την ίδια πολιτική. Μέσα στην ίδια κρεατομηχανή, μ’ ένα γουδί που δεν θα έγραφε «μνημόνιο», θα ζουλιόντουσαν μισθοί, συντάξεις, δαπάνες για ασφάλιση, υγεία, πρόνοια, παιδεία, επιδόματα, και θα δωρίζατε τον «κιμά» στις τράπεζες και την ελίτ του πλούτου της χώρας. Θα οργανώνατε την ίδια ανελέητη επίθεση σε κεκτημένα δικαιώματα, θα επιβάλατε την αποσάθρωση του κράτους και μετατροπή του σε φρικτό φοροσυλλέκτη. Θα δημιουργούσατε μια κόλαση πείνας ανέχειας, αθλιότητας, ανεργίας, αρρώστιας, αβεβαιότητας, άγχους, τρόμου και απόγνωσης για τον λαό σας. Μπράβο σας!
Ο κόσμος έχει φτάσει προ πολλού στο «αμήν». Έχει μείνει  κάτι που δεν κάνατε ακόμα...

Α.Σ. Βεβαίως! «κλείνουμε το πακέτο περικοπής κρατικών δαπανών, όπως ξέρετε, κατά 11,5 δισεκατομμύρια, πράγμα που είναι συμβατική μας υποχρέωση. Μερικές - πολλές να πω καλύτερα - απ’ αυτές τις περικοπές είναι δύσκολες, επώδυνες, πονάνε».

R.R.V. Όχι «Μερικές- πολλές». Όλες οι περικοπές πονάνε, κύριε Σαμαρά. Αλλά ποιους πονάνε. Μήπως ο πεινασμένος που, αν έχει τύχη, βρίσκει κάτι στον κάδο με τα σκουπίδια πονάει το ίδιο με τον χορτάτο φίλο σας  που, πάντα τυχερός, βρίσκει  εκατομμύρια στο χρηματοκιβώτιο του; Δίκιο έχετε, «οι περικοπές είναι δύσκολες, επώδυνες και  πονάνε», αλλά όχι όλους. Κάποιοι,
σαδιστικά απολαμβάνουν τις περικοπές σας...

Α.Σ. Ναι, «Αλλά είναι και αναπόφευκτες. Γιατί χωρίς αυτές, η χώρα θα επέστρεφε ξανά στο σημείο μηδέν της αναξιοπιστίας και ουσιαστικά θα έβγαινε από το ευρώ. Πράγμα που θα ήταν ασύγκριτα πιο οδυνηρό για όλους. Και καταστροφικό για τη χώρα».

R.R.V. Μα είναι ήδη ανυπόφορα οδυνηρό για τους πολλούς.

Α.Σ . Πρόκειται για το τελευταίο τέτοιο πακέτο περικοπών!

R.R.V. Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που ακούμε πως αυτό ειναι το τελευταίο νυστέρι στην σάρκα του έλληνα. Δηλαδή γιατί θα είναι διαφορετικά τώρα;

Α.Σ. «Γιατί αμέσως μετά, εφ’ όσον γίνει σαφές ότι η Ελλάδα πλέον τηρεί τα συμφωνηθέντα, θα δοθεί η επόμενη δόση του δανείου, που θα πάει στο σύνολό της σχεδόν στο εσωτερικό της χώρας. Πού; Το μεγαλύτερο μέρος για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, ώστε να υπάρχει επιτέλους ρευστότητα».

R.R.V. Α! Κατανοητόν! Να κατακρεουργηθεί ακόμα ο φτωχός λαός για να δώσετε λίγο ακόμα μπαξίσι στους τραπεζίτες. Δεν φτάνουν αυτά που πήραν και παίρνουν. Σ’ αυτούς δηλαδή που, όπως μας είπατε, δημιούργησαν την χρηματοπιστωτική κρίση, σ’ αυτά τα παλιόπαιδα που μας λετε ότι έκαναν καταχρήσεις και δώσανε στον καπιταλισμό σας κακό όνομα. Λίγα ψυχούλα ακόμα σ’ αυτούς. Τι άλλο πιο ελπιδοφόρο θα μπορούσατε να μας πείτε;

Α.Σ. «Επιτρέψτε μου να μιλήσω και για την ενότητα στα εθνικά θέματα. Αυτή τη στιγμή, πέρα και ανεξάρτητα από τη δική μας οικονομική κρίση, υπάρχει μεγάλη αναστάτωση, τεράστια αναστάτωση, στο γεωπολιτικό μας περίγυρο. Εμείς τώρα θα έπρεπε να ήμασταν δύο φορές πιο ενωμένοι, από ότι ήμασταν πριν. Δεν αντέχουμε να μας βρει αυτή η κρίση διχασμένους».

