Με τι κότσια;

Α

Πριν κάμποσο καιρό, σε φιλικό ιστολόγιο είχαν τεθεί για συζήτηση μερικά ερωτήματα, που αφορούσαν το  αν είναι δυνατόν η Ελλάδα να αναπτύξει οποιουδήποτε είδους φιλολαϊκή ή και σοσιαλιστική πολιτική όσο βρίσκεται εντός ΝΑΤΟ και EE· και, σε περίπτωση που ο λαός της  επιβάλει έξοδο απ' αυτούς τους οργανισμούς,  ποια θα είναι η αντίδραση στο εσωτερικό της και διεθνώς, και πώς θα την αντιμετωπίσει.

Επαναλαμβάνω (με ελάχιστες αλλαγές) τα σχόλια που έκανα  τότε:
Αν ο λαός κάποτε μπορέσει να επιβάλλει στην χώρα του έξοδο από λυκοσυμμαχίες, τότε θα είναι ένας λαός που έπαψε να ανέχεται την θέση του δουλικού εξαρτήματος. Και προς αυτήν την κατεύθυνση μόνο το πιο αφυπνισμένο κομμάτι της εργατικής τάξης μας παροτρύνει να πάμε. Άρα αυτό συνεπάγεται, όχι συγκεχυμένα "οποιουδήποτε είδους φιλολαϊκή ή και σοσιαλιστική πολιτική", αλλά, συγκεκριμένα, σοσιαλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
Θα πρόσθετα τώρα πως για να συμβεί αυτό θα πρέπει ολόκληρη η εργατική τάξη να δεχτεί το πρόταγμα του αφυπνισμένου κομματιού της, και να το κάνει μπούσουλα ενός λαϊκού κινήματος που ν' αγκαλιάζει τη πλειονότητα του λαού, πράγμα που προϋποθέτει την συμμαχία της με τα μικρο-μεσαία κοινωνικά στρώματα. Έξοδος απ' αυτούς τους  "λάκκους" με οποιαδήποτε αστική εξουσία φαίνεται αδύνατη. Μόνο με εργατική εξουσία δύναμαι να το φανταστώ.

Σ' αυτό το ερώτημα, λοιπόν, κι επειδή πολύ ακούγεται, και είναι η πρώτη ένσταση που προβάλλεται για το αν το πρόταγμα του ΚΚΕ είναι εφικτό (μας λένε: "θα πέσουμε πάνω μας να μας φάνε ωμούς ή ψητούς"), η απάντηση δεν μπορεί εκ των προτέρων να είναι δεδομένη. Εξαρτάται λοιπόν, κι εξαρτάται από πολλά· πέραν του υποκειμενικού παράγοντα, εξαρτάται από το πως θα είναι οι εγχώριες και οι διεθνείς συνθήκες στην δοσμένη στιγμή που θα εμφανιστεί η πιθανότητα, με την αίσθηση του "ή τώρα ή ποτέ". Απ' το αν η πρωτοπορία έχει την δεξιότητα να εκμεταλλευτεί εσωτερικές αντιθέσεις της αστικής τάξης μέσα στη χώρα, και των ιμπεριαλιστών έξω απ' αυτήν.

Αν ούτε μπορεί ούτε θέλει να εκμεταλλευτεί τέτοιες αντιθέσεις, τότε δεν μπορεί ούτε θέλει να πάει πουθενά. Και μάλλον θα μας πάει για σύγχρονα γουναράδικα, αν τολμήσει τυχοδιωκτικά να το κάνει, με την εργατική τάξη της χώρας κόντρα κι ενάντια στους πάντες και τα πάντα.

Στο αν είναι εφικτή μια σοσιαλιστική επανάσταση, το παράδειγμα που φέρνω σε αυτούς που προβάλλουν την παραπάνω ένσταση είναι η Κούβα, που το έκανε κυριολεκτικά μέσα στο στόμα του λύκου, και, μετέπειτα, στάθηκε όρθια όταν ο υπόλοιπος σοσιαλιστικός κόσμος γκρεμιζόταν.

Αν οι ιμπεριαλιστές έκαναν παντού και πάντοτε ότι επιθυμούσαν, θα είχαν σβήσει την Κούβα απ' τον χάρτη.

Συνήθως κάνουν πολεμική επέμβαση :
- εκεί που αισθάνονται και γνωρίζουν ότι ο λαός δεν είναι ενωμένος και σύσσωμος πίσω από την κυβέρνηση του και οπλισμένος σαν αστακός,
- εκεί που καταφέρνουν να βρουν ή να δημιουργήσουν ικανούς εσωτερικούς συμμάχους,
- κι όταν θεωρούν ότι η χώρα στην οποία επιτίθενται τους επιτρέπει να έχουν προσχήματα, τα οποία είναι απαραίτητα για να δικαιολογήσουν στους λαούς τους την κάθε επιδρομή τους.
Απόλυτα απροκάλυπτος πόλεμος και χωρίς ιδεολογική χειραγώγηση πριν ξεκινήσει, στην διάρκεια του, και κατόπιν, είναι αδιανόητος.

****

Το κρίσιμο ερώτημα είναι: πώς μπορεί  να προσβληθεί ο μιλιταριστικός θώρακας του αστικού  κράτους,  το επιθετικό όπλο και ασπίδα των αστών απέναντι στην εργατική τάξη πρώτιστα;

Κάτι για τον στρατό.

Ο στρατός είναι ένας χάρτινος πύργος που, όσο οι "πληβείοι" παραμένουν κάτω από ιδεολογικό έλεγχο, φαντάζει σαν ατσάλινο, απόρθητο κάστρο. Αυτό οι αστοί το νιώθουν στο αδύναμο και λεπτεπίλεπτο πετσί τους καλύτερα από μας. Γιατί δεν έχουν δικό τους σώμα,  επαρκές σε μέγεθος, με το οποίο ν' ασκήσουν καταστολή. Χρησιμοποιούν το σώμα των "πληβείων", το οποίο οργανώνουν, και ελέγχουν πάντα με την προϋπόθεση ότι λειτουργεί ακέφαλα, και χωρίς αυτοσυνείδηση.

Ο στρατός είναι το ακέφαλο προλεταριάτο που απειλεί το προλεταριάτο με αποκεφαλισμό.

Μία υποτίμησή του θα ήταν παράλογα τυχοδιωκτική! Όμως, το κλειδί για το άνοιγμα της πιθανότητας να προσβληθεί η φαινομενική παντοδυναμία του αστικού κράτους δεν είναι τόσο η αντιπαράθεση του προλεταριάτου με ένα δικό του, εφάμιλλο στρατιωτικό μηχανισμό, όσο είναι ο έλεγχος της ιδεολογίας. Είναι το να αποκτήσει το προλεταριάτο κεφάλι και να βρει τον τρόπο να σηκώσει αυτό το κεφάλι πάνω απ' τους ώμους του που τώρα είναι ζωσμένοι με ιδεολογικά (συν τοις άλλοις) λουριά στα χέρια αστών· είναι να εμφυσήσει αυτοσυνείδηση στο κομμάτι του που κρατά την πύρινη ρομφαία  των αστών εναντίον του. Το κλειδί βρίσκεται, σε πρώτη φάση λοιπόν, στην ουδετεροποίηση του στρατού κυρίως,  που την κρίσιμη ώρα είναι δυνατή μόνο αν έχει ήδη επιτευχθεί το κέρδισμα του λαού, με ιδεολογική ανατροπή σαν προϋπόθεση του.

Παραδείγματά για το τι εννοώ;

Ας θυμηθούμε τι απέγινε ο στρατός στο Ιράν -  η ισχυρότερη στρατιωτική μηχανή στη Μέση Ανατολή, εφάμιλλη του Ισραήλ - όταν ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του Σάχη. Παρέλυσε, διότι η κυρίαρχη ιδεολογία έπαψε να ελέγχεται απ' το καθεστώς του Σάχη (άσχετα αν πέρασε στον έλεγχο των μουλάδων).  Το κράτος του κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.

Κι από την άλλη πλευρά, ας αναρωτηθούμε: τι έγινε ο κραταιός κόκκινος στρατός, όταν άρχισαν τα  πινάκια του ντόμινου να πέφτουν στη σειρά, το ένα ρίχνοντας το άλλο; Σαν υπερασπιστής του σοσιαλισμού, έμεινε ανάπηρος! Και όχι γιατί (όντως) σαν λαϊκός στρατός δεν θα χτυπούσε ποτέ τον λαό με αιματηρή βια, και γιατί (όντως) αυτό θα ήταν "παρά φύσει", μα διότι αυτό που συνέβη δεν ήταν πουθενά μία λαϊκή εξέγερση με πρόταγμα την επιστροφή στον καπιταλισμό... Όσοι βγήκαν στο δρόμο, το έκαναν πιστεύοντας ότι θα βελτιωνόταν αυτό που είχαν, ο σοσιαλισμός. Το έναυσμα της ανατροπής δόθηκε πρώτιστα σαν αποτέλεσμα  ενός είδους πραξικοπήματος. Έγινε την κατάλληλη στιγμή που μια κάστα από ένα συνονθύλευμα κυνικών καιροσκόπων, άθλιων μαυραγοριτών, πληρωμένων ρουφιάνων του ιμπεριαλισμού, κατάφερε να αποκτήσει αποφασιστικό έλεγχο του κράτους, έχοντας διαχρονικά αλώσει από τα μέσα το Κομμουνιστικό κόμμα και, έμμεσα ή άμεσα, το κράτος που το ίδιο έλεγχε. Ο οπλισμένος βραχίωνας του σοσιαλιστικού κράτους έμεινε αγκυλωμένος, ανάπηρος, διότι υπέφερε την ίδια ιδεολογική σύγχυση και σοκ με τον υπόλοιπο λαό.

Τίποτε δεν είναι δεδομένο για τους αστούς, γι αυτό και δεν αφήνουν τίποτε στην  τύχη. Γι τούτο κι ο ιδεολογικός πόλεμος μαίνεται. Έτσι, πιστεύω, πρέπει να το δούμε κι εμείς. Άρα, η πιθανότητα είναι ανοικτή, αν η πρωτοπορία των εργατών δεν αρκείται να μας θυμίζει ότι είναι πρωτοπορία, θεωρητικά, και το αποδείξει στην πράξη επηρεάζοντας την ιδεολογία.

Αυτό που νομίζω πρέπει να γίνει επίγνωση είναι ότι η ιδεολογική πενία ενδεχομένως να είναι χειρότερη τροχοπέδη, στην σημερινή φάση, απ' την οργανωτική.

