Όταν η σαπρία γράφει ιστορία..

Μέχρι χτες  εκφωνούσε της απελευθέρωσής σου  Θούριους
Τώρα, με ρότα για το σκλαβοπάζαρο, στη γέφυρα  τον είδες 
Κρατάει το πηδάλιο σκάφους κι αρμενίζει με ανέμους ούριους 
Κι εσύ στ' αμπάρι, δούλε, το εμπόρευμα  δεμένο μ' αλυσίδες 

Ξέρει πολλά. Τον «μάταιο αγώνα» σου ο ίδιος θα αποτιμήσει
Θ' ακούς για λάθη - τακτικές, στρατηγικές - την ίδια φλυαρία 
Και μέχρι η στερνή σου γνώση τα θολά τα μάτια σου ν' ανοίξει
Αυτός που σε πουλά θα ξαναγράφει και την ιστορία...

[Μία πολύ ευγενικά δοσμένη φράση που με εντυπωσίασε στο παρακάτω άρθρο (διαβάστε το!) ήταν αυτή:  «... ο Θανάσης Καρτερός, ο οποίος στο διάλειμμα των άρθρων δικαιολόγησης της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, "νομιμοποιείται" ως τιμητής του κομμουνιστικού κινήματος...»

Μιλάμε για θράσος απαράμιλλο...]

***

Η διαστρέβλωση της ιστορικής πορείας του ΚΚΕ στην υπηρεσία της αστικής εξουσίας

Του Κώστα ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 12 Μάρτη 2017

Την Κυριακή 5 Μάρτη, κυκλοφόρησε ένθετο της εφημερίδας «Documento», με τίτλο «Ζαχαριάδης, Βαφειάδης, Καραγιώργης. Οι κορυφαίοι της ελληνικής τραγωδίας».

Για τις πολιτικές στοχεύσεις αυτής της έκδοσης μας προϊδεάζει το editorial που υπογράφει η Βασιλική Λάζου, όπου αναφέρεται:

«Διατρέχοντας τις βιογραφίες τριών κορυφαίων στελεχών του ΚΚΕ και του ΔΣΕ - Ζαχαριάδη, Βαφειάδη, Καραγιώργη - μέσα στους "τόμους" αγώνων και θυσιών, προσκρούουμε αναπόδραστα και σε σελίδες μελανές: απομακρύνσεις και εκκαθαρίσεις στελεχών - ενίοτε βίαιες - που τραυμάτισαν και πληγώνουν την Αριστερά και τον ευρύτερο δημοκρατικό κόσμο. Δεν θα κάνουμε στο σημείωμα αυτό την αποτίμηση τις ήρξατο χειρών αδίκων ή ποιος χρησιμοποίησε τις πιο ακραίες μεθόδους. Εξάλλου, κάθε αναγνώστης θα μπορέσει να βγάλει τα συμπεράσματά του μέσα από τις σελίδες που ακολουθούν.

Με τι κότσια;

Α

Πριν κάμποσο καιρό, σε φιλικό ιστολόγιο είχαν τεθεί για συζήτηση μερικά ερωτήματα, που αφορούσαν το  αν είναι δυνατόν η Ελλάδα να αναπτύξει οποιουδήποτε είδους φιλολαϊκή ή και σοσιαλιστική πολιτική όσο βρίσκεται εντός ΝΑΤΟ και EE· και, σε περίπτωση που ο λαός της  επιβάλει έξοδο απ' αυτούς τους οργανισμούς,  ποια θα είναι η αντίδραση στο εσωτερικό της και διεθνώς, και πώς θα την αντιμετωπίσει.

Επαναλαμβάνω (με ελάχιστες αλλαγές) τα σχόλια που έκανα  τότε:
Αν ο λαός κάποτε μπορέσει να επιβάλλει στην χώρα του έξοδο από λυκοσυμμαχίες, τότε θα είναι ένας λαός που έπαψε να ανέχεται την θέση του δουλικού εξαρτήματος. Και προς αυτήν την κατεύθυνση μόνο το πιο αφυπνισμένο κομμάτι της εργατικής τάξης μας παροτρύνει να πάμε. Άρα αυτό συνεπάγεται, όχι συγκεχυμένα "οποιουδήποτε είδους φιλολαϊκή ή και σοσιαλιστική πολιτική", αλλά, συγκεκριμένα, σοσιαλιστικό δρόμο ανάπτυξης.
Θα πρόσθετα τώρα πως για να συμβεί αυτό θα πρέπει ολόκληρη η εργατική τάξη να δεχτεί το πρόταγμα του αφυπνισμένου κομματιού της, και να το κάνει μπούσουλα ενός λαϊκού κινήματος που ν' αγκαλιάζει τη πλειονότητα του λαού, πράγμα που προϋποθέτει την συμμαχία της με τα μικρο-μεσαία κοινωνικά στρώματα. Έξοδος απ' αυτούς τους  "λάκκους" με οποιαδήποτε αστική εξουσία φαίνεται αδύνατη. Μόνο με εργατική εξουσία δύναμαι να το φανταστώ.

Σ' αυτό το ερώτημα, λοιπόν, κι επειδή πολύ ακούγεται, και είναι η πρώτη ένσταση που προβάλλεται για το αν το πρόταγμα του ΚΚΕ είναι εφικτό (μας λένε: "θα πέσουμε πάνω μας να μας φάνε ωμούς ή ψητούς"), η απάντηση δεν μπορεί εκ των προτέρων να είναι δεδομένη. Εξαρτάται λοιπόν, κι εξαρτάται από πολλά· πέραν του υποκειμενικού παράγοντα, εξαρτάται από το πως θα είναι οι εγχώριες και οι διεθνείς συνθήκες στην δοσμένη στιγμή που θα εμφανιστεί η πιθανότητα, με την αίσθηση του "ή τώρα ή ποτέ". Απ' το αν η πρωτοπορία έχει την δεξιότητα να εκμεταλλευτεί εσωτερικές αντιθέσεις της αστικής τάξης μέσα στη χώρα, και των ιμπεριαλιστών έξω απ' αυτήν.

Αν ούτε μπορεί ούτε θέλει να εκμεταλλευτεί τέτοιες αντιθέσεις, τότε δεν μπορεί ούτε θέλει να πάει πουθενά. Και μάλλον θα μας πάει για σύγχρονα γουναράδικα, αν τολμήσει τυχοδιωκτικά να το κάνει, με την εργατική τάξη της χώρας κόντρα κι ενάντια στους πάντες και τα πάντα.

Στο αν είναι εφικτή μια σοσιαλιστική επανάσταση, το παράδειγμα που φέρνω σε αυτούς που προβάλλουν την παραπάνω ένσταση είναι η Κούβα, που το έκανε κυριολεκτικά μέσα στο στόμα του λύκου, και, μετέπειτα, στάθηκε όρθια όταν ο υπόλοιπος σοσιαλιστικός κόσμος γκρεμιζόταν.

Αν οι ιμπεριαλιστές έκαναν παντού και πάντοτε ότι επιθυμούσαν, θα είχαν σβήσει την Κούβα απ' τον χάρτη.

Συνήθως κάνουν πολεμική επέμβαση :
- εκεί που αισθάνονται και γνωρίζουν ότι ο λαός δεν είναι ενωμένος και σύσσωμος πίσω από την κυβέρνηση του και οπλισμένος σαν αστακός,
- εκεί που καταφέρνουν να βρουν ή να δημιουργήσουν ικανούς εσωτερικούς συμμάχους,
- κι όταν θεωρούν ότι η χώρα στην οποία επιτίθενται τους επιτρέπει να έχουν προσχήματα, τα οποία είναι απαραίτητα για να δικαιολογήσουν στους λαούς τους την κάθε επιδρομή τους.
Απόλυτα απροκάλυπτος πόλεμος και χωρίς ιδεολογική χειραγώγηση πριν ξεκινήσει, στην διάρκεια του, και κατόπιν, είναι αδιανόητος.

