Όταν η σαπρία γράφει ιστορία..

Μέχρι χτες  εκφωνούσε της απελευθέρωσής σου  Θούριους
Τώρα, με ρότα για το σκλαβοπάζαρο, στη γέφυρα  τον είδες 
Κρατάει το πηδάλιο σκάφους κι αρμενίζει με ανέμους ούριους 
Κι εσύ στ' αμπάρι, δούλε, το εμπόρευμα  δεμένο μ' αλυσίδες 

Ξέρει πολλά. Τον «μάταιο αγώνα» σου ο ίδιος θα αποτιμήσει
Θ' ακούς για λάθη - τακτικές, στρατηγικές - την ίδια φλυαρία 
Και μέχρι η στερνή σου γνώση τα θολά τα μάτια σου ν' ανοίξει
Αυτός που σε πουλά θα ξαναγράφει και την ιστορία...

[Μία πολύ ευγενικά δοσμένη φράση που με εντυπωσίασε στο παρακάτω άρθρο (διαβάστε το!) ήταν αυτή:  «... ο Θανάσης Καρτερός, ο οποίος στο διάλειμμα των άρθρων δικαιολόγησης της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, "νομιμοποιείται" ως τιμητής του κομμουνιστικού κινήματος...»

Μιλάμε για θράσος απαράμιλλο...]

***

Η διαστρέβλωση της ιστορικής πορείας του ΚΚΕ στην υπηρεσία της αστικής εξουσίας

Του Κώστα ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Κυριακή 12 Μάρτη 2017

Την Κυριακή 5 Μάρτη, κυκλοφόρησε ένθετο της εφημερίδας «Documento», με τίτλο «Ζαχαριάδης, Βαφειάδης, Καραγιώργης. Οι κορυφαίοι της ελληνικής τραγωδίας».

Για τις πολιτικές στοχεύσεις αυτής της έκδοσης μας προϊδεάζει το editorial που υπογράφει η Βασιλική Λάζου, όπου αναφέρεται:

«Διατρέχοντας τις βιογραφίες τριών κορυφαίων στελεχών του ΚΚΕ και του ΔΣΕ - Ζαχαριάδη, Βαφειάδη, Καραγιώργη - μέσα στους "τόμους" αγώνων και θυσιών, προσκρούουμε αναπόδραστα και σε σελίδες μελανές: απομακρύνσεις και εκκαθαρίσεις στελεχών - ενίοτε βίαιες - που τραυμάτισαν και πληγώνουν την Αριστερά και τον ευρύτερο δημοκρατικό κόσμο. Δεν θα κάνουμε στο σημείωμα αυτό την αποτίμηση τις ήρξατο χειρών αδίκων ή ποιος χρησιμοποίησε τις πιο ακραίες μεθόδους. Εξάλλου, κάθε αναγνώστης θα μπορέσει να βγάλει τα συμπεράσματά του μέσα από τις σελίδες που ακολουθούν.

μα οι πληβείοι ακόμα δεν έμαθαν

Ένα μήνα περίπου μετά την Ανακωχή της Κομπιέννης, η οποία σήμανε και το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου,  στις 18 Δεκεμβρίου του 1918 και με την  αποβίβαση στην Οδησσό της 156ης γαλλικής μεραρχίας, ξεκινά η επίθεση των ιμπεριαλιστών εναντίον της νεαρής Σοβιετικής Ένωσης, στην Νότια Ρωσία, όπου η Ελλάδα θα συμμετάσχει προσφέροντας τον κύριο όγκο δυνάμεων των επιδρομέων  (τρείς ελληνικές  μεραρχίες, δυό γαλλικές και μιά πολωνική). Οι επιδρομείς συμπαρατάχτηκαν στο πλευρό της αντεπανάστασης με τον στρατό του Ντενίκιν, που δρούσε στις περιοχές της Οδησσού και της Κριμαίας. Παρότι τα ελληνικά στρατεύματα  ήταν τα πλέον πολυάριθμα, είχαν τεθεί κάτω απο τον πλήρη έλεγχο του Γάλλου στρατηγού Ντ' Ανσέλμ.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά

Εικοσιπέντε χρόνια μετά, οι σάλπιγγες ηχούν ακόμα, θυμίζοντας μας την πτώση του τείχους της Ιεριχώ. Όπως στην βιβλική ιστορία, οι καπιταλιστές  "φώναξαν  εκκωφαντικά" και το τείχος σωριάστηκε σε συντρίμμια για να εισβάλουν στην πόλη και να την κάνουν Γης Μαδιάμ.

