Ο βασανιστής με το μικρούτσικο... πέος

Ευρέως γνωστές στα μέσα ενημέρωσης έγιναν οι δηλώσεις του  Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ζαΐντ Ράαντ αλ-Χουσεΐν, ο οποίος, καταδίκασε τις απόψεις του Ντόναλντ Τραμπ που αφορούν μια νοσηρά ενθουσιώδη υποστήριξή του για βασανιστήρια, χαρακτηρίζοντάς τες ως  έκφραση μισαλλοδοξίας.

Φαβορί για το χρίσμα της υποψηφιότητας των Ρεπουμπλικάνων, ο Τραμπ, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του έχει πει ότι "τα βασανιστήρια λειτουργούν" απειλώντας να φέρει πίσω και άλλες τεχνικές βασανισμού, "πολύ χειρότερες από το διαβόητο βασανιστήριο του εικονικού πνιγμού". Μέθοδοι βασανισμού σε ανακρίσεις που έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από τις δυνάμεις των ΗΠΑ για υπόπτους τρομοκρατίας, κι οι οποίες έχουν απαγορευτεί από την κυβέρνηση Ομπάμα, μπαίνουν στην ατζέντα του Ντόναλντ Τραμπ.

Για το κατά πόσο θα πάρει σοβαρά τις δηλώσεις Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ (και τελικά την λεγόμενη διεθνή νομιμότητα, αν εκλεγεί) ο δισεκατομμυριούχος, ένδειξη είναι η άποψη που εκφράζει για τον ΟΗΕ. Μιλώντας σε ισραηλινούς  ακτιβιστές τον Μάρτη είχε πει για τον ΟΗΕ πως "δεν είναι φίλος της δημοκρατίας. Δεν είναι φίλος και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όπου, όπως όλοι γνωρίζουμε, έχει την έδρα του. Και σίγουρα δεν είναι φίλος του Ισραήλ".

Ο πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια, όπως κι ο Πάπας,  έχουν πάρει θέση κατά του σχεδίου του Τραμπ για ένα διασυνοριακό τοίχο ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικό. Ο συντηρητικός Πρωθυπουργός της Βρετανίας   αποκάλεσε το σχέδιο του Τραμπ για την απαγόρευση των Μουσουλμάνων που ταξιδεύουν προς τις ΗΠΑ "διχαστικό, ηλίθιο και λάθος". Αρκετοί πολιτικοί στη διεθνή σκηνή φαίνονται να δυσανασχετούν με την ηλιθιότητα του Τραμπ που απειλεί να πάρει εφιαλτική διάσταση, αν αφεθεί να την κάνει επίσημη  πολιτική των ΗΠΑ.

(Τα παραπάνω, ελεύθερη απόδοση από ρεπορτάζ στο bbc)

***

Οι δηλώσεις του Τραμπ είναι τόσο ακραίες που προκαλούν συστολή σε μερίδα  εκπροσώπων του κεφαλαίου. Τι συμβαίνει; Κάποιοι έγιναν πιο δημοκρατικοί από άλλους; Όχι βέβαια. Απλά, η υποκριτική και προσχηματική υπεράσπιση των "δημοκρατικών" αρχών, και της διεθνούς "νομιμότητας" που περιλαμβάνει και "ανθρώπινα δικαιώματα" θεωρείται το "ατού" των ιμπεριαλιστών όταν εξαπολύουν τις επιδρομές τους κατά καθεστώτων που οι ίδιοι κρίνουν πως παραβιάζουν αυτές τις "αρχές". Κάποια προσχήματα δημοκρατικότητας θεωρούνται απαραίτητο να διατηρούνται  ακόμα, από μία μερίδα εκπροσώπων του κεφαλαίου.  Το πρόταγμα Τραμπ, είναι ακρεφνής φασιστικοποίηση του ισχυρότερου κράτους στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πίσω του είναι το πιο επιθετικό τμήμα του κεφαλαίου των ΗΠΑ και, όπως συνέβη με την άνοδο του Ναζισμού, πρωτεύοντα ρόλο σ' αυτό παίζει το χρηματιστικό κεφάλαιο.

✳✳✳✳✳

Images borrowed from NY Daily News. 

Η εικόνα με τον Τραμπ γυμνό είναι αυτή για την οποία η νομική ομάδα του ζάμπλουτου επιχειρηματία απειλεί να ασκήσει δικαστική αγωγή κατά της δημιουργού του , Illma Gore. Το πρόβλημα τους είναι κυρίως το εντυπωσιακά μικρό μέγεθος του πέους του Τραμπ στην απεικόνησή του... 
Είναι δύσκολο να πουν σ' αυτόν που υπόσχεται να κάνει την Αμερική μεγάλη πάλι πώς "size doesn't matter" (το μέγεθος δεν πειράζει...)

Προετοιμάσου! Γιατί τώρα θα σου αποκαλύψω κάτι πολύ, μα πολύ μεγάλο!

η ζυγαριά της ελευθερίας

Το ερώτημα είναι αν η ελευθερία του τύπου είναι προνόμιο ειδικά κάποιων ατόμων ή αν είναι προνόμιο του ανθρώπινου νου. Το ερώτημα είναι αν το δικαίωμα της μιας πλευράς είναι το παράπτωμα  της  άλλης.  Το ερώτημα είναι αν «η ελευθερία του νου έχει περισσότερο δικαίωμα απ’ την ελευθέρια εναντίον του νου»  

Karl Marx, On Freedom of the Press [As a privilege of particular individuals or a privilege of the human mind?]

Στον καπιταλισμό η ελευθερία έκφρασης της γνώμης βρίσκεται σε μια ζυγαριά. Απ' την μια, το βάρος της γνώμης, το κατά πόσο είναι πληροφορημένη (και όχι απλά μπουκωμένη με τη σαβούρα που τρεχόντως σερβίρει το σύστημα). Κι από την άλλη, το βάρος της ιδεολογικής καταστολής (και μ' αυτό εννοώ την ιδεολογία που εμφυσά η άρχουσα τάση με αόρατα και ορατά βίαιους τρόπους στο «πόπολο»), και κατά πόσο αυτό περνάει  ως ελευθερία.

Όσο η ιδεολογική καταστολή βαραίνει, τόσο πιο ελαφριά και ηλίθια ακούγεται η ατομική γνώμη, την οποία μπορούμε να θεωρούμε και κοινή γνώμη. Μια τέτοια ηλίθια και ιδεολογικά ελεγχόμενη γνώμη, λόγω της ελαφρότητάς της ανυψώνεται στην ζυγαριά, αποκτά πόντους. Κυρίως όμως είναι βοήθημα για το σύστημα, μιας και του δίνει δημοκρατικά και ελευθεριακά εύσημα.

Όταν η γνώμη είναι πληροφορημένη, αποκτά βάρος και χάνει σε ύψος, χάνει πόντους. Η καταστολή, αναλόγως, φαίνεται ελαφριά (αναποτελεσματική) και ανεβαίνει, παίρνει πόντους, εντείνεται. Εάν δεν ισορροπήσει η μπαλάντζα της ελευθερίας, τότε έχουμε ολοκληρωτική κατάργηση της.

Καλύτερα να μην ζυγίζει καθόλου παρά να ζυγίζει λάθος!

