Τα «οχυρά» χτίζονται για να πολυορκούνται πριν την άλωσή τους

Διαβάζοντας το Σχόλιο της Ημέρας στον Ημεροδρόμο, το οποίο πολύ περιεκτικά μας λέει τι γίνεται τώρα εδώ πέρα και γιατί, η απόκρισή μου ήταν: συμφωνώ!

Μα να προσθέσω: Τα «οχυρά», τα κάστρα, οι ακροπόλεις, χτίζονται για να πολυορκούνται πριν την άλωσή τους· και με την λέξη "άλωση" δεν εννοώ το χρόνο, τον υπέρτατο νικητή, που μετατρέπει κάποτε (;...) και το ισχυρότερο κάστρο σε ερείπιο...

Στο "τώρα" του χρόνου και στο "εδώ" του τόπου τι γίνεται; Ή πτώση του οχυρού των εργατών σημαίνει ισχυροποίηση του κάστρου των αστών...

"Οι αστοί τρομάξανε
Και κάστρα φτιάξανε..."

Το θέμα είναι τι κάνουν αυτοί που τραυματισμένοι, ξυπόλυτοι και ρακένδυτοι βολοδέρνουν έξω από το τείχος και δέχονται τα πυρά από τις πολεμίστρες του...

Την πρώτη ήτα πρέπει να υποστεί ο φόβος των καταπιεσμένων. Όλα τα κάστρα είναι χτισμένα στην άμμο του φόβου που μετατρέπεται σε αδράνεια...  και τίποτε δεν τα σώζει, όταν αυτοί που είναι απ' έξω πάψουν να φοβούνται... Λοιπόν, το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβουν οι "εκτός των τειχών" είναι πως οι αστοί φοβούνται περισσότερο· γιατί είναι λίγοι και μπορούν να κρύβονται μόνο πίσω από τη μάζα της αδράνειας.

Τα οχυρά τους δεν τους σώζουν...

Το «οχυρό» -  (ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ • 11 ΙΟΥΛΙΟΥ 2016) 
Οι απαιτήσεις των δανειστών για την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και την (ουσιαστική) κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος δεν είναι καθόλου καινούργιες. Είναι από τις πιο παλιές συνταγές του καπιταλιστικού συστήματος, για τη συντήρηση και την αναπαραγωγή του. Περιέχονται εξάλλου στα μνημόνια, που υπογράφτηκαν από τις προηγούμενες και την παρούσα κυβέρνηση
Πίσω από οποιαδήποτε επιχειρηματολογία υπέρ αυτών των μέτρων, κρύβεται η μόνιμη και σταθερή επιδίωξη της αύξησης του επιχειρηματικού κέρδους, ή του περιορισμού της ζημιάς για το κεφάλαιο, σε περίοδο κρίσης.
Στις μέρες μας, όπου η ανταγωνιστικότητα ανακηρύσσεται σε ύψιστη προτεραιότητα, η μείωση του «κόστους εργασίας» γίνεται η αιχμή του δόρατος στην επίθεση του κεφαλαίου κατά της εργασίας.
Εν προκειμένω, η απελευθέρωση των απολύσεων σε συνδυασμό με την κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος, είναι η τελική επίθεση εναντίον του τελευταίου «οχυρού» της εργατικής τάξης, που αφού δέχθηκε την άνευ προηγουμένου επίθεση στο βιοτικό της επίπεδο, απειλείται και με την αφαίρεση του δικαιώματος της να διαμαρτυρηθεί…

Γεμίζει η πλατεία. Η ελπίδα επιστρέφει...

"Ο ουρανός ανοίγει. Διαλύονται τα νέφη 

Γεμίζει η πλατεία. Η ελπίδα επιστρέφει"

Έτσι του λέει πάλι. Μ' αυτός γιατί αμφιβάλλει;

Ίσως φταίει που ακόμα δεν του περνά η ζάλη 

Που βγήκε στην πλατεία και χόρευε με κέφι 

Αυτός σαν την αρκούδα, κι ο άλλος να παίζει ντέφι

Διαβάζω [1] πως “Η Γαλλία έπαψε να πλήττει”... τέλος στο λεγάμενο La France s' ennuie. Για το deja vu με "τον θρυλικό Μάη του '68". Για το "υπό διαμόρφωση κίνημα Nuit Debout (Ολονυκτία) που αναστατώνει τη δεύτερη ισχυρότερη χώρα της ευρωζώνης". Για "ατμόσφαιρα αντικαπιταλιστικού καρναβαλιού" στις πλατείες πάλι... Για τους "ριζοσπάστες ακτιβιστές" και τις “Γενικές Συνελεύσεις” τους, για για ένα νέο “'αέρα' Αγανακτισμένων, Ταξίμ και Ταχρίρ"... Και ότι, χωρίς "καμία αμφιβολία, αυτό θα συμβεί σύντομα και στην Ελλάδα, τη χώρα που χρειάζεται όσο καμία άλλη την αναζωογονητική πνοή των πλατειών και των δρόμων τούτη την κρίσιμη στιγμή, όπου κυβέρνηση και τρόικα ετοιμάζονται να επιβάλουν μέτρα κοινωνικής εξόντωσης και εθνικής ταπείνωσης τεράστιας σημασίας".  

Και λέω: "αχ, τι ωραία!" Μακάρι να ξεκινήσει έτσι μία αντικαπιταλιστική επανάσταση με ολοκαίνουργιο χαρακτήρα.

Όμως,  γιατί αμφιβάλλω; Μήπως αυτοί που τόσο ελπίζουν στην ικανότητα της πλατείας να κάνει αυθόρμητα θαύματα ξέχασαν τι απέγιναν τα "Ταχρίρια," και τα "Ταξίμια"; Και για αυτό αμφιβάλλω. Με την εργατική τάξη να χορεύει στην πλατεία χωρίς τα ρούχα της δουλειάς (άσε πια την ξεπερασμένη και παλιομοδίτικη οργάνωσή της) έχουμε ελπίδα.... Ή μας δουλεύουν πάλι;

✴✴✴✴✴

1] άρθρο του Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ  ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΞΑΝΑΓΕΜΙΖΟΥΝ, Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ!]

-----

Image on top borrowed from here

To μάθημα... πάθημα

Η μεγάλη απάτη που εκφράστηκε σαν υπόσχεση του Σύριζα ότι θα «αλλάξουμε την Ευρώπη», ήταν πάντα, και είναι,  πρόφαση για να μην λέει ο Σύριζα απροκάλυπτα το «μένουμε Ευρώπη», που σημαίνει παραμένουμε στην ΕΕ με κάθε κόστος, το οποίο κόστος καλείται βέβαια να πληρώσει η εργασία. Και σε ποιόν να το πληρώνει; Μα στο κεφάλαιο, όπως πάντα. 

Η κατάληξη της προσπάθειας να «αλλάξουμε την Ευρώπη» ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας σαν ένας σωρός από σκουπίδια, ούτε καν μπάζα. Σκουπίδια που μάλιστα βρωμούνε  ανυπόφορα. .

το χρέος πράγματι μπορεί να αποπληρωθεί!

Με βάση δημοσίευμα της  γερμανικής εφημερίδας Die Welt "Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτα επί  ένα χρόνο για να ανακτήσει αφορολόγητα κεφάλαια Ελλήνων πολιτών στην Ελβετία. Υπάρχει μια πρόσκληση που χρονίζει  από το 2014 από την ελβετική Γραμματεία Διεθνών Οικονομικών Θεμάτων (SIF) για εντοπισμό των καταθέσεων και μεταφορά τους στην Αθήνα, ισχυρίζεται πιεστικά η γερμανική εφημερίδα Die Welt σήμερα [15/2/2015] κατηγορώντας την Αθήνα για αγνόηση των μαύρων κεφαλαίων κρυμμένων σε ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς". [Via Greek Reporter]

Γκ.Χαρδούβελης: “Πιστεύω εις μία τρόικα, μητέρα, παντοκράτειρα…”

Τον Γενάρη του 2010, πριν από την εφαρμογή του πρώτου Μνημονίου, από το βήμα του συνεδρίου των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», το τότε στέλεχος της «Eurobank», ο κ.Γκίκας Χαρδούβελης, είχε δηλώσει ότι έβλεπε θετικά την προδιαγραφόμενη – τότε – εξέλιξη να τεθεί η χώρα υπό καθεστώς «επιτήρησης». Ανέφερε χαρακτηριστικά: «(…) είναι θετικό για την χώρα να μπει σε επιτήρηση για να γίνουν αυτά που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια»(capital.gr, 21/1/2010).
Συμπέρασμα: Ο νέος υπουργός Οικονομικών ήταν υπέρ των Μνημονίων και της επιτήρησης, πριν ακόμα να υπάρξουν τα Μνημόνια και η επιτήρηση…

Τα σαγκουίνια του Σαμαρά και ο Τσίπρας

O Αντώνης Σαμαράς σκέπασε με ροζ πέπλο την εικόνα της καμένης γης που δημιουργεί η πολιτική του την οποία "καμένη γη" δεν φαίνεται ακόμα διατεθειμένος ν' αφήσει πίσω του.

Περι Απορρήτων Εγγράφων του ΔΝΤ για την «Διάσωση»

 Η ΑΥΓΗ δημοσιεύει μετάφραση ενός άρθρου της Wall StreetJournal ^(*), που βασίζεται σε απόρρητα έγγραφα του διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) σχετικά με το σχέδιο «διάσωσης» του 2010, τα οποία αποκαλύπτουν ότι η «διάσωση» δεν έγινε για την Ελλάδα αλλά για τα συμφέροντα των χρηματιστών στην Ευρωζώνη. 