****

Το κρίσιμο ερώτημα είναι: πώς μπορεί  να προσβληθεί ο μιλιταριστικός θώρακας του αστικού  κράτους,  το επιθετικό όπλο και ασπίδα των αστών απέναντι στην εργατική τάξη πρώτιστα;

Κάτι για τον στρατό.

Ο στρατός είναι ένας χάρτινος πύργος που, όσο οι "πληβείοι" παραμένουν κάτω από ιδεολογικό έλεγχο, φαντάζει σαν ατσάλινο, απόρθητο κάστρο. Αυτό οι αστοί το νιώθουν στο αδύναμο και λεπτεπίλεπτο πετσί τους καλύτερα από μας. Γιατί δεν έχουν δικό τους σώμα,  επαρκές σε μέγεθος, με το οποίο ν' ασκήσουν καταστολή. Χρησιμοποιούν το σώμα των "πληβείων", το οποίο οργανώνουν, και ελέγχουν πάντα με την προϋπόθεση ότι λειτουργεί ακέφαλα, και χωρίς αυτοσυνείδηση.

Ο στρατός είναι το ακέφαλο προλεταριάτο που απειλεί το προλεταριάτο με αποκεφαλισμό.

Μία υποτίμησή του θα ήταν παράλογα τυχοδιωκτική! Όμως, το κλειδί για το άνοιγμα της πιθανότητας να προσβληθεί η φαινομενική παντοδυναμία του αστικού κράτους δεν είναι τόσο η αντιπαράθεση του προλεταριάτου με ένα δικό του, εφάμιλλο στρατιωτικό μηχανισμό, όσο είναι ο έλεγχος της ιδεολογίας. Είναι το να αποκτήσει το προλεταριάτο κεφάλι και να βρει τον τρόπο να σηκώσει αυτό το κεφάλι πάνω απ' τους ώμους του που τώρα είναι ζωσμένοι με ιδεολογικά (συν τοις άλλοις) λουριά στα χέρια αστών· είναι να εμφυσήσει αυτοσυνείδηση στο κομμάτι του που κρατά την πύρινη ρομφαία  των αστών εναντίον του. Το κλειδί βρίσκεται, σε πρώτη φάση λοιπόν, στην ουδετεροποίηση του στρατού κυρίως,  που την κρίσιμη ώρα είναι δυνατή μόνο αν έχει ήδη επιτευχθεί το κέρδισμα του λαού, με ιδεολογική ανατροπή σαν προϋπόθεση του.

Παραδείγματά για το τι εννοώ;

Ας θυμηθούμε τι απέγινε ο στρατός στο Ιράν -  η ισχυρότερη στρατιωτική μηχανή στη Μέση Ανατολή, εφάμιλλη του Ισραήλ - όταν ο λαός ξεσηκώθηκε εναντίον του Σάχη. Παρέλυσε, διότι η κυρίαρχη ιδεολογία έπαψε να ελέγχεται απ' το καθεστώς του Σάχη (άσχετα αν πέρασε στον έλεγχο των μουλάδων).  Το κράτος του κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.

Κι από την άλλη πλευρά, ας αναρωτηθούμε: τι έγινε ο κραταιός κόκκινος στρατός, όταν άρχισαν τα  πινάκια του ντόμινου να πέφτουν στη σειρά, το ένα ρίχνοντας το άλλο; Σαν υπερασπιστής του σοσιαλισμού, έμεινε ανάπηρος! Και όχι γιατί (όντως) σαν λαϊκός στρατός δεν θα χτυπούσε ποτέ τον λαό με αιματηρή βια, και γιατί (όντως) αυτό θα ήταν "παρά φύσει", μα διότι αυτό που συνέβη δεν ήταν πουθενά μία λαϊκή εξέγερση με πρόταγμα την επιστροφή στον καπιταλισμό... Όσοι βγήκαν στο δρόμο, το έκαναν πιστεύοντας ότι θα βελτιωνόταν αυτό που είχαν, ο σοσιαλισμός. Το έναυσμα της ανατροπής δόθηκε πρώτιστα σαν αποτέλεσμα  ενός είδους πραξικοπήματος. Έγινε την κατάλληλη στιγμή που μια κάστα από ένα συνονθύλευμα κυνικών καιροσκόπων, άθλιων μαυραγοριτών, πληρωμένων ρουφιάνων του ιμπεριαλισμού, κατάφερε να αποκτήσει αποφασιστικό έλεγχο του κράτους, έχοντας διαχρονικά αλώσει από τα μέσα το Κομμουνιστικό κόμμα και, έμμεσα ή άμεσα, το κράτος που το ίδιο έλεγχε. Ο οπλισμένος βραχίωνας του σοσιαλιστικού κράτους έμεινε αγκυλωμένος, ανάπηρος, διότι υπέφερε την ίδια ιδεολογική σύγχυση και σοκ με τον υπόλοιπο λαό.

Τίποτε δεν είναι δεδομένο για τους αστούς, γι αυτό και δεν αφήνουν τίποτε στην  τύχη. Γι τούτο κι ο ιδεολογικός πόλεμος μαίνεται. Έτσι, πιστεύω, πρέπει να το δούμε κι εμείς. Άρα, η πιθανότητα είναι ανοικτή, αν η πρωτοπορία των εργατών δεν αρκείται να μας θυμίζει ότι είναι πρωτοπορία, θεωρητικά, και το αποδείξει στην πράξη επηρεάζοντας την ιδεολογία.

Αυτό που νομίζω πρέπει να γίνει επίγνωση είναι ότι η ιδεολογική πενία ενδεχομένως να είναι χειρότερη τροχοπέδη, στην σημερινή φάση, απ' την οργανωτική.

****

Β

Ένα παρόμοιο ερώτημα, που εστίασε και στις στρατιωτικές προληπτικές προετοιμασίες των ιμπεριαλιστών για καταστολή ενδεχόμενης λαϊκής εξέγερσης, τέθηκε κι από ένα άλλο φιλικό ιστολόγιο. Ειρήσθω εν παρόδω, τα αναφερθέντα κείμενα  κι ο διάλογος που ακολούθησε αξίζει να διαβαστούν. Στο εν λόγω κείμενο γίνεται η σωστή (κατά τη γνώμη μου) διαπίστωση ότι: 

Οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι ότι η πρόσφατη καπιταλιστική κρίση κάθε άλλο παρά έχει ξεπεραστεί, ανησυχούν για τις αντιδράσεις του λαού απέναντι στις επιπτώσεις της. Και κυριότερα ανησυχούν για τις αντιδράσεις του οργανωμένου εργατικού κινήματος, που μόνο αυτό [σε μια προχωρημένη επαναστατική κατάσταση] θα μπορούσε να θέσει ως στόχο του την κατάληψη στρατηγικών στόχων όπως εργοστάσια ενέργειας, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, μεγάλες βιομηχανικές μονάδες σε νευραλγικούς τομείς κλπ. Προφανώς δεν ανησυχούν μήπως βρεθούν αύριο με μια τέτοια κατάσταση στα χέρια τους, όμως οι ασκήσεις αυτές, από τη μια τους προετοιμάζουν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο στο απώτερο μέλλον, και από την άλλη τρομοκρατούν τις μάζες με την τεράστια επίδειξη δύναμης και καταστολής. Είναι σαν να μας δίνουν υπόσχεση για το τι θα πάθουμε στο ενδεχόμενο να σταματήσουμε να αποδεχόμαστε τις βουλές τους, την εκμετάλλευση τους και την καταπίεση. Από την άλλη γνωρίζουν πολύ καλά, ότι μια εξέγερση σε οποιοδήποτε σημείο της Ευρώπης, μπορεί να πυροδοτήσει αντίστοιχες εξεγέρσεις εν ριπή οφθαλμού σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Ευρώπης(ή και του κόσμου) υπάρχουν επαναστατικές συνθήκες. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ακόμα και αν φαντάζουν παντοδύναμοι, θα δυσκολευτούν πολύ να το διαχειριστούν.
[...]
Όμως, καμία φορά πριν γίνουν δυο βήματα μπρος προηγείται ένα βήμα πίσω, και αυτό στην παρούσα φάση μάλλον το ξέρουν οι αστοί καλύτερα από τους εργάτες. Έτσι, παρότι το εργατικό κίνημα μοιάζει αυτή τη στιγμή – και μάλιστα παγκοσμίως- μισοπεθαμένο(με ορισμένες πάντα λαμπρές εξαιρέσεις), εκείνοι όπως είδαμε παίρνουν τα μέτρα τους. Ξέρουν πως και η ιστορική πείρα υπάρχει, και η ιδεολογία(Μαρξιστική-Λενινιστική), και ότι οι αντικειμενικές συνθήκες εκείνες που επαναστατικοποιοιούν τις μάζες(αντιφάσεις του καπιταλισμού, κυκλικές κρίσεις, καταστροφή κεφαλαίου, αιματηροί πόλεμοι), δεν μπορούν να εκλείψουν όσο συνεχίζει να υπάρχει ο καπιταλισμός. Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει από όλα αυτά, είναι το πότε οι λαοί θα αρχίσουν να παίρνουν μέτρα εναντία στα αντίμετρα που οι αστοί έχουν προνοήσει να «χτίσουν» εναντίον τους. Οι αστοί πασχίζουν να προλάβουν αυτό που ακόμα δεν έχει έρθει, ξοδεύοντας τεράστιους πόρους για να ορθώσουν τις άμυνες τους, όχι επειδή έχουν με μαγικό τρόπο προβλέψει το μέλλον, αλλά επειδή η ιστορική πείρα και οι ταξικές συγκρούσεις τους έχουν διδάξει ένα μάθημα που μένει να το διδαχθούν στην παρούσα φάση και οι λαοί και να λάβουν και εκείνοι τα μέτρα τους. 

Η απόκριση μου τότε ήταν:
Αυτοί που στέκουν απέναντι απ' την χειραφετημένη εργατική τάξη διαβάζουν τη σκέψη της, προβλέπουν τις πιθανές κινήσεις της και δείχνουν πρόνοια, κάνοντας προετοιμασίες που έχουν κι έναν ψυχολογικό χαρακτήρα - χτίζουν μιαν εικόνα "παντοδυναμίας" και τονίζουν την πρόθεσή τους, όχι μόνον να μην αφήσουν τίποτε στην τύχη, αλλά να χτυπήσουν και προληπτικά, αν το κρίνουν σκόπιμο. Δεν είναι τυχαίο που, για την προπαγάνδα ή τον ιδεολογικό πόλεμο, οι Ιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν τον όρο "ψυχολογικός πόλεμος"... 

Ο χρόνος όμως, σαν κινούμενη άμμος, δεν επιτρέπει αιώνια θεμέλια να χτίζονται πάνω του... 

Αυτό το οχυρό που περιγράφεται ως  τρομακτικό κι απόρθητο, θα διαλυθεί!
Το ζήτημα είναι ότι δεν ξέρουμε ακόμα πώς. Και Φοβάμαι ότι λαοί δεν φαίνονται να έχουν διάθεση "να λάβουν και εκείνοι αντίστοιχα μέτρα μ' αυτά των αστών", διότι δεν ξέρουν πώς, με τί τρόπο, να το κάμουν.  Και το γεγονός ότι, στη τρέχουσα συγκυρία, δεν συμμερίζονται το δικό μας σχέδιο για το μέλλον, καθόλου δεν σημαίνει ότι θεωρούν αυτό το σύστημα υποφερτό. Δεν είναι δυνατόν. Αυτή η αγριότητα απειλεί την ανθρώπινη φύση, κι ο σύγχρονος άνθρωπος την αισθάνεται σαν τέτοια. 

Ειδικά εδώ πέρα, στην χώρα μας, θεωρώ ότι είναι βιαστικό να ερμηνεύσουμε ως "συντηριτικοποίηση" την φαινομενική αδράνεια του κόσμου. Το τμήμα του λαού που μαστίζεται ανελέητα, η ευρεία πλειονότητα, θέλει να κινηθεί αλλά είναι παραλυμένη από σοκ. Το αίσθημα αδιεξόδου καλλιεργείται συστηματικά.  Του λείπει η εικόνα της διεξόδου. Επιπρόσθετα, κάποιοι παλιοί και δοκιμασμένοι τρόποι της επαναστατημένης εργατικής τάξης, σ' αυτή την φάση, δεν φαίνεται να έχουν τα αποτελέσματα που κάποτε είχαν. Νέοι τρόποι, που είμαι πεπεισμένος ότι θα επινοηθούν, θα υποδειχτούν καί από την εξέλιξη του τέρατος που περιγράφουμε, από την εξέλιξη του καπιταλισμού. Σε κάποια φάση θα φανούν τα τρωτά  σημεία της άμυνάς του... 

Για την ώρα, ένα πράμα, κι όχι το μόνο, που σίγουρα μπορούμε να κάνουμε είναι να διατηρούμε το ερώτημα ζωντανό..

Θρύλος ή σκουλίκι;

Παραθέτω πιο κάτω εκτεταμένη περίληψη ενός ρεπορτάζ από το Reuters, το οποίο αναφέρεται στην ύπαρξη ντοκουμέντων που θέτουν υπό αμφισβήτηση τον θρύλο του Λεχ Βαλέσα, ενός από τους σημανικότερους "μαχητές" κατά του"κομμουνιστικού καθεστώτος" της Πολωνίας, όπως μας λένε, και "σύμβολο" γενικά του "αγώνα" για την ανατροπή του σοσιαλισμού. 

Το πιο απεχθές έγκλημα κατά της "δημοκρατίας"

Ο Julian Assange είναι ο διαβόητος δημιουργός του Wikileaks το οποίο ενέχεται, όπως κι αυτός, σ'  ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον σκανδαλώδη εγκλήματα που μπορεί κανείς να διαπράξει κατά της "δημοκρατίας" γενικά, ή ειδικά κατά της κυρίαρχης ιδεολογικής προκατάληψης που θεωρεί το δημοκρατικό αστικό καθεστώς ανώτατη και αξεπέραστη βαθμίδα πολιτικής εξέλιξης. Τουτέστιν,  το έγκλημά του είναι να έχει αποκαλύψει με αδιάσειστα στοιχεία πόσο εξωφρενικά εγκληματικό και σάπιο είναι το αστικό "δημοκρατικό" κράτος. 

Ο τρόπος με τον οποίο το "δημοκρατικό" κράτος αντιμετωπίζει τον "εγκληματία" Αssange είναι ήπιο παράδειγμα αυτής της εγκληματικότητας που το χαρακτηρίζει. Ο αστικός διεθνισμός και αλληλεγγύη φαίνεται από το πως αντιδρούν διάφορα κράτη, που σπεύδουν να συνεργαστούν και να συνεργήσουν, διαπράττοντας ό,τι αυθαιρεσία ή έγκλημα θεωρούν αναγκαίο για την υπεράσπιση του κράτους. Και φυσικά, η υπεράσπιση του κράτους περνά από το πεδίο υπεράσπισης της έννοιας που οι λαοί έχουν για την δημοκρατικότητα του. 

Σε αγαστή συνέργεια, το Ηνωμένο Βασίλειο η Σουηδία και πίσω τους οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει συνθήκες αναγκαστικού περιορισμού, φυλάκισης του Assange" στο κτίριο της πρεσβείας του Εκουαδόρ. Το βρετανικό κράτος "πολιορκεί" το κτίριο. Αν ο "δράστης" του εγκλήματος βγει από εκεί, θα συλληφθεί και θα παραδοθεί στην Σουηδία για να αντιμετωπίσει την κατηγορία του κοινού βιαστή. Κι αν αποδείξει εκεί πως δεν είναι ελέφαντας, τότε τον περιμένει παράδοση στις ΗΠΑ για να αντιμετωπίσει σοβαρότερες κατηγορίες σαν εχθρού της εθνικής (και όχι μόνο) ασφάλειας της χώρας και άλλες. Δηλαδή το αστικό κράτος έχει προδιαγράψει μια ζωή σε καταδίωξη, νομική δίωξη, αυθαίρετη κατάργηση της ελευθερίας κίνησης του ατόμου, κράτηση χωρίς δίκη, καταδίκη, και φυλάκιση, ενώ η ζωή του δεν έπαψε να απειλείται με πολιτική δολοφονία. 