Η κατάργηση της ζυγαριάς της ελευθερίας είναι ο καπιταλισμός όταν δεν ευνοείται από την ελευθερία έκφρασης της γνώμης την οποία καταργεί εφόσον δεν συνάδει με την ιδεολογία που παράγει προς κατανάλωση της από το «πόπολο».

Άρα, δεν υπάρχει ελευθερία γνώμης στον καπιταλισμό.  Η διανοητικά ανάπηρη γνώμη ειναι ελεύθερη... μόνο για να παραμείνει ανάπηρη. Όταν η γνώμη γίνει πραγματικά ελεύθερη και ανεξάρτητη, καθίσταται ιδεολογικά απαράδεκτη, άτοπη, ουτοπική, και...καταργείται.

Το να θέτουμε λοιπόν το δίλημμα  «τι προτιμάς, ελεύθερη γνώμη και καπιταλιστική  αθλιότητα, ή να μην έχεις ελεύθερη γνώμη μα να έχεις σοσιαλιστική δουλειά, υγεία, παιδεία, πρόνοια,  πολιτισμό και ευμάρεια» είναι σαν να λέμε ότι υπάρχει ελευθερία γνώμης στον καπιταλισμό την οποία πρέπει να θυσιάσουμε για να έχουμε σοσιαλισμό...

Η αλήθεια είναι ότι ο σοσιαλισμός είναι αδύνατος χωρίς ελευθερία έκφρασης της  γνώμης. Ο περιορισμός της είναι γλίστρα του  σοσιαλισμού προς τον καπιταλισμό, γιατί αρχίζει ο πρώτος να μοιάζει ανυπόφορα με τον δεύτερο. Εκτός κι αν αυτή η κατάργηση αφορά μόνο την ελευθερία του ψεύτη να ψεύδεται, δηλαδή τον λόγο του καπιταλιστή που έχει εξάρτηση και εθισμό με το ψέμα και, παρότι έχει καταργηθεί σαν ιδιότητα, δεν μπορεί να αποβάλει τη ιδιότητα του σαν ψεύτης. Κι αυτό θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Διότι σε ποιον αρέσει να εκτελέσει την κατάργηση της ελευθερίας του άλλου, ακόμα κι αν ο άλλος είναι ψεύτης; Αν του αρέσει, είναι ικανός να καταργήσει και την ελευθερία αυτών που δεν λένε ψέματα. Αν δεν του αρέσει μπορεί να αφήσει το ψεύτη ελεύθερο να ψεύδεται... Ο μόνος τρόπος είναι είναι η κοινωνία να μην έχει καθόλου ανάγκη να ψεύδεται, οπότε κι ο ψεύτης καθίσταται αναξιόπιστος. Μέχρι τότε, ας επαγρυπνούμε όχι μόνο για τον ψεύτη, αλλά και γι αυτόν που θα τον περιορίσει.

Εφόσον ο καπιταλιστής εκεί που δεσπόζει εμφυσά στον εργάτη το ψέμα, ή ιδεολογία του εργάτη δεν είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης, αλλά το κυρίαρχο ψέμα του καπιταλιστή στο οποίο αυτός και οι ανήκοντες στην τάξη του, οι αστοί, δεν πιστεύουν. Διότι πρόκειται για δικό τους ψέμα. Κι αλίμονο στον ψεύτη που αρχίζει να πιστεύει στο δικό του ψέμα. Επειδή όμως κι αυτό συμβαίνει, η μόνη περίπτωση όπου ή κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία των αστών, είναι ή εξαίρεση του κανόνα, όταν οι αστοί πιστεύουν το ψέμα τους.

Μια τέτοια εποχή είναι άκρως επικίνδυνη. Αίφνης, όλοι οι πόλεμοι αρχίζουν με αστικές παραισθήσεις που ριζώνουν στην ανάγκη τους να πιστέψουν το ψέμα τους σε περιόδους κρίσης όπου αδυνατούν να αποδεχτούν  ότι τα πράγματα δεν ήταν ποτέ κάτω από τον απόλυτο έλεγχο τους.

Ουκρανία: Η αποκατάσταση του ναζισμού, η ΕΕ και το άγαλμα του Λένιν

Γραφει ο
Νικόλαος Μόττας

Οι εικόνες «διαδηλωτών» να γκρεμίζουν το άγαλμα του Λένιν σε κεντρική πλατεία του Κιέβου έκαναν το γύρο του κόσμου. Άλλο που δεν ήθελαν τα δυτικά ΜΜΕ (μαζί μ'αυτά και τα ελληνικά) ώστε να «σερβίρουν» – έτοιμο και συνάμα εντυπωσιακό - στους τηλεθεατές τους το μήνυμα: Οι ουκρανοί «κόβουν» τον ομφάλιο λώρο που τους συνέδεε με το σοβιετικό παρελθόν και στρέφονται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Alain Badiou, ‘Η Σύγχρονη Ανικανότητα μας’

Θεωρώ πολύ σημαντική αυτήν την παρέμβαση του Alain Badiou στον προβληματισμό για την κρίση, την κατάσταση του κινήματος στην Ελλάδα, και όχι μόνο. Έχω υπόψη μου ότι αποσπάσματα του σχετικού κειμένου ‘Our contemporary impotence’ έχουν μεταφραστή με τίτλο Η Σύγχρονη Αδυναμία μας. Θεώρησα όμως ότι θα ήταν χρήσιμο να μεταφραστει το ίδιο κείμενο στο σύνολο του στην ελληνική. Αυτό ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο το μετέφρασα από τα Αγγλικά (και πολύ λιγότερο οι κάποιες περιπτώσεις στις οποίες η ερμηνευτική προσέγγιση μου στο κείμενο διέφερε από αυτή των αποσπασμάτων του που προανέφερα – κάτι που είναι φυσικό να προκύψει σε δυο διαφορετικές μεταφράσεις του ίδιου κειμένου). Red Rock Views

μια ανατριχιαστική προσπάθεια του κεφαλαίου να επιβάλει «καθεστώτα σκέψης»

Ακούς φίλε;

Στην Βρετανία , η οποία πολύ συχνά προπορεύεται σε εφαρμογές σαδιστικής διαστροφής των κυβερνώντων αστών στην πλάτη των εργαζομένων, τώρα βάζουν τους άνεργους να κάνουν ψυχομετρικά τεστς (να συμπληρώνουν φόρμες με δηλωσεις όπως «δεν έχω δημιουργήσει τίποτε με αισθητική ομορφιά στην διάρκεια του περασμένου χρόνου» ή «δεν βγαίνω ποτέ από την συνήθη διαδρομή μου για να πάω σ' ένα μουσείο». Τα τεστς, που επιβάλλονται από το Υπουργείο Εργασίας και Συντάξεων (Department of Work and Pensions – DWP), χωρίς αστεία, έχουν σκοπό να αναδείξουν, και καλά (…), πέντε προτερήματα-δυνάμεις, μεταξύ των οποίων «αγάπη για μάθηση», «διανοητική περιέργεια» και «πρωτοτυπία».

Η εγκυρότητα και σοβαρότητα των τεστς μπήκε σε δοκιμασία από άγγλους μπλογκερς που απέδειξαν ότι τα αποτελέσματα δεν έχουν σχέση με τις απαντήσεις. 

Δηλαδή πρόκειται για καψόνι που αν αρνηθεί ο άνεργος να το υποστεί, χάνει το επίδομα του.