Δίπλα στην πρώην φιλήσυχη ανατολικογερμανίδα Μέρκελ, ο τελευταίος ΓΓ του ΚΚΣΕ, ο πρώην σοβιετικός Γκορμπατσώφ. Αυτός που επέτρεψε στο όνειρο της να πραγματοποιηθεί, μεταμορφώνοντας την από ποντικομαμή σε μαμή της νεότερης "νέας τάξης". Κι οι δύο τους γέννημα-θρέμμα της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

παπαρούνες

Η παραπάνω εικόνα είναι μια όψη του έργου τέχνης που φιλοτέχνησαν
οι Paul Cummings και Tom Piper. Μια πρωτότυπη κατασκευή με κεραμικές παπαρούνες 'εις μνημην' των πεσόντων Βρετανών στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τοποθετημένη στο βασιλικό  χώρο έξω από το Tower of London, η οποία τιτλοφορείται  'Blood Swept Lands and Seas of Red' [χώρες βαμμένες στο αίμα και κόκκινες θάλασσες]. Μέχρι τις 11 του Νοέμβρη, όταν το έργο θα έχει αποπερατωθεί και οι κεραμικές παπαρούνες θα συμπληρωθούν, φτάνοντας τις 888,246 - όσες και ο υπολογισμένος αριθμός των Βρετανών που χάθηκαν στον πόλεμο - υπολογίζεται πως εκατομμύρια Βρετανών θα το έχουν επισκεφτεί.

Ο κόσμος αδυνατεί να διδαχτεί από την ιστορία

Ο κόσμος αδυνατεί να διδαχτεί από την ιστορία γιατί η ιστορία είναι τέχνη περισσότερο από επιστήμη. Γιατί η ιστορία γράφεται από τους εκάστοτε νικητές, όπως λέει το σοφό κλισέ.

Αδυνατεί επειδή ο καθένας μας, από πριν γεννηθούμε ακόμα, είναι ταγμένος στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο και  με το που αρχίσει να σκέφτεται και να μιλάει μαθαίνει να απολογείται γι αυτό. Να απολογείται για το στρατόπεδο του πατέρα του αρχικά, που στην πορεία το πιθανότερο είναι να γίνει το  δικό του (κι αυτό όχι γιατί ωρίμασε, αλλά  μάλλον γιατί εκεί ανήκε ή ανήκει κι ο  πατέρας του).

Αδυνατεί γιατί το "ανήκω σε τούτο, το δικό μου στρατόπεδο"  χρειάζεται την πίστη ότι "το δικό μου είναι καλύτερο". Αδυνατεί διότι αυτή η πίστη είναι πιο δύσκολο να ξεριζωθεί απ' ότι ο φρονιμίτης.
Ο κόσμος αδυνατεί να διδαχτεί από την ιστορία.

Αδυνατεί γιατί η υπερίσχυση του στρατοπέδου 'μας' καθίσταται ζωτικό συμφέρον, γίνεται υπεράσπιση της υπόθεσης 'μας' και αυτό με την σειρά είναι σημαντικότερο από την ομολογία της αλήθειας, όταν αυτή η ομολογία χρησιμοποιείται εναντίον μας από τον εχθρό μας στο άλλο στρατόπεδο ο οποίος, είμαστε πεπεισμένοι, λέει ψέματα.

Αδυνατεί καί γιατί είναι τέτοια η ψυχολογία μας που τείνουμε να προτιμάμε το ψέμα αν η αλήθεια απειλεί την ταυτότητα μας και την εικόνα που διατηρούμε για τον εαυτό μας αλλά και κυρίως   γιατί είναι τέτοια η  οικονομία μας που καθιστά " απωθημένο" οτιδήποτε αντιτίθεται στην πεμπτουσία της: στην εκμετάλλευση  ανθρώπου απο άνθρωπο .

Αδυνατεί γιατί ο πόλεμος είναι συνέχεια της εκμετάλλευσης ανθρώπου και της φύσης απο άνθρωπο.

Αδυνατεί και θα αδυνατεί διότι ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

Αδυνατεί διότι οι εργάτες, που δεν έχουν συμφέρον να λένε ψέματα για την εκμετάλλευσή τους, δεν γράφουν ιστορία και οι περισσότεροι στις μέρες μας ούτε καν την διαβάζουν. Γιατί οι αστοί που την γράφουν έχουν κάθε συμφέρον να λένε ψέματα και κάθε μέσο να τα διαδίδουν σε έκταση και ένταση τέτοια που οι ίδιοι οι ψεύτες να πιστεύουν τα ψέματα τους.