****

Β

Ένα παρόμοιο ερώτημα, που εστίασε και στις στρατιωτικές προληπτικές προετοιμασίες των ιμπεριαλιστών για καταστολή ενδεχόμενης λαϊκής εξέγερσης, τέθηκε κι από ένα άλλο φιλικό ιστολόγιο. Ειρήσθω εν παρόδω, τα αναφερθέντα κείμενα  κι ο διάλογος που ακολούθησε αξίζει να διαβαστούν. Στο εν λόγω κείμενο γίνεται η σωστή (κατά τη γνώμη μου) διαπίστωση ότι: 

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι ότι η πρόσφατη καπιταλιστική κρίση κάθε άλλο παρά έχει ξεπεραστεί, ανησυχούν για τις αντιδράσεις του λαού απέναντι στις επιπτώσεις της. Και κυριότερα ανησυχούν για τις αντιδράσεις του οργανωμένου εργατικού κινήματος, που μόνο αυτό [σε μια προχωρημένη επαναστατική κατάσταση] θα μπορούσε να θέσει ως στόχο του την κατάληψη στρατηγικών στόχων όπως εργοστάσια ενέργειας, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, μεγάλες βιομηχανικές μονάδες σε νευραλγικούς τομείς κλπ. Προφανώς δεν ανησυχούν μήπως βρεθούν αύριο με μια τέτοια κατάσταση στα χέρια τους, όμως οι ασκήσεις αυτές, από τη μια τους προετοιμάζουν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο στο απώτερο μέλλον, και από την άλλη τρομοκρατούν τις μάζες με την τεράστια επίδειξη δύναμης και καταστολής. Είναι σαν να μας δίνουν υπόσχεση για το τι θα πάθουμε στο ενδεχόμενο να σταματήσουμε να αποδεχόμαστε τις βουλές τους, την εκμετάλλευση τους και την καταπίεση. Από την άλλη γνωρίζουν πολύ καλά, ότι μια εξέγερση σε οποιοδήποτε σημείο της Ευρώπης, μπορεί να πυροδοτήσει αντίστοιχες εξεγέρσεις εν ριπή οφθαλμού σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Ευρώπης(ή και του κόσμου) υπάρχουν επαναστατικές συνθήκες. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ακόμα και αν φαντάζουν παντοδύναμοι, θα δυσκολευτούν πολύ να το διαχειριστούν.
[...]
Όμως, καμία φορά πριν γίνουν δυο βήματα μπρος προηγείται ένα βήμα πίσω, και αυτό στην παρούσα φάση μάλλον το ξέρουν οι αστοί καλύτερα από τους εργάτες. Έτσι, παρότι το εργατικό κίνημα μοιάζει αυτή τη στιγμή – και μάλιστα παγκοσμίως- μισοπεθαμένο(με ορισμένες πάντα λαμπρές εξαιρέσεις), εκείνοι όπως είδαμε παίρνουν τα μέτρα τους. Ξέρουν πως και η ιστορική πείρα υπάρχει, και η ιδεολογία(Μαρξιστική-Λενινιστική), και ότι οι αντικειμενικές συνθήκες εκείνες που επαναστατικοποιοιούν τις μάζες(αντιφάσεις του καπιταλισμού, κυκλικές κρίσεις, καταστροφή κεφαλαίου, αιματηροί πόλεμοι), δεν μπορούν να εκλείψουν όσο συνεχίζει να υπάρχει ο καπιταλισμός. Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει από όλα αυτά, είναι το πότε οι λαοί θα αρχίσουν να παίρνουν μέτρα εναντία στα αντίμετρα που οι αστοί έχουν προνοήσει να «χτίσουν» εναντίον τους. Οι αστοί πασχίζουν να προλάβουν αυτό που ακόμα δεν έχει έρθει, ξοδεύοντας τεράστιους πόρους για να ορθώσουν τις άμυνες τους, όχι επειδή έχουν με μαγικό τρόπο προβλέψει το μέλλον, αλλά επειδή η ιστορική πείρα και οι ταξικές συγκρούσεις τους έχουν διδάξει ένα μάθημα που μένει να το διδαχθούν στην παρούσα φάση και οι λαοί και να λάβουν και εκείνοι τα μέτρα τους. 

Η απόκριση μου τότε ήταν:
Αυτοί που στέκουν απέναντι απ' την χειραφετημένη εργατική τάξη διαβάζουν τη σκέψη της, προβλέπουν τις πιθανές κινήσεις της και δείχνουν πρόνοια, κάνοντας προετοιμασίες που έχουν κι έναν ψυχολογικό χαρακτήρα - χτίζουν μιαν εικόνα "παντοδυναμίας" και τονίζουν την πρόθεσή τους, όχι μόνον να μην αφήσουν τίποτε στην τύχη, αλλά να χτυπήσουν και προληπτικά, αν το κρίνουν σκόπιμο. Δεν είναι τυχαίο που, για την προπαγάνδα ή τον ιδεολογικό πόλεμο, οι Ιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν τον όρο "ψυχολογικός πόλεμος"... 

Ο χρόνος όμως, σαν κινούμενη άμμος, δεν επιτρέπει αιώνια θεμέλια να χτίζονται πάνω του... 

Αυτό το οχυρό που περιγράφεται ως  τρομακτικό κι απόρθητο, θα διαλυθεί!
Το ζήτημα είναι ότι δεν ξέρουμε ακόμα πώς. Και Φοβάμαι ότι λαοί δεν φαίνονται να έχουν διάθεση "να λάβουν και εκείνοι αντίστοιχα μέτρα μ' αυτά των αστών", διότι δεν ξέρουν πώς, με τί τρόπο, να το κάμουν.  Και το γεγονός ότι, στη τρέχουσα συγκυρία, δεν συμμερίζονται το δικό μας σχέδιο για το μέλλον, καθόλου δεν σημαίνει ότι θεωρούν αυτό το σύστημα υποφερτό. Δεν είναι δυνατόν. Αυτή η αγριότητα απειλεί την ανθρώπινη φύση, κι ο σύγχρονος άνθρωπος την αισθάνεται σαν τέτοια. 

Ειδικά εδώ πέρα, στην χώρα μας, θεωρώ ότι είναι βιαστικό να ερμηνεύσουμε ως "συντηριτικοποίηση" την φαινομενική αδράνεια του κόσμου. Το τμήμα του λαού που μαστίζεται ανελέητα, η ευρεία πλειονότητα, θέλει να κινηθεί αλλά είναι παραλυμένη από σοκ. Το αίσθημα αδιεξόδου καλλιεργείται συστηματικά.  Του λείπει η εικόνα της διεξόδου. Επιπρόσθετα, κάποιοι παλιοί και δοκιμασμένοι τρόποι της επαναστατημένης εργατικής τάξης, σ' αυτή την φάση, δεν φαίνεται να έχουν τα αποτελέσματα που κάποτε είχαν. Νέοι τρόποι, που είμαι πεπεισμένος ότι θα επινοηθούν, θα υποδειχτούν καί από την εξέλιξη του τέρατος που περιγράφουμε, από την εξέλιξη του καπιταλισμού. Σε κάποια φάση θα φανούν τα τρωτά  σημεία της άμυνάς του... 

Για την ώρα, ένα πράμα, κι όχι το μόνο, που σίγουρα μπορούμε να κάνουμε είναι να διατηρούμε το ερώτημα ζωντανό..

Πάω κι εγώ στις συγκεντρώσεις

Ο ένας, ποιητική αδεία, λέει περήφανα: "μπορώ να καλέσω πνεύματα από τ' απέραντα βάθη"  

Κι άλλος, πιο πεζά... του απαντάει: "Α, καλά, το ίδιο μπορώ κι εγώ, όπως κι οποιοσδήποτε... Αλλά θα έρθουν όταν τα καλέσεις;"   

[GLENDOWER I can call spirits from the vasty deep.  

HOTSPUR Why, so can I, or so can any man; But will they come when you do call for them?   

Απο το έργο Henry IV (part one, Act 3, Scene 1), του William Shakespear]

Ενα πρόβλημα που αφορά την θεωρητική σύλληψη μιας λαϊκής συμμαχίας, από οποιονδήποτε πολιτικό οργανισμό, που βάζει σαν τελικό στόχο του την ανατροπή του καπιταλισμού σε μία χώρα, είναι αν οι κοινωνικές δυνάμεις που ο οργανισμός αυτός καλεί να συμμαχήσουν μαζι του πρακτικά δείχνουν την διάθεση να το κάνουν. Τα αίτια για τα οποία δείχνουν ή δεν δείχνουν τέτοια διάθεση να το κάνουν, σε οποιοδήποτε βαθμό ή έκταση,  μπορεί να είναι υποκειμενικά η αντικειμενικά - ή μία μίξη και των δύο (το πλέον σύνηθες).

Πάω κι εγώ στις συγκεντρώσεις. Και χαίρομαι που βλέπω γνωστούς και φίλους εκεί. Και συχνά να βλέπω ανθρώπους που συνομιλούν μεταξύ τους, αγνοώντας τον ομιλητή... Τον έχουν ξανακούσει να καλεί σε αντεπίθεση τον λαό... 

... ενώ ένας οδοστρωτήρας περνά ανεπηρέαστος αφήνοντας στο δρόμο πίσω του τις φιγούρες μας επίπεδα πατημένες κάτω, σαν χρωματιστό κολάζ - από ανάμικτα μέσα, με στέρεα υλικά όπως κόκκαλα και σάρκες ανακατεμένα με ρούχα, πετσιά και διάχυτα τα σωματικά μας υγρά...  

Κάπου εκεί, σαν περιρρέουσα αύρα, είναι και το ασίγαστο πνεύμα μας. Πάνω από μια άγρια σύνθεση ματαίωσης, πατημένη επίπεδα στο δρόμο... και θα ήταν σύνθεση απελπισίας, αν στην συγκέντρωση δεν χαιρόμασταν που ειδωθήκαμε πάλι, κι ανανεώσαμε τον βουβό όρκο μας που περιέχει, όχι απλά σαν σχήμα λόγου,  την πίστη μας σ' ένα καλύτερο αύριο... 

Ας είναι, ...

Σχόλιο της νύχτας

Σκεφτόμενος φωναχτά

Υποθέτω πως οι περισσότεροι αναγνώστες του ιστολογίου έχουν ήδη διαβάσει το σύντομο "Σχόλιο της Ημέρας" στον Ημεροδρόμο, το οποίο παρατίθεται παρακάτω. Αφορά ένα από τα σημαντικότερα τρέχοντα θέματα, αν όχι το σημαντικότερο... Πράγματι, το νομοσχέδιο που,  "επί της ουσίας,  καταργεί την κοινωνική ασφάλιση στη χώρα μας", θα έπρεπε να εκληφθεί ως casus belli - λόγος για  κήρυξη πολέμου - από την εργατική τάξη. 

Το ερώτημα είναι: πώς απαντά η εργατική τάξη; Το να περνά η ενίοτε κυβέρνηση ανδρεικέλων του κεφαλαίου ένα ακόμα νομοσχέδιο, την ωμή αγριότητα του οποίου έχουμε αναλύσει κατά κόρον, και το οργανωμένο τμήμα της εργατικής τάξης να απαντά με 24ωρη ή και 48ωρη απεργία δεν σημαίνει πως τελειώσαμε... Αλλά, μέχρι να αποκτήσει η πλειονότητα των εργαζομένων μιαν ώριμη, επαναστατική, πολιτική συνείδηση η επανάληψη του ίδιου σεναρίου κινδυνεύει να καταντήσει εθιμοτυπική.

Η δράση κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Ναι ή όχι; Αφορά μία πρακτική που επί 6-7 χρόνια όχι μόνο δεν έχει αναχαιτίσει τη λαίλαπα που χτυπά κατακέφαλα τα πιο ευάλωτα τμήματα του λαού μας, μα ούτε έχει επιβάλει έστω κι έναν όρο της, ούτε μιαν απόσυρση έστω ενός από τα αμέτρητα ανθρωποφάγα μέτρα που επιβάλουν με αποδέκτη την πλειονότητα του λαού και με την εργατική τάξη να κατέχει την χείριστη θέση. Είτε με δεξιό είτε με αριστερό πρόσημο ο οδοστρωτήρας των κανιβάλων συνεχίζει την πορεία του. Και η κάθε-φορά απεργία εντείνει την απελπισία ή τον κυνισμό αυτών που έμαθαν πια να επαναλαμβάνουν το απεγνωσμένο "τίποτε δεν γίνεται", δίνοντάς τους και τεκμήριο..  Μα δεν επαναλαμβάνονται μόνο αυτοί ανιαρά, αλλά κι αυτό το οποίο παρατηρούν. Και η επανάληψη μπορεί μεν να είναι "η μήτηρ πάσης μαθήσεως", αλλά μπορεί να είναι και η "μήτηρ" της ανίας ή και της κακής συνήθειας.

Μιλούσα μ' ένα σύντροφο που μου είπε πως "η τάξη που κουμαντάρει το σύστημα είναι πανίσχυρη...αλλά άμα δεν θέλει να ξυπνήσει κι αυτός ο κόσμος, τί άλλο να κάνουμε?"

Λέω πως εδώ ακριβώς έγκειται το πρόβλημα: δεν πιστεύουμε πως κάτι άλλο μπορούμε και πρέπει να κάνουμε. 