Οι «επιστήμονες ψυχολόγοι» που επινόησαν τα τεστς (γαμώ την επιστημονική {αγοραία}τιμή τους), ανήκουν σε ένα τμήμα «παρά τω Πρωθυπουργώ» Κάμερον, το λεγόμενο Nudge Unit, οι οποίοι χρυσώνονται (ή σχεδόν χρυσώνονται – αυτά είναι όλα σχετικά) για να σκεφτούν και να εκπονήσουν τρόπους χειραγώγησης των εργαζόμενων. Ο διευθυντής του «Nudge» ήταν σύμβουλος του Τόνυ Βλεαρ. 

Αυτό το άρρωστο αστείο, ιδωμένο από μια άλλη πλευρά, την πολύ σοβαρότερη, δείχνει μια ανατριχιαστική προσπάθεια του κεφαλαίου να επιβάλει «καθεστώτα σκέψης», μέσω αυθυποβολής και πνευματικής χειραγώγησης, στον εργαζόμενο.

     "Εδώ, έχουμε  ένα τέλειο παράδειγμα: άτομα που αναζητούν εργασία υποβάλλονται σε ψυχο-τεστ, με σκοπό να χειραγωγηθούν προς την ενσωμάτωση ορισμένων «χαρακτηριστικών στην καθημερινή συμπεριφορά τους".

H είδηση αρχικά από την Guardian

 

Μ

Μεταξο... σκώληκες

Μεταξο... σκώληκες

Ο «πατριώτης» Μεταξάς - το ίνδαλμα των χρυσαυγιτών - απαθανατίζεται με το συρφετό του να του αποδίδει τιμές σε άψογο ναζιστικό χαιρετισμό...

Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες»...Το δήλωσε ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς, προχτές στη Βουλή.
Την αστική, δηλαδή, Βουλή. Οπως αστική ήταν και εκείνη η Βουλή του '36, εντός της οποίας οι πλουτοκράτες και τα τότε κόμματά τους πήραν το κνώδαλο των ανακτόρων, τον Μεταξά, αυτόν που τρεις μήνες νωρίτερα είχε λάβει στις εκλογές μόλις 50.000 ψήφους, και τον διόρισαν πρωθυπουργό.
Αλλά, γιατί ο τόπος «χρειάζεται τους "πατριώτες" Μεταξάδες»; Για να κάνουν τι;
Μήπως, για να δολοφονούν εργάτες, όπως ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το '36;
Μήπως, για να παραδίδουν πραγματικούς πατριώτες, δημοκράτες, κομμουνιστές στην Γκεστάπο, όπως έκανε το καθεστώς Μεταξά το '41;
Μήπως, γιατί ο φασισμός ξέρει να διατηρεί ισχυρές τις «φιλίες» των κεφαλαιοκρατών προς πάσα ιμπεριαλιστική κατεύθυνση, όπως εκείνες οι φιλίες του Μεταξά που, και προσωπικός φίλος του Γκαίμπελς ήταν, και θιασώτης του Χίτλερ και του Μουσολίνι ήταν, αλλά (ταυτόχρονα) και υπηρέτης και μαριονέτα των Αγγλων, ήταν;
Μήπως, για να διαδοθούν τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού», που σαν τέτοια θεωρούν τα ναζιστοειδή τις μεθόδους του Ελληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου (και κατοπινού βουλευτή της ΕΡΕ) Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά, που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής;
Μήπως, για να επανδρωθούν νέα Τάγματα Ασφαλείας, δοσιλόγων, μαυραγοριτών, από «πατριώτες» σαν αυτούς του καθεστώτος Μεταξά;
Μήπως, για νέες ρεμούλες και κομπίνες σαν εκείνες με τους «υπέρ Αεροπορίας» εράνους επί Μεταξά;
Μήπως, για να έχουμε μια κυβέρνηση που θα απαρτίζεται απευθείας από τραπεζίτες, από βιομήχανους και από εφοπλιστές, όπως εκείνη του Μεταξά;
Για όλα αυτά «χρειάζεται Μεταξάδες» ο τόπος, κατά τους χρυσαυγίτες. Και για όλα τα άλλα που ο ίδιος ο Μεταξάς τα περιέγραφε σαν «επιτεύγματα» του φασιστικού του καθεστώτος. Ενα καθεστώς με το οποίο, όπως ο ίδιος ομολογούσε:
«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».
Και, φυσικά, ένα τέτοιο κράτος, που θα διαχειρίζεται πολιτικά τις υποθέσεις των καπιταλιστών όπως τις διαχειριζόταν ο Μεταξάς, ένα κράτος που η δικτατορία της αστικής τάξης θα ασκείται χωρίς προσχήματα, όπως το επιθυμούν οι χρυσαυγίτες, όντως έχει αποδειχτεί ιστορικά «χρήσιμο». Αλλά για ποιους, άραγε; Για το λαό, προφανώς, όχι. Για τους κεφαλαιοκράτες, όμως, αυτούς δηλαδή που έκαναν πρωθυπουργό τον δικτάτορα Μεταξά, που έκαναν καγκελάριο τον Χίτλερ και που «θρέφουν» τους χρυσαυγίτες, σίγουρα.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ένα ψηφιακό ορυχείο χρυσού με γαλαρίες στην καταναλωτική συμπεριφορά μας

Οι εταιρίες εμπορίου δεδομένων, λειτουργούν σαν συλλέκτες, μεσίτες και πωλητές πληροφοριών. Είναι στην κυριολεξία μια νέα μορφή πληροφοριοδότη (χαφιέ) η οποία έχει την δομή οικονομικής επιχείρησης. Αυτές οι εταιρίες μπορούν να παρακολουθούν τις κινήσεις που κάνει ο καθένας μας ακολουθώντας τα ηλεκτρονικά ίχνη που αφήνουμε σαν καταναλωτές. Μέσω αυτής της ιδιότυπης ιχνηλάτησης, δυνητικά παρακολουθούν τους πάντες και τα πάντα, και στοιχειοθετούν φακέλους, με υλικό που συνίσταται από, ας πούμε, τους υπολογισμούς εισοδήματος μέχρι τις πολιτικές τάσεις ενός ατόμου, και από το τι τρώει μέχρι πόσο και πως το άτομο συνουσιάζεται.

Οι λεπτομερείς πληροφορίες για όλες τις πτυχές της προσωπικής ζωής των ανθρώπων που συλλέγονται και αναλύονται από αυτές τις εταιρείες έχουν χαρακτηριστεί ως  «ένα ορυχείο χρυσού στην ψηφιακή εποχή». Αυτό το νέο είδος επιχειρηματικής δραστηριότητας, που έχει σαν αντικείμενο του την εξόρυξη δεδομένων για την συγκρότηση εκπληκτικά πληροφορημένων φακέλων, παράγει και πουλάει την δυνατότητα να κάνεις «έξυπνες προβλέψεις» σε σχέση με την συμπεριφορά ή την ζωή του πολίτη-καταναλωτή – π.χ. να κάνει μια επιχείρηση προβλέψεις για το τι είδος πιστωτικά προϊόντα (κάρτες, λογαριασμούς κτλ) είναι διατεθειμένος να αγοράσει ένας υποψήφιος πελάτης, ή για την ημερομηνία γέννησης του παιδιού του, ή για το τι είδους εγκυμοσύνη έχει η σύζυγος του και τι φύλο θα είναι το νεογνό του,  προβλέψεις ακόμη και για το πόσο πιθανό είναι να πεθάνει… η πεθερά του. Οι αγοραστές των δεδομένων, έχοντας αποκτήσει πρόσβαση σε μια στέρνα πληροφοριών, προσαρμόσουν τα διαφημιστικά τους μηνύματα στους καταναλωτές. Τα κάνουν πιο στοχευόμενα. Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τα δεδομένα για να υπολογίσουν πώς μπορούν να επηρεάσουν πιο έντονα τους πολίτες.

