Για το μπόι της προδοσίας...

μου λεει:

"Όσο ψηλά κι αν έχει στηθεί
Κοντή θα είναι...

Κι όσο μακρύ και νά ' ναι το σκοινί που κρέμεται  με τη θηλιά στην άκρη
Κοντό θα είναι 
Για το μπόι της προδοσίας"

ΒΑΤΡΑΧΟΙ

ΒΑΤΡΑΧΟΙ (αριστερά η κυβέρνηση και δεξιά η αντιπολίτευση): «Λαέ, με το δημοψήφισμα είπες ένα ξεκάθαρο και ηχηρό «μένουμε Ευρώπη»!

ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ: Λαέ, πάλι κοάσματα βατράχων ακούς...

μάχη μεταξύ placebo και nocebo".

Μου δίνουν από ένα χάπι. Ο ένας λέει το χάπι του άλλου είναι δηλητήριο, κι ο άλλος λέει πως μόνο το δικό του είναι φάρμακο. Ξεχνώ ποιανού είναι ποιο απ' τα δυό. Είν' ίδια κι απαράλλακτα.

Συμφώνησαν πως είμαι καταδικασμένος αν δεν πιω το χάπι. Έτσι κι αλλιώς χαμένος είμαι, σκέφτομαι. Και παίρνω απόφαση να παίξω Ρωσική Ρουλέτα παίρνοντας το ένα στα τυφλά.

Τότε μια κρύα φρίκη με καταλαμβάνει. Πήρα το χάπι το μοιραίο, λέω.  Ξαπλώνω κάτω με φρικτούς πόνους. Μετά μου έρχεται ή θεία έμπνευση να πάρω τ' άλλο γρήγορα, θα είναι το αντίδοτο.

Το παίρνω πανικόβλητος, και αρχίζει ο πόνος να υποχωρεί. Λέω, ένας απ' τους δύο ήθελε να με ξαποστείλει, μα ποιος νά 'ναι; Και ποιον να εμπιστευτώ, αν χρειαστώ να πάρω κι άλλη δόση;

Δεν είχα ιδέα πως τα χάπια τους δεν είχαν δραστικότητα. Μετά, τους άκουσα τυχαία να γελούν με κάποιο άλλο θύμα, λέγοντας οτι "η μάχη, ως συνήθως, θα δοθεί μεταξύ των placebo και nocebo".

☕☕

Image borrowed from here

λογικη ακινησίας ή κάτι άλλο; (σκεφτόμενος φωναχτά)

Αυτό που λες πως είναι η λογική ακινησίας

Αυτός λέει πως μάλλον είναι σχέση του 'εγώ κι εσύ'

Του λες κάνε το πιο λιανά

Και εξηγεί επαναλαμβάνοντας την κουβέντα σας:

οι φιλόσοφοι...

Αν οι φιλόσοφοι απλά παραλλάζουν την ερμηνεία του κόσμου, το προβλημα είναι οτι ερμηνεύοντας τις παραλλαγές της ερμηνείας, δεν ερμηνεύουμε κατ’ ανάγκη τον κόσμο.

****

image [variation of the theme by Gerald Grow]

Μετά από τόσους κατακλυσμούς...

Μετά από όλους αυτούς τους κατακλυσμούς, η παρακμή του πολιτισμού μας που με εξουθενώνει δεν οφείλεται  στο

 ότι εμφανίστηκαν βάνδαλοι σαν  νέοι  ευγενείς

 του πνεύματος, αλλά ότι  επιμένεις ακόμα

 στο  πατρικό καθήκον σου  να κατηχείς 

τα παιδιά σου να ζουν σαν

 δουλοπάροικοι στο 

ιδεολογικό τους

 τσιφλίκι.

Ο Θεός ήταν πάντα σκληρός με τους φτωχούς

La Mort de Marat, Jacques-Louis David

 

Μαρά: «Ο Θεός ήταν πάντα σκληρός με τους φτωχούς»

ισημερία

Δεν υπάρχει ισημερία, ουτε ηλιοστάσιο στην πολιτική.

Υπάρχει όμως το πολιτικό κεντρο που πρεσβεύει οτι παντα η μέρα είναι ίση με την νύχτα και οτι το σκοτάδι της πιο μεγαλης Δεκεμβριανης νύχτας είναι ίδιο με την λαμπρή ηλιοφάνεια της μεγαλύτερης  μέρας του Ιούνη.

Και τώρα δραστηριοποιείται  όπως η μύγα που   όταν μυρίζει ιδρώτα, αίμα, ή κοπρανα...

Για να ερθει ακόμα μια φορά να τραφεί στο πετσί σου και να μπάσει την τροφη σου...

Αλλά φταις κι εσύ, γιατί η πρωτη σου σκέψη όταν κάτι χαλάσει είναι πάντα να το επισκευάσεις ακόμα κι οταν είναι εντελώς άχρηστο πλεον. 

