Λίγη Ακόμα "Υπερηφάνεια" δεν Βλάπτει

Η παρεμβαση του Γιάννη Γκιόκα στη συζήτηση του «ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ» που  ψηφίστηκε προχτές στην βουλη, επί της αρχής, ήταν άψογη, ως προς το ξεσκέπασμα της γύμνιας αυτών που καταπατούν κάθε έννοια ανθρωπισμού και τώρα τάχα μου κόπτονται για ανθρώπινα δικαιώματα.. Αποτελεί θρασύτητα το ότι, όλες οι πολιτικές "πουτάνες στην ψυχή", και μέσα από το βούρκο της παντελούς  ηθικής και παρακμιακής κατάρρευσης που κολυμπούν,  θέλουν να δώσουν μαθήματα πολιτικής αγωγής στο " ηθικά συντηριτικό " ΚΚΕ! Την παραθέτω παρακάτω (απο τον Ριζοσπάστη), επικροτώντας όλα όσα λέει ο Γκιόκας κριτικάροντας αυτό που παίζεται από  κυβέρνηση αντιπολίτευση.

Πλην όμως, μια ένσταση εδώ. Η θέση του ΚΚΕ, που θεωρώ ότι συνιστά και την κύρια αιχμή της συνολικής  διαφωνίας του με το "σύμφωνο", νομίζω πως φανερώνει υιοθέτηση μιας αστικής, ουσιαστικά συντηρητικής αντίληψης της οικογένειας σαν πυρήνα αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.  Συνάμα, η διαφωνία του κόμματος μάλλον βασίζεται στην άποψη (διότι δεν πρόκειται  για μιαν απόλυτα τεκμηριωμένη επιστημονικά θέση) οτι "Ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ατομική, ιδιωτική υπόθεση, ενώ η οικογένεια είναι κοινωνική σχέση και βασικά θεσμός προστασίας των παιδιών».

Κατ' αρχήν τι εννοεί με τον γενικό αλλά χωρίς ουσιαστικό νόημα αφορισμό ότι "ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ατομική, ιδιωτική υπόθεση"; Αν εννοεί αυτό που λέει ο Γκιόκας μετά, ότι δηλαδη οι άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι είναι έτσι γιατί, υποτίθεται, "επιλέγουν έναν συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό", τότε αυτό είναι λάθος. Η ομοφυλοφυλία δεν είναι θέμα γούστου ή επιλογής. Αυτό είναι το πρώτο και στοιχειώδες. Υπάρχει εδώ μία (παραπάνω από εικοσαετής) αντιγνωμία στον επιστημονικό κόσμο ως προς το αν η ομοφυλοφιλία έχει βιολογικής κυριως γενεσιουργό αιτία - συγκεκριμένα  αν είναι αποτέλεσμα της σύνθεσης των χρωμοσωμάτων. Σαν αποτέλεσμα νέας έρευνας, φαίνεται να κερδίζει έδαφος η θέση ότι όντως είναι. Μα και σαν ψυχολογικό φαινόμενο να το βλέπει κάποιος, ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν μπορει να μειώνεται σε θέμα γούστου ή επιλογής  - αυτό πια είναι χοντράδα... Από κει και πέρα πιστεύω πως η θέση του κόμματος δεν θα κινδύνευε να χαρακτηριστεί ομοφοβική αν ξεκάθαρα έλεγε ότι επειδή δεν υπάρχει ένδειξη ότι, στις σημερινές κοινωνικες συνθήκες, το να μεγαλώνει ένα παιδί σε μια ομοφύλου είδους οικογένεια δεν θα το επηρρεάσει δυσμενώς στη εξέλιξη του, δεν παίρνει θέση υπέρ. Σε μια τέτοια περίπτωση θα προτιμούσα ενα ειλικρινή αγνωστικισμό από μια απόλυτη κι απαίδευτη " άποψη".

