Το πιο απεχθές έγκλημα κατά της "δημοκρατίας"

Ο Julian Assange είναι ο διαβόητος δημιουργός του Wikileaks το οποίο ενέχεται, όπως κι αυτός, σ'  ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον σκανδαλώδη εγκλήματα που μπορεί κανείς να διαπράξει κατά της "δημοκρατίας" γενικά, ή ειδικά κατά της κυρίαρχης ιδεολογικής προκατάληψης που θεωρεί το δημοκρατικό αστικό καθεστώς ανώτατη και αξεπέραστη βαθμίδα πολιτικής εξέλιξης. Τουτέστιν,  το έγκλημά του είναι να έχει αποκαλύψει με αδιάσειστα στοιχεία πόσο εξωφρενικά εγκληματικό και σάπιο είναι το αστικό "δημοκρατικό" κράτος. 

Ο τρόπος με τον οποίο το "δημοκρατικό" κράτος αντιμετωπίζει τον "εγκληματία" Αssange είναι ήπιο παράδειγμα αυτής της εγκληματικότητας που το χαρακτηρίζει. Ο αστικός διεθνισμός και αλληλεγγύη φαίνεται από το πως αντιδρούν διάφορα κράτη, που σπεύδουν να συνεργαστούν και να συνεργήσουν, διαπράττοντας ό,τι αυθαιρεσία ή έγκλημα θεωρούν αναγκαίο για την υπεράσπιση του κράτους. Και φυσικά, η υπεράσπιση του κράτους περνά από το πεδίο υπεράσπισης της έννοιας που οι λαοί έχουν για την δημοκρατικότητα του. 

Σε αγαστή συνέργεια, το Ηνωμένο Βασίλειο η Σουηδία και πίσω τους οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει συνθήκες αναγκαστικού περιορισμού, φυλάκισης του Assange" στο κτίριο της πρεσβείας του Εκουαδόρ. Το βρετανικό κράτος "πολιορκεί" το κτίριο. Αν ο "δράστης" του εγκλήματος βγει από εκεί, θα συλληφθεί και θα παραδοθεί στην Σουηδία για να αντιμετωπίσει την κατηγορία του κοινού βιαστή. Κι αν αποδείξει εκεί πως δεν είναι ελέφαντας, τότε τον περιμένει παράδοση στις ΗΠΑ για να αντιμετωπίσει σοβαρότερες κατηγορίες σαν εχθρού της εθνικής (και όχι μόνο) ασφάλειας της χώρας και άλλες. Δηλαδή το αστικό κράτος έχει προδιαγράψει μια ζωή σε καταδίωξη, νομική δίωξη, αυθαίρετη κατάργηση της ελευθερίας κίνησης του ατόμου, κράτηση χωρίς δίκη, καταδίκη, και φυλάκιση, ενώ η ζωή του δεν έπαψε να απειλείται με πολιτική δολοφονία. 

Πρόσφατη δημοσιοποιήθηκε η απόφαση του OΗΕ που πάρθηκε μετά από προσφυγή του Assange  από τον Σεπτέμβρη του 2014, με την διαμαρτυρία του εναντίον της Μ. Βρετανίας και της Σουηδίας ότι υφίσταται αυθαίρετη κράτηση από αυτές και στέρηση της ελευθερίας του για "ένα απαράδεκτα μεγάλο χρονικό διάστημα". Ή επιτροπή του ΟΗΕ, εκδίκασε την προσφυγή του και αποφάνθηκε υπέρ του Assange. Μεταφράζω μέρος ενός ρεπορτάζ από το ΒΒC.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου χαρακτήρισε ως "γελοία" την  απόφαση της επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών που λέει πως πρέπει να  επιτραπεί στον Julian Assange να φύγει ελεύθερα, ενώ ο ιδρυτής του Wikileaks απαίτησε να γίνει σεβαστή η απόφαση.

Ο κ Assange - ο οποίος αντιμετωπίζει την έκδοσή του στη Σουηδία όπου κατηγορείται για βιασμό - μια κατηγορία την  οποία αρνείται - κατέφυγε συτην  πρεσβεία του Εκουαδόρ, στο Λονδίνο, ζητώντας άσυλο το 2012.
Η επιτροπή είπε ότι διατέλεσε «υπό κράτηση αυθαίρετα" και θα πρέπει να πάρει αποζημίωση.
Ο Philip Hammond απέρριψε την απόφαση, κατηγορώντας τον κ Assange για φυγοδικία. Ο κ Assange χαιρέτησε την απόφαση  ως «σημαντική νίκη», αλλά η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου επέμεινε ότι η απόφαση δεν είναι νομικά δεσμευτική και η έκθεση «δεν αλλάζει τίποτα».
Ο 44χρονος Αυστραλός είχε αρχικά συλληφθεί στο Λονδίνο το 2010, στο πλαίσιο ενός ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης που εκδόθηκε από τη Σουηδία για βιασμό και κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης.
Δύο χρόνια αργότερα, ενώ με εγγύηση, ζήτησε άσυλο μέσα στην πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Knightsbridge.
«Ιστορικής σημασίας»
Διαβάζοντας μια δήλωση μέσω σύνδεσης βίντεο από την πρεσβεία, ο κ Assange είπε ότι η γνωμοδότηση της επιτροπής ήταν «δικαίωση», προσθέτοντας: "Η νομιμότητα της κράτησής μου είναι τώρα ένα προαποφασισμένο θέμα νομολογίας"
Αργότερα μίλησε σε πλήθος από το μπαλκόνι της  πρεσβείας του Εκουαδόρ, χαρακτηρίζοντας την απόφαση ως «νίκη ιστορικής σημασίας".

O Edward Snowden, τον οποίο καταδιωκει επίσης η κυβέρνηση των ΗΠΑ με την κατηγορία της κατασκοπίας, έγραψε στο tweeter πως η απόκριση του Η.Β  και της Σουηδίας στην απόφαση του ΟΗΕ "συντάσσει άδεια σε κάθε δικτατορία να απορρίπτει αποφάσεις του ΟΗΕ". Το πρόβλημα είναι πως, είτε δημοκρατικό είτε δικτατορικό, το αστικό κράτος θυμάται τις αποφάσεις του ΟΗΕ μόνον όταν το συμφέρει.  Στη σημερινή φάση πολιτικής εξέλιξης της ανθρωπότητας, το αστικό κράτος στην ιμπεριαλιστική εκδοχή του, που σημαίνει οικονομική εκμετάλλευση και πολιτική επικυριαρχία άλλων κρατών, δικτατορικών και "δημοκρατικών ", γράφει το διεθνή νόμο εκεί που δεν πιάνει μελάνι... 

Και αυτή η κατάφωρη απαξίωση του διεθνούς νόμου από τον ιμπεριαλισμό είναι αναγκαίο και πολύ αποτελεσματικότερο να γίνεται από μια χώρα με μακρά, αδιάκοπη, και δοκιμασμένη "δημοκρατική" παράδοση. Πως αλλιώς θα μπορούσε να ονομάζει τις σύγχρονες σταυροφορίες του ο ιμπεριαλισμός, αν όχι πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, ή πόλεμο υπέρ της δημοκρατίας και για υπεράσπιση των δικαιωμάτων που αυτή υποτίθεται παρέχει; 

Αυτό που έκανε ο Assange είναι να τσακίσει ή να κάνει ζημιά στο άλλοθι του ιμπεριαλισμού, ή στην αξίωση του να θεωρούν όλοι ανώτατη βαθμίδα πολιτισμού την κοινοβουλευτική του δημοκρατία. Υπονόμευσε την κυρίαρχη ιδεολογική παραίσθηση που βλέπει την δημοκρατία ως a priori αθώα.

Τέλος, όχι! Δεν καταφέρομαι κατά της δημοκρατίας γενικά κι αόριστα εδώ. Επισημαίνω μόνο πως η έννοια "δημοκρατία" έχει πάψει να μπορεί να ανέχεται την προσθήκη "αστική"...

... για να είναι γνήσια.

Υπέρβαση του νεοφιλελευθερισμού; Ξανασκεφτείτε το!

Επανέρχομαι στο ερώτημα πού τέθηκε σε προηγούμενες αναρτήσεις: γιατί υπάρχει τέτοια εχθρότητα και αντίδραση σε κάθε κίνηση ή απλά έκφραση που προσβάλλει το κυρίαρχο οικονομικό δόγμα του Νεοφιλελευθερισμού στην ΕΕ, ακόμα κι αν αυτό εκφράζεται λεκτικά, απλά για επικοινωνιακή κατανάλωση,  χωρίς πρόθεση των εκφραστών της όποιας προσβολής αυτού του δόγματος να μετατρέψουν την ρητορική σε πολιτική πρακτική; 

Ο Νίκος Μπογιόπουλος - SuccEΡΤ story : Στη χώρα μου έχουμε Δημοκρατία

Στη χώρα μου έχουμε δημοκρατία. Οι εποχές που χτυπούσαν την πόρτα σου στις 5 το πρωί - και δεν ήταν ο γαλατάς - έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τώρα, όταν χτυπάει το τηλέφωνό σου στις 5 το πρωί, είναι για να μάθεις από τους φίλους σου, από τους συναδέλφους σου, ότι τα ΜΑΤ με προτεταμένα τα οπλοπολυβόλα τους εισέβαλαν στην ΕΡΤ. Για να συλλάβουν το κτίριο…

Ρόζα Λούξεμπουργκ 'Η εργατική δημοκρατία ως εξουσία και ως ελευθερία'

“Το σοσιαλιστικό εργατικό κίνημα είναι το μοναδικό σημείο στήριξης της δημοκρατίας. Δεν είναι τα πεπρωμένα του σοσιαλιστικού κινήματος δεμένα με την αστική δημοκρατία, όσο τα πεπρωμένα της δημοκρατικής ανάπτυξης δεμένα με το σοσιαλιστικό κίνημα. Η δημοκρατία δεν γίνεται πιο ζωτική στον βαθμό, που η εργατική τάξη παραιτείται από τον αγώνα για την χειραφέτησή της, αλλά αντίθετα στον βαθμό που το σοσιαλιστικό κίνημα γίνεται αρκετά ισχυρό ώστε να αντιτίθεται στις αντιδραστικές συνέπειες της παγκόσμιας πολιτικής και της αστικής κατεύθυνσης. Για αυτό όποιος επιθυμεί την ενίσχυση της δημοκρατίας, πρέπει να επιθυμεί επίσης την ενίσχυση και όχι το αδυνάτισμα του σοσιαλιστικού κινήματος γιατί με την παύση των σοσιαλιστικών προσπαθειών και το εργατικό κίνημα και η δημοκρατία παύουν”