Δίκαιη η οργή, αλλά και αδιέξοδη όταν εξακολουθείς να τους αφήνεις... να σε ξεσκίζουν

Διαβάζω στην Εφημερίδα των Συντακτών τι, κατά ένα συντάκτη της, μας εξοργίζει:

«Οι κάτοικοι αυτής της χώρας θέλουν να μάθουν πότε θα τελειώσει η ύφεση, αν θα χρεοκοπήσουμε και αν θα βγούμε από το ευρώ, για να αποφασίσουν αν θα παντρευτούν, αν θα χωρίσουν, αν θα τεκνοποιήσουν, αν θα στείλουν το παιδί τους στον παιδικό σταθμό, αν θα πάνε στο σουπερμάρκετ, ποια σχολή θα δηλώσουν στο μηχανογραφικό».

Ωραία το θέτεις, θα απαντούσα, αλλά αυτό που θα έπρεπε ήδη να τους είναι σίγουρα  γνωστό είναι ότι, κι αν δεν «χρεοκοπήσουμε» σαν χώρα, έχουμε χρεοκοπήσει σαν λαός και σαν άτομα, η πλειονότητα από εμάς. Όπως επίσης, ακόμα κι αν «τελειώσει η ύφεση» το προβλημα που περιγράφεις θα συνεχισθεί – πολύς καιρός θα περάσει μέχρις ότου (άμποτε) οι «κάτοικοι αυτής της χώρας», πρώτιστα οι νέοι, αποκτήσουν μια αίσθηση ασφάλειας για να τολμήσουν το πλέον φυσικό: να κάνουν οικογένεια χωρίς το σαράκι της ανέχειας και της ανασφάλειας.

   

Kατά τον συντάκτη που δικαίως εξοργίζεται, όπως οι περισσότεροι από μας, 

«Ο προγραμματισμός μιας ολόκληρης ζωής, της καθημερινότητάς μας, εξαρτάται από τα κέφια της Μέρκελ, του Σόιμπλε, της Λαγκάρντ και του Ντράγκι».

Θα απαντούσα ότι ούτε κι αυτό εκφράζει όλη την αλήθεια κι ετσι παραμένει μια σειρά από μισόλογα.Οι Μέρκελ, Σόιμπλε, Λαγκάρντ Ντράγκι κ.α. είναι απλά εκτελεστικά όργανα του κεφαλαίου, και πιο συγκεκριμένα, όργανα πρώτιστα της ελίτ που ελέγχει παγκοσμιοποιημένο χρηματιστικό κεφάλαιο. Ο προγραμματισμός της ζωής μας εξαρτάται από τις δικές του στρατηγικές επιλογές. Εάν δεν θιχτεί το κεφάλαιο, αν δεν θιχτούν «τα μονοπώλια», όπως λέει «το ανιαρό ΚΚΕ», χαΐρι δεν θα δουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας.

Παρακάτω παρατίθεται η ομολογία προφανώς ενός εργαζόμενου:

«Δεν με πειράζει τόσο που υποαμείβομαι για τη δουλειά που κάνω, την οποία πριν από μερικά χρόνια την έκαναν τρεις άνθρωποι. Πιο πολύ με πειράζει, με εξοργίζει, που κάθε μέρα το αφεντικό μου υπενθυμίζει με νόημα ότι έξω υπάρχουν 1,3 εκατομμύρια άνεργοι που θα περιμένουν πώς και πώς να μου φάνε τη θέση. Έτσι λοιπόν, οφείλω να ευγνωμονώ και να δηλώνω την πλήρη υποταγή μου στο καλό αφεντικό, που απαιτεί να είμαι στις επάλξεις 16 ώρες τη μέρα, Σάββατα, Κυριακές, αργίες. Και με τον τρόπο αυτό το… κάθε αφεντικό ελέγχει απόλυτα τη ζωή μου. Είμαι τόσο ράκος, ψυχικά και σωματικά, που δεν αντέχω να ακούω ούτε καν τη φωνή μου, να παίξω με το παιδί μου».

Και συνεχίζει:

«Αυτά εξομολογούνται άνθρωποι που «απολαμβάνουν» ακόμα το δικαίωμα στην εργασία. Μόνο που η δουλειά έγινε δουλεία και πλέον, για να εξασφαλίσεις 700 και 1.000 ευρώ, αναγκάζεσαι να ζεις για να δουλεύεις και όχι να δουλεύεις για να ζεις».

Μιαν απάντηση σε τούτο δανείζομαι από τον Ρίζο 

«Δίκαιη η οργή που καταγράφεται σε διάφορες μαρτυρίες. Αλλά και αδιέξοδη όταν ήδη έχεις αφήσει να σου ξηλώσουν το πουλόβερ και διαπραγματεύεσαι αν θα σου αφήνουν μερικές κλωστές να σκεπάζεις τη γύμνια σου.

Η ζημιά έχει γίνει πολύ πριν να υπάρξουν οι άνεργοι στους τρομακτικούς αριθμούς που εμφανίζονται σήμερα. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι η ένταση του εκβιασμού. Αυτό που όμως δεν αντιμετωπίστηκε στην ώρα του είναι η ίδια η εκμετάλλευση.

Αυτό που δεν δείχτηκε με το όνομά του έγκαιρα και αναλυτικά τόσο που να γίνει το κέντρο της αντιπαράθεσης είναι το ίδιο το σύστημα της εκμετάλλευσης που ποτέ ο εργάτης δεν πρέπει να ξεχνά ότι πρέπει να ανατρέψει, γιατί η εκμετάλλευση δε γιατρεύεται, δε μαλακώνει, όσο κι αν οι αγώνες αμβλύνουν τις γωνίες. Το γεγονός ότι οι κομμουνιστές εστίαζαν πάντα στον πυρήνα του προβλήματος δε σημαίνει ότι και στο σύνολό του το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εστίαζε εκεί. Αντίθετα, χρόνια και χρόνια κυριαρχίας του ρεφορμισμού, πολύ χειρότερα κυριαρχίας του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, έχουν αφήσει βαριά τα σημάδια τους. Το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα οι γραφίδες της λεγόμενης «αριστεράς» εγκαλούν τους κομμουνιστές, γιατί καλούν τους εργάτες να γίνουν τάξη για τον εαυτό τους, είναι δηλωτικό της μεγάλης μάχης που έχουν να δώσουν οι εργάτες, για να πετάξουν απ' το σβέρκο τους πρώτα τις βδέλλες που παρουσιάζονται ως φίλοι, ώστε δυνατότεροι να μπορέσουν να δώσουν τη μάχη με τον αντίπαλο».

Μ

Για ποιους είναι βολικό;

Πεδίο ανταγωνισμών

Δεν πρόλαβε να έρθει στην Ελλάδα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών και αμέσως μετά έρχεται και ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ. Ο Σόιμπλε ήρθε να στηρίξει την κυβέρνηση στην πολιτική επιβολής των αντεργατικών, αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων, προβάλλοντας ταυτόχρονα το ενδιαφέρον της Γερμανίας για επενδυτικά προγράμματα στην Ελλάδα, δηλαδή για τη διείσδυση των γερμανικών μονοπωλίων που θα ωφελήσει και κάποιους ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους. Οσο για τον Αμερικανό, έρχεται μπροστά στο ταξίδι του Αντ. Σαμαρά στις ΗΠΑ. Να θυμίσουμε τις δηλώσεις αμερικανικών κυβερνητικών επιτελείων για στήριξη της προσπάθειας της κυβέρνησης να ανακάμψει η οικονομία. Αρα και οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για τη διείσδυση των δικών τους μονοπωλίων στην περιοχή και στην Ελλάδα, που επίσης θα ωφελήσει άλλους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας. Ο αστικός Τύπος, με αφορμή το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, μίλησε για γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας, με δεδομένη -όπως έγραφε- τη στήριξη στην οικονομία της Ελλάδας, τον καθορισμό ΑΟΖ, την εκμετάλλευση των ενεργειακών της αποθεμάτων από μονοπωλιακούς ομίλους κλπ. Η εργατική τάξη, ο λαός σε τίποτε δεν πρόκειται να ωφεληθούν απ' αυτές τις εξελίξεις. Ηδη το τσάκισμα της τιμής της εργατικής δύναμης είναι βασικός παράγοντας προσέλκυσης καπιταλιστικών επενδύσεων. Ταυτόχρονα η Ελλάδα είναι πεδίο ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που εκφράζει και ανταγωνισμούς τμημάτων του κεφαλαίου στη χώρα. Και με δεδομένη την όξυνση των ανταγωνισμών στην ευρύτερη περιοχή μας, εγκυμονούνται κίνδυνοι ανάφλεξης. Μονόδρομος είναι η αντεπίθεση σε αντιμονοπωλιακή, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

 Αυτά γράφει ο Ριζος στην πρώτη σελίδα, ενώ η Ίσκρα στην πρώτη (ηλεκτρονική) σελίδα, "φάτσα κάρτα", έχει ένα άρθρο του Γ. Δελαστίκ που παρατηρεί τα παρακάτω.

Πολύ ισχυρότερος είναι ο αντιγερμανισμός σήμερα σε πολλές χώρες της Ευρώπης από τον αντιαμερικανισμό. Ακόμη και σε μια χώρα παραδοσιακά αντιαμερικανική όπως η Ελλάδα, το μίσος εναντίον της Γερμανίας από το οποίο διακατέχεται σύσσωμος ο πληθυσμός της χώρας μας έχει φτάσει σε πρωτοφανή ένταση για τα εβδομήντα χρόνια που έχουν κυλήσει από το τέλος της ναζιστικής Κατοχής. Πολύ περισσότερο αντιγερμανικά παρά αντιαμερικανικά αισθήματα έχουν σήμερα οι Έλληνες όλων των πολιτικών πεποιθήσεων, από την άκρα Αριστερά έως τη Δεξιά.