Όταν φτάσεις στο τέλος του σχοινιού σoυ

 (ποίηση απόγνωσης)

“When you're at the end of your rope, tie a knot and hold on” Theodore Roosevelt

"Όταν φτάσεις στο τέλος του σχοινιού σoυ, δέσε έναν κόμπο και κρατήσου" είπε ο Θεόδωρος.

Είναι μάταιο, λέω,

Το νέο πρόσωπο του Θεού μου

«Το νέο πρόσωπο του Θεού μου, όπως συχνά Σού 'γραψα, είναι ένας αργάτης που πεινάει, δουλέβει κ' εξανίσταται. `Ενας αργάτης που μυρίζει καπνό και κρασί, σκοτεινός, δυνατός, όλος επιθυμίες και δίψα εκδίκησης. Είναι σαν τους παλιούς ανατολίτες αρχηγούς με προβιές στα πόδια, με διπλό τσεκούρι στη δερματένια ζώνη, ένας Τσιγκισχάνος, που οδηγάει καινούργιες ράτσες που πεινούν και γκρεμίζει τα παλάτια και τα κελάρια των χορτασμένων κι αρπάζει τα χαρέμια των ανίκανων. Είναι σκληρός ο Θεός μου, όλος πάθος και θέληση, χωρίς συβιβασμούς, ανένδοτος. Η Γης τούτη είναι το χωράφι του, ουρανός και Γης είναι ένα». 

Νίκος Καζαντζάκης, 

[γράμμα προς την πρώτη του σύζυγο, Γαλάτεια] 

παράθεμα απο εδώ 

το ασυνείδητο του καπιταλισμού

Ο φασισμός είναι το ασυνείδητο του καπιταλισμού

Οι κρυφές, απωθημένες επιθυμίες του

Το όνειρο της αποκτηνωμένης μάζας που εκφράζει ευχή αυτοκαταστροφής

Η μικρότητα των μικροαστών σε κατάσταση υπνοβασίας που κάνει στριπτίζ 

Ο μαύρος λαγός απ’ το καπέλο του χρηματιστή που παίζει με οφθαλμαπάτη

παραλλαγή από διάλογο με τον Καραγκιόζη.

- Ο Ριζοσπάστης έχει ξύλινη γλώσσα…

- τον διαβάζεις το Ριζοσπάστη;

- όχι βέβαια. Ποτέ!

- μα αφού δεν τον διαβάζεις ποτέ, πως λες πως έχει ξύλινη γλώσσα; 

Διάβασε τον   πρώτα  και  μετά πες μου τι γλώσσα έχει…

- γιατί; άμα τον διάβαζα θ’ άλλαζε γλώσσα;

- δηλαδή, άμα άλλαζε γλώσσα θα τον διάβαζες;

- όχι!

- Ε, άμε στο διάολο και παράτα μας τότε.   

Ποιος μιμείται καλύτερα;

 

 Η γελειογραφια του Ηλία Μακρή (πηγή εδώ) 

εικονογραφεί αυτο που είπα στο αρθρο ‘Η του Δημοσθένους μετενσάρκωσις’ 

 

(δές επίσης σφυροδρεπανο). 

Quechua Song

Jan Garbarek & The Hilliard Ensemble - Quechua Song (HQ)

Traditionally, Quechua identity is locally oriented and inseparably linked in each case with the established economic system. It is based on agriculture in the lower altitude regions, and on pastoral farming in the higher regions of the Puna. The typical Andean community extends over several altitude ranges and thus includes the cultivation of a variety of arable crops and/or livestock. The land is usually owned by the local community (ayllu) and is either cultivated jointly or redistributed annually.
 [...]
This disrupted traditional Quechua and Aymara culture based on communal ownership
 [...]
Up to the present time Quechuas continue to be victims of political conflicts and ethnic persecution. In the Peruvian civil war of the 1980s between the government and Sendero Luminoso about three quarters of the estimated 70,000 death toll were Quechuas, whereas the war parties were without exception whites and mestizos

 

Απο wikipedia

μόνο όταν το δω με τα μάτια μου…

  Caravaggio The Incredulity of Saint Thomas

"Θα το πιστέψω μόνο όταν το δω με τα μάτια μου… αλλά και τότε όχι χωρίς μια δόση καχυποψίας… (μας απατούν και τα φαινόμενα κάπου-κάπου)".

Με την ευκαιρία: Ευχές σε φίλους και εχθρούς.

Είθε το παράδειγμα του Ιησού, που διέλυσε τις πραμάτειες των εμπόρων μπροστά στον ναό, λέγοντας  «δεν θα κάνω το σπίτι του πατέρα μου φωλιά ληστών», να μας φωτίσει.