Λούξεμπουργκ Ρόζα : Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση ; σελ 65, εκδ. “Κοροντζής”, Αθήνα

Alain Badiou, ‘Η Σύγχρονη Ανικανότητα μας’

Θεωρώ πολύ σημαντική αυτήν την παρέμβαση του Alain Badiou στον προβληματισμό για την κρίση, την κατάσταση του κινήματος στην Ελλάδα, και όχι μόνο. Έχω υπόψη μου ότι αποσπάσματα του σχετικού κειμένου ‘Our contemporary impotence’ έχουν μεταφραστή με τίτλο Η Σύγχρονη Αδυναμία μας. Θεώρησα όμως ότι θα ήταν χρήσιμο να μεταφραστει το ίδιο κείμενο στο σύνολο του στην ελληνική. Αυτό ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο το μετέφρασα από τα Αγγλικά (και πολύ λιγότερο οι κάποιες περιπτώσεις στις οποίες η ερμηνευτική προσέγγιση μου στο κείμενο διέφερε από αυτή των αποσπασμάτων του που προανέφερα – κάτι που είναι φυσικό να προκύψει σε δυο διαφορετικές μεταφράσεις του ίδιου κειμένου). Red Rock Views

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΜΝΗΜΗ»

Ρίχνουν χρήμα για να ταυτίσουν τον κομμουνισμό με το φασισμό

Χρήμα με ουρά διαθέτει η ΕΕ και προωθεί στην αγορά η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να προπαγανδιστεί και στη χώρα μας το κατάπτυστο αντικομμουνιστικό μνημόνιο, με το οποίο επιχειρείται να ταυτιστεί η ναζιστική θηριωδία με τον κομμουνισμό και τις σοσιαλιστικές χώρες. Το σχετικό πρόγραμμα απευθύνεται σε δήμους πανεπιστήμια και ΜΚΟ που καλούνται να οργανώσουν εκδηλώσεις με αντίτιμο 100.000 ευρώ για κάθε ανάλογο έργο. Πρόκειται για μια χυδαία και κατάπτυστη προσπάθεια, η οποία δείχνει πού στοχεύουν, τι πραγματικά τους ενοχλεί. Αλλοιώνοντας την ιστορική μνήμη, πασχίζουν να ακρωτηριάσουν ριζοσπαστικές, αγωνιστικές διαθέσεις, προς ισχυροποίηση της εξουσίας των μονοπωλίων, ώστε με το λαό υποταγμένο τίποτε να μην απειλεί την κυριαρχία τους.

«ήπιο κλίμα»

  

Η προχτεσινή ομιλία Σαμαρά στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ ήταν «διαφωτιστική». Ξεκίνησε με αποσπάσματα από την ιδρυτική διακήρυξή της ΝΔ, τα οποία o Α. Σαμαράς χρησιμοποίησε σαν σανίδα κατάδυσης στα τοξικά νερά της συντηρητικής ιδεολογίας του. 

Η ομιλία του ήταν  αφενός ένα «μάθημα πολιτικής αγωγής» και αφετέρου μια εφαρμογή της πάγιας τακτικής του να δημιουργεί ελπίδες για την (δήθεν) ανακάμπτουσα οικονομία.

Σ’  ότι αφορά το πολιτειακό-καθεστωτικό ζήτημα

(σε επικείμενη ανάρτηση θα αναφερθώ στο θέμα της οικονομίας): 

Αναφερόμενος στο φαινόμενο των νεο-ναζί, o Α. Σαμαράς διέκρινε σαν αίτια για την εμφάνιση του την «μακροχρόνια ύφεση με την τεράστια ανεργία που έφερε, τα ανεξέλεγκτα κύματα λαθρομεταναστών και την βαθμιαία χαλάρωση της νομιμότητας», προσθέτοντας ότι για εξαλειφθεί  το φαινόμενο πρέπει να δείξουμε «μηδενική ανοχή» και να εξαλείψουμε και τα αίτια που το δημιούργησαν. 

Το ενδιαφέρον βρίσκεται στις γενικεύσεις που κάνει, με αφορμή το φαινόμενο και το τρόπο που το χειρίστηκε ο ίδιος και η κυβέρνηση του.

η εξομοίωση του κομμουνισμού με τον φασισμό - μια χυδαία πρακτική

Πίσω απ’ την θεωρία των άκρων βρίσκεται πάντα η εξομοίωση του κομμουνισμού με τον φασισμό. Ο στόχος πάντα είναι η δαιμονοποίηση του κομμουνισμού. Για όσους είναι πληροφορημένοι, ακούγεται κοινότυπο να πει κάποιος ότι η εξομοίωση του κομμουνισμού με τον φασισμό είναι βασικότατο συστατικό της κυρίαρχης προπαγάνδας, να πει ότι είναι μια χυδαία πρακτική  που θελημένα παραβλέπει το οικονομικό υπόβαθρο του φασισμού το οποίο ήταν και είναι ο καπιταλισμός. Το προβλημα είναι ότι αυτός ο εξομοιωτισμός (ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός, για συντομία) απευθύνεται σε πολλούς που δυστυχώς είναι από απληροφόρητοι ως και ανιστόρητοι και οι οποίοι, δυστυχέστερα, έχοντας αφομοιώσει αυτήν την στρέβλωση, την αναπαράγουν. 

Ο εξομοιωτισμός είναι μια ακραία απολογία της αστικής δημοκρατίας. Ιδιαίτερα όταν εμφανίζεται και στην πιο εκλεπτυσμένη και «πληροφορημένη» εκδοχή του και αφορά το απο κοινού τσουβάλιασμα του λεγόμενου σταλινισμού με τον φασισμό, όπου ο πρώτος όρος υπονοεί όχι απλά την αποδοχή του Στάλιν ως έναν απο τους γνήσιους μεγάλους επαναστάτες, όχι απλά ότι εκφράζει μιαν υποτίθεται νοσταλγία ενός νοσηρά εννοούμενου Σοβιετικού σταλινικού  καθεστώτος, αλλά κυρίως ότι, όπως και ο φασισμός-ναζισμός, αποτελεί μια ιδεολογία, νοοτροπία και πρακτική που αφενός εμπνέεται ιστορικά απο μια βίαια καθεστωτική καταστολή της ελευθερίας του ατόμου, και αφετέρου στοχεύει στην εγκαθίδρυση της με βίαιο τρόπο. Παρότι ο αντισταλινισμός δεν εμφανίζεται πάντα απροκάλυπτα σαν αντικομουνισμός, καταλήγει να εκτρέφει την ίδια παρανόηση ότι δεν μπορεί να υπάρχει ένας κομμουνισμός χωρίς τα χαρακτηριστικά αυτού που οι εξομοιωτές εννοούν ή παρανοούν ως σταλινισμό κι ότι δεν είναι καλύτερος από τον φασισμό. Αυτή η πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή του εξομοιωτισμού απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν να σκέπτονται.

Το ζήτημα είναι που παροτρύνεται να εστιάζει ο δέκτης της προπαγάνδας αυτής, είτε αρέσκεται στο να θωρεί τον εαυτό του σκεπτόμενο, είτε όχι. Να εστιάζει στην παλελθούσα, στην μελλοντική ουτοπία, ή στην σημερινή πραγματικότητα; Η βρωμιά που απλώνουν οι εξομοιωτές πάνω στην εικόνα του παρελθόντος σοσιαλισμού, στην ιστορία του, είναι συνάμα βρωμιά που προβάλουν στον μελλοντικό κομμουνισμό, στο όραμα του. Το εξωφρενικό είναι ότι όλα τα συστατικά αυτής της βρωμιάς που προβάλλεται στον κομμουνισμό δεν είναι απλές επινοήσεις, αλλά αποτελούν αντανάκλαση, μέσω παραμορφωτικών κατόπτρων, ακριβώς της φρικωδιας του σημερινού καπιταλισμού. Η ωμή καταπίεση, οι ψυχολογικοί και φυσικοί βασανισμοί, οι εξορίες, φυλακίσεις, προσφυγιά, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι πολιτικές δολοφονίες, η γραφειοκρατία και η σιχαμερή διαφθορά της, η κατάχρηση εξουσίας – όλα αυτά είναι συστατικά του καπιταλισμού που προβάλλονται στον κομμουνισμό. Και αυτά χωρίς να αναφέρουμε τα αποκλειστικά καπιταλιστικής φύσης συστημικά χαρακτηριστικά της «δημοκρατίας» που συνιστούν έναν ανελέητο κεφαλαιοκρατικό  ολοκληρωτισμό, όπως η εκμετάλλευση, η εξωφρενική σπάταλη, οι κρίσεις, οι πόλεμοι και οι γενοκτονίες στις οποίες οδηγεί.

Το συστηματικό βρόμισμα λειτουργεί σαν «κατευθυνόμενος διαλογισμός» απο τους εξομοιωτές. Επιφέρει «χαλάρωση» απο τον βιωνόμενο σύγχρονο εφιάλτη του καπιταλισμού με «οραματισμούς της φρίκης» που μπορεί να τον αντικαταστήσει.

Ατενίζοντας την πραγματικότητα του καπιταλισμού στις μέρες μας, η εξομοίωση αυτή καθίσταται αηδιαστικά υποκριτική.  Για ελευθερία του ατόμου σαν βασικό και οικουμενικό γνώρισμα του σύγχρονου καπιταλισμού μπορούν να μιλούν πλέον μόνο κρετίνοι και κυνικοί.  