Αιτία φυσικά είναι η εδραιωμένη πεποίθηση του ελληνικού λαού ότι οι Γερμανοί είναι αυτοί που επέβαλαν την ολέθρια πολιτική των μνημονίων εναντίον της Ελλάδας, μία πολιτική που καταποντίζει την οικονομία της χώρας και εξαθλιώνει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων. Ανάλογο μίσος κατά των Γερμανών για την ίδια αιτία αισθάνονται και οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Κύπριοι - σε όλο και μεγαλύτερο ποσοστό ακόμη και οι Γάλλοι.[...]

Για ποιους είναι βολικό αντί να τα βάζουμε με την ΕΕ, να αναλώνουμε την ενέργεια μας σε «αντιγερμανισμό»;

Για ποιους είναι βολικό αντί να λέμε πως αυτό που «εξαθλιώνει το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων» είναι μια ανελέητη και απαράμιλλη σε ωμότητα  επίθεση του κεφαλαίου, ελληνικού, γερμανικού κι ότι (στο διάολο) άλλου εναντίον της εργασίας, να τσαμπουνάμε για μνημόνια που μας επέβαλαν οι γερμαναράδες;

Για ποιους είναι βολικό αντί να προβληματιστούμε για την κατάντια ενός γονατισμένου λαού και να νοιαζόμαστε για μια πραγματική λαϊκή συμμαχία που θα τσακίσει τα κόκαλα αυτών που ωφελούνται από αυτή την κατάσταση και αυτών που την δημιουργούν με τις πολιτικές τους, να φλυαρούμε για κάποια συμμαχία του Νότου;

Στο μεταίχμιο

Καταπληκτικό!
Ολοι όσοι πρωταγωνίστησαν για να επιβληθούν τα μέτρα που τσακίζουν την εργατική τάξη, ανακαλύπτουν τώρα, αφού έχουν ήδη επιβληθεί αρκετά από τα μέτρα, ότι είναι λάθος η συνταγή.
Δεν το κάνουν από υποκρισία. Παίρνουν, απλά, θέση, στον ανταγωνισμό μεταξύ ιμπεριαλιστών επιλέγοντας την αμερικάνικη συνταγή διαχείρισης για έξοδο απο την κρίση. Που όμως έχει έναν κοινό παρονομαστή με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή λύση: Το τσάκισμα της τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης για την οποία όλοι τους συνεχίζουν να επιχειρηματολογούν ότι είναι το μεγάλο εμπόδιο για την ανάκαμψη.

***

Η απόλυτη ευχή: «να 'χεις την υγεία σου»!
Με τα μέτρα που παίρνονται όποιος δεν έχει γεμάτη τσέπη θα βλέπει γιατρό με το κιάλι. Αυτός που θα καθορίζει το είδος της γιατριάς δε θα 'ναι ο γιατρός αλλά ένας - προϊστάμενος του γιατρού - λογιστής...

***

Στην πλάτη των εργατών το ταμπούρλο του αποπροσανατολισμού συνεχίζεται με παράθεση στοιχείων που περιγράφουν μεν την τραγωδία, για να προτείνουν, όμως, μιαν άλλη διαχείριση. Το πράγμα γίνεται προκλητικότερο όταν γνωρίζεις ότι ο αρθρογράφος έχει χρηματίσει σύμβουλος και του Σημίτη.

***

Μαγικές εικόνες στις πρώτες σελίδες του αστικού Τύπου, όπως αυτοί οι 450.000 που θα βγουν στη σύνταξη από τα 50. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.
Μαγική εικόνα και το πολυνομοσχέδιο. Ο αστικός Τύπος δείχνει ορισμένα μόνο απο τα άρθρα του, αυτά που μιλάνε για την «κινητικότητα» στο Δημόσιο και θάβει το γεγονός ότι το νομοσχέδιο αφορά κύρια τον ιδιωτικό τομέα, με την άγρια φορολογία και την κατάργηση των συμβάσεων, δραστικές περικοπές στην Υγεία. Αφορά κλειστά σχολεία και μαθητές στο δρόμο...
Η μούγκα στα πρωτοσέλιδα δεν είναι από λειψή επαγγελματικότητα των δημοσιογράφων. Είναι συνειδητή επιλογή για να περάσει αμαχητί το νομοσχέδιο. Γιατί τα περιεχόμενά του είναι αποκαλυπτικά για τους σκληρούς αγώνες που απαιτούνται. Κι όλοι αυτοί τρέμουν στην ιδέα ότι οι νόμοι τους θα καταργηθούν στην πράξη από μια εργατική τάξη με συνείδηση του ρόλου της. Που δε θα περιμένει σωτήρες και θα ξέρει πως με τα χέρια της θα σηκωθεί.

***

«Ο μισθός είναι 456 ευρώ καθαρά και θα υπογράψετε ατομική σύμβαση»...
Η ατομική σύμβαση με τα 19 ευρώ μεροκάματο υπογράφηκε χτες σε μεγάλη βιομηχανία του Λεκανοπεδίου και δεν είναι η μόνη. Είναι μια σύμβαση πρότυπο από αυτές που οι βιομήχανοι προωθούν με ταχύτατους μισθούς ώστε μέχρι το τέλος του 2016 να μην έχει μείνει ίχνος συλλογικής σύμβασης. Είναι η σύμβαση που εξηγεί γιατί ο υπουργός Εργασίας βεβαιώνει ότι τα 586 ευρώ θα μείνουν ως το τέλος του 2016, οπότε το 2017 θα ισχύσει το νέο σύστημα καθορισμού κατώτατου μισθού από την κυβέρνηση.
Η ρύθμιση για τον κατώτερο μισθό που περνά με το πολυνομοσχέδιο και για την οποία κάνουν μούγκα οι θεσμικοί κοινωνικοί εταίροι (από τη ΓΣΕΕ ως τις ομοσπονδίες που ελέγχουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η μετανοημένη ΠΑΣΚΕ) οδηγεί ακριβώς σ' αυτήν την κατάσταση: Δίνει χρόνο στους καπιταλιστές να σπάσουν μία προς μια όλες τις κλαδικές συμβάσεις, να διαλύσουν όλο το μηχανισμό που αφορά στο πώς καθορίζονται οι μισθοί. Δίνει χρόνο ώστε μέσα από μαζικές απολύσεις και ατομικές συμβάσεις να οδηγηθεί το σύνολο των εργαζομένων στον κατώτερο μισθό που τότε, το 2017, θα ορίζεται από την κυβέρνηση με κριτήριο το πώς ο καπιταλιστής θα εξασφαλίζει μέσα από το μηχανισμό του μισθού το μέγιστο ποσοστό κέρδους.
Γι' αυτό και μόνο το άρθρο του πολυνομοσχεδίου αξίζει να έρθουν τα πάνω κάτω.
Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει πράγματι να λιώσουν σόλες. Πρέπει να ενημερωθούν ένας προς έναν οι εργαζόμενοι. Πρέπει να παρθούν μέτρα για την οργάνωσή τους, τη συμμετοχή τους στα σωματεία, πρέπει να γίνουν συζητήσεις, συσκέψεις, συνελεύσεις μέσα στους χώρους δουλειάς, να αξιοποιηθεί κάθε τι που μπορεί να συμβάλει στην οργάνωση των εργατών ώστε οι ίδιοι να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο.

Ως την ανατροπή του.

rizospastis.gr

εμπρός της γης οι τεμπέληδες, νωχελικοί, δόλιοι και διεφθαρμένοι

 

«Η Ελλάδα έχει σημειώσει πρόοδο χάρη στην ιδιαιτέρως προσανατολισμένη στις μεταρρυθμίσεις κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά […] Αναμένω ότι η βιωσιμότητα του χρέους της θα συνεχίζει να θεωρείται δεδομένη».

Αυτά δήλωσε η Ανγκελα Μέρκελ προχτές στην εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung», δίνοντας εύσημα στον ομογάλακτο της, ενώ ταυτόχρονα υπονόησε να μην ανοίξει η όρεξη κανενός για αλλo κούρεμα.   

Παλιότερα, τον Μάιο του 2011, η ίδια η Μέρκελ είχε πει σε μέλη του κόμματός της, την Χριστιανική Δημοκρατική Ένωση CDU:  

«Σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία, οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να συνταξιοδοτούνται τόσο νωρίς, σε κάθε περίπτωση όχι πριν από τους ανθρώπους στη Γερμανία, καθώς και οι μισθωτοί θα πρέπει να επίσης να δουλεύουν λίγο πιο σκληρά, γιατί δεν είναι φυσιολογικό για κάποιους να παίρνουν μεγάλες άδειες, όταν άλλοι, όπως εμείς, να μην παίρνουν σχεδόν καθόλου. Σε μακροπρόθεσμη βάση, δεν είναι δυνατόν αυτό να λειτουργήσει, ακόμη και με ένα κοινό νόμισμα».

Για να «θεωρείται δεδομένη η βιωσιμότητα του χρέους», που δεν είναι καθώλου, χρειάστηκε να φτάσουμε στην παραδεισένια κατάσταση όπου πολλοί εργαζόμενοι, κυριως οι νέοι, αντί να συνταξιοδοτούνται νωρίς, ή μάλλον νωρίτερα από τους γερμανούς (κατά την Μέρκελ), δεν θα συνταξιοδοτούνται ποτέ, για ευνόητους λόγους. Και αντί να δουλεύουν πιο σκληρά, ή τουλάχιστον όσο σκληρά δουλεύουν και οι γερμανοί (κατά την Μέρκελ), και να μην παίρνουν άδειες, όπως οι γερμανοί (κατά την Μέρκελ),  τώρα βρίσκονται σε μόνιμη «άδεια», την οποία κάποιοι την λένε «ανεργία» (όπως βέβαια και αρκετοί γερμανοί).