Όσο για τη θέση ότι ότι "η οικογένεια είναι κοινωνική σχέση και βασικά θεσμός προστασίας των παιδιών", ας την κρίνει ο αναγνώστης -  με ξενίζει η ασάφειά της, όμως. Για τι είδους οικογένεια μιλάμε; Σαν θεσμός αλλάζει ανάλογα με το ποιό είναι το οικονομικο-κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο η οικογένεια εξελίσσεται. Άραγε η οικογένεια στον κομμουνισμό θα είναι η ίδια μ' αυτήν στον καπιταλισμό;.... Όντως, βασική σχέση και κύτταρο του καπιταλιστικού οργανισμού η οικογένεια σίγουρα είναι. Το αν είναι και "θεσμός προστασίας των παιδιών" δεν βλέπω με τί τροπο, δεν θεωρώ αυτονόητο κι αυταπόδεικτο το πώς αυτό εξαρτάται από την ταύτιση της οικογένειας με το αρχέτυπο πατέρα και μητέρας σε ετεροφυλόφιλη σχέση. Πολλά παιδιά σήμερα μεγαλώνουν με έναν γονιό (που συχνά συμβαίνει να είναι γκαίυ ή λεσβία), με γιαγιά ή παπού, υιοθετημένα, ή και σε ορφανοτροφείο. Από πού ομως προέκυψε ότι το παιδί που δεν μεγαλώνει με γονείς ένα ζευγάρι ετεροφυλόφιλων βρίσκεται σε πάντα δυσμενέστερη θέση (διότι αυτό υπονοείται με αυτή τη θέση ή στάση), και από πού βγαίνει το υποτιθέμενο συμπέρασμα πως αν ισχύει αυτό (η συσμενέστερη θέση παιδιών που μεγαλώνουν έξω από το πλαίσιο της συμβατικής οικογένειας) ο λόγος είναι ακραιφνώς ότι το παιδί στερείται  ετερόφυλων γονέων;
Τέλος πάντων,

... είναι ενθαρρυντικό  ότι υποχωρεί η ομοφοβία στη χώρα μας. Και είναι σημαντικό ότι όλο  και πιότεροι, νέοι άνθρωποι κυρίως, όχι μόνο δεν είναι ομοφοβικοί αλλά, ιδιέταιρα νέοι κομμουνιστές, δείχνουν και διάθεση να μη ανέχονται την ομοφοβία.
Ένα πολύ καλό κείμενο στο θέμα θα βρεις στο ιστολογιο Αμπελοφιλοσοφίες https://poexania.wordpress.com/2015/12/18/περί-δικαιωμάτων-των-lgbt-μερικές-σκέψει/
Πολυ ενδιαφέροντα επίσης τα κείμενα (και ο σχολιασμός) στο σφυροδρέπανο 

http://sfyrodrepano.blogspot.co.uk/2015/12/blog-post_23.html
http://sfyrodrepano.blogspot.co.uk/2015/12/blog-post_17.html