Ένας λόγος για τον οποίο ο εξομοιωτισμος είναι αποτελεσματικός είναι ότι η «δημοκρατία», για τις ευρύτερες λαϊκές μάζες, ειδωμένη συχνά με μεταφυσικό τρόπο και χωρίς τις εγγενείς αντιφάσεις της, έχει καταστεί απαραβίαστο ταμπού. Ο φασισμός αντιπαρατίθεται απο τους εξομοιωτές στην «ιερή δημοκρατία» ενώ η καπιταλιστική φύση και των δυο (φασισμού και αστικής δημοκρατίας αποκρύβεται), σαν να πρόκειται για ασυμβίβαστα και άλληλο-αποκλειόμενα συστήματα.

Εκτός αυτού που είναι κραυγαλέα έκδηλο – ότι δηλαδή οι δικτατορίες, συνήθως σε χώρες του λεγόμενου αναπτυσσομένου καπιταλισμού, επιβάλλονται με απαράμιλλο κυνισμό από τους «δημοκρατικά» εκλεγμένους εκπρόσωπους «δημοκρατιών» του αναπτυγμένου καπιταλισμού – πίσω από την επίφαση δημοκρατίας στον καπιταλισμό κρύβονται μηχανισμοί άσκησης εξουσίας πολύ ποιο αποκλειστικοί και απόλυτοι από αυτούς που χαρακτήρισαν τον φασισμό και τον ναζισμό του περασμένου αιώνα και την δικτατορία των ημερών μας. Αυτός είναι και ένας λόγος για τον οποίο η «δημοκρατία» είναι το καθεστώς πρώτης επιλογής των αστών. Οι μηχανισμοί αυτοί είναι ποιο αποκλειστικοί διότι ο αποκλεισμός αυτών που είναι οι καθυπότακτοι της εξουσίας, και παραμένουν κάτω και έξω από αυτήν, υφίσταται όχι τόσο επειδή υπάρχουν εμφανή κατασταλτικά συστήματα σε κάθε είδους καπιταλισμό (που όντως υπάρχουν και σε ώρες ανάγκης χρησιμοποιούνται), όχι τόσο επειδή ο περιορισμός της ελευθερίας του ατόμου είναι περισσότερο συστημικός και άρα πιο αποτελεσματικός  απο θεσμικός (που είναι επίσης – και αυξάνεται), αλλά επειδή ο καθυπότακτος άνθρωπος στον αναπτυγμένο καπιταλισμό έχει υποστεί μια τεχνητή αναπηρία, έχει καταστεί ανίκανος να διακρίνει τα αίτια, τους όρους και την φύση της καθυπόταξης του. Και σ’ αυτό συνεισφέρει ο εξομοιωτισμός.  

Παραδόξως, αυτός ο εξομοιωτισμός, όσο θερμά και να βάλει κατά «παντός είδους ολοκληρωτισμού» στα λόγια, το αποτέλεσμα  είναι ότι καθίσταται κύριος και αναντικατάστατος αρωγός και τροφοδότης του φασισμού στην πράξη. «Μα δεν  μπορεί αυτό να αληθεύει όταν αυτό που αποκαλείς «εξομοιωτισμό» στρέφεται εναντίον και των δυο μορφών ολοκληρωτισμού», θα ισχυριζόταν κάποιος θιασώτης του. Να όμως που μπορεί, διότι οι εξίσου «απαράδεκτοι» τύποι «ολοκληρωτισμού» τίθενται σε αντιπαράθεση με την «δημοκρατία» η οποία παρουσιάζεται ως το μόνο καθεστώς το οποίο κατοχυρώνει ατομικές ελευθερίες. Όμως - με δοσμένο ότι ο εξομοιωτισμος θελημένα παραβλέπει τους κεφαλαιοκράτες (πάντα κρυμμένοι πίσω απο το προσωπείο του Φασισμού-Ναζισμού), με δοσμένο επίσης ότι αποκρύπτεται ο καπιταλιστικός χαραχτήρας της αστικής δημοκρατίας - όταν οι συνθήκες ζωής επιδεινώνονται, η αντίδραση ενός τμήματος των λαϊκών μαζών, στους οποίους συστηματικά καλλιεργείται αυτή η λειψή συνείδηση της πραγματικότητας, ευκολότερα χειραγωγείται ώστε να στραφούν εναντίον αυτής της «δημοκρατίας» που φαίνεται να τους εξαθλιώνει. Ευκολότερα καταλήγουν να οραματίζονται αυταρχικές λύσεις. Στο στόχαστρο λοιπόν δεν μπαίνει ο «άφαντος» καπιταλισμός αλλά η «φαύλη δημοκρατία».

«Μα γιατί δεν στρέφονται οι μάζες προς τον κομμουνισμό» θα ρωτούσε ο ίδιος κουτοπόνηρα. Η απάντηση είναι ότι, κόντρα στα μύρια όσα αντίξοα, στρέφονται και προς τον κομουνισμό, αλλά συχνά όχι με την δέουσα ταχύτητα. Μια ανάλυση των λόγων για τους οποίους ο κομμουνισμός, σαν κίνημα, συχνά δεν αναπτύσσεται τόσο ραγδαία όσο ο φασισμός, θα αποτελούσε αντικείμενο ενός άλλου σημειώματος. Μας αρκεί να αναφέρουμε ότι οι λόγοι είναι πολλοί, οι δυο βασικοί απο τους οποίους είναι ότι: όχι μόνο η κρατική μηχανή της αστικής δημοκρατίας παρατάσσεται υπέρ του φασισμού απο τους αστούς, αλλά και όλος ο μηχανισμός παραγωγής ιδεολογίας, σε τέτοιες συνθήκες,  πιο έντονα  στηρίζει την ιδέα ότι η δικτατορία ενός «μεσσιανικού ηγέτη» είναι προτιμότερη απο την «δημοκρατία», ενώ η δικτατορία του προλεταριάτου ήδη έχει απωθηθεί στο κοινωνικό ασυνείδητο σαν μια οψη της χειρότερης κόλασης που και η σκέψη της «μας... ταράζει». 

Αυτός ο μηχανισμός παραγωγής ιδεολογίας, που είναι σε ιδιωτικά καπιταλιστικά χέρια, έχει την δύναμη να στηρίξει ή να διαλύσει ένα καθεστωτικό σχήμα, έχει την δύναμη να ανεβάσει ένα συνονθύλευμα εγκληματιών στο πλατύσκαλο της εξουσίας, ή να το μειώσει στο περιθώριο του πολιτικού γίγνεσθαι. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά σε τόπο και χρόνο: Δείτε πως εδώ και τώρα, για παράδειγμα, μετά την άνοδο της δημοτικότητας της ΧΑ, που έγινε δυνατή με συστηματικό λιβάνισμα της απο τον κύριο όγκο των μέσων ενημέρωσης, φαίνεται να μειώνεται ξαφνικά η δημοτικότητα της στο ήμισυ, μετά την αποκάλυψη της εγκληματικής φύσης της απο τα ίδια μέσα. Που σημαίνει ότι αν αυτός ο μηχανισμός ήθελε, θα μπορούσε απο μόνος του να αποτρέψει την εξέλιξη των γεγονότων που αφορούν τον Νεοναζισμό εδώ και, μ' αυτήν την έννοια, ενέχεται σε ηθική αυτουργία για οποιουδήποτε κρίμα έχει διαπραξει.

Αυτό το αστικό, συστημικό πλέγμα παραγωγής ιδεολογίας, είναι υπεύθυνο για την καλλιέργεια των πολιτικών προκαταλήψεων κατά του κομμουνισμού, που απο ένα σημείο και πέρα αυτό-αναπαράγονται. Οι προλήψεις και προκαταλήψεις που καλλιεργούν γίνονται ο υλικός καταλύτης που είτε αδρανοποιεί τις μάζες είτε τις κατευθύνει προς αυταρχικές «λύσεις» του προβλήματος τους οι οποίες τελικά ποτέ δεν είναι λύσεις για τις ίδιες.

Γι αυτό η εν λόγω εξομοίωση αναγκαστικά μετατρέπεται σε στήριξη του πολέμου του φασισμού εναντίον του κομμουνισμού, που δεν είναι απλά ένας πόλεμος ιδεολογιών απο τον οποίο κάποιοι μπορούν να μένουν σε  ασφαλή «δημοκρατική» απόσταση και αμέτοχοι. Σ΄ αυτόν συμμετέχουν όλοι, και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς: πρόκειται πάντα για μια επίθεση των πλουτοκρατών εναντίον των εργατών με σκοπό την διαιώνιση της εκμετάλλευσης των τελευταίων απο τους πρώτους.  

Ένα από τα πλέον επιτακτικά ερωτήματα των ημερών μας

 

Tον γύρο του διαδικτύου έχει κάνει η δήλωση του Οδυσσέα Ελύτη, με αφορμή την βράβευσή του για το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979.

"...Ήδη σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να 'ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.

Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ' αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι' αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος.

Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα 'μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ' όλους εμάς.

Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας και της εποχής μας."

Αυτό το «ένα τίποτε» για το οποίο παλεύουμε είναι όντως η «ποιότητα» ζωής, η «οντότητα του ατόμου» που μπορεί να αναδειχτεί σε συνθήκες που του επιτρέπουν να αναπτύξει όλες τις δημιουργικές δυνατότητες του, ξαναποχτώντας με αυτό το τρόπο την αξία και αξιοπρέπεια του, είναι όντως η «αλήθεια, που ακόμα ελπίζουμε πως «θα φανεί μια μέρα», μα όχι σαν αποτέλεσμα του έργου κάποιου ατόμου με μεσσιανικές ικανότητες, αλλά πολλών ατόμων ενσωματωμένων σε συλλογικότητες που καλύπτουν την πλειονότητα των ανθρώπων, η αλήθεια που θα αντικαταστήσει με φως το σκότος της αμάθειας και της δεισιδαιμονίας.

Τέλος δεν φτάνει σήμερα, πάνω από τριάντα χρόνια αφότου έκανε την δήλωση αυτή ο Ελύτης, να αντιπαραθέτουμε τους «δημοκρατικούς θεσμούς» στην «βαρβαρότητα». Τόση αγριότητα, χειρότερη από βαρβαρότητα, έχουμε υποφέρει με πρόσχημα την δημοκρατία. 

