Το πιο απεχθές έγκλημα κατά της "δημοκρατίας"

Ο Julian Assange είναι ο διαβόητος δημιουργός του Wikileaks το οποίο ενέχεται, όπως κι αυτός, σ'  ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον σκανδαλώδη εγκλήματα που μπορεί κανείς να διαπράξει κατά της "δημοκρατίας" γενικά, ή ειδικά κατά της κυρίαρχης ιδεολογικής προκατάληψης που θεωρεί το δημοκρατικό αστικό καθεστώς ανώτατη και αξεπέραστη βαθμίδα πολιτικής εξέλιξης. Τουτέστιν,  το έγκλημά του είναι να έχει αποκαλύψει με αδιάσειστα στοιχεία πόσο εξωφρενικά εγκληματικό και σάπιο είναι το αστικό "δημοκρατικό" κράτος. 

Ο τρόπος με τον οποίο το "δημοκρατικό" κράτος αντιμετωπίζει τον "εγκληματία" Αssange είναι ήπιο παράδειγμα αυτής της εγκληματικότητας που το χαρακτηρίζει. Ο αστικός διεθνισμός και αλληλεγγύη φαίνεται από το πως αντιδρούν διάφορα κράτη, που σπεύδουν να συνεργαστούν και να συνεργήσουν, διαπράττοντας ό,τι αυθαιρεσία ή έγκλημα θεωρούν αναγκαίο για την υπεράσπιση του κράτους. Και φυσικά, η υπεράσπιση του κράτους περνά από το πεδίο υπεράσπισης της έννοιας που οι λαοί έχουν για την δημοκρατικότητα του. 

Σε αγαστή συνέργεια, το Ηνωμένο Βασίλειο η Σουηδία και πίσω τους οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει συνθήκες αναγκαστικού περιορισμού, φυλάκισης του Assange" στο κτίριο της πρεσβείας του Εκουαδόρ. Το βρετανικό κράτος "πολιορκεί" το κτίριο. Αν ο "δράστης" του εγκλήματος βγει από εκεί, θα συλληφθεί και θα παραδοθεί στην Σουηδία για να αντιμετωπίσει την κατηγορία του κοινού βιαστή. Κι αν αποδείξει εκεί πως δεν είναι ελέφαντας, τότε τον περιμένει παράδοση στις ΗΠΑ για να αντιμετωπίσει σοβαρότερες κατηγορίες σαν εχθρού της εθνικής (και όχι μόνο) ασφάλειας της χώρας και άλλες. Δηλαδή το αστικό κράτος έχει προδιαγράψει μια ζωή σε καταδίωξη, νομική δίωξη, αυθαίρετη κατάργηση της ελευθερίας κίνησης του ατόμου, κράτηση χωρίς δίκη, καταδίκη, και φυλάκιση, ενώ η ζωή του δεν έπαψε να απειλείται με πολιτική δολοφονία. 

Πρόσφατη δημοσιοποιήθηκε η απόφαση του OΗΕ που πάρθηκε μετά από προσφυγή του Assange  από τον Σεπτέμβρη του 2014, με την διαμαρτυρία του εναντίον της Μ. Βρετανίας και της Σουηδίας ότι υφίσταται αυθαίρετη κράτηση από αυτές και στέρηση της ελευθερίας του για "ένα απαράδεκτα μεγάλο χρονικό διάστημα". Ή επιτροπή του ΟΗΕ, εκδίκασε την προσφυγή του και αποφάνθηκε υπέρ του Assange. Μεταφράζω μέρος ενός ρεπορτάζ από το ΒΒC.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου χαρακτήρισε ως "γελοία" την  απόφαση της επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών που λέει πως πρέπει να  επιτραπεί στον Julian Assange να φύγει ελεύθερα, ενώ ο ιδρυτής του Wikileaks απαίτησε να γίνει σεβαστή η απόφαση.