H απάντηση συνήθως είναι η ερώτηση: "Τι προτείνεις, εσύ;"

Δεν πιστεύω ότι η απάντηση σ' αυτό θα δοθεί από ένα άτομο. Πρέπει να δοθεί συλλογική απάντηση στο "τι άλλο να κάνουμε". 

Δεν νομίζω πως είναι παράλογο το να πει κάποιος στον σύντροφο ότι, εφόσον η πεπατημένη μέχρι στιγμής δεν έχει αποτέλεσμα, τουλάχιστον παραδέξου το κι άρχισε να καλλιεργείς τον προβληματισμό, γνήσια, ως προς το τι άλλο πρέπει να κάνουμε. Το να επισημαίνεις ότι "δεν πάει άλλο", αλλά να λες πως "ο ταξικός εχθρός είναι πανίσχυρος", ή ότι "το κίνημα είναι σε κατατονία" δεν είναι επαρκές... 

Ξεκίνα μίαν ανοιχτή, γνήσια συζήτηση για το τι άλλο μπορεί να γίνει. Δεν έχεις να χάσεις και τίποτε. Έτσι κι αλλιώς, εφόσον αυτή η φρίκη διαιωνίζεται, κι εσύ θα φορτώνεσαι μια χαμένη υπόθεση ....

 κατέθεσε την Παρασκευή το νομοσχέδιο που,  επί της ουσίας,  καταργεί την κοινωνική ασφάλιση στη χώρα μας.Δεν είναι σχήμα λόγου. Με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, το καθημαγμένο από τις προηγούμενες «μεταρρυθμίσεις» ασφαλιστικό σύστημα, δέχεται τη «χαριστική βολή».Η ψήφιση και η εφαρμογή του,  συνιστούν τη μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση στην κοινωνική εξέλιξη, γιατί δεν είναι μόνο οι συγκεκριμένες διατάξεις, αλλά το σύνολο των μέτρων της τελευταίας εξαετίας που καθιστούν αυτό το νομοσχέδιο «casus belli».Οι εργαζόμενοι, δεν έχουν επιλογές. Είτε θα αναδεχθούν την πρόκληση και θα κατέβουν στο δρόμο για να καταστρέψουν ότι καταστρέφει τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους, είτε θα αποδεχθούν την πιο ταπεινωτική ήττα.Γιατί δεν θα υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή γι αυτή τη γενιά, από το ότι δέχτηκε να παραδώσει στα παιδιά της μια ζωή χειρότερη απ΄ αυτή που έζησε η ίδια. Θα είναι η πρώτη, αφού ακόμη και μέσα από πολεμικές καταστροφές, η εργατική τάξη κατάφερνε (με σκληρό αγώνα και όχι αναίμακτα) να κληροδοτεί στους επιγόνους της μια καλύτερη ζωή και ένα παράδειγμα για την μεγαλύτερη καλυτέρευση της." 

[http://www.imerodromos.gr/casus-belli/]

✴✴✴✴
Image, still from the film Casus Belli by Yorgos Zois

Σημειοτόν στο χαράκωμα; (σκεφτόμενος φωναχτά)

Διανύουμε το νέο κεφάλαιο μιας πλοκής, η οποία ανακυκλώνει τους όρους πρόσδεσης της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική σφηκοφωλιά της ΕΕ, εξασφαλίζοντας συνέχεια του εξανδραποδισμού και εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων του λαού.

ένας αντίλογος στην προηγούμενη ανάρτηση

Με την ομολογία ότι κατά βάθος επιθυμώ να πειστώ ότι αυτή η στάση, το είμαστε «είμαστε κάθετα κατά της εξόδου από την Ευρωζωνη σ’ αυτές τις συγκυρίες», είναι σωστή και θεωρώντας το παρακάτω σχόλιο στην ανάρτηση ‘Πατρονάρισμα και Συντήρηση της Υποταγής;’ δυνατή επιχειρηματολογία υπέρ αυτής της στάσης, και όσο το σκέφτομαι, αρχικά εμφανίζεται πιο πειστικό, το αναρτώ σαν ξεχωριστή ανάρτηση.

Πατρονάρισμα και συντήρηση της υποταγής;

[σκεφτόμενος φωναχτά]


Όσο η ακρίβεια δεν σημαίνει πάντα αλήθεια αλλά τόσο και η ανακρίβεια δεν κατοχυρώνει ποτέ την αλήθεια.  Το ψέμα μοιάζει με τον πεθαμένο. Δεν μπορείς να πεις αυτό είναι λίγο «νεκρό», ή λίγο «ψευδές». Ή είναι, ή δεν είναι ψευδές. Κι η αλήθεια πάλι μοιάζει με την έγκυο. Δεν μπορείς να πεις αυτή είναι λίγο «έγκυος», ή λίγο αλήθεια. Ή είναι, ή δεν είναι αλήθεια.    Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η διάγνωση της εγκυμοσύνης ή  του θανάτου είναι λιγότερο περίπλοκη από την διάγνωση της αλήθειας και του ψέματος... 

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η ΕΕ και ο καπιταλισμός δεν μπορούν να αλλάξουν με διαπραγματεύσεις, εναλλαγή κυβερνήσεων και δημοψηφίσματα [Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τις πολιτικές εξελίξεις, 25/07/2015]

Λίγα ακόμα για... το δημοψήφισμα (σκεφτόμενος φωναχτά)

Το ΟΧΙ, εξαιτίας της δραματικής κλιμάκωσης της επίθεσης κατά του λαού με τρομοκρατία και εκβιασμό, είναι πλέον αναμφισβήτητο ότι εκφράζει αντίσταση και ανυπακοή του λαού (όχι της κυβέρνησης) στην ΕΕ, χωρίς βέβαια να σημαίνει καθαρά κι αποκλειστικά αυτό. Σίγουρα όμως, σήμαινε Όχι στη επιβολή λιτότητας από την ΕΕ,  Όχι στην αδιάλλακτη στάση της ΕΕ και της εμμονής με την οποία αξιώνει να παραταθεί το δράμα που βιώνει ο λαός, και Όχι στην ωμότατη επέμβαση της ΕΕ στα εσωτερικά της χώρας.

*****

ψήφο απελπισίας;

Σκεφτόμενος χαμηλόφωνα

Είναι αλήθεια πως η αδυναμία της κυβέρνησης να ολοκληρώσει την θητεία της και η παραίτηση της δεν συνιστά ανατροπή που έρχεται σαν αποτέλεσμα αγώνων και, φυσικά, δεν επιρρεάζει κάν την ηγεμονική θέση της κοινωνικής τάξης που η κυβέρνηση αντιπροσώπευσε. Εντούτοις, θα μπορούσε, έστω και συγκρατημένα, να θεωρηθεί θετικό το γεγονός οτι ανακόπτεται η δυνατότητα των αστών να συνεχίσουν, με την ίδια κι απαράλλακτη πολιτική, με το το ίδιο αχρείο κυβερνητικό προσωπειο, απροκάλυπτα την επίθεση τους εναντίον της εργατικής τάξης και των άλλων, των μη προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων που το κομμα ορίζει ως "λαό". Θα μπορούσε να θεωρηθεί ενα βήμα παραπέρα το γεγονός ότι αυτός ο " λαος" ξεκολλά κάπως απο το παρόν πολιτικό τέλμα, και οι αστοί έρχονται πιο κοντά στην αναγκαιότητα να αρχίσουν να καίνε και το επόμενο χαρτί τους. Αν οι ιδιοι κατάφερναν να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στο κυβερνητικό πηδάλιο, αυτο θα ήταν μια ακομα  νίκη τους, με την έννοια ότι η αστική ταξη θα έπαιρνε μιαν ακόμα παράταση, συνεχίζοντας, χωρις ουσιαστική ενοχληση για δυο ακόμα χρόνια, την συγκεκριμενη εφαρμογή του στρατηγικού της προγράμματος.

Το οτι ανοίγει η προοπτική σχηματισμού κυβέρνησης, με κύριο κορμό τον Σύριζα, σημαίνει οτι είναι πιθανότερο να ξεκινήσει μια ώρα νωρίτερα η αποκάλυψη στα μάτια της εργατικής τάξης, στα ματια "του λαού", αυτού για το οποίο το κόμμα προειδοποιεί: της απάτης της σοσιαλδημοκρατικής εναλλακτικής που προτείνει ο Σύριζα.

Διαβάζοντας τον  Ριζοσπάστη χτες και σήμερα, ομως, σχημάτισα την εντύπωση οτι θα πρέπει να μου είναι μάλλον αδιάφορο το γεγονός οτι έπεσε αυτη η κυβέρνηση,  διότι... αυτό δεν αποτελεί ανατροπή και ούτε οδηγεί σ' αυτήν.  Το κόμμα εστιαζει, και καλά κανει, στο κυριότερο ζητούμενο: στην εκλογική του ενίσχυση.

"Σ' αυτές τις εκλογές, αυτό που χρειάζεται ώστε να ξημερώσει μια καλύτερη μέρα αγωνιστικής παρουσίας, λαϊκής συμμαχίας, δυναμικής αντιπολίτευσης, ενίσχυσης της πάλης για συνολική ανατροπή είναι ένα πολύ πιο δυνατό ΚΚΕ στη Βουλή"  είπε χτες ο Δημήτρης Κουτσούμπας.

"Σ' αυτές τις συνθήκες έχει πολύ μεγάλη σημασία να είναι δυνατό το ΚΚΕ για να υπάρχει αγωνιστική διεκδίκηση, δυνατή αντιπολίτευση και να ανοίξουμε μια άλλη προοπτική για το λαό", λεει σήμερα ο Γ. Γκιόκας.

Το θέμα ειναι πως αυτό, για ενα μεγάλο τμήμα του "λαού", δεν σημαίνει άμεση λύση κανενός απο τα προβλήματα του. Το να ζητάει απο τον " λαό" να του δώσει δύναμη για να κάνει πιο αποτελεσματική αντιπολίτευση (!) ακούγεται σαν να πως το κόμμα ζητά απο τον "λαο" να του δώσει ευρύτερο χώρο στο πολιτικό περιθώριο που καταλαμβάνει. Διοτι "ο λαος" θεωρεί τον χωρο που καταλλαμβανει το κομμα 'περιθωριακό', όχι γιατί οι διαστάσεις του χώρου αυτού δεν του επιτρέπουν να παρέμβει στο κοινοβουλευτικό γίγνεσθαι και να επιβάλει αλλαγη στους κανόνες  με τους οποιους το παιχνίδι παίζεται, έστω και σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά, κυρίως, γιατί φαίνεται να αρνείται απο θέση αρχών να το κάνει.

Έχω την εντύπωση οτι το κομμα επαναλαμβάνει αυτο που έκανε το 2012. Κατεβαίνει λέγοντας οτι ο "λαος" δεν έχει τίποτε να περιμένει απο αυτές τις κοινοβουλευτικές εκλογες, ή απο οποιεσδήποτε άλλες. Κατεβαίνει με την γνωστή του άρνηση να προσφέρει πλαστές ελπίδες, χωρίς όμως να μπορεί να προβάλλει ενα δικό του θετικό πρόταγμα. Η έκκληση, "ενίσχυσε το ΚΚΕ για να έχεις καλύτερη αντιπολίτευση στη βουλή", δεν απευθύνεται στον "λαό", ο οποίος φαίνεται να έχει αλλες προτεραιότητες, αλλά μόνο σε παραδοσιακούς αριστερούς, ή πρώην ψηφοφόρους του κόμματος πού, έχοντας ενστάσεις με το κόμμα, αναρωτιούνται αν αξίζει τον κόπο να το ψηφίσουν.

Τήν ίδια ώρα, ο αρχηγός της μπλέ φατρίας ορμηνεύει τον "λαό" «να διώξει την αβεβαιότητα και να αποκαταστήσει στη χώρα τη σταθερότητα. Να μείνουμε στη σταθερή πορεία δηλαδή των μεταρρυθμίσεων»,  ενω ο αρχηγός της ροζ φατρίας τον καλεί να απορριψει  «το δρόμο που μας οδήγησε στην κοινωνική τραγωδία και στην εθνική ταπείνωση» και να  επιλέξει «το δρόμο της κοινωνικής δικαιοσύνης».