Αδυνατεί διότι εφόσον  είμαστε χωρισμένοι σε τάξεις, η υπέρβαση του διαχωρισμού μας σε στρατόπεδα είναι αδύνατη, ή μάλλον δυνατή μόνο αν μετατραπούμε σε μεταλλαγμένους υπανθρώπους, στην καλύτερη περίπτωση κάτι  σαν μέλισσες που στερούνται κριτικής συνείδησης της κοινωνικής τους δομής.

Αδυνατεί διότι η ιστορία, ειδομένη είτε σαν γίγνεσθαι είτε σαν αφήγηση του (στην οποία δεν μπορεί να βασιστεί  κανείς εχέφρων για να φτάσει πρώτα πριν δρέψει τον καρπό της αλήθειας), δεν έχει πλησιάσει καν το τέλος της και δεν θα το πλησιάσει όσο υπάρχουν τάξεις.

Δεν λένε όλη την αλήθεια (για το «δυτικό μέτωπο»)

«Ημέρα μνήμης η 6η Ιούνη για όλη την ανθρωπότητα καθώς το 1944 στις ακτές της Νορμανδίας άλλαξε ο ρους της Ιστορίας. Η απόβαση των συμμάχων επιτάχυνε την ήττα της Γερμανίας». Αυτά έγραψαν αστικές εφημερίδες, αποσιωπώντας ολόκληρη την ιστορική αλήθεια. Σου λέει, Σοβιετική Ενωση δεν υπάρχει σήμερα, μπορούμε όλα να τα φέρνουμε στα μέτρα μας. Τι αποσιωπούν; Οτι ήδη είχε αρχίσει να αλλάζει πιο πριν «ο ρους της Ιστορίας». Το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου είχε ζητηθεί από τη Σοβιετική Ενωση στις συνομιλίες με ΗΠΑ και Μ. Βρετανία από το 1942. Παρά τις σχετικές «δεσμεύσεις» των Βρετανών, άργησε σχεδόν δύο χρόνια, αφήνοντας την ΕΣΣΔ να αντιμετωπίσει ουσιαστικά μόνη της τις δυνάμεις του Αξονα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ηθελαν την εξασθένιση της ΕΣΣΔ, πιστεύοντας πως στην πορεία θα μπορούσαν να τη «βάλουν στο χέρι». Το δεύτερο μέτωπο λοιπόν πραγματοποιήθηκε αφού είχαν προηγηθεί οι εποποιίες του Στάλινγκραντ, του Κουρσκ, ενώ τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν σχεδόν απελευθερώσει όλα τα σοβιετικά εδάφη και ξεκινούσαν την προέλασή τους στην Ανατολική Ευρώπη κ.α. Γεγονότα που σήμαναν την αλλαγή του ρου του πολέμου κατά της Γερμανίας και του Αξονα συνολικά. Οι αστικές τάξεις των ΗΠΑ - Βρετανίας άνοιξαν το «δυτικό μέτωπο», βλέποντας την προέλαση του Κόκκινου Στρατού και δικαιολογημένα με ανησυχία για την αστική εξουσία στην Ευρώπη.

rizospastis

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΟΝ  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

6/6/2014

 -- ΑΤΙΤΛΟ

26/2/2012

 -- Η μάχη του Στάλινγκραντ

12/2/2012

 -- ΓΙΑΛΤΑ: ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ - ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

30/4/2005

 -- Η ΕΣΣΔ και η έκβαση του πολέμου

13/6/2004

 -- Γιατί καθυστέρησε το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου

Ο Οπορτουνισμός και η 'Φυσικότητα' του Καπιταλισμού (β. μερος)

Σε προηγούμενη ανάρτηση έγραψα ότι η αντίθεση μεταξύ καπιταλισμού και κομμουνισμού πρέπει να γίνει, όχι αυτή μεταξύ μιας πραγματικότητας και ενός ονείρου, άλλα μια αντίθεση μεταξύ εφιάλτη και ονείρου. Στην ανάδειξη όμως του κομμουνισμού σε όραμα λύτρωσης της ανθρωπότητας υπάρχει μεταξύ πολλών άλλων  ένα πανίσχυρο  εμπόδιο.