Ένα από τα πλέον επιτακτικά ερωτήματα  των ημερών μας είναι: Ναι μεν δημοκρατία, αλλα ποια δημοκρατία; 

Μ

Δημοκρατία - του Νίκου ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η Δημοκρατία,
που αναγνωρίζει στον εκάστοτε υπουργό τη δικαιοδοσία, με μια μονοκονδυλιά, να βάζει «μαύρο» σήμερα στην ΕΡΤ, αύριο στη ΔΕΗ και στην ΕΥΔΑΠ, μεθαύριο στα Αμυντικά Συστήματα, στα Ναυπηγεία και στα Ασφαλιστικά Ταμεία,
η Δημοκρατία που πορεύεται με ντουζίνες Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και με Προεδρικά Διατάγματα, με ΤΑΙΠΕΔ και ξεπουλήματα, με διαδοχικές επιστρατεύσεις και με συκοφαντίες, με κοινωνικό κατατεμαχισμό και με διαρκείς επιχειρήσεις κοινωνικού αυτοματισμού,
δεν είναι άγνωστη.
Είναι η Δημοκρατία που αμέσως μετά το πρώτο Μνημόνιο επέβαλε απόφαση που επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες (όπως οι δανειακές συμβάσεις), που δεσμεύουν τη χώρα και το λαό, χωρίς καν τυπική έγκριση της Βουλής.
Είναι η Δημοκρατία που με τους νόμους της βγάζει «παράνομες» και «καταχρηστικές» το 95% των απεργιών και των κινητοποιήσεων του λαού.
Είναι η Δημοκρατία που έστειλε τα ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς χαλυβουργούς -για «να ανοίξει το εργοστάσιο», όπως είπαν οι Δενδιοκεδίκογλου- αλλά όταν το εργοστάσιο το έκλεισε ο ίδιος ο βιομήχανος, ποτέ δεν έστειλε ΜΑΤ εναντίον του για να το ανοίξει...
Είναι η Δημοκρατία που μόλις ο «902» έδωσε τη «φωνή» και την εικόνα του για να μεταδίδεται το σήμα της ΕΡΤ «έστειλε» την εταιρεία «Digea» των ιδιωτών καναλαρχών να «φιμώσουν» και τον «902», και έσπευσε να εκδώσει και απόφαση, ώστε να καλύψει -αναδρομικά- τους τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβους καναλάρχες.
Είναι η Δημοκρατία που μοιράζει δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες και που πολύ πριν από το «λουκέτο» στην ΕΡΤ είχε ήδη «αποφασίσει και διατάξει» το κόψιμο των μισθών, τον αφανισμό των συντάξεων, τη διάλυση των νοσοκομείων, το «λουκέτο» σχολείων, το «κούρεμα» των ασφαλιστικών ταμείων, την «κινεζοποίηση» των εναπομεινάντων εργαζομένων, είχε ήδη «αποφασίσει και διατάξει» ότι στην Ελλάδα δεν θα ισχύει ούτε καν εκείνο το απίθανο «ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια», αλλά το ένας εργαζόμενος... ανά σόι ανέργων.
Αυτή είναι η Δημοκρατία τους.
Και για να μην κοροϊδευόμαστε, όσοι παριστάνουν είτε τους έκπληκτους με τα αντιδημοκρατικά και αυταρχικά ατοπήματα αυτής της Δημοκρατίας, είτε τους επίδοξους διορθωτές της, δεν μπορεί να μη γνωρίζουν:
Το βασικό γνώρισμα αυτής της Δημοκρατίας δεν είναι ότι έχει εκτραπεί ή ότι έχει παρεκτραπεί. Το βασικό της γνώρισμα είναι ότι πρόκειται για μια Δημοκρατία ταξική. Για μια Δημοκρατία αστική. Καπιταλιστική. Κεφαλαιοκρατική.
Επομένως, ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή και στην παρεκτροπή της ταξικής, της αστικής Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας για τους λίγους, ούτε ρεαλιστικός, ούτε αποτελεσματικός, αλλά πολλές φορές ούτε και ειλικρινής είναι, εφόσον εισηγείται «λύσεις» που εξαντλούνται στη διατήρηση αυτής της -κατά τα άλλα «διορθωμένης» αλλά πάντα ίδιας- αστικής, καπιταλιστικής, κεφαλαιοκρατικής Δημοκρατίας.
Καμία κεφαλαιοκρατική Δημοκρατία, ακόμα κι όταν -ανάλογα με το ιστορικό και πολιτικό περιβάλλον- συνοδεύεται με ολίγον από «δημοκρατική βελτίωση» και με ολίγον από «δημοκρατική διόρθωση», δεν διαφυλάσσει το λαό και τα δικαιώματά του από την (ιστορικά επαναλαμβανόμενη) «μαύρη» εκτροπή και παρεκτροπή της.
Ο λαός, χωρίς να παραιτείται ούτε στιγμή από την ανυποχώρητη και αταλάντευτη πάλη του ενάντια στον αντιδημοκρατικό κατήφορο και τη φαλκίδευση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων, χωρίς να σταματά ποτέ να επιδιώκει την υπεράσπιση, την κατοχύρωση και τη διεύρυνση αυτών των δικαιωμάτων κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν πρέπει να ξεχνά: Από την εκτροπή της αστικής Δημοκρατίας δεν θα διαφυλαχτεί μέσα από τη μακιγιαρισμένη διατήρησή της, αλλά -τελικά- μέσω της δημοκρατικής ανατροπής της.
Που σημαίνει:
Εγκαθίδρυση από το λαό και θεμελίωση πάνω στο βάθρο της ύψιστης δημοκρατικής νομιμοποίησης που συνιστά η θέληση της λαϊκής πλειοψηφίας, εκείνης της ανώτερης (και δημοκρατικότερης) Δημοκρατίας που πρέπει και είναι εφικτό να υπάρξει:
Της εργατικής Δημοκρατίας. Της Δημοκρατίας για τους πολλούς.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ιθαγένεια και ηγεμονία

Ιθαγένεια και ηγεμονία

 

 

Του Γιώργου Κατρούγκαλου

Η σπουδή του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, να αξιοποιήσει την απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για το «νόμο Ραγκούση», αποτελεί το τρίτο βήμα στην προσπάθεια εγκαθίδρυσης καθεστώτος «νόμου και τάξης».

  Η πρώτη ήταν οι συμβολικές κινήσεις κατά της «ανομίας», με επιχειρήσεις τύπου Βίλα Αμαλία. Η δεύτερη ήταν η επίθεση κατά της κοινωνικής αντίδρασης στα μνημονιακά μέτρα, με την επιστράτευση των απεργών του Μετρό και των ναυτεργατών. Η υπόθεση της ιθαγένειας φαίνεται εκ πρώτης όψεως να είναι κάτι διαφορετικό, εφόσον δεν αφορά τα «δικά μας» δικαιώματα, αλλά των περιθωριακών της κοινωνίας μας, των ξένων.

Και όμως, δεν είναι έτσι. Μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται μία συνολική αντεπανάσταση, η οποία αμφισβητεί το σύνολο των αξιών και της θεσμικής προστασίας των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων της τελευταίας τριακονταετίας. Επιδιώκει να δημιουργήσει στη θέση τους μια νέα ηγεμονία, βασισμένη στις παραδοσιακές αξίες της συντηρητικής παράταξης, όπως έχουν «εμπλουτιστεί» από την ατζέντα της Χρυσής Αυγής.

Στο πλαίσιο αυτό έχει ήδη προαναγγελθεί, με προφανώς σκόπιμη διαρροή στον Τύπο, και το τέταρτο βήμα, που θα είναι η ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας στο δημόσιο τομέα και η επαναφορά του δικαιώματος του λοκ άουτ. (Ενα ενδιάμεσο βήμα, η προώθηση του ελευθεριοκτόνου σχεδίου νόμου για τις διαδηλώσεις, που ετοιμάστηκε από το Δήμο Αθηναίων, δυστυχώς με συνέργεια συναδέλφων συνταγματολόγων, φαίνεται να έχει μείνει μετέωρο λόγω της αντίθεσης του υπουργού Δικαιοσύνης.)

Η ηγεμονία αυτή δεν έχει κερδηθεί στην κοινωνία. Η κυβέρνηση επιδιώκει να την εκμαιεύσει λάθρα, εκμεταλλευόμενη το συλλογικό μούδιασμα που απορρέει από τα ατομικά αδιέξοδα του καθενός μπροστά στην ανεργία και τα χρέη. Οσο η απόγνωση δεν μεταφράζεται σε συλλογικό αγώνα τόσο ευκολότερο είναι να στρώσει το χαλί στην αποδοχή της σιδηράς πυγμής που δοκιμάζει η κυβέρνηση.

Η ιστορική εμπειρία δείχνει, άλλωστε, ότι η ισοπέδωση των κοινωνικών δικαιωμάτων συνήθως συνοδεύεται από ένταση του αυταρχισμού και την αμφισβήτηση και των ατομικών ελευθεριών.

Ακριβώς όμως επειδή ο τελικός σκοπός είναι η ιδεολογική ηγεμονία, συνοδό όπλο στην αυταρχική βία εισφέρει ο αποπροσανατολισμός που σκηνοθετούν τα χαλκεία της κυβερνητικής προπαγάνδας. Αίφνης, εν όψει της κλιμάκωσης των αγροτικών αγώνων, ανακαλύφθηκαν οι απάτες με το ΦΠΑ μιας μικρής μειοψηφίας αγροτών, προφανώς σε μεγάλο βαθμό πελατών των δύο πάλαι ποτέ κομμάτων του δικομματισμού. (Απάτες τέτοιου είδους απαιτούν «πλάτες» στην κρατική μηχανή.)

Η προώθηση νέου νόμου για την ιθαγένεια αποτελεί προνομιακή κίνηση στη σκακιέρα της ηγεμονίας, λόγω του ειδικού βάρους που έχει η ρητορική περί έθνους στη συντηρητική ιδεολογία.

Επιβοηθείται δε τα μάλα από την απαράδεκτη απόφαση του ΣτΕ, που συγχέει δύο εντελώς ανόμοια μεγέθη: την κοινωνικοπολιτική διάσταση του έθνους με το νομικό ζήτημα της χορήγησης της ιθαγένειας. Η ιθαγένεια αποτελεί το νομικό δεσμό με το κράτος και όχι πιστοποιητικό εθνικής συνείδησης. Οσοι ξένοι ποδοσφαιριστές, για παράδειγμα, την αποκτούν, δεν το κάνουν λόγω εθνικής έξαρσης, αλλά για καθαρά πρακτικούς, νομικούς λόγους.