Πρόσφατη δημοσιοποιήθηκε η απόφαση του OΗΕ που πάρθηκε μετά από προσφυγή του Assange  από τον Σεπτέμβρη του 2014, με την διαμαρτυρία του εναντίον της Μ. Βρετανίας και της Σουηδίας ότι υφίσταται αυθαίρετη κράτηση από αυτές και στέρηση της ελευθερίας του για "ένα απαράδεκτα μεγάλο χρονικό διάστημα". Ή επιτροπή του ΟΗΕ, εκδίκασε την προσφυγή του και αποφάνθηκε υπέρ του Assange. Μεταφράζω μέρος ενός ρεπορτάζ από το ΒΒC.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου χαρακτήρισε ως "γελοία" την  απόφαση της επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών που λέει πως πρέπει να  επιτραπεί στον Julian Assange να φύγει ελεύθερα, ενώ ο ιδρυτής του Wikileaks απαίτησε να γίνει σεβαστή η απόφαση.

Ο κ Assange - ο οποίος αντιμετωπίζει την έκδοσή του στη Σουηδία όπου κατηγορείται για βιασμό - μια κατηγορία την  οποία αρνείται - κατέφυγε συτην  πρεσβεία του Εκουαδόρ, στο Λονδίνο, ζητώντας άσυλο το 2012.
Η επιτροπή είπε ότι διατέλεσε «υπό κράτηση αυθαίρετα" και θα πρέπει να πάρει αποζημίωση.
Ο Philip Hammond απέρριψε την απόφαση, κατηγορώντας τον κ Assange για φυγοδικία. Ο κ Assange χαιρέτησε την απόφαση  ως «σημαντική νίκη», αλλά η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επέμεινε ότι η απόφαση δεν είναι νομικά δεσμευτική και η έκθεση «δεν αλλάζει τίποτα».
Ο 44χρονος Αυστραλός είχε αρχικά συλληφθεί στο Λονδίνο το 2010, στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε από τη Σουηδία για βιασμό και κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης.
Δύο χρόνια αργότερα, ενώ με εγγύηση, ζήτησε άσυλο μέσα στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Knightsbridge.
«Ιστορικής σημασίας»
Διαβάζοντας μια δήλωση μέσω σύνδεσης βίντεο από την πρεσβεία, ο κ Assange είπε ότι η γνωμοδότηση της επιτροπής ήταν «δικαίωση», προσθέτοντας: "Η νομιμότητα της κράτησής μου είναι τώρα ένα προαποφασισμένο θέμα νομολογίας"
Αργότερα μίλησε σε πλήθος από το μπαλκόνι της  πρεσβείας του Εκουαδόρ, χαρακτηρίζοντας την απόφαση ως «νίκη ιστορικής σημασίας".

O Edward Snowden, τον οποίο καταδιωκει επίσης η κυβέρνηση των ΗΠΑ με την κατηγορία της κατασκοπίας, έγραψε στο tweeter πως η απόκριση του Η.Β  και της Σουηδίας στην απόφαση του ΟΗΕ "συντάσσει άδεια σε κάθε δικτατορία να απορρίπτει αποφάσεις του ΟΗΕ". Το πρόβλημα είναι πως, είτε δημοκρατικό είτε δικτατορικό, το αστικό κράτος θυμάται τις αποφάσεις του ΟΗΕ μόνον όταν το συμφέρει.  Στη σημερινή φάση πολιτικής εξέλιξης της ανθρωπότητας, το αστικό κράτος στην ιμπεριαλιστική εκδοχή του, που σημαίνει οικονομική εκμετάλλευση και πολιτική επικυριαρχία άλλων κρατών, δικτατορικών και "δημοκρατικών ", γράφει το διεθνή νόμο εκεί που δεν πιάνει μελάνι... 

Και αυτή η κατάφωρη απαξίωση του διεθνούς νόμου από τον ιμπεριαλισμό είναι αναγκαίο και πολύ αποτελεσματικότερο να γίνεται από μια χώρα με μακρά, αδιάκοπη, και δοκιμασμένη "δημοκρατική" παράδοση. Πως αλλιώς θα μπορούσε να ονομάζει τις σύγχρονες σταυροφορίες του ο ιμπεριαλισμός, αν όχι πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, ή πόλεμο υπέρ της δημοκρατίας και για υπεράσπιση των δικαιωμάτων που αυτή υποτίθεται παρέχει; 

Αυτό που έκανε ο Assange είναι να τσακίσει ή να κάνει ζημιά στο άλλοθι του ιμπεριαλισμού, ή στην αξίωση του να θεωρούν όλοι ανώτατη βαθμίδα πολιτισμού την κοινοβουλευτική του δημοκρατία. Υπονόμευσε την κυρίαρχη ιδεολογική παραίσθηση που βλέπει την δημοκρατία ως a priori αθώα.

Τέλος, όχι! Δεν καταφέρομαι κατά της δημοκρατίας γενικά κι αόριστα εδώ. Επισημαίνω μόνο πως η έννοια "δημοκρατία" έχει πάψει να μπορεί να ανέχεται την προσθήκη "αστική"...

... για να είναι γνήσια.

The ideology of the masses

The ideology of the masses, if such a thing can ever be conceived as a abstract uniformed entity, is not the ideology of the ruling class, though the two may share a good deal of assumptions. The ideology of the dominated is an ideology based on a false perception of reality; it is handicap that the ruling class, the bourgeoisie, does not share with the dominated, it is a systematic lie the former tells the latter. Therefore the system of Bourgeois beliefs, forming an understanding of  the way that the system functions, must not be confused with its declared "convictions", its intellectualising of its political agendas, its pseudo-ethics, its increasingly pedantic, or highly  obscure "philosophies", its hypocritical religiosity, its aesthetics etc. All these are for consumption by the dominated and, in the long run, for profitable sale.

The bourgeoisie must have a perception as complete and true as possible, if it is to maintain its rule. It must be capable of the type of reality testing that enables it to function in a potentially hostile environment, paradoxically hostile as this class is, by and large, responsible for its making. If this capacity is impaired, and it is impaired when it believes its own lie that it feeds its subjugated masses, then it ceases to be capable of ruling.

The periods of ideological crises are those during which the ruling class has believed, to some extend, its own lies. And this happens because its own ideological character is ineffable, unexpressed, hidden, so much that it resorts inadvertently to consuming what remains available for ideological consumption,  its own lie, only to regurgitate it as though it is a universal system of beliefs. Everybody must be seen to be a "believer", or else he or she is characterised as an ideologically " abnormal", an oddity, a romantic fool or a dangerous phanatic...

Η δική μας υπόσχεση

Μου λέει "ο κόσμος στον Υπαρκτό προτίμησε πλεόνασμα ελευθερίας... Αυτό το πλεόνασμα δεν θέλει να το κάνει έλλειμμα ελευθερίας, γι αυτό και δεν επιστρέφει στον σοσιαλισμό"

Όταν τα θύματα της καπιταλιστικής σαγήνης στον "υπαρκτο σοσιαλισμό" ονειρευόντουσαν καπιταλισμό, οι εικόνες του ονείρου ήταν οι καταναλωτικές βιτρίνες των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων του "ελεύθερου κόσμου" που δίναν υπόσχεση ηδονής, και όχι η βρώμα και η δυσωδία των παραγκουπόλεων του τότε "τρίτου κοσμου", όχι η μυρωδιά του θανάτου που θεωρούσαν δεδομένο ότι είχαν αφήσει πίσω. Η ποικιλομορφία και η πληθώρα των αντικειμένων πόθου στις βιτρίνες ήταν "τεκμήριο" της οικονομικής υπεροχής του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός είχε καταστεί για πολλους το "ανώτατο στάδιο του σοσιαλισμού".