Ούλοι εμείς εφέντη

Από την ζωή των 120 μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ικαρίας

Το 1947 και χωρίς προφανή αιτία, διατάχτηκε τηλεγραφικά από το νομάρχη Σάμου Κούσουλα, η σύλληψη όλων των στελεχών του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στην Ικαρία. Το τηλεγράφημα αυτό του νομάρχη δόθηκε μυστικά στην Κομματική Οργάνωση της Ικαρίας από τον τηλεγραφητή Θεολόγο Φάκαρη, με πολύ κίνδυνο για τον ίδιο και την οικογένειά του. Μέσα σε μία μόνο νύχτα η Κομματική Οργάνωση Ικαρίας κατόρθωσε να ενημερώσει όλα τα μέλη της. Έτσι κατόρθωσαν περίπου 200 κομμουνιστές να αποφύγουν τη σύλληψη και να εγκαταλείψουν με διάφορα μέσα και πολλούς κινδύνους το νησί, με προορισμό την Αθήνα, τη Χίο και την Εύβοια, για να ενταχθούν στον ΔΣΕ. 

Οι υπόλοιποι που έμειναν στο νησί συγκρότησαν το αντάρτικο της Ικαρίας, το οποίο αρχικά έφτανε τους 120 μαχητές. Τελικά μετά την υποχώρηση του ΔΣΕ, παρέμειναν στο νησί καταδιωκόμενοι οκτώ κομμουνιστές, που όπως αναφέρεται στην από 22-5-1952 ανακοίνωση του Ταγματάρχη Χωροφυλακής Π. Κοσμόπουλου "Επικηρυχθέντες ως λησταί αντί του ποσού των δραχμών 15.000.000 δια τον φόνον η σύλληψιν και δραχμών 10.000.000 δια την αποτελεσματικήν καταδίωξιν εκάστου τούτων: 

Ιωάννη Τσερεμέγκα

Φίλιππο Μαυρίκη

Ευστράτιο Τσαμπή

Στέφανο Παπαγεωργάκη

Αντώνιο Καλαμπόγια

Βασίλειο Φρουζέ

Κωνσταντίνο Λίτσα

Δημήτριο Μπάφα

Η ομάδα των οκτώ καταδιωκόμενων την περίοδο 1950-1955 κατόρθωνε να κυκλοφορεί 100 αντίτυπα του παράνομου Δελτίου Ειδήσεων στα χωράφια της Ικαρίας. Αργότερα με πρόταση του Μπάμπη Γκότζιου στο δελτίο δόθηκε ο τίτλος Χωρίς Λογοκρισία και τυπώνονταν σε χειροκίνητο πολύγραφο που είχαν κατασκευάσει οι ίδιοι οι καταδιωκόμενοι και λειτουργούσε σε διάφορα κρησφύγετα και θαλασσοσπηλιές. Υπεύθυνοι της έκδοσης ήταν ο Στρατής Τσαμπής και ο Κώστας Λίτσας. Βασική πηγή των ειδήσεων ήταν ο ραδιοφωνικός σταθμός του εξωτερικού Φωνή της Αλήθειας, τις εκπομπές του οποίου, παρακολουθούσαν κάθε μέρα από ένα παλιό ραδιόφωνο, που λειτουργούσε με μπαταρίες που τις φόρτιζαν με τα πόδια. Αργότερα κατόρθωσαν να προμηθευτούν ένα Tesla με φορητές μπαταρίες εξασφαλίζοντας καλύτερη ακρόαση. 

Δυστυχώς έως σήμερα δεν έχει εντοπιστεί έντυπο υλικό της ομάδας ανταρτών της Ικαρίας. Στο νησί λέγεται ότι κατά τη διάρκεια εξόρυξης σχιστόλιθων το 1970 στον παλιό δρόμο από Τσουδερό προς Μαυράτο βρέθηκε ένα σιδερένιο δοχείο με κατεστραμένο από την υγρασία έντυπο υλικό της ομάδας. 

Ο αγωνιστής Αντώνης Καλαμπόγιας αναφέρει για την δραστηριότητα των οκτώ: 

" Με ένα πολύ πυκνό δίχτυ καταφυγίων μέσα στα χωριά και στα βουνά δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις για να σ΄τησουμε ένα γερό κομματικό μηχανισμό. Προμηθευτήκαμε δύο ραδιόφωνα, δύο γραφομηχανές, πολυγράφους, χαρτί και ότι άλλο χρειαζούμενο και στήσαμε το "εκδοτικό" μας σε ένα καταφύγιο. Άρχισε όλο το νησί να έχει και το παράνομο δελτίο και τα άλλα παράνομα έντυπά του. Ο κάθε αγωνιστής διάβαζε προσεκτικά το γραφτό που έπαιρνε στα χέρια του. Κι ο καθένας καταλάβαινε σε ποιες συνθήκες τυπώνονταν και με τι δυσκολίες και κινδύνους έφθανε στα χέρια του κάθε έντυπο της οργάνωσης."