Βεβαίως και ο νόμος Ραγκούση προσπάθησε να λύσει το ζήτημα της ένταξης των μεταναστών εσφαλμένα, κυρίως μέσω της απονομής ιθαγένειας, ενώ το κομβικό ζήτημα είναι η ισότητα δικαιωμάτων. Ο μέσος μετανάστης, που δεν μεγάλωσε εδώ, δεν θέλει την ιθαγένεια από ξαφνική ανάγκη να γίνει Ελληνας, αλλά για να μπορεί να μένει και να εργάζεται νόμιμα στη χώρα.

Εάν είχε εξασφαλιστεί η ισότητα δικαιωμάτων του, με μία διάταξη, π.χ. όπως αυτή του ισπανικού Συντάγματος που αναγνωρίζει ίσα δικαιώματα στους νόμιμα ευρισκόμενους στη χώρα αλλοδαπούς, μόνο όσοι πραγματικά αγαπούν και θέλουν να μείνουν για πάντα εδώ θα υπέβαλλαν αίτηση πολιτογράφησης.

Το θέμα είναι εντελώς διαφορετικό για τα παιδιά που δεν ξέρουν άλλη πατρίδα, που γεννήθηκαν και πήγαν εδώ στο σχολείο. Δεν χρειαζόμαστε τον Ισοκράτη για να καταλάβουμε ότι αυτά είναι Ελληνάκια. Εάν δεν δείξουμε την αλληλεγγύη μας τώρα σε αυτά, ό,τι και να πάθουμε στο μέλλον θα μας αξίζει. Οχι για ηθικούς λόγους. Αλλά γιατί θα έχουμε απαρνηθεί το συνεκτικό ιστό της αλληλεγγύης και των δικαιωμάτων και θα έχουμε παραδώσει μόνοι την ηγεμονία στον Μιχαλολιάκο και τους ζηλωτές του.

Και δεν υπάρχουν νομικά εμπόδια για να σωθούν τα παιδιά. Το ΣτΕ δεν είναι συνταγματικό δικαστήριο. Είναι εύκολο να εφαρμοστεί η απόφασή του με τρόπο που και το Σύνταγμα να γίνει σεβαστό, αλλά και η προστασία της ανθρώπινης αξίας. Της αξίας την οποία μοιράζονται και οι Ελληνες και οι «άλλοι».

* Ο Γ. Κατρούγκαλος είναι Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου ΔΠΘ

Πηγή:  Ελευθεροτυπία   via  tvxs.gr/http://nobordersociety.

Ο Ομπάμα κατηγορείται για παραβίαση (μη πέσετε από τον ουρανό) πολιτικών ελευθεριών…

Ο Αμερικανός πρόεδρος έχει γίνει στόχος βολών για παραβίαση (μη πέσετε από τον ουρανό) πολιτικών ελευθεριών… Και κατηγορείται από  τους Ρεπουμπλικάνους στο Κογκρέσο με αφορμή ένα υπόμνημα που διέρρευσε όπου δικαιολογεί τη δολοφονία των Αμερικανών πολιτών, για τους οποίους υπάρχουν υποψίες ή στοιχεία  (δεν κάνει διαφορά) ότι συμμετέχουν σε τρομοκρατικές ομάδες όπως η Αλ Κάιντα. Η αποκάλυψη έχει προκαλέσει θόρυβο για τον ρόλο της εκτελεστικής εξουσίας σε σχέση τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Συνήθως είναι οι ρεπουμπλικάνοι αυτοί που βρίσκονται στο εδώλιο με τέτοιες κατηγορίες, αλλά τώρα το τραπέζι έχει περιστραφεί και παίζουν το ρόλο του κατήγορου. Και με βάση την ανατροπή των ρόλων, οι δημοκρατικοί κάνουν ότι έκαναν κι οι ρεπουμπλικάνοι. Μιλούν φυσικά για έκτακτες εξουσίες που απαιτούνται για να διατηρηθεί η Αμερική ασφαλής.

Το θέμα δεν είναι καινούριο και δεν ξέρω γιατί οι Αμερικανοί ξύπνησαν τώρα…. Δείτε παλαιότερες αναφορές, και ιδιαίτερα το άρθρο του Φιντέλ Κάστρο εδώ.

Μ

υγ
αναρωτιέμαι τι σχόλιο θα έκανε η Ρενα Δουρου σε σχέση με το περιεχόμενο του αρθρου του Καστρο για τον Ομπαμα....

κανονικά και με το νόμο: προς ευνουχισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος

 

Ο εκθειασμός του Σαμαρά ως «αξιοθαύμαστα» Θατσερικού από τον Σταύρο Ψυχάρη εις Το Βήμα, στον οποίο αναφέρθηκα εδώ στο προηγούμενο άρθρο, λειτουργεί βαρομετρικά. Δείχνει την παρότρυνση του από τους αστούς, όχι απλά να σπάει τις απεργίες των εργατών με Θατσερικό τρόπο, αλλά και να νομοθετήσει κατά των συνδικαλιστικών οργανώσεων τους προς όφελος των αφεντικών, όπως έκανε η lady Thatcher.  

Ο σχεδιάζόμενος νόμος που αφορά την λειτουργία των συνδικάτων στοχευει στην αχρηστευση του δικαιώματος  των εργαζομένων στην απεργία και στον ευνουχισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Μ

*******

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει για το σχέδιο της κυβέρνησης κατά της απεργίας και των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων:

«Ο υπουργός Βρούτσης επιβεβαιώνει τα δημοσιεύματα και τις δηλώσεις βουλευτών της ΝΔ ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει νόμο που απαγορεύει, στην ουσία, το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία, επαναφέροντας ακόμη και κατάπτυστους νόμους, ακόμα και από τον περιβόητο 330 που προβλέπει το λοκ άουτ για τους εργοδότες. Επίσης, παρεμβαίνει στη δομή και στη λειτουργία των συνδικάτων, επιδιώκοντας να αποκλείσει εξ ολοκλήρου το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Πρόκειται για αντιδραστικό σχέδιο, που στοχεύει να φορέσει πιο βαριές αλυσίδες στην εργατική τάξη. Αποδεικνύεται ότι ο έξαλλος αυταρχισμός της κυβέρνησης με το δόγμα νόμος και τάξη, τις επιστρατεύσεις απεργών, τη χρησιμοποίηση των ΜΑΤ, τις προβοκάτσιες και τις επιθέσεις κατά των ταξικών συνδικάτων και του ΠΑΜΕ δεν είναι τυχαίος.
Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ξεσηκωθούν, να γίνουν μια γροθιά για να αποκρούσουν τη νέα βάναυση επίθεση σε βάρος των στοιχειωδών δικαιωμάτων τους. Το πώς θα απεργούν, το πώς θα λειτουργούν τα σωματεία, είναι αποκλειστικό δικαίωμα να το καθορίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τη θέση και τη δράση τους. Να ταχθούν ενάντια, να μην περάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης, της ΕΕ και των μεγαλοεπιχειρηματιών».

   

ελευθερία και «ελευθερία»

(αναδημοσίευση)

Ένα  προπαγανδιστικό τερτίπι απολογητών του καπιταλισμού, ίσως το πλέον σύνηθες, είναι να συγχέουν την έννοια ελευθερία με την έννοια ελεύθερη αγορά. Προέκταση αυτού είναι η θέση  ότι η δημοκρατία και η ελεύθερη αγορά είναι αδιαχώριστα αγαθά, ότι το ένα δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς το άλλο. Το αστικό κοινοβούλιο προβάλλεται απ’ τον ίδιο κύκλο σαν την ανώτερη μορφή δημοκρατίας – σαν αξεπέραστο ταμπού. Ένα λάθος που γίνεται απο κριτές του καπιταλισμού στην απέναντι όχθη είναι να απαντούν μέσα στο πλαίσιο αναφοράς που ορίζουν οι απολογητές του καπιταλισμού. Στην ψευδο-εξίσωση «δημοκρατία συν αγορά ίσον ελευθερία» των μεν, οι δε απαντούν ότι «αυτή είναι η ελευθερία του αφεντικού να εκμεταλλεύεται τον εργάτη».

Όντως οι δημοκρατικοί θεσμοί των αστών περιορίζονται πάντα στον χώρο της πολιτικής και ποτέ δεν φτάνουν στον χώρο της οικονομίας όπου κάθε ιδιωτική επιχείρηση λειτουργεί σαν μικροκράτος στο οποίο επιβάλλεται ο ολοκληρωτισμός του κεφαλαιοκράτη. Αυτό σημαίνει όμως ότι η οικονομική ελευθερία του κεφαλαίου να εκμεταλλεύεται την εργασία και η δέσμη πολιτικών ελευθεριών στην αστική δημοκρατία δεν είναι νοηματικά ή κατηγορηματικά ταυτόσημες οντότητες. Όσο κι αν η μια συνδέεται με την άλλη, είναι δυο διαφορετικές πραγματικότητες οι οποίες μπορεί να έρθουν και σε αντιπαράθεση. Μολονότι ο καπιταλισμός φαίνεται να λειτουργεί καλύτερα έχοντας αστικούς δημοκρατικούς θεσμούς σαν πολιτικό φόντο  του, δεν είναι  πάντα σύμφυτος με το καθεστώς της αστικής δημοκρατίας. Η απάντηση στο ερώτημα αν «η δημοκρατία και καπιταλισμός είναι αδιαχώριστα αγαθά» βρίσκεται στο γεγονός ότι οι αστικοί δημοκρατικοί θεσμοί επιβιώνουν μόνο σε συνθήκες στις οποίες η αστική ιδεολογία κυριαρχεί σε όλες τις τάξεις. Η δημοκρατία  καταργείται, συχνά με το πιο βίαιο και αιματηρό τρόπο, όταν η πολιτική εκπροσώπηση της αστικής τάξης καθίσταται ανεξέλεγκτα επισφαλής, συνήθως σε συνθήκες κατά τις οποίες οι λαϊκές μάζες, με κορμό την εργατική τάξη, χειραφετούνται ιδεολογικά και κινητοποιούνται απαιτώντας μόνιμες αλλαγές που το κεφάλαιο δεν είναι διατεθειμένο να παραχωρήσει, ή όταν η οργανωμένη αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας είναι απειλητικά διογκωμένη. Η απροκάλυπτη πολιτική δικτατορία του κεφαλαίου αντικαθίσταται με την δημοκρατία σε συνθήκες σχετικής «ομαλότητας» κι όταν η μπουρζουαζία ανακτά τον ηγεμονία της και τον έλεγχο των εξελίξεων.