Old clockwork (παλιό ρολόι)

Old clockwork

Εμφανίζονται καινούριες ιδέες μέσα από το παλιό, πολύ παλιό καπιταλιστικό σύστημα;

Η απάντηση πρέπει να είναι αναγκαστικά αντιφατική? Βεβαίως κι εμφανιζονται... Όμως, η παραγωγή νεωτερισμών είναι η παλιότερη ιδέα και πρακτική του καπιταλισμού. Ανανεώνει συνεχώς τα προϊόντα-εμπορεύματά του και τους τρόπους παραγωγής των, για να τρέφει την μεγαλυτερη δεισιδαιμονία, την πίστη στην αρχαία θεότητά του: το κέρδος. 

Μια πιο νέα ιδέα είναι ότι το κέρδος δεν είναι αναγκαιότητα. Τουναντίον, το πέρασμα από την αναγκαιότητα στην ελευθερία προϋποθέτει την κατάργηση του κέρδους, ως κινητήριας δύναμης για την παραγωγή. Και πως μόνο τότε, απελευθερωμένοι, θα παψουμε να είμαστε ματαιόδοξοι εικονολάτρες.

Σημειοτόν στο χαράκωμα; (σκεφτόμενος φωναχτά)

Διανύουμε το νέο κεφάλαιο μιας πλοκής, η οποία ανακυκλώνει τους όρους πρόσδεσης της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική σφηκοφωλιά της ΕΕ, εξασφαλίζοντας συνέχεια του εξανδραποδισμού και εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων του λαού.

Ο Επίκουρος και το κουτί με τα κίβδηλα κοσμήματα

ΜΗΤΕ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟΝ [ΚΑΙ] ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΣΘΑΙ ΜΗΤΕ ΟΜΟΙΑΝ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑΝ ΕΧΕΙΝ Η ΤΟΙΣ ΠΕΡΙ ΒΙΩΝ ΛΟΓΟΙΣ Η ΤΟΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΑΛΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΑΡΣΙΝ, ΟΙΟΝ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΝ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΗΣ ΦΥΣΙΣ ΕΣΤΙΝ, Η ΟΤΙ ΑΤΟΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΤΟΙΑΥΤΑ. [Η] ΟΣΑ ΜΟΝΑΧΗΝ ΕΧΕΙ ΤΟΙΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΝ, ΟΠΕΡ ΕΠΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΟΥΧ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΑ ΓΕ ΠΛΕΟΝΑΧΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΑΙΤΙΑΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΑΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΣΙ ΣΥΜΦΩΝΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΝ. [1]

Στο παραπάνω εδάφιο απ' την Επιστολή προς Πυθοκλή,  ο Επίκουρος εκδηλώνει μια σημαντική πτυχή του δικού του τρόπου σκέψης σε σχέση με την αιτιολόγηση φαινομένων της φύσης και της ανθρώπινης ζωής. "Δεν επιδιώκουμε να παραβούμε με τη βία το αδύνατον για την γνώση, μήτε να έχουμε για τα πάντα την ίδια θεώρηση",

Τάκη, όντως μ' εντυπωσίασες! Respect!

Για κάποιους στα ΜΜΕ ήταν σοκαριστική η πρόβλεψη του Τάκη Μπαλτάκου πως η "Πρώτη Φορά Αριστερά" στην διακυβέρνηση της χώρας θα κατέληγε σε "νέα συμφωνία της Βάρκιζας".

Οι προβλέψεις του Μπαλτάκου είναι ένδειξη του τρόπου σκέψης των φωτεινών εκπροσώπων της αστικής τάξης οι οποίοι  ενίοτε αποκαλύπτουν την αλήθεια, συνήθως όταν αυτό εξυπηρετεί κάποια σκοπιμότητα, οποιαδήποτε άλλη από την επικράτηση της αλήθειας... Αλλά κάποιες αλήθειες είναι συχνά αναγκασμένοι να τις πουν.

Έτσι φαίνεται ότι η ιδεολογία της αστικής τάξης, το σύστημα πίστης της,  δεν είναι αυτή που εμφυσά στον "λαό". Δεν είναι πάντα το ψέμα που οι μηχανισμοί της κάνουν σίγουρο ότι θα  καταναλώνει ο πληθυσμός με ποικίλους μεθόδους "υποχρεωτικής σίτισης". Αν υπάρχει ένας κοινός ιδεολογικός τόπος της τάξης των εκμεταλλευτών και προνομιούχων, αυτός είναι η χρησιμοποίηση της ιδεολογίας για διασφάλιση και διαιώνιση της θέσης της στις σχέσεις παραγωγής του καπιταλισμού. Αυτό σημαίνει χρήση ιδεολογημάτων, σ' έναν ακατάπαυστο ψυχολογικό πόλεμο,  τα οποία δεν συνιστούν μιαν ενιαία κοσμοθεωρία, και στα οποία οι ίδιοι δεν πιστεύουν. Έχει προ πολλού παρέλθει η εποχή που οι αστοί ήταν προοδευτική τάξη και μπορούσαν να πιστέψουν πως η αλήθεια ήταν με το μέρος τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκονται σε συνεχή και καθολική πλάνη... Αλίμονο τους αν ήταν έτσι. Κατέχουν την αλήθεια για την τάξη τους, την οποία ενίοτε ομολογούν, πάντα όμως τυλιγμένη σε ιδεολογήματα που συνιστούν το συνολικό ψεύδος στο οποίο πρέπει να πιστεύουν οι καθυπότακτοι τους. Στο παράδειγμα του Μπαλτάκου, είναι προφανές ότι κρίνει το πολιτικό γίγνεσθαι με διαύγεια, αλλά την αλήθεια που εκφράζει στο συγκεκριμένο παράδειγμα την περιτυλίγει στο ιδεολόγημα της Ελληνικής Ορθοδοξίας. "Η Ελλάδα είναι Βυζάντιο " λέει, για να ομολογήσει πως "δεν ανήκομε στην Δύση"...

Το φρόνιμο για τον εργάτη που τους ακούει είναι πάντα να ρωτάει: όταν ο αστός λέει μιαν αλήθεια, ποιάν άλλη αλήθεια κρύβει και δεν ομολογεί;

Φυσικά, δεν είναι " ανακάλυψη" να πεις ότι το πρωτοπόρο και πλέον αφυπνισμένο τμήμα της εργατικής τάξης που μπορεί να κάνει προβλέψεις για το "τι μέλει γενέσθαι", με βάση μια  πληροφορημένη ανάλυση, δεν έχει αποκλειστικότητα στην κατοχή της αλήθειας. Εντούτοις, αυτό το τμήμα του πληθυσμού πρέπει να θεωρεί αναμενόμενο ότι, έχοντας υπερβεί την "κυρίαρχη ιδεολογία", στο πλατό από το οποίο το τοπίο φαίνεται διαυγές, θα συναντήσει τους αστούς, απέναντι, με το ίδιο τοπίο στην εξίσου διαυγή  θέα τους.

Και βέβαια, το κρίσιμο ερώτημα είναι: με δοσμένο ότι κι αυτοί, οι αστοί, μπορούν να διαβάζουν την ροή των πολιτικών πραγμάτων και να διαβάζουν τις διαθέσεις των καταπιεσμένων, πώς η επαναστατημένη εργατική τάξη, εννοώ αυτήν που δεν μασάει το ψέμα, δύναται να πράττει με τρόπο που, αν δεν είναι απρόβλεπτη, να είναι ανεξέλεγκτη απ' τους ταξικούς της αντίπαλους; Το πρώτο βήμα χειραφέτησης ίσως είναι η ικανότητά της να εκπλήσσει τους αστούς, όπως αρκετά  συχνά καταφέρνουν να κάνουν οι αστοί με τους προλετάριους.