Η ενημέρωση των κατοίκων της Ικαρίας από τα παράνομα έντυπα των οκτώ συνεχίστηκε παρά τα δρακόντεια τρομοκρατικά μέτρα των αστυνομικών αρχών του νησιού. μέχρι το Σάββατο 15 Ιούλη 1955, όταν κατόρθωσαν να αποδράσουν με καΐκι, στέλνοντας από το πέλαγος το μήνυμα: 

Αγαπημένη μας Νικαριά, καλή αντάμωση

kokkinos fakelos

Ούλοι εμείς εφέντη.Ολόκληρη η ταινία 

του Λεωνίδα Βαρδαρού

Ποιος είπε το «Όχι»; Ο Μεταξάς;… Του Νίκου Μπογιόπουλου

Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες» έλεγε από βήματος Βουλής ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς. Όσο για τους  Γεωργιάδη – Βορίδη ήταν βουλευτές του ΛΑΟΣ όταν ο τότε αρχηγός τους, ο Καρατζαφέρης, επισκεπτόταν ανήμερα της 28^ης Οκτωβρίου 2011 το σπίτι του Μεταξά σε ένδειξη… «σεβασμού και μνήμης». Η δε «Καθημερινή» δεν έλειψε ποτέ από τα εκδοτικά εκείνα συγκροτήματα που επιδαψιλεύουν δάφνες στον «πατριώτη» Μεταξά που «είπε το Όχι».

Κώστας Βάρναλης: Η βουβή επέτειος

Χρονογραφημα του Κ.Βάρναλη στο “Ρίζο της Δευτέρας” στις 28/10/1947 για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου πιο επίκαιρο από ποτέ.

Η βουβή επέτειος.

Γιορτή και λαός.

H 28 του Οχτώβρη είναι μια μεγάλη μέρα για τον ελληνικό λαό – και μέρα ντροπής για τους προδότες του. Κι όμως ετούτοι γιορτάζουνε το “αλβανικό έπος”. Και πάλι χωρίς το λαό. Και πάλι με φράχτη γύρω τους τα όπλα -για να τους φυλάνε όταν πηγαίνουν στην τελετή – να φυλάνε από το λαό τους εχθρούς του λαού.

για την 28η Οκτωβρίου - Video KNE

Η μεγάλη επέτειος έπρεπε να είναι η 12η κι όχι η 28η Οκτώβρη

Δυο λόγια μόνο για την 28η.

Χτες το βράδυ πήγα στην προβολή της ταινίας «Ερνστ Τέλμαν, Ο Γιος Της Τάξης Του», στον Χριστό, Ικαρίας, που έκανε η τοπική οργάνωση του ΚΚΕ με αφορμή την 28η Οκτωβρίου.

Κάτι λείπει από το "κάδρο"

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο «πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί - μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαιμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

H Τράπεζα της Αγγλίας πωλούσε χρυσό για λογαριασμό των Ναζί

 

Πριν λίγες μέρες τα μέσα ενημέρωσης της Βρετανίας «βούιξαν» με την δημοσίευση ντοκουμέντων της Τράπεζας της Αγγλίας που  αποκαλύπτουν τον ρόλο που έπαιξε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ειδικά την σχέση της με τους Ναζί.. Τα ντοκουμέντα δείχνουν ότι η κεντρική τράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου, λειτουργώντας για λογαριασμό της Ραϊχσμπανκ,  (της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας) πωλούσε χρυσό - που άνηκε στην Τσέχικη κεντρική τράπεζα. Η βρετανική κυβέρνηση είχε παγώσει όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Τσεχοσλοβακίας που βρίσκονταν στη Βρετανία μετά την εισβολή και κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας από τους Ναζί.