Έτσι, ναι μεν η αστική δημοκρατία είναι οικονομική δικτατορία της αστικής τάξης, αλλά διατηρεί κεκαλυμμένη την δικτατορική πολιτική φύση της που αφορά κυρίως τα οικονομικά όρια της. Δηλαδή  αφορά το κατά πόσον η «λαϊκή κυριαρχία» μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις παραγωγής. Όσο τα οικονομικά όρια δεν παραβιάζονται η κρυμμένη πολιτική φύση της δεν ξεσκεπάζεται, παραμένει κεκαλυμμένη πίσω απο την επίφαση δημοκρατίας. Η δικτατορική φύση του κεφαλαίου έγκειται στο γεγονός ότι θεωρεί την οικονομική απολυταρχία του δεδομένη κι αναμφισβήτητη και, σαν συνέπεια αυτού,  δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό είναι αδιανόητη γι’ αυτό. Έτσι, η αστική δημοκρατία είναι κάλπικη και  επιφανειακή όχι μόνο επειδή είναι εκμεταλλευτική, αλλά κυρίως επειδή είναι πάντα μια δυνητική δικτατορία και  ποτέ δεδομένη άνευ όρων. Εφόσον λειτουργεί αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του κεφαλαίου, δεν είναι απλώς λειψή και μη ουσιαστική, και άρα υποκριτική, αλλά και κυρίως – είναι πάντα προσωρινή.

Ας δούμε μια, την σημαντικότερη ίσως, απο τις αστικές ελευθερίες που αφορά το δικαίωμα του  λαού, μη εξαιρούμενης της εργατικής τάξης, να εκλέγει αυτούς που θα τον κυβερνήσουν πολιτικά. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της ελευθερίας ακόμα και τα κομμουνιστικά κόμματα, κι όχι μόνο ένα αλλά όσα θέλουν, μπορούν να δρουν και να ζητούν απο τον λαό το χρίσμα (υποτίθεται...) να κυβερνήσουν. Αυτό ακριβώς η μπουρζουαζία θεωρεί το μεγαλύτερο ατού της δημοκρατικότητας της. Το να της αντιπαραθέσουμε ότι «στην αστική δημοκρατία το αφεντικό εκμεταλλεύεται και ποδοπατάει τον εργάτη» δεν πείθει. Γιατί η άμεση απάντηση του αστού την οποία έχει εμφυσήσει σ΄ αυτούς που επηρεάζει, είναι ότι αφενός δεν υπάρχει νόμος που να εμποδίζει ατομικά τον εργάτη να γίνει αστός (αν είναι δυνατόν), κι αφετέρου δεν το εμποδίζει συλλογικά να οργανωθεί, να λάβει μέρος σε εκλογές και να διεκδικήσει την πλειοψηφία του λαού ώστε να αλλάξει την εκμεταλλευτική σχέση εργοδότη-εργάτη, ή άλλως, να το επιτύχει μέσω της συνδικαλιστικής δράσης, η οποία επίσης είναι νόμιμη και δικαιωματική. Το ζήτημα λοιπόν είναι να δούμε και να αναδείξουμε πώς αυτή η αστική «ελευθερία» καθίσταται για τον εργάτη ανούσια και απατηλή.

Κατ΄ αρχήν, όλες οι αστικές «ελευθερίες» μπαίνουν σε προκρούστια κλίνη και λειτουργούν μόνο με την προϋπόθεση ότι οι σχέσεις παραγωγής δεν αμφισβητούνται. Σ'  ότι αφορά το θέμα μας όμως, η αλήθεια είναι ότι οι κυβερνώμενοι όντως εκλέγουν, όμως δεν μπορούν ποτέ να επιλέγουν αυτούς που θα τους κυβερνήσουν. Η διαδικασία επιλογής είναι πολλή σύνθετη και η συμμετοχή σ’ αυτήν των ψηφοφόρων σαν σύνολο είναι μηδενική. Ακόμα κι όταν, για παράδειγμα, τα αστικά κόμματα οργανώνουν, με μεγάλα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, «δημοψηφίσματα» καλώντας τον «λαό» να εκλέξει ηγέτη, ακόμα κι αν η διαδικασία είναι αψεγάδιαστη, που ουδέποτε είναι, ο «λαός» δεν έχει τρόπο ή δυνατότητα να αναδείξει  τους υποψήφιους. Η δικαιοδοσία ανάδειξης  ηγεσιών των αστικών κομμάτων ανήκει πάντα σε μια ελίτ πλουτοκρατών. Αυτό που κατ' ευημισμό ονομάζεται «λαός» δεν είναι παρά οπαδοί  οι οποίοι ούτε καν μπορούν να διανοηθούν ανάκληση των ηγετών τους, ακόμα κι όταν αυτοί, κατόπιν εορτής, αποδεικνύονται απατεώνες, αγύρτες και διεφθαρμένα αρπακτικά. Ενώ η ίδια ελίτ μπορεί να ανεβάζει και να ρίχνει κυβερνήσεις.

Η παρατήρηση ότι το ηγετικό προσωπικό των αστικών κομμάτων ανήκει ή επιλέγεται απο μια ελίτ πλουτοκρατών δεν είναι εμπνευσμένη απο μυθιστορήματα πολιτικής-επιστημονικής φαντασίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, για παράδειγμα, το φαινόμενο είναι αντικείμενο έρευνας σπουδαστών πολιτικών επιστημών. Πρακτικά, στα τεκταινόμενα της διαδικασίας κατά την οποία επιλέγονται οι ηγέτες πολιτικών κομμάτων, αλλά και διαμορφώνεται η γενική στρατηγική του κεφαλαίου που τα αστικά κόμματα εναλλάξ εφαρμόζουν εκεί, αποκλειστικό ρόλο παίζουν οι κεφαλαιοκράτες, και ιδιαίτερα μια πολιτικά δραστήρια ελίτ απο αυτούς. Η ελίτ δεν αποτελείται μόνο απο μέλη της πλουτοκρατίας αλλά και απο μισθωμένους υπηρέτες τους απο συνήθως μεσαία κοινωνικά στρώματα με ιδιαίτερες ικανότητες και προσόντα. Η ελίτ κινείται σ’ ένα δίκτυο απο ομίλους, συνδέσμους, μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ), όπως τα λεγόμενα think tanks (ρεζερβουάρ σκέψης), ιδρύματα και άλλες οργανώσεις το οποίο δίκτυο συνδέει τους υψηλότερα ισταμένους της οικονομίας, της πολιτικής, των μέσων ενημέρωσης, της κρατικής μηχανής, ακόμα και των υψηλά ισταμένων του κλήρου,  μέσα στο οποίο δίκτυο ζυμώνονται και διαμορφώνονται οι γενικοί πολιτικοί προσανατολισμοί του κεφαλαίου. Σημειωτέον ότι η ελίτ δεν ταυτίζεται με το ένα ή το άλλο αστικό πολιτικό κόμμα, παρότι τα ηγετικά στελέχη τους είναι  συνήθως ενεργά και μέσα στο ίδιο δίκτυο.

Διαφορές στον τρόπο που το κεφάλαιο οργανώνει πρακτικά την ηγεμονία του σίγουρα υπάρχουν σε διάφορες χώρες.  Παρότι δεν έχει μελετηθεί ακόμα στην χώρα μας είναι πρόδηλο ότι, λόγω της εξάρτησης της χώρας μας απο τον απο τον ιμπεριαλισμό, η ντόπια, «εθνική» ολιγαρχία στερείται φυσιογνωμίας  και λειτουργεί σαν πρακτορείο εισαγωγής ιδεολογίας και γενικών πολιτικών προσανατολισμών που εκπονούνται στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη. Έτσι, με εθελούσια παραχώρηση της ηγεμονίας της στην ιμπεριαλιστική ελίτ, η ντόπια αστική τάξη παραχωρεί και το δικαίωμα σ’ αυτήν άμεσα να υπαγορεύει και να ελέγχει την γκάμα των πολιτικών επιλογών των πολιτικών υπηρετών της. Παραδείγματος χάριν, η απόφαση της πλοηγούμενης κυβέρνησης να «χρυσώσει» τους τραπεζίτες με ένα τεράστιο πακτωλό ήταν καθαρή αντανάκλαση απόφασης που πάρθηκε απο την ελίτ των ΗΠΑ. Η ελίτ της μητρόπολης έχει λόγο και για το ηγετικό προσωπικό κομμάτων σε χώρες δορυφόρους της. Παραδείγματα ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που αφορούσαν πολιτικά πρόσωπα έχουμε πολλά στην σ’ όλη την ιστορία του ελληνικού κράτους. Το φαινόμενο αυτό χρίει μιας πιο εμπεριστατωμένης μελέτης που να στοιχειοθετεί τα χαρακτηριστικά αυτής της ηγεμόνευσης. Ουσιαστικά, ο ρόλος των αστικών κομμάτων είναι να εφαρμόσουν και να εξειδικεύσουν τους γενικούς προσανατολισμούς που καθορίζει το κεφάλαιο μέσω της ελίτ η οποία καθοδηγεί τις πολιτικές ηγεσίες.