Ή έκφραση "Συμφωνία της Βάρκιζας", που μπαίνει στο στόμα του Μπαλτάκου, σηκώνει τεράστιο συναισθηματικό βάρος για την αριστερά που έχει τις προπατορικές ρίζες της στην εθνική αντίσταση. Το ΚΚΕ είναι πολύ προσεκτικό με τις εκφράσεις του, κι απ' ό,τι ξέρω, δεν έχει χρησιμοποιήσει την έκφραση αυτή για να χαρακτηρίσει την άθλια  κατάληξη του Συριζα. Στο ιστολόγιο, παρεμπιπτόντως, τη χρησιμοποιώ σαν τακτική αποδόμησης αξιώσεων του Σύριζα να έχει καταβολές στην Εθνική Αντίσταση, και φυσικά για υπονόμευση του υποκριτικού πατριωτισμού που προβάλει, όπως και του Παιγνίου της "αντίστασης στους δανειστές κι εταίρους" του.

Οι απαντήσεις σε σχετικές ερωτήσεις που έγιναν στον Τάκη Μπαλτάκο από τον Βασίλη Χιώτη την 1η Ιουνίου 2014, μ' εντυπωσιάζουν για ένα χαρακτηριστικό τους: το πόσες φορές δανείζεται από  τη γλώσσα των κομμουνιστών για να μιλήσει για την αριστερά και όχι μόνο... Οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης θέλουν να δείχνουν πως μας  διαβάζουν περισσότερο απ' ότι εμείς αυτούς - πράγμα που μπορεί και να αληθεύει!

"Πώς είδε ένας κατά δήλωσή του  αντικομμουνιστής τις προοπτικές της Αριστεράς στην Ελλάδα μετά τις ευρωεκλογές και ένα χρόνο πριν τις βουυτικές της 25ης Γενάρη; 

«Πρόκειται για ιστορική στιγμή, αναμφισβήτητα. Πρώτη φορά η Κεντροαριστερά και η Αριστερά μπορούν να σχηματίσουν μια παντοδύναμη κυβέρνηση με 174 έδρες στη Βουλή, αν βέβαια διατηρήσουν στις εθνικές εκλογές τα ποσοστά των ευρωεκλογών. Δεν θα τα καταφέρουν όμως. Όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ το 1945. Θα έχουμε νέα Συμφωνία της Βάρκιζας. Πάλι θα "παραδώσουν τα όπλα", τηρουμένων βέβαια των αναλογιών ανάμεσα στο 1945 και στο σήμερα».

Τι θέλετε να πείτε;

«Στους κόλπους της ευρύτερης Αριστεράς η αστικοποίηση αργά, μαυλιστικά και ανεπαίσθητα έχει προχωρήσει ως τον μυελό των οστών. Οι ίδιοι δεν το νιώθουν αυτό, αλλά ένας έμπειρος παρατηρητής το βλέπει ξεκάθαρα. Εχουν "μαλακώσει" πολύ, κύριε Χιώτη. Οταν έρθει η στιγμή για κρίσιμες αποφάσεις, θα σαστίσουν. Σαν ταλαντευόμενοι μεσοαστοί θα αντιδράσουν, αφού οι προλετάριοι σπανίζουν στην ηγεσία τους. Πόσοι από αυτούς γεννήθηκαν στα "Κουντουριώτικα"; Είναι μια ιστορική στιγμή, αλλά η Αριστερά θα αποτύχει στην αξιοποίησή της».

Είστε τόσο σίγουρος;
«"Λυπάμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου χωρίς να πιω ούτε μία στάλα. Τώρα βυθίζομαι στην πέτρα" έγραψε ο Σεφέρης. Και αυτή θα είναι η μοίρα της Αριστεράς. Η κρυφή γοητεία της "αγοράς" είναι ανώτερη από τις υποσυνείδητες  δυνατότητές τους. Είναι αποφασισμένοι αλλά όχι σκληραγωγημένοι. Προβλέπω οξύτατη κρίση στους κόλπους τους και φαρμακερή διχόνοια». 

Αν, παρ' όλα αυτά, τα καταφέρουν;
«Θα πρόκειται για μια θλιβερή εξέλιξη. Η χώρα θα "παγκοσμιοποιηθεί" σε βαθμό αφελληνισμού και οι αστικές αξίες και οι μύθοι με τους οποίους θεμελιώθηκε το οικοδόμημα του Νέου Ελληνισμού θα υποστούν οριστική ταπείνωση. Οι παραγωγικές επενδύσεις θα απομειωθούν, με αποτέλεσμα την περαιτέρω οικονομική δυσπραγία των λαϊκών στρωμάτων, αφού κάθε ρεφορμιστική απόπειρα βίαιης νόθευσης του καπιταλισμού καταλήγει πάντα σε τραγωδία».

Βεβαια, δεν είπε ο Μπαλτάκος οτι η "θλιβερή εξέλιξη" στην οποία αναφέρεται, δεν αφορά μόνο την περίπτωση που θα αποτύχουν, αλλά και την περίπτωση που " θα τα καταφέρουν". Άλλωστε, μέσα στην σύγχιση που προκαλεί η προδοσία των εξαγγελιών του Σύριζα, έχει αρχίσει να φαίνεται πως αυτό που πολλοί θεωρούν αποτυχία του Σύριζα (το να μην κάνει ό,τι υποσχέθηκε), ήταν κι η μεγάλη του επιτυχία...

✴✴✴

Το απόσπασμα από την συνέντευξη, από το βήμα,
Μια αναφορά σ' αυτο που μου κέντρισε  αρχικά την προσοχή, σε σχόλιο στον Αδέσποτο Σκύλο

Παρωπίδες

Η ανάγνωση του χωρίου που παρατίθεται παρακάτω πιθανόν αρχικά να κεντρίσει την περιέργεια του αναγνώστη να μάθει ποιος είναι ο συγγραφέας του, μιας και απο το περιεχόμενο  και μόνο δεν θα μπορούσε με σιγουριά να χαρακτηριστεί: ακροδεξιός, ακροαριστερός, ή κάτι άλλο. 

Ας μείνει σαν ερωτηματικό το ποιος είναι, προς στιγμήν...

✴✴✴

[...] η στρατηγική είναι μάλλον είδος άγνωστο στον ελλαδικό πολιτικό βίο, προεκλογικά την αναπληρώνουν «επί χρήμασι» οι επαγγελματίες του εντυπωσιασμού. Τα κόμματα πουλάνε μόνο εντυπώσεις και η οργανωμένη πώληση εντυπώσεων είναι χρυσοπληρωμένο επιτήδευμα άσχετο με την πολιτική.

«επαναστατική γυμναστική»;

Τι σημαίνει «επαναστατική γυμναστική»; 

αυτό;

ή μήπως... 

αυτό ( το ‘Κάντε το με ένα…καρπούζι’, που προτείνει η γυμνάστρια);

Εικοσιπέντε χρόνια μετά

Εικοσιπέντε χρόνια μετά, οι σάλπιγγες ηχούν ακόμα, θυμίζοντας μας την πτώση του τείχους της Ιεριχώ. Όπως στην βιβλική ιστορία, οι καπιταλιστές  "φώναξαν  εκκωφαντικά" και το τείχος σωριάστηκε σε συντρίμμια για να εισβάλουν στην πόλη και να την κάνουν Γης Μαδιάμ.