Η παρέμβαση Γκιοκα από το χτεσινό Ρίζο.
Ο ειδικός αγορητής του ΚΚΕ, Γιάννης Γκιόκας, στην αρχή της ομιλίας του σημείωσε τα εξής:
«Από τη μια μεριά, η κυβέρνηση στην κυριολεξία τσακίζει ό,τι έχει απομείνει από κοινωνικά, εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα και, από την άλλη μεριά, εμφανίζεται υποκριτικά ως υπερασπιστής δικαιωμάτων συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, στην πραγματικότητα όμως υπηρετώντας άλλους στόχους. Αυτό ακριβώς κάνει και το σημερινό νομοσχέδιο.
Θέσαμε στην Επιτροπή - και το θέτουμε ξανά - το εξής απλό ερώτημα: Αυτοί οι άνθρωποι που λέτε ότι υπερασπίζεστε μέσα από το νομοσχέδιο, αυτοί οι άνθρωποι που έχουν επιλέξει έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό, που έχουν επιλέξει μια συγκεκριμένη μορφή συμβίωσης, εξαιρούνται της επίθεσης την οποία έχετε εξαπολύσει συνολικά στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα; Οχι. Η μεγάλη πλειοψηφία και αυτών των ανθρώπων υφίσταται τις συνέπειες αυτής της πολιτικής, όπως φυσικά και όλοι οι υπόλοιποι.
Μιλήσατε για τις συντάξεις, παραδείγματος χάρη, να δοθεί το δικαίωμα της σύνταξης σε όσους συμβιώνουν. Ποιας σύνταξης, αλήθεια; Της σύνταξης η οποία μετατρέπεται σε επίδομα πτωχοκομείου; Που μπαίνουν όρια και προϋποθέσεις και ουσιαστικά η αξιοπρεπής σύνταξη γίνεται όνειρο άπιαστο για τη μεγάλη πλειοψηφία των σημερινών εργαζομένων; Των συντάξεων χηρείας, εκ των οποίων οι μισές έχουν ήδη καταργηθεί και για τις άλλες μισές δρομολογείται η κατάργησή τους;
Μιλήσατε για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ειπώθηκε, μάλιστα, ως επιχείρημα υπέρ του συμφώνου συμβίωσης για ποιο λόγο, λέει, κάποιος που συμβιώνει με κάποιον άλλο, που μπορεί να είναι άνεργος, να μην μπορεί να τον ασφαλίσει, προκειμένου αυτός να έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Και είπαμε ότι αυτή η λογικοφανής, προοδευτικοφανής άποψη κρύβει μια βαθιά αντιδραστική αντίληψη, ότι κάποιος για να έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη πρέπει να είναι ασφαλισμένος, ενώ θα έπρεπε το δικαίωμα σε δημόσια, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη να είναι καθολικό, να δίνεται σε όλους, ανεξάρτητα αν κάποιος είναι ασφαλισμένος ή ανασφάλιστος, ανεξάρτητα αν κάποιος είναι εργαζόμενος ή άνεργος, αν θέλετε, ανεξάρτητα αν κάποιος είναι παντρεμένος, συμβιώνει με κάποιον, ή όχι.
Το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη πρέπει να είναι καθολικό, για όλους, δημόσιο, δωρεάν και για υψηλού επιπέδου παροχές Υγείας, όταν μάλιστα ξέρετε πάρα πολύ καλά - και το ξέρουμε όλοι - ότι σήμερα υπάρχουν οικογένειες, υπάρχουν γυναίκες βασικά, οι οποίες παραμένουν σε μια σχέση που δεν τους καλύπτει σωματικά, πνευματικά, ψυχικά, που μπορεί να είναι και βίαιη αυτή η σχέση, επειδή δεν έχουν τη δυνατότητα, δεν μπορούν, να ζήσουν μόνες τους. `Η υπάρχουν - το αντίθετο - ζευγάρια που βγάζουν εικονικό διαζύγιο για να μπορούν να υπαχθούν σε κάποια διάταξη νόμου, σε σχέση με τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά».
Ο αγορητής του ΚΚΕ σημείωσε ότι σχετικά με την επίλυση μιας σειράς ζητημάτων, όπως κληρονομικά ζητήματα, ή για να λαμβάνει κάποιος γνώση για ζητήματα υγείας που αφορούν κάποιον άλλο, υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστούν στο πλαίσιο ιδιωτικών συμφωνητικών, στο πλαίσιο της διαθήκης και αναγκαίων τροποποιήσεων που πρέπει να γίνουν στον αστικό κώδικα.
Επισήμανε ότι ο στόχος της κυβέρνησης είναι, όμως, άλλος, «η θεσμική αναγνώριση οικογένειας, συμπεριλαμβανομένης σε μια πορεία και της απόκτησης παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Εκεί είναι η δική μας διαφωνία. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι ατομική, ιδιωτική υπόθεση, ενώ η οικογένεια είναι κοινωνική σχέση και βασικά θεσμός προστασίας των παιδιών». Ξεκαθάρισε ότι «ούτε καταδικάζουμε ούτε στιγματίζουμε ανθρώπους, οι οποίοι επιλέγουν έναν συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό. Στεκόμαστε απέναντι σε όσους και όσες προβαίνουν σε πρακτικές συμπεριφορές, σε προσβολές σε βάρος αυτών των ανθρώπων», όμως «θεωρούμε ότι ο ομόφυλος σεξουαλικός προσανατολισμός ή η συμβίωση από μόνη της δεν γεννά κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία ανάγονται στην οικογένεια και κυρίως στην προστασία των παιδιών, τα οποία βιολογικά είναι αποτέλεσμα της σχέσης άντρα και γυναίκας».
«Στη συμβίωση των ομόφυλων ζευγαριών αντικειμενικά το παιδί έχει παραποιημένη, ανορθολογική αντίληψη αυτής της βιολογικής σχέσης».
Σημείωσε ότι μπορεί το νομοσχέδιο να μην εισάγει την υιοθεσία παιδιών, όμως με τις διατάξεις του ανοίγει το δρόμο. «Ο λόγος που δεν το φέρνετε ακόμη είναι γιατί δεν υπάρχει εξοικείωση από τη μεριά του λαού σε σχέση μ' αυτό το ζήτημα».
Πρόσθεσε ότι «ο πολιτικός γάμος πρέπει να είναι η μοναδική υποχρεωτική μορφή γάμου και όποιος θέλει ας κάνει και θρησκευτικό γάμο». «Ομως, απ' τη μια μεριά ξιφουλκείτε - και δικαίως - απέναντι σε απαράδεκτες τοποθετήσεις εκπροσώπων της Εκκλησίας, αλλά την υποχρεωτικότητα του πολιτικού γάμου, που στο κάτω κάτω είναι και ένας εκσυγχρονισμός που έχει γίνει εδώ και δεκαετίες σε άλλα κράτη, δεν την ακουμπάτε».
Αναφερόμενος στο τσουβάλιασμα όσων καταψηφίζουν το νομοσχέδιο που επιχειρήθηκε από το ΠΑΣΟΚ, ο Γ. Γκιόκας επισήμανε: «Δεν πρόκειται να ξεπλυθείτε για τη θητεία σας ως ΠΑΣΟΚ στην αντιλαϊκή πολιτική, ψηφίζοντας ένα τέτοιο νομοσχέδιο ή θέτοντας πλαστές διαχωριστικές γραμμές συντηρητικότητας ή προοδευτισμού, ανάλογα με το πώς τοποθετείται κάθε πολιτική δύναμη στο συγκεκριμένο σχέδιο νόμου».
    

get over it (ή άστο ασχολίαστο καλύτερα...)