Μ’ όλα ταύτα, εξακολουθούν να τους λένε: Για την πτώση των μισθών σας, για το ότι οι συντάξεις σας είναι φτωχές, για το ότι δεν μπορείτε να πάρετε άδεια να ξεκουραστείτε και, εν ολίγοις, για τα δεινά σας, φταίει που η Γερμανία «αναγκάζεται να διασώζει αυτούς τους μεσογειακούς χαραμοφάηδες», και άρα, ανταποκρινόμενοι στο αίσθημα δικαιοσύνης που έχετε, τους επιβάλουμε αυτό που τους αξίζει – μια άγρια λιτότητα, πολύ χειρότερη από αυτή που υποφέρετε εσείς. Μη τα βάζετε λοιπόν με την ευρωπαϊκή ένωση και, κυρίως, μη χάνετε την υπομονή σας με το καπιταλιστικό σύστημα.

Αυτά που είπε η Μερκελ, τα οποία αναπαράγονται στον γερμανικό τύπο, σε διάφορες παραλλαγές, ότι δηλαδή οι Έλληνες και γενικότερα οι μεσογειακοί λαοί  είναι «τεμπέληδες, νωχελικοί, δόλιοι και διεφθαρμένοι", (δηλαδή είναι μια φαύλα ράτσα) απευθύνονται πρώτιστα σε γερμανούς οι οποίοι υποφέρουν λιτότητα διαρκείας. Είναι η νέα, καταχθόνια μορφή Ευρωπαϊκού ρατσισμού. Σκοπός του είναι να στρέψει την οργή των εργαζόμενων ενός κράτους για την κατάντια τους προς άλλους εργαζόμενους ενός άλλου κράτους, οργή που αναγκαστικά παίρνει και χαραχτήρα εθνικιστικού μίσους και περιφρόνησης.

Πολιτική ψύχωση και κατάθλιψη (με αφορμή μια ‘συζήτηση στο καφενείο’)

Λίγες ώρες μετά  τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης, είχα ακούσει στο καφενείο την παρακάτω συζήτηση:

Το μάθατε; Ο Σαμαράς έκανε τον Άδωνι υπουργό υγείας.

Άντε ρε! Πλάκα κάνεις.

Σοβαρά μιλάω.

Υπουργό Υγείας; Ρε ο άνθρωπος δεν είναι στα καλά του. Έχει προβλημα ψυχικής υγείας.

Ποιος, ο Σαμαράς ή ο Γεωργιάδης;

Εγώ θα έλεγα ότι το προβλημα ψυχικής υγείας το έχει συλλογικά και μαζικά ο ελληνικός λαός. Έχει όλα τα συμπτώματα της κατάθλιψης

• Δεν χαίρεται, η διάθεση του είναι πεσμένη
• Είναι απελπισμένος και σε απόγνωση, το μέλλον του είναι μαύρο κι άραχνο
• Πάσχει απο απώλεια ενέργειας, είναι αδύναμος και μένει αδρανής
• Έχει δυσκολία ή αδυναμία να σκεφτεί, και να πάρει αποφάσεις
• Δείχνει απώλεια μνήμης.
• Αισθάνεται ένοχος για την κατάντια του, ανάξιος, ένα μηδενικό
• Αισθάνεται σε πλήρη αδιέξοδο που μπορεί να τον οδηγήσει και στην αυτοκτονία.

Από τέτοια συμπτώματα δεν δείχνουν να πάσχουν οι ομογάλακτοι του Άδωνι κι ο ίδιος. Τα δικά τους συμπτώματα εμπίπτουν μάλλον στον χώρο της Ψύχωσης.

Βάσει του επιστήμονα καθηγητού Kλινικής  Ψυχολογίας D.S. Holmes (1994), 

το βασικότερο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της Δυσλειτουργίας Aντικοινωνικής Προσωπικότητας (ψυχοπαθούς προσωπικότητας) είναι η έλλειψη ενοχής, ικανότητας αίσθησης ενοχής και μηδαμινής ή/και ανύπαρκτης φυσιολογικής ψυχολογικής έντασης και αντίδρασης στην καθημερινή ζωή. Eπί παραδείγματι, εάν ένα άτομο που είναι ψυχοπαθής διαπράξει ένα έγκλημα, ή συμπεριφερθεί με ένα είδος αντικοινωνικής συμπεριφοράς - που επηρεάζει άλλους αρνητικά - το άτομο αυτό δε δείχνει οποιουδήποτε είδους ενοχή, ψυχολογική ένταση ή μετάνοια για την πράξη του. Eπι πλέον, λόγω του ότι σε ένα δυσλειτουργικό άτομο τέτοιας φύσης δε διαφαίνεται η δυνατότητα του ψυχολογικού αυτοελέγχου, έτσι ώστε να συγκρατεί τις όποιες αντικοινωνικές ορμές του, ένα τέτοιο άτομο λειτουργεί και φαίνεται ως «χαλαρό», ήρεμο, αυθόρμητο και χαρακτηρίζεται από ένα είδος κακίας στη σκέψη, αντίληψη και διάθεση έναντι των άλλων και γενικά της ζωής.

Γεγονός είναι ότι τα συμπτώματα της ψυχωτικής συμπεριφοράς συχνά, όχι απλά δεν φαίνονται πάντα να είναι εκτός του φυσιολογικού, αλλά και εκθειάζονται ως αρετές ή ως πολιτικές δεξιότητες.

Π.χ. Το έθνος μας λέει ότι «Ο δυναμικός του χαρακτήρας, αλλά και η επιτυχημένη θητεία του [Άδωνι] στο υπουργείο Ναυτιλίας επί κυβέρνησης Παπαδήμου, ήταν τα στοιχεία που συνηγόρησαν στην απόφαση του πρωθυπουργού να τον ορίσει υπουργό Υγείας».

Απο τις πρώτες δηλώσεις του (στην προαναφερθείσα φυλλάδα) ήταν: 

«Θα υλοποιηθούν όλες οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα και δεν θα ρισκάρουμε τις επόμενες δόσεις»

[…]
«εάν χρειαστεί να κλείσω νοσοκομεία [σ.σ. πρόσεχε το γύρισμα στο πρώτο πρόσωπο – ο τύπος είναι και αλαζονικά εγωπαθής], θα τα κλείσω».

Το ψυχολογικό (ψυχοπαθητικό) μήνυμα ήταν: είμαστε και φαινόμαστε αποφασιστικοί, δυνατοί… δεν μας κουνάει κανένας… προχωράμε ακάθεκτοι.

Πολιτικά μεταγλωττισμένο το μήνυμα του μας λέει: είμαστε εδώ για να υπηρετήσουμε τα συμφέροντα του μεγάλου (κυρίως του χρηματιστικού κεφαλαίου) με νύχια και με δόντια. Δεν θα ρισκάρουμε την πληρωμή των λύτρων στ’ αφεντικά μας, τους τοκογλύφους, που καταληστεύουν τον λαό με την βοήθεια μας. Δεν μ’ ενδιαφέρει το τίμημα για τον λαό (αφού είναι τόσο μαλάκας και με ανέχεται, εμένα και την αγέλη σαρκοβόρων που εκπροσωπώ). Έχουμε ξεσκίσει την οικονομία (δεν πειράζει… δική μας είναι, ότι θέλουμε την κάνουμε). Κι αν κλείσουμε και τα νοσοκομεία… τι έγινε δηλαδή; 

Μ

νέα ημικρανία για την κυβέρνηση Σαμαρά - Νέα ρήξη μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωζώνης (έφτασ’ η σκύλα τον λαγό)

Να τα μας πάλι!

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προειδοποιεί την Ευρωζώνη ότι θα αναστείλει τις πληρωμές του προς την Ελλάδα από το τέλος του επόμενου μήνα, εκτός εάν οι ηγέτες της Ευρωζώνης καλύψουν το έλλειμμα  ύψους € 3 με 4 δισ. που έχει ανοίξει στο πρόγραμμα της λεγόμενης διάσωσης της Ελλάδα ύψους 172 δισ.  

Το έλλειμμα  προέκυψε επειδή κάποιες κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης αρνούνται να «μετακυλήσουν» (‘to rollover’στην οικονομική καθομιλουμένη, αγγλιστί)  ελληνικά ομόλογα, που σημαίνει δηλαδή ότι αρνούνται να επανεπενδύσουν σε ελληνικά ομόλογα όταν ωριμάζουν αυτά που ήδη κατέχουν - οπως προβλέπεται στο σχεδιο "διασωσης".  

Σύμφωνα με αξιωματούχους της ευρωζώνης, το πρόβλημα επιδεινώθηκε όταν ορισμένες κεντρικές τράπεζες αρνήθηκαν ουσιαστικά να επιστρέψουν στην Ελλάδα, με τον παραπάνω τρόπο, κέρδη που πραγματοποίησαν σε ελληνικά ομόλογα, της τάξης των € 2,1 δισ. φέτος.

Παράγοντες του ΔΝΤ τόνισαν ότι, σε αντίθεση με προηγούμενες αποκλίσεις από το σχέδιο διάσωσης, το σφάλμα δεν βρίσκεται στην Αθήνα αλλά σε άλλες πρωτεύουσες της ευρωζώνης.

Μια γρήγορη συμφωνία με την Αθήνα, (για την επόμενη δόση που είναι υπό διαπραγμάτευση) θα επιτρέψει, λενε, στο ΔΝΤ την έκδοση της επόμενη δόσης αρκετά πριν το τέλος του Ιουλίου. Αλλά η σύντομη οριστικοποίηση της επόμενης πληρωμής είναι αμφίβολη, λόγω της ανησυχίας που προκαλεί ο κίνδυνος κατάρρευσης της κυβέρνησης συνασπισμού, μετά την απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να κλείσει την κρατική ραδιοτηλεόραση. Αλλά ακόμη και αν το ΔΝΤ ήταν σε θέση να δώσει την επόμενη δόση τον Ιούλιο, αυτό θα ανάβαλε, δεν θα έλυνε το προβλημα. Το έλλειμμα θα παραμείνει και τελικά θα αναγκάσει τους υπουργούς οικονομικών της ευρωζώνης να συζητήσουν "εναλλακτικές πηγές" χρηματοδότησης, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας ενός νέου προγράμματος διάσωσης από το τέλος του έτους.