R.R.V. Μια στιγμή – συγγνώμη που σας διακόπτω. Θεωρείται δυνατό να αποφύγετε τον διχασμό, εσείς που ηγείστε μιας κυβέρνησης που συνεχίζει την επιβολή συνθηκών αγριότητας και κανιβαλισμού στην χώρα σας; Μπορείτε σοβαρά να λετε κάτι τέτοιο;

Α.Σ. Βεβαίως: «Το λέμε συνεχώς προς τα έξω, σε κάθε συνομιλητή μας: Κοιτάξτε το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, ναι, αλλά υπάρχει και η γεωστρατηγική θέση ισχύς και ο προβληματισμός γύρω από αυτόν τον περίγυρο, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η Ελλάδα. Το λέμε συνεχώς, το λέμε τώρα που φλέγεται η Μέση Ανατολή. Πάρτε το παράδειγμα της Συρίας. Η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι «το ισχυρό προπύργιο» της Ευρώπης την περιοχή. Δεν μπορεί να την αφήσετε να γίνει η «αχίλλειος πτέρνα» της Ευρώπης. Εμείς τους το λέμε. Και πραγματικά όλο και περισσότεροι αρχίζουν και το καταλαβαίνουν… [...] Αλλά πώς θα πείσουμε τους «απ’ έξω», όταν μέσα στη χώρα υπάρχουν πολλοί που θέλουν μεταξύ μας [να] βγάζουμε τα μάτια μας»;

R.R.V. Κύριε Σαμαρά, επιτρέψτε μου, αν εσείς που «βγάζετε τα μάτια» του λαού σας είσαστε ικανός για τέτοιου είδους εγκεφαλικούς καταιγισμούς, 
θα σας πρότεινα επείγον εγκεφαλογράφημα. 
***

Σημείωση
Σε εισαγωγικά: αποσπάσματα απο την ομιλία Σαμαρά στη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ για την εκλογή του νέου γραμματέα.

Sebika

Ξημέρωμα.

Επιστροφή απο μια μακρινή νύχτα...

... στάση για καφέ σε καντίνα της παραλίας

(Έχεις ακούσει το  Sebika?)

με τους Anouar Brahem, Jan Garbarek & Ustad Shaukat Hussain

 

Hasta Siempre Che Guevara

κόλαση φωτιάς

 

Την ώρα που γράφω, αμέτρητες εκτάσεις είναι καλυμμένες απο  χόβολη και στάχτη στο Κολοράντο που ακόμα καίγεται. Ψάχνοντας για νέα, έπεσα πάνω στο USA Today (http://www.usatoday.com/) όπου κάθε βίντεο με θέμα την κόλαση φωτιάς αρχίζει με μια αηδιαστική (ultra-consumerist) διαφήμιση, απο την οποία διαρρέει σαν ευκοίλια η φιλοσοφία της απληστίας. Δεν μέτρησα πόσες φορές ο αντιπαθέστατος τύπος (μπορεί και να μη φταιει αυτός  – αν είναι ηθοποιός, τον ρόλο του παίζει ο άνθρωπος... ) προφέρει την λέξη more and more and more and more³ (=περισσότερο, κι άλλο, κι άλλο ... κι ακόμα)... πριν αρχίσει η είδηση για σπίτια που καίγονται, για χιλιάδες ζώα που αποτεφρώθηκαν, για μια κόλαση και απόγνωση που επεκτείνεται...  

Σκέφτηκα για τον ακούσιο, παράπλευρο συμβολισμό της διαφήμισης, κι ότι αυτή η τόσο βαθιά ενσωματωμένη στο σύστημα απληστία έχει μετατραπεί στην φωτιά που τους καιει. Κόλαση κι απόγνωση, κι όμως αυτοί που διαπράττουν τις μεγαλύτερες αμαρτίες κατά της «μητέρας φύσης» δεν πληρώνουν γι αυτές, πληρώνει ακριβά η φύση δυστυχώς, και εχει  αρχισει να μας τιμωρεί όλους, ένοχους κι αθώους.

Η Αμερική δεν είναι μακριά. Οι πρόσφατες πυρκαγιές σε Αττική και Κορινθία ανακάτεψαν κι εδώ λίγο το ίζημα απο μνήμες της λαίλαπας του 2007. Αλλά έφεραν άραγε στην επιφάνεια, σ’ ότι αφορά την προστασία των δασών και γενικότερα το ζήτημα του περιβάλλοντος, την διαπίστωση ότι το φαύλο κράτος μας εξακολουθεί να διαγράφει τους φαύλους κύκλους του;

Η κρίση και η εστίαση στον άμεσο εφιάλτη που βιώνουμε έχει ζουλήξει στα πολιτικά απωθημένα την προβληματική για ένα όχι και τόσο μελλοντικό εφιάλτη – τον περιβαλλοντικό.

Θα επακολουθήσουν δυο άρθρα, σαν αρχή, στο θέμα  

πότε θα ξυπνήσουν

- πότε θα ξυπνήσουν; μου λεει ένας φίλος

- δέχεσαι, του λεω,  ότι το σώμα  που θα επανδρώσει την πάλη για την ανατροπή θα συσταθεί απο αυτούς που τώρα λες πως κοιμούνται;

- ε, απο ποιους άλλους; αναρωτιέται φωναχτά

 - Ε λοιπόν έχω νέα για σένα!  πολλοί έχουν ήδη ξυπνήσει.

- πούνε ’τοι; μου λεει, δεν του βλέπω!

- αυτοί σε βλέπουν απο μακριά

- τότε φοβούνται να πλησιάσουν, μου κάνει,  τους έχει τρομοκρατήσει ο  ταξικός εχθρός

- φοβούνται κι εσένα, του λεω

- ε και τι άλλο να τους κάμω...

- δεν ξέρω τι θα κάνεις... εγώ βλέπω απέναντι μας οι κανίβαλοι στρώνουν το τραπέζι, κάτι πρέπει να κάνεις γιατί χαθήκαμε.

- Κάτι πρέπει να κάνουμε μαζί, μου λεει

- Ξεκίνα εσύ, κι εγώ μαζί σου...