Εναν απο αυτούς τους δρόμους θα πάρει ο "λαος", για τον οποίον δεν είναι καθόλου "μια απ' τα ίδια" το να τραβήξει αριστερά αντί για δεξιά, το να απορρίψει τον δρόμο που ξέρει και να επιλέξει ένα δρόμο που εκτός απο άγνωστος του φαίνεται και ριψοκίνδυνος. Αν μη τι άλλο, αυτό θα σημάνει οτι έχει αρχίσει να τολμά.

Ετσι, ακομα κι αν ο "λαος" δεν κατανοεί ακόμα οτι, κουτσά-στραβά, επιλέγοντας "άλλο χρώμα” δεν θα επιλέξει ”άλλο δρόμο", όπως του λέει το κόμμα,  το πρόβλημα δεν παύει να είναι οτι όσο το κόμμα δεν δείχνει στον "λαο" οτι θέλει, ή οτι μπορεί, να ξεχωρίζει το "ροζ" από το "γαλάζιο", κι ο "λαος" δεν βλεπει ακόμα αυτά τα χρώματα απλα σαν ασήμαντους συμβολισμούς σε επίπεδο πολιτικής αμφίεσης, η πρόχειρη διάγνωση του "λαού" είναι πως το κόμμα πάσχει απο αχρωματοψία, κι όχι ο ίδιος απο πολιτική ανωριμότητα.

Αν η πολιτική πορεία μιας χώρας δεν χαράζεται απο την εκάστοτε αντιπολίτευση τότε το μόνο που μπορούμε να  ελπίζουμε απο δαύτη είναι οτι  μπορεί να παίξει έναν παρελκυστικό ρόλο...

ή μήπως,  προσφέροντας ισχυρή αντιπολίτευση, κείνο που στην ουσία το κόμμα ζητά απο ενα κομάτι του "λαού" είναι να εκφράσει την απελπισία του με την ψήφο του;

όποιος δεν θέλει να ζυμώσει

 

Παραθέτω πιο κάτω τα δυο τελευταία κεφάλαια  ενός  εκτεταμένου άρθρου του Πέτρου Παπακωνσταντίνου με τίτλο ‘Ευρωπαϊκή Ένωση και Αριστερά’, παραλείποντας  τα πρώτα στα οποία γίνεται μια ιστορική αναδρομή της δημιουργίας και εξέλιξης αυτού του μορφώματος καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, αναλύοντας διαχρονικά τις θέσεις υπέρ και κατά της ένταξης της Ελλάδας σ’ αυτό, σε σχέση με μια εκτίμηση της διαμόρφωσης του πολιτικού, οικονομικού και ταξικού χαρακτήρα του. 

Οι κύριες αιχμές του άρθρου, ομολογουμένως, στρέφονται κατά του λεγόμενου ρεύματος  του αριστερού ευρωπαϊσμού, και αξίζει να διαβαστούν. Ωστόσο, μπαίνει και το ΚΚΕ στα στόχαστρα κριτικής του συγγραφέα με το σκεπτικό ότι το κόμμα συνδέει την αποδέσμευση άμεσα με την «πάλη για αλλαγή της εξουσίας» και, όπως το θέτει ρητορικά ο  ίδιος, «κατ’ αυτό τον τρόπο, ο αγώνας εναντίον της Ε.Ε. χάνει οποιαδήποτε πολιτική αιχμή και εκφυλίζεται σε απλή υποπαράγραφο μιας άσφαιρης και φλύαρης αντικαπιταλιστικής ρητορείας».

δύο απόψεις για την απελευθέρωση της αγοράς Ενέργειας

Με αφορμή το επικείμενο νομοσχέδιο για τη «μικρή ΔΕΗ», το οποίο συζητείται στην βουλή, τι έχει πει  ο ΣΥΡΙΖΑ, δια στόματος Σταθάκη; Την Τρίτη 24 Ιούνη (εντελώς διαφωτιστικά) στο «Real fm», μεταξύ άλλων είχε δηλώσει:

«ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου»

 

 

Η φράση του Winston Churchill «αν ο Χίτλερ εισέβαλε στην κόλαση, θα έκανα τουλάχιστον μια φιλική αναφορά στον διάβολο μέσα στην Βουλή», υπονοεί πως μπορείς να εξευμενίσεις και τον διάβολο ακόμα, για δικό σου όφελος, όταν ο χειρότερος εχθρός σου του επιτίθεται.  

Κάποτε, όχι πολύ καιρό πριν, οι εργατικές εξεγέρσεις ήταν μια σπάνια εξαίρεση

«Υπήρξε μια εποχή, και όχι πολύ καιρό πριν, όταν οι εργατικές εξεγέρσεις ήταν μια σπάνια εξαίρεση, που ξέσπαγαν μόνο σε ορισμένες ειδικές περιστάσεις. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πριν από μερικά χρόνια η βιομηχανία ήταν ανθηρή, το εμπόριο ήταν έντονο, και η ζήτηση για εργαζομένους ήταν μεγάλη. Παρ' όλα αυτά, οι εργαζόμενοι διοργάνωσαν μια σειρά από απεργίες για να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους. Συνειδητοποίησαν ότι δεν πρέπει να αφήσουν τη ευκαιρία να γλιστρήσει, ότι θα πρέπει να επωφεληθούν από τη στιγμή που οι εργοδότες αποκόμιζαν ιδιαίτερα υψηλά κέρδη, τότε που ήταν ευκολότερο να κερδίσουν παραχωρήσεις από αυτούς. Η ανάπτυξη, ωστόσο, έχει δώσει τη θέση της σε μια κρίση. Οι κατασκευαστές δεν μπορούν να πουλήσουν τα προϊόντα τους, τα κέρδη έχουν μειωθεί, οι πτωχεύσεις έχουν αυξηθεί, τα εργοστάσια μειώνουν την παραγωγή, και οι εργαζόμενοι απολύονται και καταλήγουν στους δρόμους μαζικά, χωρίς ούτε ένα ξεροκόμματο ψωμιού. Οι εργαζόμενοι πρέπει τώρα να πολεμήσουν απεγνωσμένα, όχι να βελτιώσουν τις συνθήκες τους, αλλά και να διατηρήσουν τα παλιά επίπεδα και να μειώσουν τις απώλειες που οι εργοδότες τους επιβάλλουν. Και έτσι το κίνημα της εργατικής τάξης αναπτύσσεται σε βάθος και έκταση: στην αρχή, με αγώνες σε εξαιρετικές και μεμονωμένες περιπτώσεις. Στη συνέχεια, αδιάλειπτες  και πεισματικές μάχες στην διάρκεια της βιομηχανικής ευημερίας και της άνθησης του εμπορίου. Τέλος, παρόμοια συνεχής και επίμονη πάλη κατά την περίοδο της κρίσης. Μπορούμε τώρα να πούμε ότι το κίνημα της εργατικής τάξης έχει γίνει ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της ζωής μας και ότι θα αυξηθεί. Όποιες και αν είναι οι συνθήκες.

»Η αλλαγή από την ανάπτυξη στην κρίση όχι μόνο θα διδάξει τους εργαζομένους μας ότι η ενωμένος αγώνας είναι μια μόνιμη ανάγκη, αλλά θα καταστρέψει επίσης τις επιβλαβείς αυταπάτες που άρχισε να διαμορφώνει κατά το χρόνο της βιομηχανικής ευημερίας. Με τη βοήθεια των απεργιών, οι εργαζόμενοι είχαν τη δυνατότητα σε ορισμένα μέρη να αναγκάσουν παραχωρήσεις από τους εργοδότες με σχετική ευκολία, και αυτός ο "οικονομικός" αγώνας απέκτησε μιαν υπερβολική σημασία. Ξεχάσανε ότι τα συνδικάτα και οι απεργίες μπορεί, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο να κερδίσουν ελαφρώς καλύτερους όρους για την πώληση της εργατικής δύναμης, ως εμπόρευμα.  Τα συνδικάτα και οι απεργίες δεν μπορούν να βοηθήσουν σε περιόδους κρίσης, όταν δεν υπάρχει ζήτηση γι 'αυτό το "εμπόρευμα", δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τους όρους που μετατρέπουν την εργατική δύναμη σε εμπόρευμα, οι οποίοι καταδικάζουν τις μάζες των εργαζομένων σε απόλυτη ανέχεια και ανεργία. Για να αλλάξουν  αυτές τις συνθήκες, μια επαναστατική πάλη ενάντια σε ολόκληρο το υπάρχον κοινωνικό και πολιτικό σύστημα είναι απαραίτητη. Η βιομηχανική κρίση θα πείσει πάρα πολλούς εργάτες για την  ορθότητα αυτής της δήλωσης».

Λενιν, Άλλη μια Σφαγή

(μεταφραση από το ‘Another Massacre’)

Σε μια κρίση, είπε ο Λένιν, οι εργαζόμενοι πρέπει «να πολεμήσουν απεγνωσμένα, όχι για να βελτιώσουν τις συνθήκες τους, αλλά για να διατηρήσουν τo παλιό επίπεδο τους και να μειώσουν τις απώλειες που οι εργοδότες τους επιβάλλουν».

Σε τούτη την κρίση που βιώνουμε, παρότι οι εργαζόμενοι έχουν έρθει σε απόγνωση, εδώ δεν πολεμούν απεγνωσμένα για να «μειώσουν τις απώλειες που οι εργοδότες τους επιβάλλουν». Θα έλεγα πως δεν «ξεχάσανε ότι τα συνδικάτα και οι απεργίες μπορεί, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο να κερδίσουν ελαφρώς καλύτερους όρους για την πώληση της εργατικής δύναμης, ως εμπόρευμα», γιατί μάλλον δεν το ήξεραν. Ξεχάσανε πώς να αντιδρούνε, συνολικά σαν τάξη. Οι όποιες «αντεπιθέσεις» τους δεν συνιστούν καν ύβρη και απειλή κατά των εκμεταλλευτών και καταπιεστών τους.   

Αυτό που λέει ο Λένιν είναι ότι ο οικονομικός αγώνας, σε συνθήκες κρίσης δεν οδηγεί σε βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων. Λογικά, λοιπόν, σε μια τέτοια κρισιακη φάση, όπως η παρούσα, πρέπει να κατανοείται βιωματικά η αλήθεια ότι στον καπιταλισμό, ακριβώς επειδή η ενέργεια που πουλούν οι εργάτες είναι εμπόρευμα, δεν θα πάψει να σπαταλιέται και να καταστρέφεται, δηλαδή (απλά ειπωμένα) δεν θα πάψει να καταστρέφεται η ζωή των εργαζόμενων κάθε φορά που οι κεφαλαιοκράτες δεν χρειάζονται αυτήν την ενέργεια και ότι για να εκλείψει αυτή η ανωμαλία πρέπει ο αγώνας των εργατών να  βάλει στο στόχαστρο του «ολόκληρο το υπάρχον κοινωνικό και πολιτικό σύστημα». Ο αγώνας των εργατών σε συνθήκες κρίσης, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικός, ανατρεπτικός, επαναστατικός. Όμως σε τούτο τον τόπο και χρόνο, ceteris paribus, δεν φαίνεται πως η αντίδραση των εργατών μπορεί να προβιβαστεί σε επαναστατικό αγώνα, είτε είναι κατανοητή η παραπάνω λογική, είτε όχι.