Μια εναλλακτική βραχυπρόθεσμη λύση θα ήταν για την Αθήνα να καθυστερήσει την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών της κυβέρνησης, λένε κάποιο «ειδικοί», ενώ άλλοι λένε ότι αυτό θα μπορούσε να παρεμποδίσει την οικονομική ανάκαμψη σε μια χώρα που έχει υποφέρει πέντε έτη βαθιάς ύφεσης.

Η γραμμή του ΔΝΤ για την Ελλάδα έχει σκληρύνει κατά τους τελευταίους μήνες. Πρόσφατα, παραδέχθηκε μεν λάθη στο πρώτο σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας, αλλά επέκρινε την ευρωζώνη για την αποτυχία να συμφωνήσουν νωρίτερα για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Τα παραπανω ειναι περιληπτική, ελεύθερη απόδοση από άρθρο στους ΦαϊνάνσιαλΤάιμς (παρεμπιπτόντως προσέξτε τις μικροδιαφορές στην απόδοση του ίδιου άρθρου από το ΣΚΑΙ, σε σύγκριση με την παρούσα - τις έχω βάλει σε έντονα εδώ).

***

red rock:

Αυτό που συμβαίνει, διαφορές μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωζώνης, «απληστία» των κεντρικών τραπεζών κάποιων πρωτευουσών της δεύτερης, δυσκολίες για την κυβέρνηση εδώ - για τις οποίες κρατά σιγή ιχθύος, για μην χαλάσει την «σούπα» αισιοδοξίας για την προπαγανδιζόμενη, δήθεν, επικείμενη ανάκαμψη, είναι ένταση των αδιέξοδων αυτής της πολιτικής. Αυτές οι επιπρόσθετες  δυσκολίες της συγκυβέρνησης θα περιγράφονταν απ’ την λαϊκή έκφραση «έφτασ’ η σκύλα τον λαγό». 

Μέρος του παιχνιδιού είναι να πείσουν τον λαό ότι με τα κάθε-φορά σχέδια «διάσωσης», το χρέος είναι βιώσιμο. Η κάθε φορά αποκάλυψη της μη βιωσιμότητας του χρέους, αποδεικνύει ότι μια οριστική διάσωση της Ελλάδας δεν θα επέλθει από τα όρνεα που προ πολλού τρώνε από τις σάρκες της.

Εκτός αυτού, η αποπληρωμή του χρέους δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει από τον κοινό έλληνα φορολογούμενο, από τον ελληνικό λαό γενικά. Ο «λαός» γενικά δεν χρωστάει, του χρωστάνε!

Η μόνη ρεαλιστική λύση συμβαίνει να είναι και η μόνη δίκαια λύση: διαγραφή του χρέους με αναδιάρθρωση της οικονομίας σε σοσιαλιστική βάση (που φυσικά δεν είναι δυνατή στο πλαίσιο της ΕΕ). Αν οι δανειστές θέλουν να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, ας τα πάρουν απ’ αυτούς που καταλήστεψαν την χώρα νόμιμα η άνομα. Ενάμισι τρισεκατομμύριο έχει βγει από αυτή την χώρα στο εξωτερικό την τελευταία δεκαετία. Οι δανειστές με την βοήθεια των υποτακτικών τους, που είναι οι κυβερνήσεις των, μπορούν κάλλιστα να βρουν και να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, αφαιρώντας μόνο ένα μέρος (όχι όλα) των αποταμιεύσεων αυτών που έχουν γδάρει τούτη την χώρα. Θα φτάσουν και θα περισσέψουν αρκετά και για τους φτωχούς κατόχους τους…. 

Ενα «σχεδόν δώρο»...και μας «σώσανε»!

Ενα... «σχεδόν δώρο»!

Ξέραμε ότι τα Μνημόνια «είναι ευλογία». Μας το είχε διατυμπανίσει ο Πάγκαλος. Τώρα μάθαμε ότι τα Μνημόνια, εκτός από «ευλογία» είναι, επίσης, «δώρο», ή, για να είμαστε απολύτως ακριβείς, τα Μνημόνια είναι κάτι που μοιάζει με «σχεδόν δώρο»...

Ετσι το είπε τις προάλλες ο Στουρνάρας. Το «σχεδόν δώρο» προς τον ελληνικό λαό, εξήγησε ο Στουρνάρας, συνίσταται στο ότι οι δανειστές έχουν δανείσει στην Ελλάδα 240 δισ. ευρώ. Το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή «μας» δάνεισαν 240 δισ. ευρώ, είναι λόγος, κατά τον Στουρνάρα, για να πανηγυρίζει κανείς...
Για να καταλάβουμε, όμως, τι κρύβεται πίσω από τα «πανηγύρια» τους και από τα «σχεδόν δώρα» τους, αρκεί να μιλήσουν οι αριθμοί (σ.σ.: οι δικοί τους αριθμοί...).

*

Πριν από λίγες μέρες δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ελληνικό πρόγραμμα «σωτηρίας». Σύμφωνα με την έκθεση, αρχής γενομένης από το Μνημόνιο του 2010 έως σήμερα, από ΕΕ και ΔΝΤ έχουν δοθεί στην Ελλάδα 205,1 δισ. ευρώ (και όχι 240).

Προσέξτε τώρα μια ενδιαφέρουσα πλευρά αυτού του «δώρου»:
Στη σελίδα 133 της εισηγητικής έκθεσης του ίδιου τους του προϋπολογισμού για το 2013, περιλαμβάνονται οι πίνακες με τους τόκους και με τα χρεολύσια που έχει πληρώσει η Ελλάδα κατά το διάστημα 2010 - 2012.
Αυτό που προκύπτει είναι ότι:
α) Την περίοδο 2010 - 2012 ο ελληνικός λαός κατέβαλε σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους, σε κερδοσκόπους, σε δανειστές και σε πιστωτές, για τόκους, για χρεολύσια και για εξοφλήσεις χρεών βραχυχρόνιου δανεισμού, το ποσό των 202,73 δισ. ευρώ!
Επίσης,
β) σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, μέσα στο πρώτο τετράμηνο του 2013, η Ελλάδα έχει καταβάλει σε τοκοχρεολυτικές οφειλές το επιπλέον ποσό των 3,523 δισ. ευρώ.
Δηλαδή, από την εποχή που οι δανειστές άρχισαν να μας κάνουν το «σχεδόν δώρο» των 205,1 δισ. ευρώ, η Ελλάδα (δηλαδή, ο ελληνικός λαός) αυτό το «σχεδόν δώρο» το έχει πληρώσει, αθροιστικά, με το ποσό των 206,3 δισ. ευρώ!
(Σημείωση: Στο ποσό αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται τα 17,8 δισ. ευρώ των ομολόγων που εξέδωσε το ελληνικό δημόσιο την περίοδο Γενάρης - Απρίλης 2013, μεταφέροντας φέσια στο μέλλον).

*

Τα συμπεράσματα είναι προφανή:

Πρώτον: Ο Στουρνάρας πανηγυρίζει για τα δάνεια που ποτέ δεν έρχονται στην Ελλάδα, αλλά όπως «έρχονται» έτσι ακριβώς ξαναγυρίζουν - τόσα και ακόμα περισσότερα - στους... δωροδότες δανειστές και εκείνο που απομένει στο λαό είναι να πληρώνει τους τόκους για κάθε «σχεδόν δώρο» που (δεν) έρχεται στην Ελλάδα.
Δεύτερον: Ο Στουρνάρας πανηγυρίζει γιατί με τα λεφτά του λαού, από τα βάσανα του λαού, με το αίμα του λαού,
ταΐζεται τόσο η Σκύλλα (ντόπιοι και ξένοι δανειστές - κεφαλαιοκράτες), όσο και η Χάρυβδη (η εγχώρια πλουτοκρατία, τα μονοπώλια και οι τράπεζες).
Στους πρώτους, δηλαδή στη Σκύλλα, είναι που επιστρέφουν (εντόκως) τα «δάνεια». Στους δεύτερους, δηλαδή στη Χάρυβδη, είναι που πηγαίνουν όλα όσα ληστεύουν οι κυβερνώντες από το λαό μέσα από τους κομμένους μισθούς και συντάξεις, μέσα από τις διαλυμένες εργασιακές σχέσεις, την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας κ.λπ. και τα οποία υπολογίζονται σε πάνω από 60 δισ. ευρώ μέσα στην τριετία.
Ο λαός, δηλαδή, από τη μια φορτώνεται στην πλάτη τόσο το «σχεδόν δώρο» των δανείων, που σημαίνει διαρκείς τόκους και χρεολύσια για το μέλλον,
από την άλλη φορτώνεται και την αποπληρωμή των εσόδων του βραχυπρόθεσμου δανεισμού μέσω των ομολόγων πολλών δισεκατομμυρίων που εκδίδει το Δημόσιο, τα οποία λυμαίνεται η πλουτοκρατία.

*

Αυτή είναι η αλήθεια.