"όταν είδηση είναι ο χαβάς του καθενός", είπες;

για μερικές ειδήσεις ταιριάζει απόλυτα η παράφραση "εδώ ο κόσμος καίγεται κι ο βουλευτής χτενίζεται"

Χαρακτηριστικές δύο απο τις ειδήσεις που προβλήθηκαν σήμερα σαν κύριες απο τα διεθνή πρακτορεία:

Η πρώτη απο την Αγγλία:

«Στη Βρετανία, ένας από τους τρεις αντιπροέδρους της Βουλής των Κοινοτήτων συνελήφθη το Σάββατο με την κατηγορία ότι βίασε έναν άντρα και επιτέθηκε σεξουαλικά σε έναν άλλον, σύμφωνα με βρετανικά μέσα ενημέρωσης. Ο 55χρονος Νάιτζελ Εβανς, βουλευτής του Κόμματος του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον συνελήφθη και ανακρίθηκε για τις επιθέσεις εναντίον των δύο αντρών, περίπου 20 ετών. Σύμφωνα με το BBC ο κ. Εβανς αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση. Οι επιθέσεις για τις οποίες κατηγορείται ο Εβανς σημειώθηκαν από το 2009 ως τον περασμένο Μάρτιο στο χωριό Πέντλετον όπου βρίσκεται η κατοικία του».

Η δεύτερη απο την Ιταλία:

«Πολιτικό θέμα προέκυψε στην Ιταλία από τις δηλώσεις της υφυπουργού Ισότητας Μικέλα Μπιανκοφιόρε, στελέχους της κεντροδεξιάς. «Οι ομοφυλόφιλοι ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και για τίποτε άλλο. Για παράδειγμα, δεν εξέφρασαν αλληλεγγύη προς τους δυο καραμπινιέρους που τραυματίσθηκαν πριν από μια εβδομάδα έξω από την βουλή της Ρώμης, ούτε και προς τις γυναίκες που πέφτουν θύματα βιασμού», δήλωσε η Μπιανκοφιόρε σε συνεντεύξεις της σε μεγάλες ιταλικές εφημερίδες. Η 42χρονη Ιταλίδα βουλευτής θεωρεί επίσης ότι «τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων δεν είναι από τα προβλήματα που απασχολούν εντονότερα τους Ιταλούς». Μετά τις διαμαρτυρίες σειράς οργανώσεων που μάχονται για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, ο νέος πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα αποφάσισε να της αφαιρέσει τις αρμοδιότητες του υπουργείου Ισότητας και να «μετακινήσει» την Μπιανκοφιόρε στην διαχείριση της δημόσιας διοίκησης. Πολλοί αναλυτές υπογραμμίζουν ότι οι δηλώσεις της κεντροδεξιάς Ιταλίδας πολιτικού προκάλεσαν αρνητικές αντιδράσεις και σε μεγάλο μέρος της κεντροαριστερής παράταξης. Το κόμμα «Αριστερά και Ελευθερία» του περιφερειάρχη του Μπάρι, Νίκι Βέντολα, είχε καταγγείλει, πρόσφατα, και την έλλειψη κάθε αναφοράς στις προγραμματικές δηλώσεις του Λέτα στην αναγνώριση της μόνιμης συμβίωσης ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων ζευγαριών».

Με δεδομένη την αντίληψη των αστικών μέσων ενημέρωσης για το τι είναι είδηση, κάθε συνειρμός που σχετίζει αυτές τις ειδήσεις με τη σαπίλα του συστήματος ελέγχεται ως απαράδεκτος.

 απο 902 /ηφαιστος

****

Ένα μικρό σχόλιο μόνο

Στο πρώτο θέμα (βουλευτής του Καμερον... κτλ): ο βιασμός, ότι χαρακτηριστικά και να έχει, δεν αλλάζει από το να είναι βιασμός.

Το πρώτο λοιπόν θέμα δεν μπορεί να έχει τη σχέση που υπονοείται με το δεύτερο (γαμος ομοφυλόφιλων), εκτός κι αν αυτός που τα βάζει το ένα δίπλα στο άλλο πάσχει από ομοφοβία (δηλαδή εκτός κι αν θεωρεί ότι ο βιασμός άνδρα από άνδρα είναι το ίδιο με τον γάμο μεταξύ τους), την οποία καλύπτει κάτω από ειρωνεία ή σαχλό χιούμορ, του τύπου. «εδώ ο κόσμος καίγεται και το μουνί ο βουλευτης  χτενίζεται»