Το ότι εκλέγουμε πρόσωπα που μας επιβάλλει μια μικρή ελίτ είναι δοσμένο, όπως επίσης δοσμένο είναι ότι οι αποφάσεις για τον προσανατολισμό της χώρας δεν παίρνονται απο τους πολιτικούς αλλά απο την ελίτ που τους καθοδηγεί. Η «παραχώρηση» του εκλογικού δικαιώματος στην εργασία είναι ανεκτή απο το κεφάλαιο και ίσταται μόνον υπό τον όρο ότι το κεφάλαιο έχει ήδη καταφέρει να εμφυσήσει καπιταλιστική ιδεολογία στην πλειοψηφία του λαού και  τουλάχιστον σε μια μερίδα της εργατικής τάξης. Εάν αυτό τυπικά δεν μηδενίζει το δικαίωμα εκλογής, τουλάχιστον στην ουσία το αναιρεί.  Πλην όμως, εδώ έγκειται το εξής σοβαρό πρόβλημα: Παρότι το αποτέλεσμα είναι πάντα η εκλογή πολιτικών που κάθε άλλο παρά το συμφέρον της εξυπηρετούν, η εργατική τάξη αισθάνεται ότι έχει ένα πολύ σημαντικό δικαίωμα, έστω κι αν αυτό είναι ψευδαίσθηση. Δεν είναι καθόλου αδιάφορη ως προς αυτό.  Προτιμά μια οποιαδήποτε εκδοχή δημοκρατίας όπου μπορεί να ψηφίζει κάθε τέσσερα περίπου χρόνια αυτούς που καταλήγουν σε μια κυβέρνηση που την αγνοεί στο επόμενο διάστημα μεταξύ εκλογών, απο μια οποιαδήποτε αυταρχική αφαίρεση αυτού του δικαιώματος που καταλήγει σε μια κυβέρνηση που την καταπιέζει χωρίς προσχήματα επ’ αόριστου χρόνου και της έχει επιβληθεί με αποφάσεις παρμένες σε απρόσβατο τόπο.  

Η αστική δικτατορία (φασισμός, ναζισμός, στρατοκρατική, μοναρχική δικτατορία), σαν εμπειρία,  διαφέρει δραματικά απο αυτήν της αστικής δημοκρατίας. Η αστική δικτατορία βιώνεται ως απεχθέστατη αφαίρεση ελευθερίας απο την πλειοψηφία του λαού και ιδιαίτερα  απο την εργατική τάξη. Και έτσι είναι. Η πραγματικότητα του ολοκληρωτισμού στον χώρο δουλιας του εργάτη, η βαθύτερη ουσία της εκμετάλλευσης του, είτε ζει σε φασισμό είτε σε δημοκρατία δεν αλλάζει. Όμως στην πολιτική δικτατορία αυτό που βιώνει είναι ένας πολιτικός βιασμός που κάνει εντονότερη της αίσθηση του οικονομικού βιασμού. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι να απορρίψουμε γενικά την πολιτική ελευθερία στην οποία ο  εργάτης προσάπτει αξία, αλλά να δείξουμε ότι αυτή η συγκεκριμένη αστική πολιτική ελευθερία για τον εργάτη είναι δάνειο χωρίς εγγύηση, εκτός του ότι είναι ένα δάνειο που το πληρώνει πολύ ακριβά με υποθήκη την οικονομική του χειραφέτηση, χωρίς ποτέ να το ξεχρεώνει.  

Το βίωμα ότι η δημοκρατία παρέχει περισσότερη πολιτική ελευθερία δεν αποκτούν μόνο αυτοί που ζουν οι έζησαν σε δικτατορικό καθεστώς αλλά και αυτοί που ζουν σε χώρες με μακρά αστικό-δημοκρατική παράδοση. Αισθάνονται τυχεροί βλέποντας με φόβο και απέχθεια τα δικτατορικά καθεστώτα. Αυτό το βίωμα κινητοποιεί τις μάζες σε αγώνες για αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών, εκεί που το κεφάλαιο έχει κατορθώσει να τις αφαιρέσει, που κερδίζονται με μεγάλες θυσίες. Με δοσμένο ότι για να υποδουλώσουν τον λαό οι δικτάτορες βάζουν σαν πρώτιστο στόχο να καταστρέφουν το ιστό οργάνωσης της εργατικής τάξης και το πιο φωτισμένο και μαχητικό κομμάτι της, το κομμουνιστικό κόμμα, όταν η δικτατορία έχει εξαντλήσει το καθήκον της, μπορούν οι αστοί να χειραγωγήσουν τις εξελίξεις στήνοντας ένα καθεστώς μεταπολίτευσης που να διατηρεί τις ίδιες σχέσεις παραγωγής.  Η τραγωδία βέβαια είναι ότι, η εργατική τάξη που πάντα πρωτοστατεί στον αγώνα για την ανατροπή της δικτατορίας, καταλήγει να αρκείται με την αρχή «το μη χείρον βέλτιστον».
Αυτός ο ψυχολογικός παράγοντας, το πως αισθάνεται ο πολίτης της αστικής δημοκρατίας, δεν εμφανίζεται ούτε διατηρείται αυθόρμητα. Αποτελεί την βάση στην οποία στηρίζεται η ιδεολογική ηγεμονία του κεφαλαίου, και καλλιεργείται με μύριους τρόπους. Το κεφάλαιο έχει στρατιές εργατών και ολόκληρη βιομηχανία παραγωγής όχι απλώς συναίνεσης με το σύστημα, αλλά μαζικής ψύχωσης, ώστε η μάζα να βλέπει ελευθερία μόνο εκεί που αυτή είναι ανούσια και δοσμένη υπό όρους, και να παραβλέπει σκλαβιά εκεί που κρατείται δεμένη χειροπόδαρα και άνευ όρων.

Το γεγονός ότι ο όρος ελευθερία έχει γίνει καραμέλα στα βρώμικα στόματα των θεράποντων της αγοράς δεν τον καθιστά χυδαία λέξη. Η συνήθεια του να προφέρεται η λέξη αυτή γενικά κι αόριστα απο το κεφάλαιο, δεν οδηγεί σε γενική κι αόριστη απαξίωση της έννοιας ελευθερία απο την εργατική τάξη και την πρωτοπορία της. Κατ' αρχήν είναι καταγραμμένος, διάχυτος στα κείμενα των κλασικών του μαρξισμού, ο βαθύτατος σεβασμός προς αυτήν την έννοια. Η ελευθερία είναι η πραγματικότητα στην οποία θα μεταβεί η ανθρωπότητα υπερβαίνουσα το Βασίλειο της Αναγκαιότητας. Παραμένει ύψιστο ιδανικό και ουδέποτε έπαψε να είναι στον πυρήνα της φιλοσοφίας μας, ο απώτατος στόχος μας. Η ελευθερία σαν αξία, είναι όχι μόνο αξεπέραστη αλλά και καθολική. Το γεγονός ότι η ελευθερία του αστού μετατρέπεται σε σκλαβιά του προλεταρίου δεν αναιρεί την καθολικότητα της σαν αξία, με την έννοια ότι, και για τον μεν και για τον δε, η αφαίρεση ελευθερίας σημαίνει απανθρωπισμός. Καθολική επίσης και με την έννοια ότι το κάθε άτομο επιθυμεί ελευθερία ακόμα κι όταν φοβάται να εκτεθεί σ΄ αυτήν ή να πάρει ευθύνη και να δεχτεί τις συνέπειες του να δρα, να σκέφτεται και να εκφράζεται ελεύθερα, κι επιλέγει να ζει σε σκλαβιά εξ αιτίας αυτού του φόβου.

Αυτό που ο εργάτης, ο οποίος δεν έχει ακόμα εναντιωθεί στο καπιταλιστικό σύστημα, δεν έχει δεχτεί ακόμα είναι ότι δεν μπορεί η τάξη στην οποία ανήκει να είναι ουσιαστικά ελεύθερη καθ’ όσον εξακολουθεί να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης. Αυτό που ο καπιταλίστας δεν θα δεχτεί ποτέ είναι ότι δεν μπορεί να συγχέει την ελευθερία με την άδεια που του παρέχει η οικονομική του δύναμη να χρησιμοποιεί τον εργάτη ως εκμεταλλεύσιμη πηγή ενέργειας παραγνωρίζοντας και, στην πορεία, διαστρέφοντας και καταστρέφοντας την ανθρώπινη διάσταση του – δεν μπορεί να τον μετατρέπει σε κάτι χειρότερο απο μηχανή ή κτήνος.  

Βεβαίως, στον κοινό νου είναι πλατιά κατανοητό ότι η ελευθερία είναι μεν καθολική σαν αξία αλλά ποτέ και πουθενά δεν μπορεί να αποτελεί απόλυτο δικαίωμα. Απο την στιγμή που η ελευθερία του ενός αρχίζει να περιορίζει ή να καταργεί την ελευθερία του άλλου, η έννοια της χάνει την μεταφυσική της «αγνότητα», γίνεται αντικείμενο αντιθέσεων, πεδίο μάχης, ματώνει, ιδρώνει, λασπώνεται. Έτσι, εφόσον δεν μπορούν όλοι να δρουν όσο «ελεύθερα» επιθυμούν παντού και πάντοτε,  και άρα δεν μπορεί να ισχύει απόλυτο δικαίωμα στην ελευθερία, κάπου μπαίνουν όρια. Δυστυχώς για τους προλεταρίους αλλά και τους καπιταλίστες, η ελευθερία του ενός αντικρούει, αντιπαλεύει και προσπαθεί έως και να εκμηδενίσει  την ελευθερία του άλλου. Το ζήτημα λοιπόν είναι ποια όρια, απο ποιους, με ποιους και για ποιους μπαίνουν. Αν οι καπιταλίστες θεωρούν σήμερα δικαιωματικό, παρ’ ότι αποτελούν ένα ελάχιστο κλάσμα της κοινωνίας, να επιβάλλουν σ’ αυτή το δικό τους όριο ελευθερίας που λέγεται ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, πολύ πιο δικαιωματική μπορεί και πρέπει να θεωρεί η εργατική τάξη με τον υπόλοιπο πληθυσμό που θα συμμαχήσει μαζί της (μιας και θα αποτελούν την πλατιά πλειοψηφία) την επιβολή του δικού τους ορίου. Για τους κομμουνιστές αυτό το όριο είναι η κοινωνική κτήση των μέσων παραγωγής. Μέσα στο όριο αυτό η «ελευθερία» του ανθρώπου να ζει καταχρηστικά, παρασιτικά, και καταστροφικά σε βάρος του συνάνθρωπού του,  πράγμα αναπόφευκτο στον καπιταλισμό, εξαλείφεται. Η ζωή χωρίς αυτήν την συνθήκη εκμετάλλευσης είναι, και πρέπει να είναι, περιοριστική και ανελεύθερη μόνο για τους εκμεταλλευτές, τα παράσιτα και τους καταστροφείς της ζωής άλλων. Η ανθρωπότητα, με την αστική τάξη να εξουσιάζει και να κυβερνά δεν μπορεί να επιβιώσει – είναι στο όριο της. Χωρίς αυτή την τάξη, που πλέον λειτουργεί σαν κοινωνικό καρκίνωμα που κατατρώγει τον υφή της κοινωνίας, έχει ακόμα ελπίδα. Η δημιουργία συνθηκών που αποτρέπουν την εκμετάλλευση του ανθρώπου και την κατάχρηση του περιβάλλοντος απο άνθρωπο – με αλλά λόγια, η κατάργηση των συνθηκών που επιτρέπουν αφαίρεση της ελευθερίας του ανθρώπου απο άνθρωπο, η κατάργηση των συνθηκών που επιτρέπουν καταστροφή της  ζωής στον πλανήτη μας, είναι συνθήκη κατοχύρωσης κι όχι κατάργησης της ελευθερίας.