Προφανώς, όσο πιο αναγκαίο είναι να πολιτικοποιηθεί ο αγώνας, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να είναι ενωμένος. Κι εδώ έγκειται το κυριότερο προβλημα, κατά την γνώμη μου: η κρίση αυτή,  για να χρησιμοποιήσω τις λέξεις του Λένιν πάλι, δεν έχει «διδάξει τους εργαζομένους μας ότι ο ενωμένος αγώνας είναι μια μόνιμη ανάγκη». Υπογραμμίζω το «ενωμένος», διότι το μόνο πράγμα που φοβάται η αστική τάξη, είναι η ενότητα της εργατικής τάξης. Αν δεν είναι ενωμένος ο αγώνας, ούτε μαζικός ούτε αποτελεσματικός μπορεί να είναι. Για την ανάδειξη ταξικής συνείδησης σε συνδυασμό με ανάπτυξη ανατρεπτικής δράσης και τελικά για την πραγματοποίηση της επανάστασης, η ενότητα μπορεί να μην είναι επαρκής συνθήκη. Σίγουρα όμως είναι αναγκαία. Άραγε λοιπόν, είναι ασφαλές το συμπέρασμα ότι η ενότητα προηγείται της πολιτικοποίησης του αγώνα; Αν είναι έτσι, τότε το μάθημα της ενότητας πρέπει να το πάρουν πάλι, ή να το διδαχτούν για πρώτη φορά οι εργαζόμενοι, με τους κομμουνιστές μπροστά, ξεκινώντας από το βασικότερο, το χαμηλότερο σημείο στο οποίο έχουν αποτύχει: από τη μάχη για να αποτρέψουν τις απώλειες τους.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει σ΄ αυτήν την κατεύθυνση είναι οι κομμουνιστές να γίνουν αρωγοί και ουραγοί ενός μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος που καταλήγει να διασφαλίζει, κι ακόμα, να θωρακίζει το σύστημα αντί να το προσβάλει. Απ’ την άλλη, αν οι κομμουνιστές δεν δραστηριοποιηθούν σ’ αυτή την κατεύθυνση, ίσως να είναι μεγαλύτερος ο κίνδυνος να εμφανιστούν σαν αυστηροί ηθικοί δικαστές της εργατικής τάξης που κρίνουν ότι θα συνεχίσει να τιμωρείται, και ίσως της αξίζει αυτό,  μέχρις ότου ο κύριος όγκος της καταλάβει επιτέλους ότι πρέπει να εναντιωθεί στον καπιταλισμό, ή ώσπου να ενστερνιστεί το είδος της σοσιαλιστικής διεξόδου που οι ίδιοι προγραμματίζουν για λογαριασμό της; Αυτή η μερίδα της εργατικής τάξης, όμως, δεν δίνει δεκάρα για το πόσο «ξεκάθαροι» επαναστάτες δηλώνουν πως είναι οι κομμουνιστές. Και μάλιστα, αν έχει αγοράσει και την «αριστεροφανή» προπαγάνδα κατά την οποία οι κομμουνιστές δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάζουν την υποτιθέμενη καθαρότητα τους για χάρη μιας υποτιθέμενης ενότητας, τότε αποκτά και «θεωρητική» δικαιολογία για να τους απορρίπτει. Αυτό σημαίνει ότι στον συνδικαλιστικό χώρο ο ίδιος όγκος θα συνεχίσει να αναδεικνύει ηγεσίες με βάση την πολιτική προκατάληψη του, οπότε και να είχε την διάθεση να εξεγερθεί (που πιστεύω ότι λόγω ταξικών ανακλαστικών την έχει), αυτή δεν θα εκφραστεί ποτέ.

Το προβλημα είναι ότι, όσο θλιβερά τυφλωμένο κι αν φαίνεται ένα τμήμα της εργατικής τάξης, όσο εξοργιστικά πεισματάρικο και κολλημένο στον άθλιο συντηρητισμό του κι αν παραμένει, είναι μέρος της εργατικής τάξης. Είναι το αναπόσπαστο τμήμα της, που αν δεν αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο, και τους κομμουνιστές, ανατροπή δεν γίνεται. Είναι φυσικό να «μπαφιάζουν» οι κομμουνιστές μ’ αυτή την μίζερη και ραγιάδικη πλευρά της εργατικής τάξης. Αλλά, ούτως ή άλλως, αυτή είναι η «πρώτη ύλη» της επανάστασης και αν παραμείνει ακατέργαστο μπάζο, μετατρέπεται σε οχύρωμα των αστών. Αυτό το «υλικό» δεν θ΄ αλλάξει από μόνο στον αιώνα τον άπαντα. Θ’ αλλάξει μόνο μέσα στην σχέση του με τους κομμουνιστές. Και για να γίνει αυτό, αν η παρούσα σχέση δεν λειτουργεί, πρέπει ν’ αλλάξει αυτή η σχέση. Αλλιώς δεν γίνεται. Αυτό το νόημα θα είχε η στροφή των κομμουνιστών προς μια αμυντική τακτική. Πρέπει ν’ αλλάξει μορφή και περιεχόμενο η τακτική, για να αλλάξει η σχέση της πρωτοπορίας με το μέρος τους σώματος που αρνείται να την ακολουθήσει. Βέβαια, εξυπακούεται, μια τέτοια αμυντική τακτική η οποία δικαιολογείται όταν ο εχθρός είναι και φαίνεται πολύ ισχυρότερος, και σ΄ ένα δυσμενή συσχετισμό όπως ο τωρινός,  πρέπει να υιοθετηθεί μόνο με την προϋπόθεση ότι οι κομμουνιστές, σαν εργατική πρωτοπορία, δεν θα απολέσουν ούτε στιγμή τον στόχο της ανατροπής αυτού του συστήματος. 

Το ερώτημα τώρα που τιθεται είναι αν θα πραξουν σωστά και φρόνιμα οι κομμουνιστές να συνεργαστούν τακτικά και με μια "αριστερά" που φιλοδοξεί να δώσει "το φιλί της ζωής" στον καπιταλισμό. Μπορούν και πρέπει να πρωτοστατούν σε κοινή πάλη  και με αυτούς που χαρακτηρίζουν ως οπορτουνιστές; Θα απαντούσα με κατάφαση σε οτι αφορά τρέχοντα προβλήματα στα οποία έχουν μια κοινή τομή θέσεων, σ΄ αυτά που συμφωνούν. Μπορούν να συμπαραταχτούν τακτικά σε μια γνήσια προσπάθεια να αναχαιτίσουν την επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα.

Ας σκεφτούμε σοβαρά τι μπορεί να χαθεί και τι να κερδισθεί από ένα τέτοιο συμβιβασμό, πριν απαντήσομε. Το πρώτο, και το προφανέστερο, είναι ότι εφόσον δεν μπορείς να αντεπιτεθείς σε τούτη τη φάση, και αντιμετωπίζοντας μιαν ανελέητη επίθεση εναντίον σου που συνεχίζεται, αναγκαστικά θα υποχωρείς με τη βία και θα χάνεις. Όταν λοιπόν δεν μπορείς, εκ των πραγμάτων, να κάνεις αντεπίθεση, τουλάχιστον βελτίωσε την άμυνα σου.

Τι θα έχαναν οι κομμουνιστές απο ένα τέτοιο εγχείρημα, αν κρίνεται ότι μ’ αυτό τον τρόπο η εργατική τάξη μπορεί ν’ αρχίσει να κερδίζει κάποιες μάχες, επιτέλους – ακόμα κι  αν αυτές δεν στρέφονται άμεσα κατά του συστήματος; Τίποτε. Αντίθετα, πολλά θα κερδίσει η σχέση τους με το τμήμα των εργαζόμενων που τους βλέπει δύσπιστα ή προκατειλημμένα, αν συμβάλλουν και πρωτοστατήσουν στον αγώνα για να μην χειροτερεύει ακόμα η θέση των. 

Ένα άλλο, σοβαροτερο ερώτημα εδώ είναι αν θα προωθηθεί η υπόθεση της επανάστασης μ’ αυτό τον τρόπο. Κι είναι ένα ερώτημα που πιθανόν να κρύβει κι έναν αδήλωτο φόβο ότι, αν κερδισθούν μάχες, που βελτιώνουν την οικονομική θέση των εργατών, αυτό θα αμβλύνει τις αντιθέσεις βοηθώντας στην επιβίωση του συστήματος.  Μα ο αμυντικός αγώνας με στόχο να μην πληρώσουν οι εργάτες το κόστος της κρίσης είναι πολιτικός, ακριβώς επειδή είναι αδύνατον οι κεφαλαιοκράτες να υποχωρήσουν από το σχέδιο επιβολής των όρων τους στην αγορά εργασίας. Αυτό είναι ακρογωνιαίο στοιχείο της διεθνούς στρατηγικής του κεφαλαίου. Οι εργάτες δεν υποφέρουν μόνο από αυτό που είναι αναπόφευκτο στον καπιταλισμό – από τον παροπλισμό, την σπατάλη και καταστροφή σημαντικού μέρους αυτού του «εμπορεύματος» που λέγεται εργατική δύναμη (που σημαίνει ανεργία, φτώχια, αρρώστια και πιθανόν πόλεμος). Όροι των κεφαλαιοκρατών είναι επίσης και η μείωση της τιμής αυτού του «εμπορεύματος», και η επιβολή συνθηκών εργασίας οι οποίες, για να είναι ολοένα και περισσότερο επωφελείς για τους ίδιους, γίνονται προοδευτικά επαχθέστερες για τους εργαζόμενους. Έτσι, ο αγώνας για αποτροπή των απωλειών της εργατικής τάξης σήμερα δεν θα μπορούσε να παραμείνει ένας ακραιφνώς «οικονομικός», ρεφορμιστικός αγώνας. Αναγκαστικά στην πορεία θα εκθέσει τις διαθέσεις και  τα όρια του συστήματος.    

Οι κομμουνιστές πρέπει να πρωτοστατήσουν σε ενωτικές πρωτοβουλίες που στοχεύουν στην άμυνα των εργαζόμενων, στην αναχαίτιση των απωλειών τους, όχι βέβαια «άνευ όρων», αλλά με μεγάλη προσοχή όταν θέτουν πολιτικούς όρους (στους εαυτούς τους πρώτα, πριν τους θέσουν σε άλλους) σαν προϋπόθεση μιας τακτικής συνεργασίας. Παραδόξως, η πιθανότητα να δεχτεί η εργατική τάξη ν’ ακούσει για την ανατροπή του συστήματος μειώνεται όταν γίνει αντιληπτό (λαθεμένα ή σωστά) ότι η πάλη γι αυτήν μπαίνει σαν όρος για την συμμετοχή των κομμουνιστών σε ενωτική πάλη για την προστασία των κεκτημένων τους.

Κάποιοι θα μου έλεγαν εδώ ότι «αυτά που λες ότι πρέπει να γίνουν, ήδη γίνονται. Το κόμμα  ήδη παλεύει και για τα τρέχοντα προβλήματα». Αυτό που ισχυρίζομαι είναι το ίδιο, με μια μικρή αλλά πολύ σημαντική διαφορά: Μιλώντας πιο συγκεκριμένα, θα πω κάτι που είναι γνωστό σε όλους, αλλά πολλοί επιμένουν να το αγνοούν: οι  ευρύτερες πλατφόρμες του ΚΚΕ, όπως το ΠΑΜΕ, Λαϊκές Επιτροπές κτλ, στην σημερινή φάση (δεν μιλώ για κάποιο  απρόβλεπτο μέλλον) δεν πρόκειται να γίνουν το αποκλειστικό «όχημα» της Κοινωνικής Συμμαχίας – όσο κι αν αυτό κάποιοι (μεταξύ τους κι εγώ) θα το θεωρούσαν ευχής έργο. Κατά συνέπεια, αν θέλουμε «λαϊκή συμμαχία», και την θέλουμε να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά τώρα, θα πρέπει να είναι μια κοινωνική συμμαχία μέσα στην οποία, στο ξεκίνημα της τουλάχιστον, ένας απο τους σύμμαχους θα είναι και το ΚΚΕ. Στην σημερινή συγκυρία, το ΚΚΕ, μαζί με τους ευρύτερους φορείς της λαϊκής συμμαχίας που προσπαθει να χτίσει, αδυνατεί να αναχαιτίσει την επίθεση που δέχεται οι εργατική τάξη και τα μεσαία στρώματα. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η εργατική τάξη δεν αμύνεται, διότι δεν μπορεί να αμυνθεί. Και δεν μπορεί ν΄ αμυνθεί γιατί την έχουν κάνει «κομμάτια».