Δίπλα στην πρώην φιλήσυχη ανατολικογερμανίδα Μέρκελ, ο τελευταίος ΓΓ του ΚΚΣΕ, ο πρώην σοβιετικός Γκορμπατσώφ. Αυτός που επέτρεψε στο όνειρο της να πραγματοποιηθεί, μεταμορφώνοντας την από ποντικομαμή σε μαμή της νεότερης "νέας τάξης". Κι οι δύο τους γέννημα-θρέμμα της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

διαπροσωπική επικοινωνία στα δίκτυα (β' μέρος)

[διαβάστε το Α' μέρος εδώ] 

To κεντρικό εύρημα της έρευνας έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Μεταφράζω από την εισαγωγική σύνοψη της δημοσίευσης της.

Συναισθηματικές καταστάσεις δύναται να  μεταφερθούν σε άλλους μέσω συναισθηματικής μίανσης [σ.σ. ή μόλυνση], που οδηγεί τους ανθρώπους να βιώσουν τα ίδια συναισθήματα,  εν αγνεία τους. Η συναισθηματική μίανση είναι καλά εδραιωμένη σε εργαστηριακά πειράματα όπου οι άνθρωποι  μεταδίδουν θετικά και αρνητικά συναισθήματα προς άλλους. Δεδομένα από ένα ευρύ κοινωνικό δίκτυο πραγματικών ανθρώπων, συλλεγμένα κατά τη διάρκεια μιας εικοσαετούς  περιόδου δείχνουν ότι οι πιο μακροχρόνιες ψυχικές διαθέσεις (όπως η κατάθλιψη, η ευτυχία), μπορούν να μεταδοθούν μέσω δικτύων [Fowler JH, Christakis NA (2008) BMJ 337: a2338], αν και τα αποτελέσματα είναι αμφιλεγόμενα. Σε ένα πείραμα με τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν το Facebook, δοκιμάζουμε αν η συναισθηματική μετάδοση λαμβάνει χώρα εκτός της διαπροσωπικής  αλληλεπίδρασης μεταξύ ατόμων, μειώνοντας την ποσότητα του συναισθηματικού περιεχόμενου στο News Feed. Όταν μειώθηκαν οι θετικές εκφράσεις, οι άνθρωποι παρήγαγαν λιγότερα θετικές θέσεις και πιο αρνητικές θέσεις. Όταν μειώθηκαν οι αρνητικές εκφράσεις, το αντίθετο μοτίβο συνέβη. Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα συναισθήματα που εκφράζονται από άλλους στο Facebook επηρεάζουν τα συναισθήματά μας, που αποτελούν πειραματικές αποδείξεις για μαζικής κλίμακας μίανσης μέσω των κοινωνικών δικτύων. Η εργασία αυτή δείχνει επίσης ότι, σε αντίθεση με τις επικρατούσες παραδοχές, πρόσωπο-με-πρόσωπο αλληλεπίδραση και οι μη λεκτικές εντυπώσεις δεν είναι απολύτως απαραίτητες για τη συναισθηματική μίανση, και ότι η παρατήρηση των θετικών εμπειριών των άλλων αποτελεί μια θετική εμπειρία για τους ανθρώπους.

Κάποτε, χρειαζόταν φαρμακευτική αγωγή, και μόνο κάτω από ψυχιατρικό έλεγχο ήταν δυνατόν να επηρεαστεί τεχνητά η ψυχική διάθεση ενός ατόμου απο άλλον παράγοντα. Τώρα μπορεί να γίνει αυτό στο διαδικτυο από τα πολυεθνικά τέρατα που το ελέγχουν χωρίς τα ίδια να υπάγονται σε οποιοδήποτε έλεγχο. Και το άκρον άωτον του παράλογου της κατάστασης αυτής είναι ότι την άδεια στις πολυεθνικές να τον χρησιμοποιήσουν την δίνει ο ίδιος ο χρήστης. 

Στις άμεσα πολιτικές προεκτάσεις του ζητήματος αναφέρεται κι ένα ενδιαφέρον άρθρο στον Ριζοσπάστη, το οποίο καταλήγει με το παρακάτω ερώτημα . 

Το πρόσθετο ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν τώρα οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων είναι αν θέλουν να γίνουν πειραματόζωα σε ψυχολογικά πειράματα που θα τους κάνουν να νιώθουν ευχάριστα ή δυσάρεστα όχι με βάση τις δικές τους εμπειρίες και τη δική τους ψυχοσύνθεση, αλλά την κατευθυνόμενη διάθεση που θα διασπείρουν τα data centers του Facebook. Αν θέλουν να τους υποβάλουν ιδέες και αποφάσεις χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται. έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν «όχι».

Αναρωτιέμαι, όμως, αν οι χρήστες όντως έχουν τη δυνατότητα να απαντήσουν «όχι».  Σίγουρα, δεν θα υποφέρει μεγάλη απώλεια κάποιος που αποφασίζει να κλείσει τον λογαριασμό του στο Facebook. Ένας σωρός ανοησίες και ανιαρότητες μεταφέρονται  μέσω αυτού και άλλων ψευτο-κοινωνικών δικτύων.

Το προβλημα είναι ότι το καπιταλιστικό σύστημα μας καθιστά υποχρεωμένους  να καταναλώνουμε τα προϊόντα που παράγει, ανάγοντας τα σε αναγκαιότητες στην ζωή μας. Μπορεί κάλλιστα κάποιος να κλείσει το λογαριασμό του στο ένα ή άλλο ψευτο-κοινωνικό δίκτυο, αλλά δεν μπορεί να σταματήσει το σύστημα να τα παράγει. Δηλαδή η λειτουργία τους θα συνεχιστεί διότι, ακόμα κι αν κάποιο από αυτά τα δίκτυα εξαφανιστεί, δεν εξαφανίζεται η δυνατότητα του συστήματος να εισαγάγει πιο εξελιγμένα προϊόντα σε αντικατάσταση των παλαιοτέρων που διένυσαν την εξελικτική τους πορεία σαν αντικείμενα κατανάλωσης.

Επιπρόσθετα, στο ευρύτερο σχήμα, κάποιος που έχει κάνει χρήση του διαδικτυου θα βρει δύσκολο να «ζήσει» χωρίς αυτό στις μέρες μας. Και πολύ πιθανόν, απέχοντας από αυτό, να βρεθεί και σε δυσμενή θέση σε σύγκριση με άλλους που το χρησιμοποιούν. Γενικά, επειδή τα νέα μέσα επικοινωνίας προσφέρουν άνεση και αμεσότητα στην πρόσβαση μιας απύθμενης δεξαμενής πληροφοριών, η λογικά αναμενόμενη τάση είναι το άτομο να υιοθετήσει την χρήση των. Δεν υπάρχει άλλη ορατή εναλλακτική.

Αυτό που θα μπορούσε και θα έπρεπε να γίνει είναι οι χρήστες να είναι πληροφορημένοι για τις παγίδες που κρύβονται στην χρήση των μέσων αυτών και, ει δυνατόν, να τα χρησιμοποιούν διαβρωτικά. Δηλαδή τα ίδια αυτά τα μέσα να χρησιμοποιούνται με σκοπούς αντίθετους από αυτούς που θέτει, φανερά ή κρυφά, η άρχουσα τάξη που τα κρατά στην κατοχή της. Αυτό που ως ένα βαθμό γίνεται, συχνά με έντονα στοιχεία ερασιτεχνισμού (όπως λόγου χάρη στην δική μου περίπτωση), πρέπει να γίνει πιο συστηματικά και με αναπτυγμένο επαγγελματισμό.

Το άλλο ζήτημα, το οποίο αφορά μιαν αναγκαιότητα που εκτείνεται σε όριο πέραν του θέματος που θίγεται εδώ, είναι ότι το εργατικό κίνημα και η πρωτοπορία του πρέπει να εκπονούν τις δικές τους μελέτες σε σχέση με ζητήματα που έχουν να κάνουν με το πώς, με τι τρόπους, το κίνημα μπορεί να αμύνεται και να επιτίθεται σ’ αυτόν τον ψυχολογικό πόλεμο που διεξάγεται ακατάπαυστα εναντίον του και, γενικότερα, στον πόλεμο που διεξάγει η άρχουσα τάξη εναντίον του υπόλοιπου πληθυσμού, σ’ αυτόν τον πόλεμο που τελικά υποβαθμίζει την  ανθρώπινη συνθήκη.