Τα πράγματα δεν είναι απλά. Οι ιδιωτικές εταιρίες που έχουν σαν επιχειρηματικό τους αντικείμενο το φακέλωμα του πολίτη, είναι ουσιαστικά παράγοντες ενός οικονομικού-ψυχολογικού πολέμου που διεξάγεται σε όλες τις διαστάσεις της ανθρώπινης επικοινωνίας. Ξεκινώντας πάντα με σκοπό το κέρδος βέβαια, μετατρέπονται σε πάροχους γνώσης μέσω της οποίας το μάρκετινγκ και η διαφήμιση γίνονται πιο αποτελεσματικά. Το Μάρκετινγκ και η διαφήμιση, με την σειρά τους, δεν λειτουργούν απλά μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα με σκοπό την βέλτιστη κοινοποίηση των προϊόντων της επιχείρησης στην αγορά. Κριτήριο της λειτουργικότητας και αποτελεσματικότητας τους, ιδιαίτερα της διαφήμισης (εννοούμενης ως το τελικό προϊόν που δημοσιοποιείται), είναι ο βαθμός κατά τον οποίο επιφέρει μεν αύξηση των πωλήσεων, αλλά και  υιοθέτηση ενός τρόπου κατανάλωσης. Επιρροή στον τρόπο κατανάλωσης υπονοεί και επιρροή στις επιλογές που κάνει ο καταναλωτής οι οποίες είναι άρρηκτα δεμένες τόσο με τον τρόπο ζωής του όσο κατ’ επέκταση και με την «φιλοσοφία ζωής» του, ή άλλως με τον τρόπο σκέψης του. Οι διαφημιστές συναιπώς είναι πλαστουργοί νοοτροπίας, επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο το άτομο θεωρεί τον κόσμο του – μια διαδικασία που τελικά μπαίνει στα χωράφι της διαμόρφωσης της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Αυτό εν μέρει εξηγεί και το γεγονός ότι η βιομηχανία φακελώματος, συγκεκριμένα οι μεσίτες δεδομένων, όπως οι πολυεθνικής εμβέλειας εταιρίες Acxiom, Experian και Datalogix, λειτουργούν πίσω από ένα πέπλο μυστικότητας. Υπάρχει άγνοια  σχετικά με το τι ακριβώς ιχνηλατούν λεπτομερειακά, με την ποσότητα και την ποιότητα πληροφοριών που κατέχουν, υπάρχει κάτι σαν αδιαπέραστος φράχτης που εμποδίζει την θέα στο εσωτερικό της βιομηχανίας αυτής, ώστε να γίνει ορατός ο τρόπος που λειτουργούν και ο τρόπος με τον οποίο οι λεπτομερείς γνώσεις που κατέχουν για τον καταναλωτή ( για τον καθένα μας) χρησιμοποιούνται. 

Το Αστικό κράτος, με οποιανδήποτε σημαία κι αν αναγνωρίζεται, αποφεύγει μέχρι στιγμής να θέσει νομοθετικούς περιορισμούς της δράσης αυτών των πολυεθνικών μεγαλοχαφιέδων. Δεν υπάρχει ισχύων νόμος στις ΗΠΑ, αίφνης, που να υποχρεώνει τους μεσίτες δεδομένων να διατηρούν το απόρρητο των δεδομένων του ατόμου. Ευνόητο είναι ότι αυτό θα έβαζε φραγμό αν όχι τέρμα στην λειτουργία τους, διότι ο λόγος ύπαρξης τους είναι να εμπορεύονται τις πληροφορίες που κατέχουν. Παρεμπιπτόντως, τα κράτη και τα υπουργεία τους είναι από τους καλύτερους πελάτες των εταιριών αυτών – π.χ. από τον καιρό της Θάτσερ και πιο πριν, το Βρετανικό δημόσιο χρησιμοποιεί κατά κόρον τις υπηρεσίες τους. Μεγάλοι πελάτες τους είναι οι τράπεζες  (πληροφορίες για το αξιόχρεο πελατών) και οι ασφαλιστικές ( για την πραγματική κατάσταση υγείας των υπό ασφάλιση πελατών). Πληροφορίες σχετικά με πίστωση, απασχόληση, ασφάλιση, στέγαση είναι από τα κύρια προϊόντα που πουλιούνται.

Οργανώσεις για την προστασία της οικονομικής και ιδιωτικής ζωής των καταναλωτών έχουν από καιρό απαιτήσει να επιτρέπεται στον καταναλωτή και πολίτη να βλέπει τι είδους πληροφορίες συλλέγονται για το ίδιο ή να μπορεί να απαιτεί διαγραφή δεδομένων που τον αφορούν. Κάτω από τη  πίεση μιας κοινής γνώμης η οποία ανησυχεί ολοένα και περισσότερο για τα τεκταινόμενα στην εν λόγω βιομηχανία,  τον Δεκέμβριο ξεκίνησε μιας έρευνα από την αμερικανική Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου. Γενικά ακούγονται οι «κατάλληλοι θόρυβοι» από τους πολιτικούς ιθύνοντες περί ρυθμίσεων και κυβερνητικού έλεγχου της βιομηχανία αυτής.

Πληροφορούμαστε τώρα από τους Financial Times ότι η Acxiom ετοιμάζει μια υπηρεσία που θα αποκαλύπτει στους ενδιαφερόμενους αυτά που η ίδια γνωρίζει γι 'αυτούς. Μας υπόσχονται αύξηση της διαφάνειας, λιγότερη ομίχλη στην επιχειρηματική πρακτική της εταιρίας (που απολαμβάνει τζίρο πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων).  H Acxiom, εδράζουσα στη Νέα Υόρκη, έχει κεφαλαιοποίηση 1,4 δισ. δοκάρια συλλέγει στοιχεία απο περισσότερους από 700 εκατ. καταναλωτές σε όλο τον κόσμο και τα πωλεί σε περισσότερους από 7.000 πελάτες. H Acxiom πουλάει διάφορων ειδών προϊόντα, μεταξύ των οποίων και πληροφορίες ανίχνευσης και πρόληψης απάτης. Δεν κάνει διακρίσεις στους πελάτες (φτάνει να μπορούν να πληρώνουν). Αίφνης, οι Αμερικάνοι καταναλωτές μπορούν να έχουν πρόσβαση στο προϊόν της Acxiom που παρέχει πληροφορίες για ανίχνευση απάτης σχετικές με τον εαυτό τους αντί μίας αμοιβής των  5 δολαρίων!