Συνακόλουθα, αποδοχή του πολιτικού πλαισίου του κόμματος δεν μπορεί να είναι προϋπόθεση για την συγκρότηση μιας πραγματικής λαϊκής συμμαχίας – μπορεί μόνο να την εμπνεύσει σε μια πορεία όπου οι κομμουνιστές κερδίζουν με την στάση και την πειθώ τους, ανάμεσα σε ίσους που ποτέ δεν  είναι, και ουδέποτε θα γίνουν,  όμοιοι.

Και ρωτώ: Να λερώσουν λίγο τα χέρια τους προκειμένου να τραβήξουν το κίνημα έξω απ’ το βάλτο στον οποίο έχει συρθεί, προκειμένου ν’ αλλάξει η ψυχολογία των εργατών μόλις αντιληφτούν την δύναμη που έχουν στην ενότητα τους, και για να αισθανθούν ότι η μοίρα τους μπορεί ν΄ αλλάξει;

Ας το κάνουν. Δεν καθαρίζεις κάτι που έχει βρωμίσει με πεντακάθαρη την φορεσιά σου.  

Μα "Βγαίνει Πείρα" τελικά; (Σκεφτόμενος φωναχτά)

Η χτεσινή πρώτη σελίδα του Ριζοσπάστη, έχει ένα σύντομο άρθρο με τίτλο «Βγαίνει Πείρα». Γράφει:

«Η δικαιολογία της πλειοψηφίας της ΟΛΜΕ ότι δεν υπάρχουν προϋποθέσεις για απεργία, δηλαδή άρνηση σύγκρουσης με την κυβέρνηση στο ζήτημα της επιστράτευσης, μετά από την τυχοδιωκτική της πρόταση για 5ήμερη απεργία στις εξετάσεις, δείχνει ηγεσία ανεύθυνη». 

Σωστό.

Και αν η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ δεν είχε μέχρι πρότινος την πολιτική βούληση να παλέψει για «ψωμί, παιδεία», ενάντια  σε μια κυβέρνηση που μεθοδεύει την υποβάθμιση του σχολείου και των εργαζόμενων σ’ αυτό, αν δεν έδειξε διάθεση για αγώνα, είναι λίγο δύσκολο να την βρει ξαφνικά τώρα.  Αυτονόητο πρέπει να είναι ότι  «Ο αγώνας απαιτεί οργάνωση με ηγεσίες αφοσιωμένες και ικανές να τον φτάσουν μέχρι τέλους», όπως γράφει ο Ριζοσπάστης.

Ωστόσο, μια τέτοια ηγεσία δεν μπορεί να πιστεύει στην προετοιμασία του κλάδου «για τους επόμενους, ακόμη πιο σκληρούς αγώνες» διότι δεν έχει συνείδηση ότι η κυβέρνηση και η τάξη που εξυπηρετεί είναι ο ταξικός αντίπαλος της, που επιτίθεται χωρίς έλεος σ΄ αυτούς τους οποίους σαν ηγεσία πρέπει να εκπροσωπεί. Και δεν θα την έχει όσο δεν την έχει και το σώμα που την ανέδειξε ως ηγεσία.

Η ήττα των εκπαιδευτικών (γιατί για ήττα πρόκειται, και μάλιστα πριν δοθεί η μάχη) οφείλεται στο γεγονός ότι η κυβέρνηση, και πίσω της το κεφάλαιο, έπαιξε, παίζει, και θα παίξει ακόμα για αρκετό καιρό, ουσιαστικά μ’ έναν ακέφαλο αντίπαλο.

Είναι αλήθεια ότι ο οπορτουνισμός και ο ρεφορμισμός δεν θα εκλείψουν όσο υπάρχουν  άνθρωποι που πουλιούνται για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών. Και τέτοιοι θα υπάρχουν όσο υπάρχει κεφάλαιο. Ο ρόλος τους είναι να δημιουργούν συνθήκες υποταγής των εργαζόμενων και, αν υπάρχει αντίσταση, να δημιουργούν συνθήκες «εσωτερικής διαμάχης» που απωθεί ή εξαντλεί το κύριο σώμα των εργαζόμενων. Οι πρόσφατες εξελίξεις που κατέληξαν στην «αποβολή» (όχι απλά αναστολή) της απεργίας των εκπαιδευτικών είναι παραδειγματικές για το πως μια ξεπουλημένη ηγεσία καθιστά το σώμα του κλάδου στον οποίο ηγείται παραλυμένο.  Η ύπαρξη ενός εργατικού κινήματος,  ενωμένου σε ταξικό κι ανατρεπτικό προσανατολισμό, θα εμπόδιζε αυτήν την εξέλιξη. Η απουσία του είναι ευχής έργο για την κυβέρνηση και τ’ αφεντικά.

Αυτό που πρέπει να προβληματίζει τους κομμουνιστές είναι ότι η προσπάθεια του ΠΑΜΕ, η πάλη των συνεπών δυνάμεων με τον καιροσκοπισμό, δεν φαίνεται να επιφέρει αποτελεσματικά ρήγματα σ’ αυτήν την παραλυτική ισορροπία δυνάμεων.

Τι φταίει; Μήπως, πρώτ’ απ’ όλα, φταίνε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι; Μέχρι σήμερα, στην ηγεσία του κλάδου των εκπαιδευτικών έχουν εκλεγμένα τα ανδρείκελα του δικομματισμού, σαν λείψανα ενός καθεστώτος που έχει κλονιστεί ανεπανόρθωτα στον πολιτικό χώρο. Θα τους  πετάξουν στα σκουπίδια τώρα που φάνηκε ο ρόλος τους; Δεν νομίζω. Μπορεί οι φάτσες των εργατοπατέρων ν’ αλλάξουν, αλλά οι εργαζόμενοι θα κάνουν πάλι αυτό που έμαθαν να κάνουν. Θα επιλέξουν (ως επί το πλείστον)  ανθρώπους που προέρχονται από τα κόμματα που ψηφίζουν στις βουλευτικές εκλογές, ή θα ανεχτούν την αναρρίχηση τους  στην ηγεσία τους.

Η επίγνωση ότι ο κλάδος αυτός καθοδηγείται από πουλημένους δεν θα οδηγήσει σε μαζική παλίρροια προς το ΠΑΜΕ, διότι ένα τμήμα των εργαζόμενων επιμένει να εκπροσωπείται από σκουπίδια, και διότι  ένα τμήμα θα είναι πάντα έτοιμο να  αντιταχτεί στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ. Αυτό συμβαίνει στους εκπαιδευτικούς, αλλά και σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους. Βέβαια, όλοι οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να κερδιθούν ποτέ. Το προβλημα λοιπόν είναι πώς, με τι τρόπο αυτό το αντιδραστικό τμήμα μετατρέπεται σε μειονότητα, πώς αυτοί που τείνουν ν’ αλλάξουν ριζικά θέση και διατίθενται ν’ αγωνιστούν μετατρέπονται σε πλειονότητα. Από μια άποψη αυτό είναι και το προβλημα του πώς υλοποιείται η ενότητα της εργατικής τάξης. Προς το παρόν φοβάμαι ότι αυτή η πολυπόθητη ενότητα της εργατικής τάξης δεν περνάει μέσα από την απόδειξη ότι το ΠΑΜΕ έχει την σωστή γραμμή.

Υπάρχει μια καθετοποίηση της εκπροσώπησης στον συνδικαλισμό, κι εδώ εννοώ τον τρόπο με τον οποίο οι παρατάξεις, που εκφράζουν και συνδέοντα με τα κόμματα, χωρίζουν τους εργαζόμενους σε «αυλόγυρους» με μηδενική πιθανότητα να επηρεάσει ο ένας τον άλλο όταν η συνεννόηση μεταξύ κομμάτων σε θέματα που αφορούν τον συνδικαλιστικό χώρο είναι μηδενική. Ενώ αντίθετα, όταν κάποια πολιτικά κόμματα συνεννοούνται μεταξύ τους, έστω και κρυφά, έστω και χωρίς διακηρύξεις, τότε και οι συνδικαλιστές τους βρίσκουν τον τρόπο συνεννόησης.  

Για να ξεπεραστεί αυτό το αδιέξοδο δεν φτάνει η έκκληση στους εργαζόμενους να δημιουργήσουν την ενότητα τους στην βάση, απορρίπτοντας το κυβερνητικό και τον οπορτουνιστικό συνδικαλισμό. Η πραγμάτωση της «ενότητα στην βάση» δεν πιστεύω ότι περνά μέσω της συμπαράταξης με το ΠΑΜΕ –  για τον εξής λόγο: Όχι γιατί το ΠΑΜΕ πάει λάθος, κι όχι γιατί στα επιμέρους προβλήματα δεν προβάλει τις σωστότερες θέσεις (πράγμα που μόνο διανοητικά ανάπηροι δεν κατανοούν), αλλά γιατί, όσο σωστά και να πηγαίνει, αυτοί στους οποίους απευθύνεται δεν θέλουν να το ακολουθήσουν. Διότι το ΠΑΜΕ δουλεύει μέσα σ’ ένα πολιτικό πλαίσιο που εμπνέεται από το ΚΚΕ. Οι εργαζόμενοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να κάνουν «το ταξίδι» με το «μεταφορικό μέσο» που το κόμμα τους προτείνει. Απ’ την άλλη, χωρίς το ΚΚΕ δεν πάνε πουθενά, ή μάλλον πάνε «κατά διαόλου»...

Να γιατί, για κάθε ερώτημα που είναι κρίσιμο σε σχέση με την κατάσταση της εργατικής τάξης σήμερα, τα βλέμματα στρέφονται προς το ΚΚΕ. Έχω επίγνωση ότι μπορεί, με αυτό που θα πω, ίσως να ακουστώ σαν κάποιους που για κάθε γλίστρα στο κίνημα γυρίζουν και λένε «μα τι κάνει το ΚΚΕ;» και δεν εννοώ αυτούς που το κατηγορούν κακόβουλα. Εννοώ πολλούς που καλοπροαίρετα αναρωτιούνται γιατί δεν κάνει κάτι ακόμα το ΚΚΕ για να σπάσει το αδιέξοδο. Κι αν τους πεις ότι το ΚΚΕ κάνει ότι μπορεί. Θα σου πουν «να κάνει κάτι άλλο».

Φαίνεται ότι για να ξεμπλοκαριστούν τα πράγματα υπάρχουν δυο πιθανότητες: ή ν’ αλλάξει κάτι στην φυσιογνωμία του ΚΚΕ, πράγμα που το ΚΚΕ αποκλείει κατηγορηματικά, ή ν’ αλλάξει τρόπους η εργατική τάξη. Θα ρωτούσε κάποιος εδώ, και δικαιολογημένα: «μήπως προσπαθείς να μας πεις τώρα ότι το ΚΚΕ ευθύνεται για το χάλι στην οργάνωσης της εργατικής τάξης». Όχι βέβαια! Και οι αστοί δουλεύουν εδώ πέρα, κι αν δεν δουλεύουν αυτοί άμεσα, δουλεύει το χρήμα τους πυρετωδώς. Δουλεύει ένα ολόκληρο σύστημα. Και μήπως μας λες ότι η «αλλαγή της φυσιογνωμίας του ΚΚΕ» θα είναι πανάκια για τους εργάτες; Ουτε. Με «αλλαγή φυσιογνωμίας» εννοώ αυτό που μπορούν αν δουν οι εργάτες. Όχι απλά αυτό που είναι, αλλά αυτό που μπορεί να δείχνει και που φαίνεται ότι είναι το ΚΚΕ.  Πολλά μπορούν ν’ αλλάξουν χωρίς αλλαγή της στρατηγικής. Το τι ακριβώς δεν μπορεί να είναι υπόθεση δική μου αλλά όλων αυτών που θέλουν να ξεπεραστεί το αδιεξοδο.