Ο αξίωση της εργατικής τάξης για ελευθερία καθίσταται δικαιωματική στην πράξη, εννοούμενη όχι απλά ως τελεσμένη εξέλιξη με πεπερασμένα όρια. Αυτό που υπάρχει και μας απομένει δεν είναι μια τελειωτική αφηρημένη ιδέα της, αλλά μια διαδικασία ασίγαστης αναζήτησης της ελευθερίας μέσα σ’ ένα περιβάλλον όπου ο άνθρωπος έχει πάψει να είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης απο άνθρωπο. Η αναζήτηση ολοένα και περισσότερης, ολοένα και ουσιαστικότερης ελευθερίας είναι ανορθολογική  και άτοπη αν δεν αφορά όλους ή, αν είναι αδύνατον σε κάποιο τόπο και χρόνο να αφορά και ν’ αγγίζει «όλους», τουλάχιστον όσο γίνεται περισσότερους. Δηλαδή πρέπει να τείνουμε για συνάντηση με την ελευθερία, αν όχι προς το ιδανικό που δεν συναντιέται, προς το ανώτατο όριο της, και ποτέ να μη παραιτούμαστε απο αυτό. Έτσι, οποιαδήποτε περιορισμός της ελευθερίας πρέπει να μπαίνει κάτω απο την αυστηρότερη κριτική ανάλυση χωρίς βολικές και εύκολες δικαιολογήσεις και να είναι προσωρινός, που σημαίνει ασίγαστη προβληματική για το ξεπέρασμα του στο συντομότερο δυνατόν χρόνο.

Σήμερα που  η ηχώ της λέξης αυτής  απο τα φερέφωνα του κεφαλαίου έχει καταντήσει πιο κενή σε νόημα απο την προφορά της απο παπαγάλο, γίνεται πιο επιτακτική η αξίωση να εμφανίζεται η λέξη πιο συχνά στο δικό μας λεξιλόγιο. 

M

Παγκοσμιοποίηση-ΕΕ-καταστροφή ή Αυτοδυναμία;

Δαναδημοσιεύω  απο το Πραξις το κείμενο του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ ''Παγκοσμιοποίηση-ΕΕ-καταστροφή ή Αυτοδυναμία;'' απο το Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία

_________

Ενώ οι συνέπειες της συντελούμενης καταστροφής όχι μόνο στην οικονομία, αλλά και, συνακόλουθα, στην απασχόληση, τις εργασιακές σχέσεις, τα εισοδήματα και τις κοινωνικές υπηρεσίες, συνειδητοποιούνται καθημερινά και περισσότερο από τη μεγάλη πλειοψηφία των ελληνικού λαού, η παράλληλη ριζοσπαστικοποίηση της συλλογικής συνείδησης είναι το μόνο θετικό στοιχείο σε όλη αυτή την ολέθρια διαδικασία.

Ποιος θα το φανταζόταν πριν λίγα χρόνια ότι ο Ελληνικός λαός που, μέσα στην άγνοια που τον είχαν καταδικάσει οι ελίτ και τα ελεγχόμενα από αυτές ΜΜΕ, είχε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά επιδοκιμασίας της καταστροφικής ένταξης της χώρας μας στην ΕΕ, τώρα έχει ένα από τα χαμηλότερα; Και ποιος θα πίστευε τότε ότι ένα μαζικό, αλλά άμορφο ακόμη, κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης γενικά (η οποία στην καπιταλιστική οικονομία της αγοράς μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι παρά τα παραμύθια της ρεφορμιστικής «αριστεράς») και της ΕΕ ειδικότερα, θα άνθιζε «από κάτω»; Και αυτό, παρά το γεγονός ότι ακόμη και η κομουνιστική Αριστερά στην Ελλάδα (αλλά όχι και σε χώρες όπως η Ρωσία) δεν έχει πάρει είδηση για την πρωταρχική σημασία της παγκοσμιοποίησης στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) που σήμερα επιβάλλεται είτε με οικονομικούς πολέμους κατά των λαϊκών στρωμάτων, είτε με σφαγές λαών, που τις μεταμφιέζουν σε «επαναστάσεις»; Έτσι, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι σημερινές έμμεσες συγκρούσεις μεταξύ π.χ. Ρωσίας και υπερεθνικής ελίτ που διαχειρίζεται την ΝΔΤ, οι οποίες αύριο μπορεί να γίνουν ανοικτές στη περιοχή μας, δεν έχουν σχέση με «ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις» όπως προσπαθούν να τις ερμηνεύσουν με θεωρητικά εργαλεία που αναπτύχθηκαν πολλές δεκαετίες πριν να αναδυθεί το νέο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης.

Δεν θα αναφερθώ στις καταστροφικές συνέπειες της ένταξης στην παραγωγική δομή της χώρας που ανέπτυξα συστηματικά αλλού.[1] Αρκεί να αναφέρω ότι οι χώρες που εντάσσονται στους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (ΠΟΕ), ΕΕ, NAFTA κ.λπ.) χαρακτηρίζονται από πολύ διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης,όπως εκφράζονται για παράδειγμα από τις πελώριες διαφορές στην παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα που έχει καθιερώσει η ανισόμερη καπιταλιστική ανάπτυξη. Όταν όμως ενσωματώνονται στην ΝΔΤ υποχρεώνονται να εφαρμόσουν τους ίδιους κανόνες για το άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών τους (ιδιαίτερα κεφαλαίου και εμπορευμάτων). Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι ότι χώρες όπως η Γερμανία, με υψηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας λόγω παραγωγικότητας (εξαιτίας των προχωρημένων επιπέδων ανάπτυξης στην έρευνα και τεχνολογία) και χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα με υψηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας, λόγω του πολύ χαμηλού κόστους παραγωγής και των άθλιων μισθών και εργασιακών συνθηκών, επιβάλλουν τα πρότυπα τους στη διαδικασία αυτή.

Αυτή είναι η βασική αιτία για την οποία όταν μια χώρα εντάσσεται στον ΠΟΕ, ή ακόμη χειρότερα σε οικονομικές ενώσεις όπως η ΕΕ, και συνακόλουθα ανοίγει και απελευθερώνει τις αγορές της, ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει στον εξοντωτικό ανταγωνισμό, εάν δεν ανήκει ήδη στις μητροπολιτικές χώρες με τα υψηλά επίπεδα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, είναι να ελαχιστοποιήσει το κόστος παραγωγής, βασικά εξαθλιώνοντας τους μισθούς και τις εργασιακές συνθήκες, αλλά και μειώνοντας στο έπακρο τους φόρους πάνω στο κεφάλαιο, στις εργοδοτικές εισφορές κ.λπ. Και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα στην Ελλάδα!

Το αβίαστο συμπέρασμα είναι ότι η μόνη επιλογή σήμερα για τους λαούς, που δεν θέλουν να συντριβούν μέσα σε αυτή τη διαδικασία και να αναγκαστούν να παραδώσουν την οικονομική και επομένως την εθνική τους κυριαρχία, είναι να αποκόψουν τους δεσμούς τους με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και να υιοθετήσουν πολιτικές οικονομικής αυτοδυναμίας (όχι αυτάρκειας), καθώς και να σχηματίσουν οικονομικές ενώσεις χωρών στο ίδιο επίπεδο ανάπτυξης. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί σήμερα μόνο μέσα από Λαϊκά Μέτωπα που θα ένωναν τα λαϊκά στρώματα, τα οποία υποστηρίζουν όλο το φάσμα από την αντισυστημική αριστερά μέχρι τον πατριωτικό χώρο, που είναι τα θύματα της παγκοσμιοποίησης - πάνω σε συγκεκριμένο πρόγραμμα με βραχύ/μέσο/μάκρο/πρόθεσμους στόχους για την ριζική αλλαγή της παραγωγικής και της καταναλωτικής δομής της κάθε χώρας. 

Ο απώτερος στόχος θα ήταν να ικανοποιούνται οι βασικές (τουλάχιστον) ανάγκες όλων των πολιτών και όχι, όπως σήμερα, όλες οι ανάγκες των ελίτ και των προνομιούχων κοινωνικών στρωμάτων, σε βάρος ακόμη και των βασικών αναγκών των λοιπών. Αυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση και για οποιαδήποτε συστημική αλλαγή στο μέλλον, εφόσον θα δημιουργούσε τόσο τις αντικειμενικές όσο και τις υποκειμενικές συνθήκες για αυτήν. Αντίστροφα, εάν περιμέναμε τη συστημική αλλαγή για να βγούμε από την ΕΕ και να αποκοπούμε από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, τα λαϊκά στρώματα θα είχαν οδηγηθεί στο μεταξύ στην ολοκληρωτική καταστροφή. Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

[1] Η Ελλάδα σαν προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ (Γόρδιος 2010) που για ευνόητους λόγους θάβεται κανονικά από την «Αριστερά» (Βλ. π.χ. The Press Project , Κυριακάτικη «Ε», 13/1/2013).
http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/ www.periektikidimokratia.org