Ας μην βιαζόμαστε όμως να χειροκροτήσουμε, παρέα με τους φιλελευθέρους, την εισαγωγή «διαφάνειας». Όσο φως και να ρίξουν σε τούτη την μέχρι τώρα ομιχλώδη και σκοτεινή δραστηριότητα, δεν υπάρχει πιθανότητα να δώσουν δικαίωμα στον πολίτη να προβαίνει σε διαγραφή του φακέλου του από το «στοκ» δεδομένων μιας εταιρίας. Ούτε και δικαίωμα έλεγχου της χρήσης (βλέπε της πώλησης) των δεδομένων που αναφέρονται σ΄ αυτόν. Εφόσον η επιχειρηματική δραστηριότητα θα συνεχιστεί, η νεόφερτη «διαφάνεια» δεν είναι παρά μια ακόμα «έξυπνη» καπιταλιστική κίνηση. Στην ουσία ετοιμάζουν ένα ακόμα προϊόν για πούλημα το οποίο θα μετατρέψει εκατομμύρια φακελωμένων σε πελάτες των μεσιτών δεδομένων. Δηλαδή θα μετατρέψει τα θύματα της κατάχρησης (και θύματα είμαστε όλοι μας) σε πιθανούς καταναλωτές και πελάτες των καταχραστών. Σε λίγο θα μπορούμε να βλέπουμε κάτι τι από το τι περιέχει ο φάκελος μας (ίσως και ότι περιέχει) αντί ενός λογικού αντιτίμου.

Φαντάσου την εξής αναλογία: κάποιοι σου κλέβουν ένα κομμάτι απ’ τον εγκέφαλό σου (με όλες τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτό...) κι έρχονται μετά και σου λένε ότι μπορείς να το δεις μέσα σε μια γυάλα στον εκθεσιακό χώρο τους, αγοράζοντας απ’ τους ίδιους ή τους πράκτορές τους ένα σχετικά φτηνό εισιτήριο. 

Θα αξιζε τον κόπο - το έκθεμα θα είχε μια μοναδικότητα, ακόμα και αν του έλειπε η πρωτοτυπία. 

M

A “brain” new world (αρουραίε μου...)

Τα πρόσφατα δημοσιευμένα ευρήματα μιας ερευνητικής εργασίας δείχνουν ότι είναι δυνατόν, με την βοήθεια νευροτεχνολογίας, να δημιουργηθεί ένα δίκτυο διασυνδεόμενων εγκέφαλων, οι οποίοι να επικοινωνούν τηλεπαθητικά για την επίλυση προβλημάτων και για την μετάδοση σκέψεων από εγκέφαλο σε εγκέφαλο.

Στα σχετικά πειράματα χρησιμοποιήθηκαν ζεύγη αρουραίων, ο ένας από τους οποίους, ο "κωδικοποιητής", ανίχνευσε τα κωδικοποιημένα σήματα που οδηγούσαν στην εύρεση φαγητού ως ανταμοιβή, και κατάφερε να τα μεταδώσει στον άλλο, τον «αποκωδικοποιητή», με αποτέλεσμα κι ο άλλος, να κάνει χρήση των οδηγιών για να βρει μια παρόμοια ανταμοιβή στο δικό του κλουβί χωρίς καμία περαιτέρω βοήθεια. Η άμεση επικοινωνία εγκέφαλο-με-εγκέφαλο, η οποία έγινε μέσω πολύ λεπτών καλωδίων που συνέδεαν τον ένα αρουραίο με τον άλλο, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί μέσω του διαδικτύου.

«Αυτά τα πειράματα έδειξαν ότι έχουμε εγκαταστήσει μια εξελιγμένη άμεση σύνδεση επικοινωνίας μεταξύ εγκεφάλων […] έτσι, που ουσιαστικά, να δημιουργήσουμε αυτό που εγώ αποκαλώ ένα οργανικό υπολογιστή. […] Δεν μπορούμε ακόμη να προβλέψουμε τι είδους αναδυόμενες ιδιότητες θα εμφανιστούν όταν τα ζώα αρχίζουν να αλληλεπιδρούν ως μέρος του δικτύου- εγκεφάλων. Θεωρητικά, θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ο συνδυασμός εγκεφάλων θα μπορούσε να προσφέρει λύσεις που μεμονωμένα μυαλά δεν μπορούν να επιτύχουν από μόνα τους». 

Αυτά δήλωσε ο καθηγητής Nicolelis, πρωτοπόρος της έρευνας του διασυνδέσεων εγκεφάλου-υπολογιστή στο Πανεπιστήμιο Duke στη Βόρεια Καρολίνα, που εργάστηκε για τα πειράματα με επιστήμονες από το Διεθνές Ινστιτούτο Safra για τις Νευροεπιστήμες του Natal - στην γενέτειρα του Βραζιλία. Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο καθηγητής Nicolelis αποκάλυψε ότι είχε δοθεί σε εργαστηριακούς αρουραίους (πειραματόζωα) η "έκτη αίσθηση", συνδέοντας το νευρικό τους σύστημα με έναν αισθητήρα που μπορεί να ανιχνεύσει το υπέρυθρο φως, το οποίο είναι συνήθως αόρατο σε αρουραίους καθώς και σε ανθρώπους.

Η τελευταία μελέτη, που δημοσιεύεται στο περιοδικό επιστημονικών εκθέσεων, εστιάζει στη χρήση των ηλεκτρικών σημάτων που ανιχνεύονται σε μια περιοχή του εγκεφάλου του αρουραίου που ευθύνεται για τη λήψη αποφάσεων, όταν εκπαιδεύονται να ανταποκριθούν σε ορισμένα ερεθίσματα, όπως το φως στο κλουβί τους.

Καθηγητής Nicolelis εισήγαγε μικρό-ηλεκτροδιακά εμφυτεύματα στον εγκέφαλο των αρουραίων για την καταγραφή της νευρικής δραστηριότητας που συνδέεται με τη λήψη μιας απόφασης. Πέρασε τότε αυτά τα σήματα μέσω ενός κωδικοποιητή υπολογιστή ο οποίος τα μετάδωσε μέσω λεπτών καλωδιώσεων στον δεύτερο αρουραίο που έμαθε γρήγορα πώς να τα αποκωδικοποιήσει για δική του χρήση. Περιέργως, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όταν οι δύο αρουραίοι δούλεψαν μαζί, δημιούργησαν γρήγορα μια συνεργατικότητα που ανέδειξε ένα είδος αισθητήριου ανατροφοδότησης πληροφοριών. Όταν ο δεύτερος αρουραίος αποτύγχανε να βρει την ανταμοιβή, η πρώτος αρουραίος τροποποιούσε τα σήματα του εγκεφάλου του για να τον  βοηθήσει, καθώς κι ίδιος ήθελε πάρα πολύ να βρεθεί η ανταμοιβή.

Ο καθηγητής Christopher James από το Πανεπιστήμιο του Warwick, ο οποίος έχει πραγματοποιήσει παρόμοιες έρευνες, δήλωσε ότι η τεχνική αυτή είναι ακόμα πολύ ακατέργαστη και βασίζεται στην παρακολούθηση της νευρολογικής δραστηριότητας μόνο σ' ένα μέρος του εγκεφάλου του αρουραίου.  "μ’ ένα άλμα στο μέλλον, ας πούμε, 50 χρόνια: εάν θα μπορούσαμε να προκαλέσουμε ερεθίσματα σε πολλαπλές τοποθεσίες, και αν ξέραμε τι σχήματα να χρησιμοποιήσουμε και πότε, τότε μπορεί κάλλιστα να είμαστε σε θέση να πλάσουμε σύνθετες  «σκέψεις», δήλωσε ο καθηγητής James. "Αφηρημένες σκέψεις είναι πιο δύσκολο να διαβαστούν και να αναπαρασταθούν, αλλά όχι αδύνατο τεχνολογικά. Μπορούμε να το κάνουμε ήδη αυτό... απλά πρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τον εγκέφαλο».