Δεν φτάνει το κίνημα να ενημερώνεται και να αξιολογεί τα ευρήματα της ψυχολογίας και τις πολιτικές της εφαρμογές, πρέπει να εκπονεί και τις δικές του έρευνες αξιοποιώντας σύγχρονες ερευνητικές μεθόδους. Το κίνημα πρέπει να κατέχει την επιστήμη των αστών και να την χρησιμοποιεί καλύτερα από δαύτους. Έχει την δύναμη να το κάνει, φτάνει να δει την αναγκαιότητα. Αλλιώς, ο σοσιαλισμός, από επιστήμη (που μας αρέσει να λέμε ότι είναι) θα καταλήξει σε ουτοπία, την ίδια εποχή που εμείς, ό μη γένοιτο, θα φαινόμαστε όλο και περισσότερο σαν ιεραπόστολοι μιας θρησκείας του παρελθόντος. 

διαπροσωπική επικοινωνία στα δίκτυα (α μέρος)

Πριν λίγες μέρες κρατούσα στην αγκαλιά μου ένα αξιολάτρευτο πλάσμα που με κοιτούσε κατάματα με τα γαλανά μεγάλα μάτια του χαμογελώντας στο κέντρο του κόσμου μου.

Ένα αριστούργημα της ανθρώπινης φύσης, ικανό να επικοινωνεί μαζί μου και να ανταλλάσσει έντονα συναισθήματα, μεταφέροντας με σ’ ένα στάδιο εξέλιξης πριν την γένεση της ανθρώπινης γλώσσας.

Σκανδαλώδες έγκλημα, είπατε; Tι να κάνουμε, «έτσι είν’ η ζωή»

«Το ΚΚΕ θα δώσει και το επόμενο διάστημα όλες του τις δυνάμεις για να επαναπροσληφθούν όλοι οι απολυμένοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ», είπε ο Δημήτρης Κουτσούμπας στον χαιρετισμό του στη συγκέντρωση για τον ένα χρόνο απο το κλείσιμο της ΕΡΤ. Είπε επίσης ότι «το ΚΚΕ πολλές φορές στο παρελθόν είχε ασκήσει κριτική στην ΕΡΤ, γιατί ως κρατική ραδιοτηλεόραση, στο πλαίσιο του σημερινού συστήματος, ήταν η φωνή αντιλαϊκών κυβερνήσεων, αντιλαϊκών διοικήσεων, ήταν η φωνή της κυρίαρχης ιδεολογίας, η φωνή της ΕΕ. Κι αυτό παρά τις προσπάθειες των ίδιων των εργαζομένων της, δηλαδή των δημοσιογράφων, των τεχνικών, του διοικητικού και άλλου προσωπικού».

Μέρος αυτής της ιδεολογίας ήταν και είναι η σιωπηρή ή χαμηλόφωνη συναίνεση και με την πολιτική ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου αντι πινακίων φακής , για την οποία ενέχεται η ΕΡΤ και της οποίας έπεσε θύμα και η ίδια.

Δεν λένε όλη την αλήθεια (για το «δυτικό μέτωπο»)

«Ημέρα μνήμης η 6η Ιούνη για όλη την ανθρωπότητα καθώς το 1944 στις ακτές της Νορμανδίας άλλαξε ο ρους της Ιστορίας. Η απόβαση των συμμάχων επιτάχυνε την ήττα της Γερμανίας». Αυτά έγραψαν αστικές εφημερίδες, αποσιωπώντας ολόκληρη την ιστορική αλήθεια. Σου λέει, Σοβιετική Ενωση δεν υπάρχει σήμερα, μπορούμε όλα να τα φέρνουμε στα μέτρα μας. Τι αποσιωπούν; Οτι ήδη είχε αρχίσει να αλλάζει πιο πριν «ο ρους της Ιστορίας». Το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου είχε ζητηθεί από τη Σοβιετική Ενωση στις συνομιλίες με ΗΠΑ και Μ. Βρετανία από το 1942. Παρά τις σχετικές «δεσμεύσεις» των Βρετανών, άργησε σχεδόν δύο χρόνια, αφήνοντας την ΕΣΣΔ να αντιμετωπίσει ουσιαστικά μόνη της τις δυνάμεις του Αξονα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ηθελαν την εξασθένιση της ΕΣΣΔ, πιστεύοντας πως στην πορεία θα μπορούσαν να τη «βάλουν στο χέρι». Το δεύτερο μέτωπο λοιπόν πραγματοποιήθηκε αφού είχαν προηγηθεί οι εποποιίες του Στάλινγκραντ, του Κουρσκ, ενώ τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν σχεδόν απελευθερώσει όλα τα σοβιετικά εδάφη και ξεκινούσαν την προέλασή τους στην Ανατολική Ευρώπη κ.α. Γεγονότα που σήμαναν την αλλαγή του ρου του πολέμου κατά της Γερμανίας και του Αξονα συνολικά. Οι αστικές τάξεις των ΗΠΑ - Βρετανίας άνοιξαν το «δυτικό μέτωπο», βλέποντας την προέλαση του Κόκκινου Στρατού και δικαιολογημένα με ανησυχία για την αστική εξουσία στην Ευρώπη.

rizospastis

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΟΝ  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

6/6/2014

 -- ΑΤΙΤΛΟ

26/2/2012

 -- Η μάχη του Στάλινγκραντ

12/2/2012

 -- ΓΙΑΛΤΑ: ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ - ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

30/4/2005

 -- Η ΕΣΣΔ και η έκβαση του πολέμου

13/6/2004

 -- Γιατί καθυστέρησε το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου

«ψωμί από το σεβάσμιο χέρι του αφεντικού».

Αναφερόμενος σε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, που εργάστηκε ως διευθυντής πριν μπει στην βουλή, σε άρθρο ο Ριζοσπάστης θέτει το παρακάτω ερώτημα:

«Μπορεί, για παράδειγμα, ένα διευθυντικό στέλεχος μιας τράπεζας που η δουλειά του είναι η υπεράσπιση και το αβγάτισμα του κεφαλαίου να έχει τα ίδια συμφέροντα με τους απλούς εργαζόμενους; Μπορεί να είναι στο ίδιο συνδικάτο με τους απλούς εργαζόμενους και οι διευθυντές; Πολύ περισσότερο, μπορούν να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων άνθρωποι που δουλεύουν για τα συμφέροντα του κεφαλαίου; Δηλαδή,   που από τη σκοπιά των συμφερόντων τους είναι με την αστική τάξη»; 

Και το ερώτημα απαντάται  έτσι:

προβολή της ανωμαλίας

Όταν συναντώ τέτοια παραδείγματα προβολής της ανωμαλίας τους πάνω μας, σχηματίζω την εντύπωση ότι μας «διαβάζουν» προσεκτικά. Αλλά τι μαθαίνουν από εμάς είναι ένα ερώτημα. Υποψιάζομαι ότι παίρνουν τις ιδέες μας και τις εκτοξεύουν πίσω σε μας, αλλοιωμένες με διαμεσολάβηση της διαστροφή τους.

«ένας ατομικός θάνατος είναι μία τραγωδία, αλλά ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι μία στατιστική»

«ένας ατομικός θάνατος είναι μία τραγωδία, αλλά ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι μία στατιστική» 

Απ’ όσους έχουν ακούσει αυτή τη φράση και ρωτούνται ποιος την είπε πρώτος, λέγεται ότι το 95% απαντούν «ο Στάλιν».

Κανένας όμως δεν έχει πει πότε και πού το είπε ή το έγραψε αυτό ο Στάλιν, δίνοντας αξιόπιστες πηγές.

Η απόδοση της φράσης αυτής στον Στάλιν, λοιπόν, είναι ψέμα

Αυτό που είναι αλήθεια