Εν πάση περιπτώσει, για «να αλλάξει τρόπους η εργατική τάξη» φαίνεται ότι κατά πολύ εξαρτάται από το να αλλάξει τρόπους το ΚΚΕ, ακόμα κι αν δεν αλλάξει φυσιογνωμία. Διότι, το ΚΚΕ θέλει να είναι η πρωτοπορία της και παρά την προσπάθεια του, με τους συγκεκριμένους τρόπους του, η εργατική τάξη δεν φαίνεται να βιάζεται ν’ αλλάξει.

Μέχρι ν’ αλλάξει, οι αστοί θα γελούν με το χάλι της - που δεν μπορεί παρα να είναι και δικό μας χάλι

Νίκη των Λαών

 

Ζητήματα στρατηγικής

απόσπασμα απο το αρθρο 'Η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών' Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ

(ολόκληρο το κείμενο στον  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ) 

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όξυνε την ταξική πάλη σε μια σειρά χώρες. Ωστόσο, η στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος απέναντι στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μπόρεσε εν τέλει να μετατρέψει τον εθνικοαπελευθερωτικό - αντιφασιστικό αγώνα σε επαναστατική πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, σε αγώνα των ΚΚ ενάντια στην αστική τάξη της χώρας τους, είτε αυτή ήταν επιτιθέμενη είτε αμυνόμενη. Μόνο στις χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης η αντιφασιστική πάλη οδήγησε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας, με την άμεση διεθνιστική στήριξη των ντόπιων λαϊκών κινημάτων από τον Κόκκινο Στρατό.
Στρατηγική των αντιχιτλερικών αστικών δυνάμεων έναντι του ΕΑΜικού κινήματος ήταν η χειραγώγηση και τελικά το χτύπημά του, άλλοτε μέσα από τη «συνεργασία» μαζί του, άλλοτε μέσα από την ανοιχτή πολεμική, άλλοτε και με τα δύο. Η συνύπαρξη του ταξικού περιεχομένου της λαϊκής πάλης με το εθνικοαπελευθερωτικό έθετε αντικειμενικά καθήκοντα για αγώνα κατά του κατακτητή και -ταυτόχρονα- αγώνα κατά της ντόπιας αστικής τάξης, για την εργατική εξουσία.
Το ΚΚΕ, παρά τον ηρωικό αγώνα του, δεν ήταν στρατηγικά - πολιτικά προετοιμασμένο να θέσει το ζήτημα της κατάκτησης της εργατικής εξουσίας ως επιστέγασμα της αντιστασιακής πάλης και έπαθλο του λαϊκού αγώνα. Δεν μπόρεσε να διαχωρίσει τις οργανωμένες λαϊκές δυνάμεις από τους στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους των εγχώριων και ξένων «συμμαχικών» δυνάμεων. Ετσι, οδηγήθηκε στην υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο βρετανικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (5/7/1943) και αργότερα στις Συμφωνίες του Λιβάνου (20/5/1944) και της Καζέρτας (26/9/1944). Στις συμφωνίες αυτές, το ΚΚΕ, κάτω και από την επίδραση των αντιλήψεων που επικρατούσαν συνολικά τότε στο διεθνές κίνημα, συμμετείχε στο όνομα της λεγόμενης «εθνικής ενότητας». Μιας ενότητας επίπλαστης, αφού τα «εθνικά» συμφέροντα της εργατικής τάξης και της αστικής στέκονταν διαμετρικά αντίθετα, τόσο πριν, όσο στη διάρκεια, όσο και βεβαίως μετά τη λήξη του πολέμου. Μιας ενότητας, που ουσιαστικά σήμαινε αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος και υπαγωγή στην αστική πολιτική. Ετσι, δεν αξιοποιήθηκε το γεγονός ότι ο λαός ήταν ένοπλος, ενώ είχαν διαμορφωθεί ήδη φύτρα εξουσίας, που θα μπορούσαν να μετεξελιχθούν σε πυρήνες της επαναστατικής δράσης για την καθολική σύγκρουση, με στόχο την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

 

ΟΤΑΝ Ο ΑΣΤΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΟ ΝΑΖΙΣΜΟ - ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ του Ν. Σαλπιστή

Αποσπασμα - 

(ολόκληρο το κείμενο στο  redfly planet / gekoudi)

3 ) Κατηγορείται το ΚΚΕ ότι ήταν κατά του πολέμου , έτσι γενικά, της Ελλάδας με την Ιταλία , γιατί υπήρχε το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης και δεν ήθελε να έρθει σε αντίθεση με την ΕΣΣΔ. Όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ, «τότε ξύπνησε ο Ζαχαριάδης… … και το ΚΚΕ καπέλωσε την αντίσταση». Για να δούμε τα γεγονότα που αποσιωπούνται.

Πρωτ’ απ’όλα κανένας μαρξιστής που σέβεται τον εαυτό του δεν θα πέσει στην παγίδα να παρασυρθεί σε επιθετικούς πολέμους για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης , που ξέρει να κρύβει τα παιδιά της από το σφαγείο που οδηγεί τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων. Περίπου χίλιοι Έλληνες άφησαν τα κόκκαλά τους στο όνομα «του μεγαλείου της φυλής» (στην Ρωσία το 1919, επί «εθνάρχου» Βενιζέλου, και στην Κορέα), άλλα στην ουσία για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των Γάλλων και Αμερικανών ιμπεριαλιστών και της ντόπιας άρχουσας τάξης. Επίσης με το πρόσχημα της απελευθέρωσης ελληνικών πληθυσμών η αστική τάξη της Ελλάδας, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της και τα συμφέροντα των Άγγλων και Γάλλων ιμπεριαλιστών, παρέσυρε σε ένα τυχοδιωκτικό πόλεμο τη χώρα στα βάθη της Μακράς Ασίας.
Άλλα και στους αμυντικούς πολέμους οι κομμουνιστές αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή, έχοντας στο μυαλό τους να σώσουν την πατρίδα εργαζομένων και όχι την πατρίδα των πλουτοκρατών και το καθεστώς της εκμετάλλευσης , δηλαδή τον καπιταλισμό. Δεν αγωνίζονται κάτω από ξένες σημαίες.
Γιατί ξέρουν ότι η άρχουσα τάξη , ειδικά στην εποχή του ιμπεριαλισμού, είναι έτοιμη να θυσιάσει «την ίδια της τη μάνα» προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της. Απόδειξη, το καθεστώς Μεταξά, που, από υποχείριο των Βρετανών, στελέχωσε το γερμανοκρατούμενο «ελληνικό» κράτος και παρέδωσε σιδηροδέσμιους τους Έλληνες κομμουνιστές στους Γερμανούς , πολλοί από τους όποιους εκτελέστηκαν , μαζί και ο συμπατριώτης μας Δ. Καραβοκυρος.
Ας δούμε τώρα τη στάση του ΚΚΕ στην επίθεση του Ιταλικού φασισμού. Πρώτα απ’ όλα , πρέπει να πούμε ότι το ΚΚΕ καλούνταν να πάρει θέση με την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του και τον γραμματέα του στη φυλακή. Παράλληλα το καθεστώς Μεταξά κατόρθωσε να δημιουργήσει μια δεύτερη καθοδήγηση του ΚΚΕ που ήσαν πράκτορες του καθεστώτος. Αν σκεφτείς τις συνθήκες αυτές , το ΚΚΕ τα κατάφερε καλά.
Αποσιωπά, συνηθισμένη πρακτική, ο Τ. το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη, γ.γ. του ΚΚΕ από τη φυλακή. Το αναφέρουμε για την ιστορία.
«Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα, όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα, ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα 'ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.
Αθήνα, 31 του Οχτώβρη 1940, Νίκος Ζαχαριάδης
Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ». (Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ α΄ τόμος Αθήνα 1995)
Την ίδια ώρα (29-10-1940) 600 κρατούμενοι κομμουνιστές στην Ακροναυπλία , με γράμμα τους ζητούν να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Ο πατριώτης Μεταξάς το αρνήθηκε.
Κανένα γερμανοσοβιετικό σύμφωνο δεν εμπόδισε το ΚΚΕ και τον γραμματέα του να καλέσουν σε αντίσταση στον άξονα Γερμανίας –Ιταλίας.
Όταν ο ελληνικός στρατός έδιωξε τους Ιταλούς από το ελληνικό έδαφος και με δεδομένη την εξάρτηση του καθεστώτος από τους Εγγλέζους και τις σοβινιστικές φωνές να πάρουμε κομμάτι της Αλβανίας , το ΚΚΕ ζήτησε να μην χύσουν το αίμα τους Έλληνες φαντάροι για άλλα συμφέροντα.
«Καλούμε τους πολεμιστές μας ν' αρνηθούν να πολεμήσουν πέρ' απ' τα σύνορα της πατρίδας μας». Και αυτό το αποσιωπά.
Και ένα άλλο γεγονός που δεν είναι και τόσο γνωστό. Σύμφωνα με πρόταση του Μεταξά προς την γερμανική κυβέρνηση, που την μετέφερε ο υφυπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Μαυρουδής στον στρατιωτικό ακόλουθο της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, « η κυβέρνηση επιθυμούσε όσο τίποτα την άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών στην Αλβανία σε συνδυασμό με τη διάσωση της τιμής των ελληνικών όπλων και την αποχώρηση των Άγγλων από την ηπειρωτική Ευρώπη». (M.V.Greveld «Η στρατηγική του Χίτλερ 1940-1941 , το Βαλκανικό ζήτημα» εκδ. Γκοβόστη)
4) «Την στιγμή εκείνη (δηλαδή στις 22-6-1941, όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ) ως δια μαγείας το ΚΚΕ μπαίνει στον αγώνα για την αντίσταση κατά των Γερμανών».
Δεν είναι μόνο όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως που καταρρίπτουν τον πιο πάνω ισχυρισμό. Είναι και τα παρακάτω.
Με στελέχη του ΚΚΕ δημιουργείται η αντιστασιακή οργάνωση «Ελευθερία» στη Θεσσαλονίκη και στις 20-5-1941 ανατινάζει γερμανικά αυτοκίνητα. Μέλη της ομάδας εκτελέστηκαν.
Στις 28-5-1941 δημιουργείται η «Εθνική Αλληλεγγύη», ενώ το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ Μ. Πορφυρογένης καλεί από τη φυλακή σε αντίσταση κατά του Γερμανού εισβολέα (16-5-1941 εφημερίδα «Κρητικά νέα»).
Και όλα αυτά πριν τις 22-6-1941 και με τα στελεχη του ΚΚΕ στη φυλακή.
5) Ο κ. Τ. αναφέρει «ο πατερούλης τους ο Μάρξ δεν διέφερε σε τίποτα από τον Χίτλερ» (Τελικά πόσους πατερούληδες έχουμε;) και για να το αποδείξει αναφέρει στα αγγλικά ( για να το προσδώσει κύρος άραγε;) απόσπασμα από άρθρο που έγραψε ο Μαρξ σε εφημερίδα ( «Εφημερίδα του λάου» στις 19-4-1856).
Το μεταφρασμένο απόσπασμα του κ. Τ. έχει ως εξής :
“ οι τάξεις και οι φυλές που είναι αδύναμες για να αντιμετωπίσουν τις νέες συνθήκες ζωής, θα πρέπει να παραδοθούν. Πρέπει να εξαφανιστούν σε ένα επαναστατικό ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ.”
Ανέτρεξα στο ίδιο το άρθρο - ομιλία ( Μαρξ- Έγκελς «Διαλεκτά έργα» τόμος Α΄ σελ. 419 εκδ. «Νέα Ελλάδα» 1951) . Πουθενά δεν αναφέρει την επίμαχη φράση. Έβαλα τη φράση στα αγγλικά στη μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο, γιατί είναι γνωστό τι σκουπίδια κυκλοφορούν, και, ω του θαύματος, φτάσαμε στην πηγή από όπου αντλεί τα επιχειρήματα του ο κ. Τ.
Η πηγή λοιπόν είναι , για να ξέρουν και οι αναγνώστες : «Axis History Forum» που σημαίνει «Συνάντηση για την ιστορία του Άξονα» (Άξονας: συμμαχία ναζιστικών και φασιστικών χώρων Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνια κ.α.). Πρόκειται για μια νεοναζιστικη ιστοσελιδα που προβάλει το ναζισμό γεμάτη από κατασκευασμένα ντοκουμέντα (Παλιά πρακτική του ναζισμού , η προβοκάτσια και το ψέμα).
Δείτε το σύμβολο της ιστοσελίδας και βγάλτε συμπεράσματα.
Ο ελληνικός λαός έζησε στο πετσί του για τέσσερα χρόνια αυτήν την πανούκλα. 