Αν αυτά είναι ανούσια θέματα, τότε γιατί τα σχολιάζεις; Αλλά αφού το σχολιάζεις, μήπως τουλάχιστον θα μπορούσες να το κάνεις σωστά; Όχι - αν δεν θεωρείς την ομοφοβία προβλημα. Είναι λοιπόν περιττό να σου πω: αν δεν μπορείς να σχολιάσεις ένα ζήτημα  χωρίς να δείξεις άγνοια, άστο ασχολίαστο,  «να πάρει ο διάολος…»

Μ

Αποκατάσταση της αλήθειας: Ομοφυλόφιλοι στην Κούβα και “στρατόπεδα συγκέντρωσης”

 

Παρακάτω ακολουθούν απαντήσεις, προς αποκατάσταση της αλήθειας που δίνει η Μαριέλα Κάστρο, σε διάφορα ερωτήματα που έχουν τεθεί κατά καιρούς γύρω από το θέμα των ομοφυλόφιλων στην Κούβα, της αντιμετώπισης τους και των λεγόμενων “στρατοπέδων συγκέντρωσης”.

 Η Μαριέλα Κάστρο Εσπίν έχει χειραφετηθεί από την κληρονομιά της οικογένειάς της. Ανιψιά του Φιντέλ Κάστρο, ιστορικού ηγέτη της κουβανικής επανάστασης, και κόρη του Ραούλ Κάστρο, σημερινού προέδρου της Κούβας, η Μαριέλα δεν έχει κερδίσει την διεθνή αναγνώριση χάρη στο όνομά της, αλλά από τη δράση της υπέρ του δικαιώματος στη σεξουαλική διαφορετικότητα.

 Διευθύντρια του Κέντρου Σεξουαλικής Εκπαίδευσης (CENESEX), κάτοχος Πτυχίου Ψυχολογίας και Παιδαγωγικής και μεταπτυχιακού διπλώματος στη σεξουαλικότητα, η Μαριέλα Κάστρο ανέλαβε την προστασία των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων, των τρανσέξουαλ και των λεσβιών και επέτρεψε τη κοινότητα αυτή από το να βρίσκεται στο περιθώριο, στο οποίο η κοινωνία την είχε τοποθετήσει.

 Η δράση του CENESEX έχει στεφθεί με επιτυχία. Από το 2007, η Κούβα γιορτάζει κάθε χρόνο στις 17 Μαΐου την ημέρα κατά της ομοφοβίας. Το κράτος προσφέρει δωρεάν τις επεμβάσεις για αλλαγή φύλου. Η Ομοφοβία έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας και το Υπουργείο Πολιτισμού είναι πλέον πρώτης τάξεως σύμμαχοι στον αγώνα για τα δικαιώματα όλων.

 Η Μαριέλα Κάστρο είναι σαν τη μητέρα της, Βίλμα Εσπίν. Έχει κληρονομήσει τόσο τη φυσική ομορφιά της αλλά και τον χαρακτήρα της. Πράγματι, όπως φαίνεται από συζητήσεις, δεν διστάζει σε καμία περίπτωση να επισημάνει τις αδικίες που διαπράχθηκαν στην Κούβα κατά το παρελθόν, ούτε να καταγγείλει θεσμικά εμπόδια που εξακολουθούν να υπάρχουν στην κοινωνία. Δεν αποφεύγει καμία ερώτηση και δεν επιβάλλει προϋποθέσεις για τον διάλογο.

Μαριέλα Κάστρο, ποια ήταν η κατάσταση των σεξουαλικών μειονοτήτων το 1959, μετά τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης;

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η κουβανική κοινωνία ήταν μια αντανάκλαση της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, κυρίως από τους ισπανούς. Η Κούβα είχε μια κουλτούρα, εξ ορισμού τότε, πατριαρχική, ομοφοβική, όπως όλες οι πατριαρχικές κοινωνίες. Εκείνη την εποχή, γενικά ο κόσμος ήταν πατριαρχικός και ομοφοβικός, χωρίς διάκριση, τόσο στις αναπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου.

 Ωστόσο, είναι περίεργο το γεγονός ότι η διαδικασία χειραφέτησης της Κουβανικής Επανάστασης, που σύμφωνα με το πολιτικό της πρόγραμμα για καταπολέμηση των ανισοτήτων, των διαφόρων μορφών διακρίσεων κατά των γυναικών, το ρατσισμό, και γενικά τη προσπάθεια της να εξαλείψει τις αδικίες,  φαίνεται να μην ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την τύχη των ομοφυλοφίλων και δεν τους θεωρούσε θύματα διακρίσεων κάθε είδους.

Για ποιους λόγους;

Η ομοφοβία ήταν κανόνας, ακόμη και μετά το θρίαμβο της Επανάστασης. ‘Επιρροή’ από δυτικές κουλτούρες με βάση την κυρίαρχη καθολική θρησκεία. Ιδρύθηκε με βάση τους πολιτιστικούς κώδικες άνδρας / γυναίκα.