Ο κ Assange - ο οποίος αντιμετωπίζει την έκδοσή του στη Σουηδία όπου κατηγορείται για βιασμό - μια κατηγορία την  οποία αρνείται - κατέφυγε συτην  πρεσβεία του Εκουαδόρ, στο Λονδίνο, ζητώντας άσυλο το 2012.
Η επιτροπή είπε ότι διατέλεσε «υπό κράτηση αυθαίρετα" και θα πρέπει να πάρει αποζημίωση.
Ο Philip Hammond απέρριψε την απόφαση, κατηγορώντας τον κ Assange για φυγοδικία. Ο κ Assange χαιρέτησε την απόφαση  ως «σημαντική νίκη», αλλά η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επέμεινε ότι η απόφαση δεν είναι νομικά δεσμευτική και η έκθεση «δεν αλλάζει τίποτα».
Ο 44χρονος Αυστραλός είχε αρχικά συλληφθεί στο Λονδίνο το 2010, στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε από τη Σουηδία για βιασμό και κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης.
Δύο χρόνια αργότερα, ενώ με εγγύηση, ζήτησε άσυλο μέσα στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Knightsbridge.
«Ιστορικής σημασίας»
Διαβάζοντας μια δήλωση μέσω σύνδεσης βίντεο από την πρεσβεία, ο κ Assange είπε ότι η γνωμοδότηση της επιτροπής ήταν «δικαίωση», προσθέτοντας: "Η νομιμότητα της κράτησής μου είναι τώρα ένα προαποφασισμένο θέμα νομολογίας"
Αργότερα μίλησε σε πλήθος από το μπαλκόνι της  πρεσβείας του Εκουαδόρ, χαρακτηρίζοντας την απόφαση ως «νίκη ιστορικής σημασίας".

O Edward Snowden, τον οποίο καταδιωκει επίσης η κυβέρνηση των ΗΠΑ με την κατηγορία της κατασκοπίας, έγραψε στο tweeter πως η απόκριση του Η.Β  και της Σουηδίας στην απόφαση του ΟΗΕ "συντάσσει άδεια σε κάθε δικτατορία να απορρίπτει αποφάσεις του ΟΗΕ". Το πρόβλημα είναι πως, είτε δημοκρατικό είτε δικτατορικό, το αστικό κράτος θυμάται τις αποφάσεις του ΟΗΕ μόνον όταν το συμφέρει.  Στη σημερινή φάση πολιτικής εξέλιξης της ανθρωπότητας, το αστικό κράτος στην ιμπεριαλιστική εκδοχή του, που σημαίνει οικονομική εκμετάλλευση και πολιτική επικυριαρχία άλλων κρατών, δικτατορικών και "δημοκρατικών ", γράφει το διεθνή νόμο εκεί που δεν πιάνει μελάνι... 

Και αυτή η κατάφωρη απαξίωση του διεθνούς νόμου από τον ιμπεριαλισμό είναι αναγκαίο και πολύ αποτελεσματικότερο να γίνεται από μια χώρα με μακρά, αδιάκοπη, και δοκιμασμένη "δημοκρατική" παράδοση. Πως αλλιώς θα μπορούσε να ονομάζει τις σύγχρονες σταυροφορίες του ο ιμπεριαλισμός, αν όχι πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, ή πόλεμο υπέρ της δημοκρατίας και για υπεράσπιση των δικαιωμάτων που αυτή υποτίθεται παρέχει; 

Αυτό που έκανε ο Assange είναι να τσακίσει ή να κάνει ζημιά στο άλλοθι του ιμπεριαλισμού, ή στην αξίωση του να θεωρούν όλοι ανώτατη βαθμίδα πολιτισμού την κοινοβουλευτική του δημοκρατία. Υπονόμευσε την κυρίαρχη ιδεολογική παραίσθηση που βλέπει την δημοκρατία ως a priori αθώα.

Τέλος, όχι! Δεν καταφέρομαι κατά της δημοκρατίας γενικά κι αόριστα εδώ. Επισημαίνω μόνο πως η έννοια "δημοκρατία" έχει πάψει να μπορεί να ανέχεται την προσθήκη "αστική"...

... για να είναι γνήσια.

Άφησε το νερό να κυλάει...

Βαδίζοντας σ' ένα μονοπάτι προς το κτήμα ενός φίλου, όπου κανονίσαμε να βρεθούμε από κοντά για λίγο, περνώ δίπλα από μια στέρνα. Την θυμάμαι από πιτσιρικάς, όταν εγώ με τον φίλο μου κόβαμε φύλλα από κολοκάσι, τα τυλίγαμε σε κωνικό σχήμα και το χρησιμοποιούσαμε σαν κούπα για να πιούμε νερό απ' αυτήν την στέρνα.  Το νερό ήταν πεντακάθαρο, καθώς ανανεωνόταν από μια πηγή κάτω απ' την επιφάνειά του στη στέρνα, κι η υπερχείλιση του έρεε σ' ένα μικρό ρυάκι που κατέληγε στον ποταμό. Εμείς δεν κάναμε κάτι διαφορετικό απ' αυτό που έκαναν ο παππούδες μας  κι ο προπάππους των πατεράδων τους. Τώρα, κι έχοντας διανύσει απόσταση μιας γενιάς από τότε, από το μειωμένο νερό που έχει απομείνει στη στέρνα θα δίσταζε να πιει και νερόφιδο.