 

Η αλήθεια και το ψέμα

Αποσπασμα απο το ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ- ολόκληρο το κείμενο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

 Μόλις ο Μπους και οι της ΕΕ, μαζί με τις αντιδραστικότατες κυβερνήσεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις Λετονία - Εσθονία - Λιθουανία (στις 3 Βαλτικές χώρες), άρχισαν εδώ και αρκετά χρόνια να λένε τα δικά τους για το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ» (Σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ Γερμανίας - Σοβιετικής Ενωσης, 23 Αυγούστου 1939), μπήκαν σε ενέργεια και τα εδώ παπαγαλάκια τους: Καθηγητές, δημοσιογράφοι και άλλοι πρόθυμοι σπεύδουν να επαναλάβουν την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα: Μετά τον πόλεμο η σοβιετική κατοχή αντικατέστησε τη γερμανική! Οφείλουμε, λοιπόν, οι κομμουνιστές μια «μεγάλη συγγνώμη» σε αυτούς τους λαούς... Και πρώτα απ' όλους οφείλει η κυβέρνηση Πούτιν, και ας μην είναι κομμουνιστές, λένε οι «αρχηγοί» και ακολουθούν οι παπαγάλοι. Παρότι κυβέρνηση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, οι αμερικανοευρωπαϊκές στοχεύσεις θέλουν την κυβέρνηση Πούτιν γονατισμένη, στο πλαίσιο βεβαίως των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τους.

Οφείλουμε, λοιπόν, οι κομμουνιστές, πρώτοι απ' όλους, συγγνώμη, που αυτοί οι λαοί έζησαν «σκλάβοι» (!) και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!! Αλλά και επειδή η Σοβιετική Ενωση μοίρασε (!!) την Ανατολική Ευρώπη με τη Γερμανία!...
Εκείνοι που πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από τους λαούς της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών είναι οι σημερινοί κυβερνώντες τους και οι ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία. Και φυσικά η Γερμανία. Συγγνώμη οφείλουν να ζητήσουν αυτά τα κράτη και απ' όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η Σοβιετική Ενωση δεν είχε επιθετική πολιτική. Είχε πολιτική ειρήνης, πολιτική αποτροπής του πολέμου, γιατί, έχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν ενδιαφερόταν (το αντίθετο) για συμμετοχή στο ξαναμοίρασμα του κόσμου. Ενώ οι ιμπεριαλιστικές χώρες («δημοκρατικές» και μη) ήταν αυτές που προκάλεσαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και τον Α΄.
Οντας στόχος όλων, η Σοβιετική Ενωση αμύνθηκε. Διεξήγαγε δίκαιο αγώνα για την απελευθέρωση και του δικού της τμήματος που είχε κατακτηθεί και των άλλων χωρών. Και μόνη της έγραψε εποποιία, όντας σε συνθήκες καπιταλιστικής περικύκλωσης και προβοκάτσιας, απειλών και εκβιασμών, υπονόμευσης και πολεμικών επιθέσεων.
Πολύ καλά έκανε, λοιπόν, η Σοβιετική Ενωση και συνήψε το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ», που έχει προκαλέσει την υποκριτική λύσσα αστών και οπορτουνιστών. Να τι έγραψε ο φανατικός αντικομμουνιστής William L. Shirer στο βιβλίο του «Η άνοδος και η πτώσις του Γ΄ Ράιχ» (εκδόσεις «Αρσενίδη», τόμος Β΄, σελ. 199 - 200):
«Μετά δύο έτη, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλον εις την Ρωσίαν, κατά παραβίασιν του συμφώνου, ο Στάλιν θα εδικαιολόγει πάλιν την αισχράν συμφωνίαν του με τον Χίτλερ, η οποία επραγματοποιήθη όπισθεν της ράχεως των αγγλο- γαλλικών στρατιωτικών αποστολών, αι οποίαι είχον έλθει διά να διαπραγματευθούν εις την Μόσχαν. "Εξησφαλίσαμεν ειρήνην διά την χώραν μας δι' εν και ήμισυ έτος" εκαυχήθη εις μίαν εκπομπήν προς τον ρωσικόν λαόν την 3ην Ιουλίου 1941, "καθώς και μίαν ευκαιρίαν διά να προπαρασκευάσωμεν τας δυνάμεις μας προς άμυναν, εάν η φασιστική Γερμανία θα διεκινδύνευε να επιτεθή κατά της χώρας μας παραβαίνουσα το σύμφωνον. Τούτο υπήρξε σαφές κέρδος διά την χώραν μας και ζημία διά την φασιστικήν Γερμανίαν".
Αλλ' ήτο πράγματι; Το σημείον τούτο συνεζητήθη έκτοτε πολλάκις. Το ότι η αισχρά μυστική συμφωνία έδωσεν εις τον Στάλιν το ίδιον χρονικόν διάστημα διά ν' αναπνεύση, το οποίον ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Α΄ εξησφάλισεν από τον Ναπολέοντα το 1807 και ο Λένιν από τους Γερμανούς εις το Μπρεστ - Λιτόφσκ το 1917, ήτο προφανές. Εντός βραχέος χρονικού διαστήματος, αύτη έδωσεν επίσης εις την Σοβιετικήν Ενωσιν μίαν προκεχωρημένην αμυντικήν τοποθεσίαν εναντίον της Γερμανίας, πέραν των υφισταμένων ρωσικών συνόρων, συμπεριλαμβανομένων βάσεων εις τα Βαλτικά Κράτη και την Φινλανδίαν - εις βάρος των Πολωνών, των Λετονών, των Εσθονών και των Φινλανδών. Και το σημαντικότερον όλων, όπως η επίσημος σοβιετική Ιστορία της Διπλωματίας ετόνισε βραδύτερον, εξησφάλισε εις το Κρεμλίνον ότι, εάν η Ρωσία εδέχετο βραδύτερον επίθεσιν από την Γερμανίαν, αι Δυτικαί Δυνάμεις θα είχον ήδη ανεκκλήτως εμπλακεί εναντίον του Τρίτου Ράιχ και η Σοβιετική Ενωσις δε θ' ανθίστατο μόνη κατά της γερμανικής ισχύος, όπως είχε φοβηθεί ο Στάλιν καθ' όλον το θέρος του 1939. Ολ' αυτά είναι αναντιρρήτως αληθή».
Ο αισχρός Σίρερ είναι πιο ειλικρινής από τους σύγχρονους Αμερικανοευρωπαίους. Οι οποίοι «ξεχνάνε» τα γεγονότα.
Στις 12 του Μάρτη 1938 η Γερμανία ολοκλήρωσε την προσάρτηση της Αυστρίας. ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία θεώρησαν το γεγονός φυσικό, ζωτική ανάγκη της Γερμανίας!
Στις 29 και 30 του Σεπτέμβρη 1938 οι ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία παρέδωσαν στον Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία (Σύμφωνο Μονάχου). Και στις 14 του Σεπτέμβρη 1939 η Γερμανία την κατέλαβε ολόκληρη!
Στις 7 του Απρίλη 1939 η Ιταλία εισέβαλε στην Αλβανία και στις 8 την κατέλαβε ανενόχλητη!
Στις 31 του Μάρτη 1939 οι Βρετανία - Γαλλία δήλωσαν πως παρέχουν στην Πολωνία εγγυήσεις σε περίπτωση που θα δεχθεί απρόκλητη επίθεση. Μάλιστα, στις 19 του Μάη 1939 υπογράφτηκε γαλλοπολωνική στρατιωτική συμμαχία. Ενώ στις 25 του Αυγούστου 1939 η Βρετανία υπέγραψε με την Πολωνία «Σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας».
Τι απέγιναν αυτές οι Συμφωνίες και οι υποσχέσεις; Αποδείχθηκαν φούμαρα. Την 1η του Σεπτέμβρη 1939 η Γερμανία δημιούργησε μια προβοκάτσια και εισέβαλε στην Πολωνία! Και οι ΗΠΑ; Κήρυξαν στάση «ουδετερότητας»!! Και οι Αγγλογάλλοι; «Κήρυξαν» τον πόλεμο κατά της Γερμανίας, αλλά δεν τον έκαναν και στην πράξη!!! («παράξενος» πόλεμος»)... Επί περίπου ένα χρόνο τον είχαν κηρυγμένο, δίχως να τον διεξάγουν...
Και η κυβέρνηση της Πολωνίας; Αυτή διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ, έτοιμη και πρόθυμη να χτυπήσει μαζί του τη Σοβιετική Ενωση! Η συμφωνία χάλασε στο θέμα του Γκντανσκ, που ο Χίτλερ ζητούσε να προσαρτήσει, και στο «διάδρομο» στην Πομερανία. Τότε η αστική τάξη της Πολωνίας, για να προστατευθεί από τη Γερμανία, άρχισε να κάνει «Σύμφωνα» με τους Αγγλογάλλους, ενώ αρνήθηκε να κάνει «Σύμφωνο» με τη Σοβιετική Ενωση, όπως της ζητούσε, για κοινή πάλη κατά της χιτλερικής επιδρομής. Και τελικά την έπαθε τόσο από τους Γερμανούς, όσο και από τους Αγγλογάλλους...
Να προστεθεί και τούτο: Ενώ η βρετανική κυβέρνηση έκανε διαπραγματεύσεις με τη Σοβιετική Ενωση, υποτίθεται για αντιχιτλερική συμμαχία, ταυτόχρονα έκανε μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Χίτλερ, προτείνοντας τη σύναψη «Συμφώνου μη επίθεσης» και συμφωνίας για το μοίρασμα σφαιρών επιρροής, δηλαδή συμφωνίας πολύ πιο σημαντικής από την αγγλογερμανική ναυτική συμφωνία του 1935. Στις χώρες που θα μοίραζαν συμπεριλαμβανόταν και η Σοβιετική Ενωση, ενώ η Βρετανία συμφωνούσε να παραιτηθεί και από τις εγγυήσεις που είχε αναλάβει απέναντι στην Πολωνία, τις οποίες δεν τήρησε, όπως προαναφέρθηκε.
Τα «πανιά», επομένως, του Χίτλερ, να «καταβροχθίσει» και την Πολωνία, του τα φούσκωσαν οι «δημοκρατίες» των ΗΠΑ - Βρετανίας - Γαλλίας και όχι η Σοβιετική Ενωση, όπως ψευδέστατα γράφεται.
Και πριν προχωρήσουμε, χρειάζεται να θυμηθούμε εδώ ότι στις 22 του Μάρτη 1939, δηλαδή 5 μήνες προτού να γίνει το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ», η Γερμανία κατέλαβε τη λιθουανική πόλη Κλαϊπέντα, για το καθεστώς της οποίας ήταν εγγυήτριες δυνάμεις οι Βρετανία - Γαλλία!! Εννοείται πως και πάλι οι «εγγυήτριες» έκαναν τα στραβά μάτια...
Ακόμη: Στα τέλη του 1939 οι Αγγλογάλλοι (με την καλυμμένη βοήθεια της Γερμανίας) «έσπρωξαν» την κυβέρνηση της Φινλανδίας σε πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Εδιναν μάλιστα στη Φινλανδία άφθονο εξοπλισμό, ενώ ετοιμάζονταν να στείλουν και στρατό. Στο μεταξύ, η Φινλανδία νικήθηκε και το Μάρτη του 1940 υπέγραψε στη Μόσχα συνθήκη ειρήνης. Ετσι, τα σχέδια ματαιώθηκαν.