 Η επανάσταση επέτρεψε ο λαός της Κούβας να επιτύχει την εθνική κυριαρχία και να θέσει υπό αμφισβήτηση πολλά, όπως την απαραίτητη προϋπόθεση παρθενίας των γυναικών για τον γάμο, την δυνατότητα διαζυγίου, τον αποκλεισμό των μονογονεϊκών οικογενειών και των ανύπαντρων γυναικών, και πολλά ακόμη, αλλά δεν υπήρξε ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση του προβλήματος της σεξουαλικής διαφορετικότητας.

Οπότε το να είσαι ομοφοβικός ήταν κάτι “φυσιολογικό”;

Η ομοφοβία ήταν ο κανόνας. Αυτό που θεωρούταν ως μη φυσιολογικό ήταν ο σεβασμός για όσους είχαν επιλέξει έναν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Αλλά και πάλι, δεν υπήρξε κάτι συγκεκριμένο στην Κούβα. Ήταν το ίδιο όπως και στον υπόλοιπο κόσμο. Η θεσμοθετημένη ομοφοβία στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης αντανακλούσε την πραγματικότητα της τότε εποχής σύμφωνα με την κουλτούρα. Η περιθωριοποίηση των ομοφυλοφίλων, η περιφρόνηση και η δυσφήμηση τους ήρθε φυσικά. Ήταν φυσιολογικό φαινόμενο τότε παντού το να υπάρχουν, για παράδειγμα, διακρίσεις στην αγορά εργασίας.

Στρατιωτικές Μονάδες για την ενίσχυση στην παραγωγή (UMAP)

Στη δεκαετία του 1960, μεταξύ 1965 και 1968, η κουβανική κυβέρνηση ανέπτυξε τις Στρατιωτικές Μονάδες για την ενίσχυση στην παραγωγή, UMAP, όπου οι ομοφυλόφιλοι είχαν ενσωματωθεί με τη βία. Θα μπορούσατε να μας μιλήσετε σχετικά με αυτό το σκοτεινό επεισόδιο της κουβανικής επανάστασης;

Πρώτον, πρέπει να σημειωθεί ότι οι UMAP απευθυνόταν σε όλο τον κόσμο, δηλαδή σε όλους τους άνδρες ηλικίας κατάλληλης για τη στρατιωτική τους θητεία, όχι μόνο για τους ομοφυλόφιλους. Η στρατιωτική θητεία ήταν υποχρεωτική για όλους τους νέους ενήλικες. Για κανέναν λόγω δεν ήταν αποκλειστικά για ομοφυλόφιλους. Κάποιοι μάλιστα μίλησαν και για στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους ομοφυλόφιλους. Δεν νομίζω ότι πρέπει να υπερβάλλουμε. Θα πρέπει να είμαστε πιστοί στην ιστορική αλήθεια. Επαναλαμβάνω, οι UMAP απευθυνόταν στους πάντες, εκτός από αυτούς που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν μια σταθερή δουλειά. Οι φοιτητές έπρεπε να βάλουν μια παρένθεση στην φοιτητική τους σταδιοδρομία για την στρατιωτική τους θητεία στις UMAP.

 Αξίζει να θυμηθούμε εδώ το πλαίσιο της εποχής. Η χώρα μας ήταν συνεχώς κάτω από την επίθεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρξε ο Κόλπος των Χοίρων τον Απρίλιο του 1961, η κρίση των πυραύλων το 1962, και οι ομάδες της CIA που πλήρωναν Κουβανούς εξόριστους να πολλαπλασιάζουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις τους. Βόμβες που εκρήγνυνται κάθε μέρα στην Κούβα. Σαμποτάζ σε σιδηροδρόμους. Επιθέσεις σε θέατρα με μπαζούκας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την πραγματικότητα. Ζούσαμε σε μια κατάσταση πολιορκίας. Παραστρατιωτικές ομάδες ήταν στα βουνά της επαρχίας Escambray και δολοφονούσαν αγρότες που υποστήριζαν την Επανάσταση, βασάνιζαν και εκτελούσαν νέους καθηγητές που είχαν προσχωρήσει στην εκστρατεία κατά του αναλφαβητισμού. Συνολικά, 3.478 Κουβανοί έχασαν τη ζωή τους λόγω της τρομοκρατίας κατά εκείνη τη χρονική στιγμή. Ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος, ήμασταν συνεχώς κάτω από διαρκείς επιθέσεις και η ταξική πάλη ήταν στο αποκορύφωμά της. Οι γαιοκτήμονες είχαν αντιδράσει πολύ βίαια για την εφαρμογή της αγροτικής μεταρρύθμισης και δεν ήταν διατεθειμένοι να χάσουν τη θέση τους, την εξουσία τους στην κοινωνία. Στη συνέχεια, υπήρξε μια γενική κινητοποίηση στην Κούβα γύρω από την υπεράσπιση του έθνους και οι UMAP γεννήθηκαν στο πλαίσιο αυτό, μέσω της στρατιωτικής θητείας.