(red rock: τα παραπάνω - ελεύθερη απόδοση κειμένου από ft.com και διάφορες άλλες πηγες) 

****

Πρόκειται για μια τεχνολογία η οποία, νομοτελειακά, θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στον χώρο της επικοινωνίας, επεμβαίνοντας βαθιά στον χώρο των διαδικασιών παραγωγής σκέψης, κάτι πρωτόγνωρο, αυτή την φορά επεμβαίνοντας άμεσα στην λειτουργία του ανθρώπινου εγκέφαλου με εισαγωγή μικροσυστημάτων που θα φέρουν σημαντικές αλλοιώσεις στην φυση του. Όπως συμβαίνει με την τεχνολογία, με κάθε τεχνολογία, το αν θα έχει ευεργετικά αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από την χρήση της, και πιο συγκεκριμένα αν θα επιτραπεί στην κυρίαρχη τάξη να τη χρησιμοποιήσει εναντίον των καθυπότακτών της. Αν το καταφέρει, οποιαδήποτε προσπάθεια να φανταστούμε το μέλλον και να το περιγράψουμε οδηγεί σ’ ένα  εφιαλτικό σενάριο.

Καλωδιωμένοι εργάτες, από την μια να συνεργάζονται σαν μέλισσες για την παραγωγή, με τις σχέσεις μεταξύ εργατών, κηφήνων και βασίλισσας εγγεγραμμένες στον εγκέφαλο όλων με ισχύ μεγαλύτερη από αυτή του DNA.  

Καλωδιωμενα ανθρωποειδή, βιολογικά ρομπότ, οπλισμένα να λειτουργούν σαν «αμοιβάδα» της οποίας τα μόρια θα είναι άτομα με βούληση κάτω από τον αυστηρό και απόλυτο έλεγχο μιας δικτατορικής ελίτ.

Αφήνω την φαντασία σου, αναγνώστη μου, να βρει κι άλλες εφαρμογές αυτής της τεχνολογίας (που είναι ακόμα στα σπάργανα, αλλά είναι αδύνατον να μην αναπτυχθεί παραπέρα). Αν δεν το κάνεις εσύ, θα το κάνουν οι δυνάστες μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Η προοπτική ανάπτυξης αυτού του κλάδου της τεχνολογίας (πάντρεμα βιολογικών και ηλεκτρονικών εγκέφαλων, νέα υβρίδια των δυο) η χίμαιρα του βιολογικού υπολογιστή, αυτού ή άλλου είδους, είναι στο δρόμο… Και κουβαλά υποσχέσεις…

Η γέννηση των Μινώταυρων είναι κοντά...

Μ

Κεφάλια

Στα κακοποιημένα πρόσωπα των τεσσάρων συλληφθέντων που δημοσιοποίησε απόψε η αστυνομία, οι κομμουνιστές βλέπουν τα κομμένα κεφάλια των Ελασιτών και των στρατιωτών του ΔΣΕ που περιφέρονταν στα χωριά ως λάφυρα θριάμβου. Όχι επειδή συγκρίνουν τους μεν με τους δε --κάθε άλλο-- αλλά επειδή στα κεφάλια αυτά εντυπώνεται για μια ακόμα φορά στην ιστορία η τερατώδης και αποτρόπαια μορφή του ρεβανσιστικού αστικού κράτους των ταγματασφαλιτών και των γερμανοτσολιάδων που κρύβονται πίσω από τα ξυρισμένα πηγούνια και τις γραβάτες των υπουργών και των δικαστών. Έχοντας προ πολλού απεμπολήσει τον μανδύα του κράτους δικαίου, το σημερινό κράτος φορά την ματωμένη ποδιά του χασάπη, έχοντας πλήρως αποδεχτεί την μετατροπή της ισχύος του σε κτηνωδία.

Το κράτος αυτό πρέπει να συντριβεί, να τσακιστεί, να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη. Η παρουσία του είναι θηλιά στο λαιμό του λαού, κάνη στον κρόταφό του. Η λαϊκή-προλεταριακή εξουσία είναι η μόνη απάντηση στον εκφυλισμό της άρχουσας τάξης σε συμμορία κυνηγών κεφαλών.

Καμία συμμόρφωση και καμία υποταγή στο σαδιστικό παραλήρημα που παρουσιάζει ως "νομιμότητα" και τάξη το κράτος-εμφυλιακός βρυκόλακας.

απο  lenin reloaded

 ______________________                     ***                             ___________________________

 Εκείνη την εποχή δεν θα μπορούσαν να γονατίσουν τον λαό χωρίς ωμή, ανελέητη και ψυχωτική βία.

Αυτή την εποχή δεν μπορούν να του αρπάξουν το ψωμί από το στόμα  χωρίς ωμή, ανελέητη και ψυχωτική βία.

Η αστική τάξη, σαν τάξη, δεν αλλάζει. Είναι ήδη μεταλλαγμένη σε απόφυση της πιο επιθετικής ανθρώπινης φύσης (red rock views)

«... έσπασαν μια πόρτα»

Ετσι αντιμετωπίζεται ο λαός από τους «σωτήρες», 15/6/2011

Από τα βασικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι δυνάστες του λαού ώστε να επιβάλουν την πολιτική του λαϊκού εξανδραποδισμού είναι η βία, η καταστολή, ο αυταρχισμός.Για να «εξαγνιστεί» η αντιλαϊκή πολιτική, όταν καταφεύγει στο μοχλό της βίας, της καταστολής και του αυταρχισμού, χρειάζεται τη φαιά προπαγάνδα και την προβοκάτσια.
Οσο πιο ωμός είναι ο αυταρχισμός, τόσο πιο φαιά η προπαγάνδα, τόσο πιο άθλια η προβοκάτσια.
Μέσω της προπαγάνδας και της προβοκάτσιας ενάντια στο λαό που διαμαρτύρεται, η βία, η καταστολή και οι αυταρχικές μεθοδεύσεις της αντιλαϊκής πολιτικής, εμφανίζονται σαν «αναγκαίες», σαν «δικαιολογημένες», σαν «νόμιμες».
Οι φορείς της πολιτικής του βίαιου ξεκληρίσματος του λαού, με την προπαγάνδα και την προβοκάτσια βαφτίζουν «βία και ανομία» την αντίσταση του λαού και των εκπροσώπων του λαού στα σχέδιά τους.

*

Η προπαγάνδα και η προβοκάτσια, επιχειρεί εδώ και δυο μέρες να παρουσιάσει σαν «βία και ανομία» την παράσταση διαμαρτυρίας των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας.
Η προπαγάνδα και η προβοκάτσια σκηνοθέτησε «σπασμένες πόρτες» στο γραφείο του Βρούτση.
Για το ποια είναι η αλήθεια:
Πρώτος και αδιάψευστος μάρτυρας είναι η ίδια η ιστορία του ΠΑΜΕ και των κομμουνιστών ως προς το πώς αγωνίζονται.