Εντούτοις, τους ακούς στη Βουλή, στα κανάλια, στις εφημερίδες να μπουρδολογούν και να επιμένουν στο παραμύθι. Κι όταν τους στριμώχνεις, όταν αποδεικνύεις ότι δεν ισχύει τίποτα από τα απίθανα ψεύδη των κυβερνώντων, των παπαγάλων τους και των αδαών «διανοούμενων», ότι δεν είναι από τα δάνεια που πληρώνονται, τάχα, οι μισθοί και οι συντάξεις, αλλά ότι είναι οι μισθοί και οι συντάξεις που λεηλατούνται για να πληρώνονται (διπλά και τρίδιπλα) τα δάνεια, οι ανακεφαλαιοποιήσεις και οι χαριστικές στο κεφάλαιο ρυθμίσεις, τότε οι πάσης φύσεως «φωστήρες» αρχίζουν να μην αντιλαμβάνονται από... αριθμητική ούτε τα στοιχειώδη!
Τόσο σπουδαίοι επιστήμονες, τόσο λαμπροί οικονομολόγοι και τόσο επιμελείς τραπεζίτες, αλλά τους είναι αδύνατον η άθλια πολιτική τους να μη συμβαδίζει με εκείνη ακριβώς την άθλια προπαγάνδα, που δεν έχει άλλο δρόμο από το να επιμένει ότι
το 205,1 (το «δώρο») που «παίρνουμε»
είναι, τάχα,... μεγαλύτερο (!) από
το 206,3 που είναι ένα μέρος μόνο από το «αντίδωρο» που μας βουτάνε.

  

Μας «σώσανε»!

Στις 31/12/2009, όταν δηλαδή μας ετοίμαζαν να πάμε από το Καστελόριζο «βουρ» για το ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 298 δισ. ευρώ.
Σήμερα, σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, το δημόσιο χρέος της χώρας έχει φτάσει τα 309 δισ. ευρώ!
Δηλαδή, μετά από τρεις δανειακές συμβάσεις, μετά από τρία Μνημόνια, μετά από έξι επικαιροποιημένα μνημόνια, μετά ακόμα και από το «κούρεμα» με το οποίο «αποκεφάλισαν» τα πάντα, το χρέος αυξήθηκε!
Είναι προφανές: Μας... «έσωσαν»!

*

Σύμφωνα με την έκθεση που εκπονήθηκε για τη Unicef από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθήνας, ο αριθμός των παιδιών που το 2011 ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας και σοβαρής υλικής αποστέρησης ήταν 69.000.
Μέσα σε ένα χρόνο, το 2012, ο αριθμός αυτός εκτινάχτηκε (για την ακρίβεια, σχεδόν 9πλασιάστηκε!) και τα παιδιά που βρίσκονταν σε σοβαρό κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ανήλθαν στα 597.000!
Είναι προφανές: Μας... «έσωσαν»!

*

Σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, περίπου 3,5 εκατομμύρια Ελληνες διαβιούν αυτήν τη στιγμή σε συνθήκες κάτω από το όριο της φτώχειας.
Είναι προφανές: Μας... «έσωσαν»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Αναφορές σ' ένα καιροσκόπο, ανήθικο σαλτιμπάγκο

   σε ποιον κλείνει το μάτι το μαλακιστίρι;   

«Ο ελεύθερος σκοπευτής»
Της Κάλι Καρά                     
                   
Στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ τέσσερα πρωτοπαλίκαρα της Χρυσής Αυγής και ο «ελεύθερος σκοπευτής» δημοσιογράφος κος Τράγκας επί τω έργω..
Αφορμή τα ευτράπελα που συνέβησαν στην προανακριτική, τα οποία αποτελούν πρόσφορο κλίμα για να μη βγει άκρη για την περιβόητη «Λίστα Λαγκάρντ», όπως και για τόσες άλλες υποθέσεις.
Με εύστοχες και απανωτές «πάσες» του δημοσιογράφου ξεδιπλώθηκαν οι θέσεις του φασιστικού - ναζιστικού αυτού μορφώματος.
Νοσταλγοί της επτάχρονης δικτατορίας στη χώρας μας εμφανίστηκαν και σαν θύματα πολιτικού διωγμού.
Στην περίπτωση που θα κάνουν κυβέρνηση, δεν είπαν με ποιο τρόπο, αλλά θα αδειάσουν τη χώρα από τους μετανάστες, θα απαγορεύσουν την αναπαραγωγή σε ανθρώπους με νοητικά νοσήματα, θα απαγορεύσουν την έκτρωση και τόσα άλλα προκλητικά που πρέπει να προβληματίσουν όσους έριξαν στην κάλπη το ψηφοδέλτιο των απόγονων των Ες - Ες, των ταγματασφαλιτών, των νοσταλγών της χούντας.
Μόνο το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα στους χώρους δουλειάς και οι λαϊκές επιτροπές στις γειτονιές, μπορεί να αντιμετωπίσουν αυτό το επικίνδυνο εργαλείο της κυρίαρχης τάξης, τον προστάτη του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, τον τρομοκρατικό μηχανισμό κατά του εργατικού λαϊκού κινήματος.
 Ο λαός έχει πείρα και μνήμη και μπορεί να τους απομονώσει. Να  τους αποκαλύπτει, να μπλοκάρει με κάθε τρόπο τους τραμπουκισμούς, τις επιθέσεις αλλά και τις τάχα ανθρωπιστικές τους κινήσεις.
Μαζί με αυτούς να αποκαλύπτει και να απομονώνει όλους όσους δημιουργούν φιλικό περιβάλλον για την επώαση του «αυγού του φιδιού», όπου και αν βρίσκονται.
Στο λαϊκό κίνημα χρεώνεται η απομόνωση.

**********

ΣΚΑΙ, Τράγκας και Χρυσή Αυγή

του Κώστα Κεφαλογιάνννη

Βράδυ Κυριακής (07/04) και στη φιλόξενη (όλοι οι καλοί χωράνε και οι κακοί επίσης...) τηλεοπτική συχνότητα του ΣΚΑΙ ο Γιώργος Τράγκας έχεις καλεσμένους τρεις βουλευτές της Χρυσής Αυγής (Παπάς, Παναγιώταρος, Κασιδιάρης) και ένα ακόμη στέλεχος του κόμματος του οποίου το όνομα ευτυχώς μου διαφεύγει. Καρέ του φασισμού δηλαδή, με τον Τράγκα μπαλαντέρ. Η συζήτηση, όπως μπορείτε να αντιληφθείτε ήταν τόσο σοβαρή όσο και η ...λογοτεχνία της Χρυσηίδας Δημουλίδου. Πιθανότατα λιγότερο, αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό.

Και ταυτόχρονα η συζήτηση ήταν απολύτως σοβαρή. Και ενδεικτική της σημερινής κατάστασης στην Ελλάδα. Μιας Ελλάδας στην οποία οι λαϊκιστές, οι τραμπούκοι, οι αναλφάβητοι, οι υπερπατριώτες, οι ψυχάκηδες έχουν τη μερίδα του λέοντος στο δημόσιο λόγο. Και οι δημοσιογράφοι επιπέδου Τράγκα εξακολουθούν να διατηρούν κυρίαρχη θέση και να διαμορφώνουν την κοινή (κοινότατη που έλεγε και ο Μάνος Χατζιδάκης...) γνώμη.

Ο περί ου ο λόγος δε, στο φινάλε της χειρότερης εκπομπής που έχω παρακολουθήσει εδώ και χρόνια (ναι, την παρακολούθησα ολόκληρη από επαγγελματική διαστροφή, και ναι, σε σχέση με αυτή, η Αννίτα Πάνια κάνει τηλεόραση επιπέδου BBC!), φρόντισε να προσφέρει σε εμάς τα ...νέα παιδιά ένα δωρεάν μάθημα δημοσιογραφικής δεοντολογίας: «Διαφωνώ με πολλά από όσα πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή αλλά θεωρώ ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τη φιμώνει, εφόσον πρόκειται για κοινοβουλευτικό κόμμα» μας είπε, κοιτάζοντας την κάμερα με εκείνο το γνωστό ψαρωτικό βλέμμα (που ο ίδιος φιλοδοξεί, υποψιάζομαι, να το πλασάρει ως αταλάντευτη αποφασιστικότητα αλλά προσωπικά κάθε φορά που το βλέπω, πείθομαι όλο και περισσότερο ότι πρόκειται αταλάντευτη δυσκοιλιότητα...).

Κατά πρώτον, το μόνο χρήσιμο μάθημα που πράγματι ο Τράγκας έχει όλα τα φόντα να διδάξει, είναι το πώς ένας τύπος που χρωστάει πολλά λεφτά στους εργαζομένους του, που μετράει άπειρες αποτυχημένες εκδοτικές προσπάθειες, που γενικώς έχει μετατρέψει τη δημοσιογραφία σε επιθεώρηση ελεεινού επιπέδου, καταφέρνει να έχει πάντα - όχι δουλειά, αλλά - δουλειές, την ώρα που αμέτρητοι άλλοι δημοσιογράφοι παραμένουν άνεργοι.

Κατά δεύτερον, εφόσον μας εξήγησε τα περί δεοντολογίας ο σοφός δημοδιδάσκαλος Γιώργος, ας μας εξηγήσει και το εξής; Έχει δει ποτέ πάνελ με τέσσερις εκπροσώπους του ίδιου κόμματος. Τέσσερις Νεοδημοκράτες, τέσσερις ΠΑΣΟΚτζήδες, τέσσερις ΣΥΡΙΖαίους κ.ο.κ; Νομίζω, ποτέ. Τέσσερις Χρυσαυγίτες λοιπόν γιατί; Επειδή τόσοι χρειάζονται για να συντάξουν μια κανονική πρόταση;

Εν πάση περιπτώσει, αν γουστάρει ο Τράγκας να μετατρέψει το στούντιο της εκπομπής του σε πανελλήνιο συνέδριο νεοναζιστών (και εφόσον ο Αλαφούζος του το επιτρέπει) δικαίωμα του. Ας μη μας λέει όμως και παπαριές περί δεοντολογίας και δημοκρατίας. Όχι αυτός. Όχι ο Τράγκας...

Έχουμε πέσει χαμηλά, το ξέρω. Τόσο χαμηλά, ελπίζω , δεν πέσαμε ακόμη...