Δεύτερες Σκέψεις

Δεν διαθέτει ερωτογενές σπέος στο ανεπαίσθητα δονούμενο σώμα της, μα αναγνωρίζει την επαφή μας, υπακούει στην λέξη που είναι κοινό μυστικό μας και σύνθημα, και μου ανοίγεται προσφέροντας σαν δέλεαρ επιλογές άλλων σε αμφίεση αντικειμένου ενδογενούς επιθυμίας - και είναι αυτή  η συσκευή στα χέρια μου, που με γειώνει σαν πολίτη της μητρόπολης. Στο επίπεδο των ματιών μου, η οθόνη που είναι και κάμερα με παρακολουθεί κι όταν δοκιμάζω να κοιτάξω αλλού, κι όταν βγαίνω στο δρόμο για να επιβεβαιώσω πώς έχω ήδη  υποκύψει σε άρρητη απαγόρευση, και με σακατεμένη τη ματιά μου δεν αναζητώ αυτό που έχω χάσει στα μάτια άλλων. Είμαι ορατός μα κανείς δεν με βλέπει εκτός απ' την μηχανή με μάτια παντού που ανανεώνει την ανόργανη μνήμη της με δεδομένα μου, χρήσιμα μόνο σαν εγγύηση του πόσο αδιάφορο της είναι το πώς ή αν διατηρούμαι  εν ζωή.  

Σε μια παύλα που παριστάνει την ανάπαυλα,  παρηγορούμαι. 

Προς στιγμήν, καρφωμένος πολλαπλά στην πλάτη, με το υπέρβαρο σώμα μου οριζόντια  ξαπλωμένο σε στρώμα από πρόκες, έχοντας ένα διαβατήριο στην τσέπη που δεν μαρτυρά την πλήρη απώλεια οποιασδήποτε ταυτότητας, εκτός απ' την μείωση μου σε μια γενετική  υπογραφή που μου επιβλήθηκε πριν ακόμα γεννηθώ, έχω δοσμένη την υπόσχεση: μετατρέποντας τον άβολα βιολογικό τόπο που συμπίπτει με την σκιά μου σε μικρότερη απ' την φαντασία ή την ψευδαίσθησή μου  ιπτάμενη προκρούστεια κλίνη, και εισερχόμενος σε άλλο δώμα του παραπραγματικού κόσμου, θα αντικρίσω παρόμοια σημάδια ύπαρξης κοινωνικής ζωής. Απορροφούμαι, λοιπόν, από την πιθανότητα να φορέσω μιά ή περισσότερες μάσκες, καμία από τις οποίες δεν μπορεί ποτέ πραγματικά να μου ανήκει. Κι αυτό δεν το γνωρίζω μονάχα εγώ, αλλά κι οι άλλοι που αντιλαμβάνονται την παρουσία του ομοιώματος μου χωρίς φυσικά ποτέ να με συναντούν  εκεί,  πίσω απ' τις χαμογελαστές ή βλοσυρές μάσκες τους και μέσω ανταλλαγής  ελαφριών ή βαρέων φορτίων λέξεων μεταφερόμενων στην ράχη των ψευδωνύμων μας.  Ο καθένας χρησιμοποιεί σαν πήχη το δικό του δράμα για να υπολογίσει την εγγύτητα που είναι συνάμα κι η αμείωτη απόσταση μας - το αγεφύρωτο χάσμα μέσα στο οποίο κινούμαστε σαν εκκρεμή που νομίζουν ότι δεν υπακούν σε διατεταγμένες εντοπισμού τους. 

Τίποτε δεν είναι πιο νεφελώδες και συνάμα πιο διαφανές απ' αυτό το παίγνιο. Τουλάχιστον μπορώ να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό όταν το κράτος διαπερνά τους  αμφιβληστροειδείς μου χωρίς να μου δίνει λογαριασμό πόσο βαθιά εισβάλει;

 Παραλλαγή από εδάφιο στο  "Identity without the Person," (Nudities) του Giorgio Agamben, 

Image borrowed from here