Οταν οι «σωτήρες» χτυπούν ακόμα και φωτορεπόρτερ (Τατιάνα Μπόλαρη) για να μην καταγράφουν τη «νομιμότητά τους», 6/10/2011

Δεύτερος αδιάψευστος μάρτυρας είναι οι φωτογραφίες - ντοκουμέντα από το γραφείο του Βρούτση, που δημοσίευσε χτες το πόρταλ του «902» (σ.σ.: δημοσιεύονται σήμερα στη σελίδα 8 του «Ρ»), όπου αποδεικνύεται η σκηνοθεσία.Τρίτος αδιάψευστος μάρτυρας, και φυσικά όχι τελευταίος, είναι το «ποιόν» και η σχέση τους με τη βία, την πραγματική κρατική βία, την πραγματική κατασταλτική βία, την πραγματική αυταρχική βία όλων εκείνων που «ανακάλυψαν», που σκηνοθέτησαν μια «σπασμένη πόρτα» για να «στοιχειοθετήσουν», να δικάσουν και να καταδικάσουν τη «βία του ΠΑΜΕ».
Να ένα μικρό δείγμα της «ποιότητας» αυτών που μιλούν και σκηνοθετούν «σπασμένες πόρτες». Και το κάνουν με ένα και μοναδικό στόχο: Για να επιβάλουν και να δικαιολογήσουν μια αδίστακτη πολιτική, που είναι τόσο «σωτήρια» ώστε για να την περάσουν σπάνε - επανειλημμένως και στην κυριολεξία - κεφάλια...

Τα όργανα των «σωτήρων» επί το έργον, 28/6/2011

Κανείς δεν γλιτώνει από τους «σωτήρες», 17/11/2011

Οταν οι «σωτήρες» έριξαν χημικά και χτύπησαν κόσμο ακόμα και στο Μετρό, 5/10/2011

Τα όργανα των «σωτήρων» Βρούτση και Δένδια καθώς «πατάσσουν τη βία» των απεργών χαλυβουργών στον Ασπρόπυργο, 20/7/2012

Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ - ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

η κατοχή ελευθερίας ισούται με την κατοχή εξουσίας

Τι σημαίνει ελευθερία;   Ο Hayek έγραψε ότι «Για τους μεγάλους αποστόλους της πολιτικής ελευθερίας, η λέξη σήμαινε ελευθερία από τον εξαναγκασμό, ελευθερία από την αυθαίρετη εξουσία άλλων ανθρώπων, απελευθέρωση από τους δεσμούς που άφηναν το άτομο χωρίς επιλογή άλλη από την υπακοή στις εντολές κάποιου ιεραρχικά ανωτέρου στον οποίο ήταν προσαρτημένος».  

Αν είναι δεκτός αυτός ο ορισμός, τότε το πρώτο που παρατηρούμε είναι ότι μεταξύ του  «ατόμου» και του Βασιλείου της ελευθερίας παρεμβάλλεται το τείχος της εξουσίας το οποίο χτίζεται και συντηρείται με αποδυνάμωση ενός «ατόμου» του οποίου το έλλειμμα δύναμης σημαίνει έλλειμμα ελευθερίας, με σκοπό την ενδυνάμωση ενός άλλου «ατόμου» του οποίου το πλεόνασμα ελευθερίας ταυτίζεται με το πλεόνασμα της δύναμης του. Το πρώτο δηλαδή που είμαστε υποχρεωμένοι να προσέξουμε είναι ότι η φιλελεύθερη έννοια του «ατόμου» είναι παραπλανητική εάν δεν συγκεκριμενοποιηθεί στην πραγματικότητα, όπου και εμφανίζεται αντιφατική. Στην πραγματικότητα το «άτομο» δεν είναι ποτέ ένα άτομο αλλά μια πολλαπλότητα ατόμων που είναι χωρισμένη σε τάξεις. Επίσης, η ελευθερία, της οποίας η ποιότητα δεν είναι απόλυτη επειδή ακριβώς έχει μια ποσότητα που δεν είναι σταθερή, ισούται με δύναμη. Επειδή το να διαθέτεις δύναμη-ελευθερία ή όχι δεν είναι ποτέ μια ατομική υπόθεση, εφόσον χρειάζεται μια κοινωνικο-οικονομική δομή που να σου το επιτρέψει, κι επειδή η κατοχή ελευθερίας ισούται με την κατοχή εξουσίας  και είναι αδύνατη η κατοχή της μιας χωρίς κατοχή της άλλης, σε μια κοινωνία χωρισμένη σε τάξεις μόνο μια τάξη δύναται να κατέχει ουσιαστική ελευθερία – αυτή που έχει αφαιμάξει την «ουσία» της άλλης, αυτή που κατέχει και την εξ-ουσία.

   

Εξουσία δεν υφίσταται αν η κοινωνία δεν είναι χωρισμένη σε τάξεις. Εκφράζει την αποδυνάμωση της μιας τάξης με σκοπό την ενδυνάμωση της άλλης. Η διαδικασία αποδυνάμωσης-ενδυνάμωσης αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιβιώνει το κοινωνικο σύνολο, δηλαδή το καθεστώς της κοινωνικής εργασίας.  Όπου υπάρχει εξουσία υπάρχει εκμετάλλευση της εργασίας μιας τάξης από μια άλλη  Η κοινωνία είναι  χωρισμένη σε τάξεις επειδή ακριβώς η μια τάξη  εκμεταλλεύεται  την άλλη. Μια ακόμα απαραβίαστη συνάρτηση είναι: η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δημιουργεί κοινωνικές τάξεις και, αντίστροφα, η ύπαρξη τάξεων συνεπάγεται εκμετάλλευση της εργασίας της μιας από την άλλη.

Στη ελληνική γλωσα, η λέξη δουλειά είναι ταυτόσημη με την λέξη εργασία. Η λέξη δουλειά είναι η ίδια με την λέξη δουλεία και προέρχεται από την αρχαιότητα, όταν την εργασία (την χειρωνακτική κυρίως) την έκαναν οι δούλοι. Στην πραγματικότητα όλοι εργαζόντουσαν. Στις μικρότερες κοινωνίες, σε στάδια αγριότητας ή  βαρβαρότητας, οι ίδιοι οι ελεύθεροι κύριοι των σκλάβων έπρεπε να χειρίζονται όπλα βίας για να τους κρατήσουν στο καθεστώς που τους είχαν επιβάλει. Κι αυτό ήταν ένα είδος εργασίας. Στις πιο σύνθετες κοινωνίες του σύγχρονου «πολιτισμού» μας ο καταμερισμός εργασίας απλώνεται και στο «επάγγελμα» της συστηματοποιημένης, κρατικής βίας. Ο χειρισμός των όπλων γίνεται από επαγγελματίες.