Υ.Γ. Ίσως, την ώρα που στη χώρα γίνεται ο κακός χαμός με την Τρόικα, τους δημοσίους υπαλλήλους, τις τράπεζες κ.λ.π. όλα τα παραπάνω να σας φαίνονται επουσιώδη. Πιθανόν να είναι. Απλώς, τα επισημαίνω διότι θεωρώ την έλλειψη στοιχειώδους ντροπής ένα διαχρονικό αγκάθι στα πλευρά του τόπου.

Η επίμαχη εκπομπή με έκανε να ντρέπομαι. Προφανώς μονάχα εμένα. Ούτε τους συντελεστές της, ούτε το κανάλι.

Το να είσαι ένας καιροσκόπος, ένας ανήθικος σαλτιμπάγκος αποτελεί δικό σου πρόβλημα. Το να μην το κρύβεις, να το φωνάζεις, να το δείχνεις με κάθε αφορμή και σε κάθε ευκαιρία και να επιβραβεύεσαι κι από πάνω, αυτό είναι δικό μας.

Είναι πρόβλημα της κοινωνίας, Μεγάλο και άλυτο...

--------------------------------------------------------

image borroewd from prismanews.gr

Παντού «λάθος»;

Το δημόσιο χρέος της Πορτογαλίας από 108,3% που ήταν το 2011 ανέβηκε το 2012 στο 123,6% του ΑΕΠ. Την ίδια ώρα το δημοσιονομικό της έλλειμμα ανέβηκε στο 6,4% το 2012 από 4,4% που ήταν τον προηγούμενο χρόνο. Τα παραπάνω στοιχεία δόθηκαν στη δημοσιότητα από το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της χώρας. Η Πορτογαλία μπήκε σε καθεστώς μνημονίου το Μάη του 2011 - ένα χρόνο μετά την Ελλάδα - με διακηρυγμένο στόχο από την εγχώρια πλουτοκρατία τη μείωση του δημοσίου χρέους και των ελλειμμάτων. Ενα χρόνο όμως μετά, σύμφωνα με τα στοιχεία, τα νούμερα πήραν την ανηφόρα...
Σ' αυτό το διάστημα το σοσιαλδημοκρατικό και το κεντροδεξιό κόμμα της Πορτογαλίας σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα επέβαλαν πλήθος βάρβαρων μέτρων που διέλυσαν μισθούς και συντάξεις, εκτίναξαν την ανεργία, αύξησαν τη φτώχεια, δημιούργησαν ουρές συσσιτίων. Τα παιδιά των Πορτογάλων - όπως και στην Ελλάδα - λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα...
Στον προϋπολογισμό του 2012, πρώτο προϋπολογισμό μετά το μνημόνιο, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας με τη στήριξη και των σοσιαλδημοκρατών, μεταξύ άλλων επέβαλε: «Μαχαίρι» σε δώρα και επιδόματα για τους δημοσίους υπαλλήλους με μισθό άνω των χιλίων ευρώ, μειώσεις των συντάξεων, ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, συρρίκνωση των φορολογικών ελαφρύνσεων, αύξηση του ΦΠΑ, δραματικές περικοπές στην υγεία και την εκπαίδευση.
Με τον προϋπολογισμό του 2013 επιβλήθηκαν πρόσθετα μέτρα ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ που μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν: Αυξήσεις φόρων, μειώσεις συντάξεων και κοινωνικών παροχών, 12.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα, πρόσθετες περικοπές σε υγεία και φαρμακευτικές δαπάνες.
Ολα αυτά συμβαίνουν παρά τις... «διαπραγματεύσεις» και τις «επαναδιαπραγματεύσεις» της πορτογαλικής πολιτικής ηγεσίας για το μνημόνιο με την ΕΕ και την τρόικα. Η τελευταία, μάλιστα, η τρόικα, εκτιμούσε ότι το ΑΕΠ της χώρας θα κατέγραφε συνολική συρρίκνωση κατά 4% τα έτη 2011 και 2012 για να ανακάμψει το 2013, ενώ προέβλεπε κορύφωση της ανεργίας στο 13% φέτος. Ωστόσο οι νέες προβλέψεις κάνουν λόγο για συνολική συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 7% και η ανεργία έχει ήδη αγγίξει το 17,3%.
Λέτε να συνέβη - και εκεί - «λάθος στον πολλαπλασιαστή» του ΔΝΤ;...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ στον
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Δε χωράει παρανόηση

Από την πρώτη στιγμή των μνημονίων, πριν από τις εκλογές, μετά τις εκλογές, τώρα με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο, αρκετοί μιλούν για «ειδικές συνθήκες» τις οποίες διέρχεται η Ελλάδα.
Λόγω αυτών των «ειδικών συνθηκών», λένε, πρέπει να καθοριστεί και να επανακαθοριστεί η στάση των κομμάτων τόσο απέναντι στα πράγματα, όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις.
Το παιχνίδι αυτό παίχτηκε σε μεγάλο βαθμό από το ΣΥΡΙΖΑ, που προεκλογικά (και όχι μόνο) καταδημαγώγησε με τα περί «συνεργασίας με το ΚΚΕ», για να καταλήξει μετεκλογικά να οικοδομεί «κοινό τόπο» με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, τον Ομπάμα και τους καπιταλιστές - «επενδυτές» (πλην «Πειρατών»...).
Αλλά ας δούμε ποιες είναι αυτές οι «ειδικές συνθήκες» και τι πραγματικά επιβεβαιώνουν:

*

Διαπίστωση πρώτη: Η βαρβαρότητα που με μνημόνια ή χωρίς μνημόνια εξαπλώνεται στην Ευρώπη και στον κόσμο, είναι το αποτέλεσμα της κρίσης.

Αλλά αυτή η κρίση έχει όνομα, έχει αιτία και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: Πρόκειται για βαθιά και παρατεταμένη
καπιταλιστική κρίση.
Η πρώτη και κύρια, λοιπόν, «ειδική συνθήκη» που επικρατεί και στην Ελλάδα είναι αυτή ακριβώς: Η κρίση του καπιταλισμού.
Το συμπέρασμα, επομένως, που προκύπτει από τούτη την κομβική διαπίστωση δεν είναι τίποτα λιγότερο από την εξής αλήθεια:
Είναι αυτή ακριβώς η κρίση και ο χαρακτήρας της - ο καπιταλιστικός χαρακτήρας της κρίσης -
είναι ακριβώς αυτή η «ειδική συνθήκη»
που αναδεικνύει - και μάλιστα με απόλυτο τρόπο - ότι
η βαρβαρότητα, η αγριότητα, ο μισανθρωπισμός, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η ανελευθερία και κάθε λογής έκφρασή τους, όπως τη βιώνουμε και στην Ελλάδα, δεν αποτελούν παρά τυπική έκφραση και εκδήλωση της λειτουργίας ενός συστήματος - του καπιταλιστικού συστήματος - που όποτε φτάνει στα όριά του (και οι κρίσεις δεν είναι παρά η αποτύπωση των ορίων αυτού του συστήματος)
προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τη λαϊκή καταστροφή. Μέσα από τον κοινωνικό αφανισμό. Βυθίζοντας σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή και επιβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερη λεηλασία στα ίδια του τα θύματα (εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα κλπ.).

*

Διαπίστωση δεύτερη: Επειδή ακριβώς όσα βιώνει ο ελληνικός λαός δεν είναι παρά οι συνέπειες της ομηρίας του στα δεσμά της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας, εκείνο που προκύπτει, ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος όπου εξουσιάζουν τα μονοπώλια, είναι ότι:

Χωρίς την προοπτική της εξόδου και της ανατροπής αυτού του συστήματος,
καμία «βελτίωση»,
καμία «καλυτέρευση» και, πολύ περισσότερο,
καμία «λύση» στα προβλήματα του εργαζόμενου, καμία «λύση» στα προβλήματα του λαού, δεν μπορεί να υπάρξει.
Να λοιπόν που μέσα σε αυτές τις συνθήκες
- και λόγω αυτών ακριβώς των «ειδικών συνθηκών» -
τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ότι
«σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές» και ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά»,
ισχύουν χίλιες φορές.

*

Διαπίστωση τρίτη: Ο «φιλολαϊκός», ο «φιλεργατικός», ο «προοδευτικός», ο «αριστερός» λόγος του κάθε πολιτικού υποκειμένου, του κάθε κόμματος, κρίνεται με βάση την εξής λυδία λίθο:

Τα όσα λέει, τα όσα ισχυρίζεται, τα όσα επαγγέλλεται, τα όσα υπόσχεται, τα όσα διακηρύσσει, και κυρίως τα όσα εννοεί, προσδιορίζονται, αποκαλύπτονται, από ένα πράγμα:
Από το «πού» λέει ότι θα γίνουν αυτά και εκείνα που υπόσχεται.
Θα γίνουν εντός ή εκτός του καπιταλισμού των κρίσεων, της αντιλαϊκής «ανάπτυξης» και της βαρβαρότητας; Θα γίνουν με ρήξη ή με... «διαπραγμάτευση» με το σύστημα της βαρβαρότητας; Θα γίνουν εντός ή εκτός των μηχανισμών της βαρβαρότητας (π.χ. ΕΕ); Θα γίνουν εντός ή εκτός των κανόνων λειτουργίας ενός συστήματος που έχει οικοδομηθεί και λειτουργεί πάνω στο έδαφος της βαρβαρότητας (π.χ. ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, μονοπώλια, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κλπ.);

***

Αυτά είναι τα κριτήρια με βάση τα οποία προκύπτει
- και προκύπτει με τρόπο αλάνθαστο -
το πόσο «φιλολαϊκός», «φιλεργατικός», «αριστερός»
ή το πόσο δημαγωγικός, οπορτουνιστικός και απατηλός
είναι ο λόγος εκείνου που τάζει «λύση», όχι έξω, αλλά μέσα στο σύστημα.
Μέσα, δηλαδή, σε εκείνο ακριβώς το σύστημα, μέσα σε εκείνους ακριβώς τους οργανισμούς και τους μηχανισμούς του, που δημιουργούν το πρόβλημα!