Παραλλαγές του Ταο

Η κίνηση είναι ο θάνατος της αδράνειας

Ο θάνατος είναι το απόλυτα δικτατορικό κράτος στο οποίο τίποτε δεν κινείται

Το κράτος είναι ο θάνατος της ικανότητας να σβήνεις από το πρόσωπο της γης και να αναδύεσαι με άλλο πρόσωπο

Το άτομο με την θρησκόληπτη αφοσίωση στον Χ- ισμό, που όμως δεν καταλαβαίνει την γλώσσα του Χ, νομίζει πως είναι ανώτερο από τον άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Χ-ισμό αλλά καταλαβαίνει τον Χ και του μοιάζει σαν να ’ταν  μετενσάρκωση του.

Μόνο οι νεκροί δεν ξέρουν απολύτως τίποτε, όλοι οι υπόλοιποι κάτι ξέρουν, αλλά είναι πάντα λίγο…

Γι αυτό, το να ξέρεις λίγο και να νομίζεις ότι ξέρεις πολλά είναι ασθένεια  

Το να ξέρεις λίγο με επίγνωση ότι είναι λιγότερο απο σταγόνα στον ωκεανό είναι κατόρθωμα…

Το να μην ξέρεις τι ξέρεις και να νομίζεις ότι γνωρίζεις τα πάντα είναι τρέλα.

Μ

Προσωπικά ρητά

Ρητό 1

Απέφευγε να μαθαίνεις από ανθρώπους, που βλέπεις ότι συστηματικά, αποφεύγουν να μαθαίνουν κάτι καινούριο οι ίδιοι.

Ρητό 2

Απέφευγε την σκέψη των ανθρώπων, που δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο στο επίπεδο της επαναλαμβανόμενης περιγραφής για τη ζωή και τη μάθηση, και όχι στο επίπεδο της πίστης, πως η ζωή και η μάθηση είναι μετασχηματιστικά στοιχεία της ζωής και της μάθησης.

Ρητό 3

Απέφευγε την σκέψη των ανθρώπων που σου προκαλεί ανία, και όχι την διάθεση να στραφείς ενεργητικά προς τον εαυτό σου και τον κόσμο.

 απο disdaimona

Ελάτε ρε να σας πω εγώ. Ελάτε ρε, που είναι η γενιά του 40 (Ιερισσός)

"Ελάτε ρε να σας πω εγώ. Ελάτε ρε, που είναι η γενιά του 40..."

Καλά τα λες γιαγιά, και γεια στο κουράγιο σου.

Τούτες οι γενιές όμως πρέπει να μάθουν ότι πίσω από το «σιδηρούν προσωπείον» των οργάνων της «τάξης», υπάρχει μια άλλη τάξη, η τάξη των αστών που μιλά ελληνικά, και δίπλα από αυτούς οι φίλοι, σύμμαχοι, προστάτες, νταβατζήδες τους που μιλούν άλλη γλώσσα. Αυτούς κι αν πρέπει "να φάει το μαύρο φίδι".

Μ

Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους...

« Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους , που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους , που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σε ολόκληρη την ζωή τους , επειδή από τότε που ήταν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιο είναι το καλό , πάντοτε το ήξεραν. Για τους άλλους έχουν την αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο. Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δεν μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου , δεν την βρήκα ούτε από τον πατέρα μου ούτε από την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ότι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά , ότι ξέρω το έχω με δικές μου δαπάνες . Δεν έχω ούτε και μία έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας , του άγχους , του ιδρώτα , της οδυνηρής εμπειρίας. Έτσι νοιώθω σεβασμό γι αυτούς που δεν ξέρουν , γι αυτούς που ψάχνουν , που ψηλαφούν , που σκοντάφτουν. Για εκείνους που η αλήθεια τους είναι εύκολη , αυθόρμητη , αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιο θαυμασμό , αλλά ομολογώ , πολύ λίγο ενδιαφέρον». Λουί Αραγκόν

μας άλλαξαν και μας βούλιαξαν

Ο πλέον ηλίθιος μιας δυναστείας απατεώνων είχε πει το περίφημο «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».

Αρνηθήκαμε ν΄ αλλάξουμε και βάλθηκαν να μας αλλάξουν αυτοί με το ζόρι.

Στην πορεία μας άλλαξαν τα φώτα και μας βούλιαξαν οικονομικά, ηθικά, πολιτιστικά. Τώρα ήρθε και η θεομηνία να μας βουλιάξει κυριολεκτικά και πολλοί δεν μπορούν τίποτε πια ν' αλλάξουν… εννοώ, δεν έχουν ν’ αλλάξουν βουλιαγμένα έπιπλα, κουζίνα ψυγείο, σπίτι… δεν έχουν ν΄ αλλάξουν ούτε τα βρεμένα ρούχα τους…

Και κάνει κρύο... και το κρύο είναι πιο έντονο όταν πεινάς…

Πώς να του πεις «μην απελπίζεσαι»;