Έχει ενδιαφέρον να κάνουμε μια παρατήρηση σχετικά με τον ‘καταμερισμό εργασίας’ που αφορά την εξουσία. Αν δούμε τι είδους εργασία καταβάλλεται στην διεκπεραίωση των καθηκόντων της εξουσίας διαπιστώνουμε ότι μόνο η εκτελεστική εξουσία χειρίζεται τα απτά εργαλεία εξουσίας – τα όπλα για την δυνητικά ή άμεσα βίαια επιβολή των στόχων της στους καθυπότακτους της. Και , όχι παραδόξως, είναι το μόνο είδος εργασίας που έχει κοινή τομή με την εργασία του προλεταριάτου το οποίο πάλι χειρίζεται απτά εργαλεία  - σ’ αυτή την περίπτωση εργαλεία παραγωγής. Όχι παραδόξως πάλι, ο κύριος όγκος των ένοπλων ‘εργατών’ της εκτελεστικής εξουσίας έχει την ίδια ταξική προέλευση με το προλεταριάτο. Τα ‘αφεντικά’ της εξουσίας δεν κάνουν βρώμικη χειρωνακτική δουλειά. Εκχωρούν αυτό το «δικαίωμα» σ΄ αυτούς που δεν κατάγονται από την τάξη τους, επιφυλάσσοντας για τον εαυτό τους την «υποχρέωση» να κρατούν τα  επιτελικά πόστα της εκτελεστικής εξουσίας. Οπλίζουν λοιπόν ένα τμήμα του προλεταριάτου για την βίαια επιβολή των όρων και των σχέσεων εργασίας στο υπόλοιπο. Γνωστό. Το πως όμως το καταφέρνουν θέλει ακόμα ψάξιμο.

Ένα κλειδί για την κατανόηση του παραπάνω ίσως βρίσκεται στην παρατήρηση ότι όλες οι υπόλοιπες μορφές εξουσίας εργάζονται από κοινού για να καταστήσουν στην συνείδηση του καθυπότακτου ανυπέρβατη την καθυπόταξη του. Ουσιαστικά, κανένα άλλο λόγο ύπαρξης δεν έχουν οι υπόλοιπες μορφές εξουσίας εκτός από την κατοχύρωση της συνείδησης υποταγής την οποία παράγει ολόκληρο το σύστημα (βάση και εποικοδόμημα). Στην βέλτιστη μορφή της, η παραγωγή συνείδησης αποκτά τα γνωρίσματα μιας «καλλιέργειας» η οποία, από ένα σημείο και πέρα, αναπαράγεται αυθόρμητα και εν μέρει αυτόματα.  Υποθέτω, ότι η υποταγμένη συνείδηση αυτού του είδους,  είναι η πλέον ανθεκτική σε προσπάθειες να την κλονίσουν ή να την αλλάξουν. Ίσως ένας λόγος είναι ότι η υποταγμένη συνείδηση που δεν έχει συνείδηση της αναπαραγωγής της, με την έννοια ότι η συνείδηση παύει να φαίνεται εξωτερικά επιβεβλημένη, αποκτά μια ‘φυσικότητα’ στη διαμόρφωσή της. Παραδόξως, όσο πιο ‘φυσική’ στην συνείδηση του χειριστή εργαλείων παραγωγής καθίσταται η υποταγή του τόσο λιγότερο φαίνεται αυτό που πραγματικά είναι: μια ανθρωπογενής κατάσταση δουλείας. Ενώ παράλληλα το κράτος που ‘θαυματουργά μεταμορφώνεται’, παύει να φαίνεται πως απειλεί ή καταστέλλει και δείχνει να προστατεύει τον καθυπότακτο, μέχρι που και το σώμα των οπλισμένων ‘εργατών εξουσίας’ παραισθητικά μετατρέπεται σε ένα είδωλο στο σχήμα ασπίδας. 

Όσο πιο δούλος γίνεται ο άνθρωπος τόσο λιγότερο θεωρεί τον εαυτό του δούλο. Το τελευταίο παράδοξο: επιστρέφοντας στην υπόθεση που έκανα παραπάνω ότι η αναπαραγόμενη συνείδηση είναι η πλέον ανθεκτική, είναι αξιοπρόσεκτο ότι όταν ο δούλος δεν έχει συνείδηση της δουλείας του είναι ευκολότερο να πειστεί ότι είναι «ελεύθερος». Δεν έχει τίποτε να χάσει απο μια τέτοια πίστη. Τουναντίον, τον κάνει να αισθάνεται άνετα στην δουλεία του. Όταν όμως δοκιμάσεις να του εξηγήσεις ότι είναι δούλος, αισθάνεται πρώτα απ’ όλα εκτεθειμένος απέναντι του εαυτού του που δεν είχε την σοφία να το καταλάβει. Συχνά όμως δεν φτάνει καν εκεί. Μια κοινή ψυχολογική αντίδραση είναι η άρνηση, η μη-παραδοχή (denial) της κατάστασης του η οποία τον οδηγεί να εκλάβει την δική σου ερμηνεία της κατάστασης του ως «διαφώτιση ιεραπόστολου» τον οποίο «ιεραπόστολο» έχει τυποποιήσει προσάπτοντας του χαρακτηριστικά εκκεντρικότητας ή και παραφροσύνης.

 Αναρωτιέμαι αν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί  ότι «όσο περισσότερο ασυνείδητη καθίσταται η δουλεία του, τόσο λιγότερο άνθρωπος γίνεται». Για να ισχυριστούμε ότι η υποχώρηση της ανθρώπινης φύσης του καθυπότακτου (ή η αυξανόμενη αποκτήνωση του)  είναι αλληλένδετη με την μειωνόμενη επίγνωση της υποδούλωσης του, πρέπει έχουμε πειστεί ότι η ανθρώπινη φύση έχει έμφυτη την τάση για ελευθερία. Πριν πάμε στην ερώτηση αν αυτό αποδεικνύεται επιστημονικά ας αρκεστούμε στην παρατήρηση ότι είναι κομμάτι δύσκολο να γίνει κοινή πεποίθηση ότι η φύση, για να είναι ανθρώπινη, πρέπει να εμπεριέχει συνείδηση της αναγκαιότητας για ελευθερία. Ή άλλως, είναι δύσκολο να γίνει συνείδηση ότι η αναγκαιότητα (που απο μιαν άλλη σκοπιά στέκεται αντιθετικά σε σχέση με την ελευθερία) δεν μπορεί να μετατραπεί σε συμβιβασμό με την αφαίρεση της ελευθερίας χωρίς να υποφέρει η ανθρώπινη φύση. Μια πτυχή της δυσκολίας έγκειται στο γεγονός ότι ο αφυπνισμένος προλετάριος που έχει σπάσει το καλούπι που διαμορφώνει το σκλάβωμα του καθυπότακτου, ακούει τον αστό να κράζει «ζήτω η ελευθερία», εννοώντας φυσικά αυτό που αποκλειστικά η τάξη του αστού χαίρει και, εξ αιτίας αυτού, δικαιολογημένα ακούει δύσπιστα τα κηρύγματα περί ελευθερίας που δεν έχουν άμεση χρησιμότητα στον αγώνα που κάνει για την δική του χειραφέτηση, για την δική του ελευθερία που δεν μπορεί να είναι απαράλλαχτη με αυτήν του αστού.  Κι επειδή ακριβώς η λέξη έχει φθαρεί και βρωμίσει στο στόμα του αστού, ο αφυπνισμένος προλετάριος διστάζει να την χρησιμοποιήσει για να περιγράψει την εικόνα της δικής του χειραφέτησης.

Τελικά, το άξιον απορίας δεν είναι πώς αυτό το παντελές σκλάβωμα μετατρέπεται σε φρεναπάτη ελευθερίας, αλλά το πόσο δύσκολο καθίσταται να διαλυθεί.  Και γίνεται ακόμα δυσκολότερο αν ο προλετάριος ωθηθεί από τον αστό σε αποποίηση της λέξης ελευθερία, την οποία χρειάζεται απαρέγκλιτα για να περιγράψει αυτό που προτείνει στον καθυπότακτο να ανταλλάξει με την φρεναπάτη του.