***

Αυτό είναι το κριτήριο με το οποίο πρέπει να ζυγιστούν όσοι εμφανίζονται σαν «σωτήρες» (και ενίοτε σαν «αριστεροί σωτήρες», όπως ο ΣΥΡΙΖΑ).
Ετσι πρέπει να κριθούν αυτοί που καταγγέλλουν τάχα την Κόλαση, όμως όχι για να καταργήσουν την Κόλαση, αλλά για να υποσχεθούν ότι άμα «διαπραγματευτούν» αυτοί με τους «διαβόλους», τότε ο λαός θα έχει να... ελπίζει, σε τι; Σε μια «καλύτερη θέση» - (πού;) - μέσα στο καζάνι της Κόλασης!
Ομως το ζήτημα δεν είναι η «διαχείριση» της Κόλασης. Δεν είναι μια «καλύτερη» θέση στην Κόλαση. Εδώ δε χωράει καμία παρανόηση: Τέτοια «καλή» θέση δεν υπάρχει. Το ζήτημα, που τίθεται επιτακτικά, το υπερώριμο αίτημα του καιρού μας, είναι η κατάργηση της Κόλασης!
Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινείται ο αγώνας του λαού, που για να είναι νικηφόρος απαιτείται η συμμαχία των «κολασμένων» απέναντι στους εκμεταλλευτές τους. Η συμμαχία του λαού. Η κοινωνική συμμαχία των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, η κοινωνική συμμαχία από τα κάτω.

Μια συμμαχία που όχι μόνο αρνείται, όχι μόνο αποκαλύπτει, αλλά και ακυρώνει τις πολιτικές συμμαχίες από τα πάνω, τα κομπρεμί, τη δημαγωγία, όσων θέλουν, ξεκάθαρα, να διατηρήσουν την Ελλάδα εντός και επί τ' αυτά του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μοντέλου, για να γίνουν αυτοί «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη».

Αυτή η συμμαχία, η κοινωνική συμμαχία, η λαϊκή συμμαχία, είναι μονόδρομος, ειδικά σήμερα.
Σήμερα που - και λόγω των «ειδικών συνθηκών» της κρίσης του καπιταλισμού - τα πάντα «φωνάζουν» υπέρ της ανατροπής του καπιταλισμού. Υπέρ της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων. Υπέρ του σοσιαλισμού.

Του Νίκου ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟY

ΕΕ ή χάος...

«Ευρώπη ή χάος;», «Ευρώπη ή καταστροφή;», «Ευρώπη ή χρεοκοπία;». Αυτό είναι το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν τρία χρόνια τώρα.
Με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο επαναφέρουν μάλιστα τους εκβιασμούς, παριστάνοντας ότι τα γεγονότα στην Κύπρο τους... δικαιώνουν!
Εντούτοις, όσο και να βαφτίσεις το κρέας ψάρι, όσο και να εμφανίσεις το μαύρο άσπρο, ισχύει εκείνο ακριβώς που έλεγε ο παλιός Πρόεδρος των ΗΠΑ:
«Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα πράγματα...».

*

Τα γεγονότα, λοιπόν, σε ό,τι αφορά στη λατρεμένη από τους θιασώτες της «Ευρώπη», συγκροτούν μια πραγματικότητα που δεν είναι άλλη από το «χάος» των δεκάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων ανέργων και των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων φτωχών.
Αυτό είναι το «χάος» που απλώνεται στην «ΕΕ των λαών» από τον Ατλαντικό και τη Μάγχη μέχρι τη Μεσόγειο και τις βόρειες θάλασσες.
Η Ευρώπη του χάους, της καταστροφής, της χρεοκοπίας και της κοινωνικής φρίκης,
το «χάος της Ευρώπης» τους
- το οποίο έχουν τόσο θράσος ώστε να συνεχίζουν να μας το εμφανίζουν ως «εθνικά επιβεβλημένη και σωτήρια επιλογή» -
έχει μνημόνια (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία),
έχει μισο(;)μνημόνια (Ισπανία, Ιταλία),
έχει «δάκρυα και αίμα» (Βρετανία)
έχει απηνή λιτότητα (Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία),
εσχάτως έχει και ληστρικού τύπου καταστροφές χωρών, απροσχημάτιστα γκανγκστερική επιδρομή εναντίον λαών, όπως του κυπριακού.

*

Σε ό,τι αφορά ειδικά στην Ελλάδα, μέσα σε αυτή την «Ευρώπη» είναι, που στο βάθρο των πρωταθλητών του ευρωενωσιακού «χάους» της αντιστοιχεί το χάλκινο μετάλλιο:
Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα, μετά από τρία χρόνια αδιάκοπης «σωτηρίας», η Ελλάδα είναι η πιο φτωχή χώρα της ΕΕ. Μόνο δύο χώρες την ξεπερνούν σε φτώχεια: Η Ρουμανία και η Βουλγαρία, όπου ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 150 ευρώ.
Σίγουρα, κάτι θα κάνουν οι «σωτήρες» Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης ώστε μετά την πρωτιά στην ανεργία να διεκδικήσουμε κι αυτή την πρωτιά, την πρωτιά στη φτώχεια.
Αλλωστε, τόσο στο δεύτερο, όσο και στο τρίτο μνημόνιο, περιγράφεται με σαφήνεια η πορεία διαμόρφωσης του βασικού μισθού και στην Ελλάδα κάπου εκεί γύρω, στα 200 - 300 ευρώ...

*

Από τη στιγμή, όμως, που οι «σωτήρες» βάλθηκαν με αφορμή την Κύπρο να επαναφέρουν τα περί «Ευρώπης ή χάους», διανθισμένα με τα απίστευτης λεβεντιάς κηρύγματα του τύπου «κάτσε Βασίλη ήσυχα να γίνεις νοικοκύρης», ας προσθέσουμε δίπλα στο δικό τους και μερικά ακόμα διλήμματα:

*

Δίλημμα 1ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία (στην Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 2ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αλλεπάλληλων χαρατσιών και της ανελέητης φοροαρπαγής (στην Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 3ο: Ναι ή όχι στο «χάος» της αμέτρητης ουράς των απόκληρων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 4ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των διαλυμένων συστημάτων Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας (στην Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 5ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των μισθών και των συντάξεων πείνας από τώρα μέχρι το... 2042 (στην Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 6ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των αμέτρητων αστέγων (στην Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 7ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των καθ' εκάστη μνημονίων (στην Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 8ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των «λουκέτων», από μαγαζιά μέχρι καλοριφέρ λόγω έλλειψης πετρελαίου θέρμανσης (στην Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 9ο: Ναι ή όχι στο «χάος» των εκατομμυρίων ανέργων, των «εκ περιτροπής απασχολήσιμων», των παιδιών που μεταναστεύουν κατά χιλιάδες (από την Ελλάδα της ΕΕ);
Δίλημμα 10ο: Ναι ή όχι στο «χάος» του κεφαλαιοκρατικού ευρωαττίλα που σαρώνει την Κύπρο (με την ψήφο και της Ελλάδας της ΕΕ);

*

Με δυο λόγια το «δίλημμα» με το οποίο μας απειλούν είναι πλαστό και οι εκβιασμοί τους είναι σαθροί και γελοίοι, δεδομένου ότι αυτό με το οποίο μας απειλούν δεν είναι τίποτα λιγότερο, τελικά, από αυτό ακριβώς που ζούμε!
Στην πραγματικότητα, επομένως, αυτό που κρύβεται πίσω από το πλαστό δίλημμα που σερβίρουν οι δήθεν εξορκιστές του «χάους» παρέα με τα εξαπτέρυγά τους είναι ο εξής γκανγκστερικός εκβιασμός προς το λαό:
Διάλεξε, του λένε,
ή θα αποδεχτείς μια ζωή που ισοδυναμεί με
«φρίκη και τρόμο δίχως τέλος»
ή αν αντισταθείς, αν δεν προσκυνήσεις, αν αντιδράσεις, τότε θα έχεις ένα
«φρικτό και τρομακτικό τέλος»!
Ομως, αυτό δεν είναι ένα δίλημμα «ζωής ή θανάτου», αλλά ένα δίλημμα μεταξύ... «θανάτου ή θανάτου»! Είναι ένα δίλημμα στο οποίο η μόνη «ελευθερία επιλογής» που σου αφήνουν δεν είναι παρά να... διαλέξεις τη μέθοδο της θανάτωσής σου, τη μέθοδο της εξόντωσής σου, τη μέθοδο του αφανισμού σου!

*

Δεν είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που ο ελληνικός λαός έρχεται αντιμέτωπος με τους σταυροφόρους «σωτήρες» του και με τους αρχαγγέλους του «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Δεν βρίσκεται για πρώτη φορά ενώπιος ενωπίω με την τρομοκρατική ρομφαία του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων, των πλαισιωμένων κάθε φορά από τις «Ιερές Συμμαχίες» των «εταίρων» και των «φίλων».
Ωστόσο, διαθέτει, πλέον, όχι μόνο βαθιά ιστορική, αλλά και σύγχρονη βιωματική εμπειρία:
Οσες φορές ο λαός δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους τρομοκράτες και στους εκβιαστές, όσες φορές υποτάχθηκε ή «διαπραγματεύτηκε» μαζί τους, τότε εκείνο που ακολούθησε ήταν το «χάος» της απόλυτης λαϊκής χρεοκοπίας και της ανείπωτης κοινωνικής συμφοράς.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

  

image borrowed - warhammer_mark_of_chaos_battle_march_1520_wallpaper