Γιατί τότε λένε ότι στις UMAP υπήρχαν αυθαιρεσίες και διακρίσεις;

Υπάρχει ένας λόγος γι ‘αυτό. Επειδή όλοι πρέπει να συμμετάσχουν στην άμυνα της χώρας, περιθωριοποιημένες ομάδες, όπως οι χίπις, που έπρεπε να ενσωματωθούν στις UMAP, αλλά και τα παιδιά της αστικής τάξης που είχαν συνηθίσει σε μια ζωή με ελεύθερο χρόνο χωρίς εργασία, επειδή είχαν πόρους. Οπότε, ακόμη και ομάδες που ήταν αφοσιωμένες στη διαδικασία του κοινωνικού μετασχηματισμού που ξεκίνησε το 1959, οι οποίες όμως δεν συμμετείχαν και προτίμησαν τον ρόλο του παρατηρητή, οι UMAP έπρεπε να τις ενσωματώσουν και να εργαστούν σε εργοστάσια ή στη γεωργία. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καλή εικόνα για την κουβανική κοινωνία που τους απέρριψε για την έλλειψη συμμετοχής τους στην κατασκευή του νέου επαναστατικού έθνους, και θεωρούνται παράσιτα.

 Θυμάμαι στα νιάτα μου που είχα ακούσει κάποιες δυσάρεστες σκέψεις για μένα, για την σχέση της οικογένειά μου με τον Φιντέλ Κάστρο, για τον θείο μου, και τον Ραούλ Κάστρο, τον πατέρα μου. Κάποιοι είπαν: «Πρόκειται για μια Bitonga», δηλαδή «κόρη του μπαμπά», ένα πρόσωπο που απολαμβάνει μια προνομιακή θέση, η οποία δεν είχε τον ίδιο τρόπο ζωής με το υπόλοιπο της νεολαίας, με τους οικογενειακούς δεσμούς τους. Με έπιανε μια φοβερή οργή κάθε φορά που συνέβαινε αυτό και προσπάθούσα να κάνω ό, τι έκαναν οι άλλοι και απέρριπτα κάθε είδους προνόμια ή ευνοιοκρατία. Ποτέ δεν υπήρξα “Bitonga“, ήταν πολύ υποτιμητικό.

 Ο στρατός τότε UMAP δημιουργήθηκε για να υποστηρίξει τις διαδικασίες παραγωγής. Αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Το Υπουργείο Εσωτερικών είχε το καθήκον να ασχολείται με τις περιθωριοποιημένες ομάδες και τα «παράσιτα», να τους αναγνωρίζει και να τους εντάσσει στις UMAP με τη βία, επειδή η υπηρεσία ήταν υποχρεωτική. Η μέθοδος αυτή ήταν πολύ αυθαίρετη.

 Να θυμάστε ότι ο δρόμος προς τα εμπρός είχε αυθαιρεσίες και διακρίσεις. Υπήρχαν φωνές στην κουβανική κοινωνία που αντιτάχθηκαν σε αυτά τα μέτρα, συμπεριλαμβανομένης και της Ομοσπονδίας Γυναικών της Κούβας και πολλές άλλες προσωπικότητες.

Τι γίνεται με τους ομοφυλόφιλους; Πολλοί ήταν θύματα κακοποίησης στις UMAP.

Σε αυτή την ομοφοβική κοινωνία, στο πλαίσιο αυτό, τα ανδροπρεπή αρσενικά στην ηγεμονία, οι αρχές, δεν βρήκαν κανένα επάγγελμα στο οποίο θα μπορούσαν να ενσωματώσουν τους ομοφυλόφιλους και έτσι τους ενσωμάτωναν στις στρατιωτικές μονάδες UMAP για να γίνουν πραγματικοί “άνδρες”. Σε ορισμένες μονάδες UMAP, αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονταν όπως όλοι οι άλλοι και δεν ήταν θύματα διακρίσεων ενώ σε άλλες, που υπήρξε αυθαιρεσία, οι ομοφυλόφιλοι χωρίστηκαν άδικα από τους συνομηλίκους τους. Υπήρχε τότε η ομάδα των ομοφυλόφιλων και τραβεστί, η ομάδα των θρησκευτικών πιστών, η ομάδα των χίπις, κλπ. Δεχόταν σε καθημερινή βάση πειράγματα, δημόσια ταπείνωση, κλπ.. Με μια λέξη, η διάκριση που υπήρχε στην κουβανική κοινωνία έγινε πιο ζωντανή, πιο πικρή στις στρατιωτικές μονάδες UMAP, στον στρατό στην ουσία.

 Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαδικασία της δημιουργίας αυτών των ξεχωριστών ομάδων ήταν αυθαίρετη. Συνεπώς, αυτές οι μονάδες έκλεισαν τρία χρόνια αργότερα. Αλλά, επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά, η κατάσταση των ομοφυλοφίλων στον κόσμο ήταν παντού παρόμοια, σε μερικά μέρη πολύ χειρότερη. Αυτό προφανώς δεν δικαιολογεί τις διακρίσεις, σε όλες της περιπτώσεις, που οι ομοφυλόφιλοι έπεσαν θύματα.

Ποια ήταν η κατάσταση των σεξουαλικών μειονοτήτων στον υπόλοιπο κόσμο;

Υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη από έναν Αμερικανό ερευνητή που ονομάζεται Ντέιβιντ Κάρτερ για τα LGBT κινήματα στη Λατινική Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο.

Ποια ήταν η ευθύνη του Φιντέλ Κάστρο στη δημιουργία των UMAP;

 Ο Φιντέλ Κάστρο είναι σαν τον Δον Κιχώτη. Λάμβανε πάντα τις ευθύνες του ως ηγέτη της επαναστατικής διαδικασίας. Προς ενημέρωση σας, θεωρεί ότι θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για ό, τι συνέβη στην Κούβα, τόσο για τις θετικές όσο και για τις αρνητικές πλευρές. Είναι μια πολύ ειλικρινής στάση από μέρους του, αλλά νομίζω ότι δεν είναι δίκαιο, να αποδώσουμε την αποκλειστική ευθύνη σε αυτόν για τα αίσχη αυτά.

 Από την άλλη πλευρά, δεν είναι καν δίκαιο καθώς δεν προσεγγίζει την ιστορική αλήθεια. Ήταν μια εποχή που μια νέα κοινωνία προέκυψε με τη δημιουργία νέων θεσμών, στη μέση της επιθετικότητας, της προδοσίας, των απειλών, του θανάτου. Ο Φιντέλ Κάστρο ήταν θύμα περισσότερων από εξακοσίων αποπειρών δολοφονίας. Δεν θα μπορούσε να χειριστεί τα πάντα ο ίδιος αυτοπροσώπως, και ως εκ τούτου, είχε ήδη αναλάβει πολλά παραπάνω καθήκοντα.

Συγκεκριμένα, ποια είναι η σχέση μεταξύ Φιντέλ Κάστρο και UMAP;

Ο Φιντέλ Κάστρο δεν έπαιξε ρόλο στη δημιουργία των UMAP. Στην πραγματικότητα, ο μόνος δεσμός του Φιντέλ Κάστρο με τις UMAP ήταν όταν αποφάσισε να τις κλείσει, μετά από πολλές διαμαρτυρίες που προέρχονταν από την κοινωνία των πολιτών, και κατά την έρευνα που διεξήγαγε η διεύθυνση της πολιτικής των Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πολλές καταχρήσεις διαπράχθηκαν. Από εκείνη τη στιγμή, αποφασίστηκε να μην περιληφθούν οι ομοφυλόφιλοι στο στρατό για την πρόληψη των διακρίσεων σε ένα σώμα που χαρακτηρίζεται παντού σε όλο τον κόσμο από ομοφοβία, όχι μόνο στην Κούβα. Μπορείτε επίσης να απαντήσετε αυτό μετά ήταν μια νέα διάκριση απέναντί ​​τους, αλλά η προκατάληψη που υπήρχε, τον έκανε να πάρει την εν λόγω απόφαση.

Ποια ήταν η άποψη του πατέρα σας, Ραούλ Κάστρο;

 Έχω μιλήσει πολλές φορές για το θέμα αυτό με τον πατέρα μου και μου εξήγησε ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο να εξαλειφθεί, χωρίς να θίγει την εκπαιδευτική πολιτική. Επιπλέον, το στρατιωτικό σύμπαν εξακολουθεί να είναι πολύ “ανδροπρεπές” στην Κούβα σήμερα. Δυστυχώς, αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα και σήμερα, οι κοινωνίες ανά τον κόσμο απορρίπτουν κάθε τι το διαφορετικό. Φανταστείτε λοιπόν το πλαίσιο της δεκαετίας του 1960.

 Σε αυτό το πλαίσιο, το CENESEX ξεκίνησε ένα ερευνητικό πρόγραμμα για τις UMAP και συλλέγουμε μαρτυρίες από ανθρώπους που υπέστησαν αυτή την πολιτική.

  Salim Lamrani 

 Πηγή:  Sierra Maestra   / no borders society