Η είδηση αναφέρεται σε μεγάλη ποσότητα χρυσού που με τιμές εκείνης της εποχής, τον Μάρτιο του 1939, ξεπερνούσε τα 5,6 εκ. λίρες,  η οποία μεταφέρθηκε από την Εθνική Τράπεζα της Τσεχοσλοβακίας σε λογαριασμό διαχείρισης στην Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (Bank for International Settlements – BIS). Μετά από αίτημα της BIS ο χρυσός, μπήκε στον λογαριασμό της Ναζιστικής Ραϊχσμπανκ, το Μάρτη του 1939.

Κατά την βρετανική Guardian, o Καθηγητής Neville Wylie, ιστορικός που έχει πραγματοποιήσει σχετική έρευνα  στο θέμα του χρυσού λεηλατημένου απο τη ναζιστική Γερμανία και στον ρόλο που έπαιξαν η  Βρετανία και η Ελβετία, δήλωσε την Τρίτη ότι η πρόκειται για μια νέα είδηση. Ο Wylie είπε ότι η συμπεριφορά της Τράπεζας της Αγγλίας σε κείνη την ιστορική φάση (σύμφωνα και μ’ αυτό που προέκυψε από τη δική του έρευνα για την βρετανική στάση σε σχέση με τις οικονομικές δραστηριότητες της Γερμανίας εν καιρώ πολέμου), ήταν «πλημμελής».

***

Εγώ θα έλεγα ότι η συμπεριφορά της εν λόγω τράπεζας ήταν τυπική του τρόπου με τον οποίο οι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου, σε Βρετανία, Γερμανία και επέκεινα,  έβλεπαν τους Ναζί. Οι ΝΑΖΙ ήταν τερατογέννημα τους. Αυτοί το ανέθρεψαν...    

***

Residents and fighters of Prague Uprising greet Soviet tanks and troops during the liberation of the city as part of the Prague Offensive, May 1945. {source: wikipedia)

Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ Μύθοι και πραγματικότητα (1)

Του Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας

Η Συμφωνία του Λονδίνου στις 27/2/1953 «περί εξωτερικών γερμανικών χρεών» που έχει κυρωθεί με το νόμο 3480 από την Ελληνική Βουλή στις 30/12//1955 (Εφημερίς της Κυβερνήσεως Τεύχος πρώτον αρ. φύλ. 6 σελ. 331) αποτελεί μια συμφωνία ρύθμισης κρατικών χρεών μεταξύ καπιταλιστικών κυβερνήσεων που χωρίς να είναι αρκετά γνωστή, χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα για τη διεκδίκηση της διαγραφής (από μη κυβερνητικές οργανώσεις όπως η ATTAC κ.ά.) του χρέους των υπερχρεωμένων αναπτυσσόμενων χωρών του Τρίτου Κόσμου από τις δεκαετίες ακόμα του 1980 - '90.

Στις μέρες μας με την καπιταλιστική κρίση να βρίσκεται σε εξέλιξη, οι σοσιαλδημοκράτες του ΣΥΡΙΖΑ επαναφέρουν το γερμανικό παράδειγμα ως μια φιλολαϊκή ρύθμιση του χρέους του ελληνικού κράτους με τους διεθνείς συμμάχους δανειστές τους.
Σ' αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας από την επίσκεψή του στο Ευρωκοινοβούλιο στις 27/9/2012 τόνισε την ανάγκη για γενναία μείωση του ελληνικού χρέους και αναφέρθηκε στο γερμανικό παράδειγμα.
Η άποψή του, όπως ήταν αναμενόμενο, υιοθετήθηκε και προβλήθηκε από τη διεθνή οργάνωση ATTAC που δραστηριοποιείται με συνέδρια, εκδηλώσεις και άλλες πρωτοβουλίες, κάνοντας προτάσεις για την εύρυθμη λειτουργία του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, όπως ρύθμιση χρεών Τρίτου Κόσμου, υιοθέτηση του φόρου Τόμπιν, φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών κ.ά. που δέχεται και προβάλλει το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε κοινές εκδηλώσεις μαζί της.

Ο Ερίκ Τουσέν, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης, πρόεδρος της επιτροπής για την κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου της ATTAC Γαλλίας, σε άρθρο του, την 1/10/2012 μεταξύ των άλλων αναφέρει:

«Αλλά να μην έχουμε αυταπάτες. Οι λόγοι που ώθησαν τις δυτικές δυνάμεις να μεταχειριστούν τη Δυτική Γερμανία όπως το έκαναν μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ισχύουν στην περίπτωση της Ελλάδας. Για να δούμε μια πραγματική λύση στο δράμα του χρέους και της λιτότητας θα χρειαστούν ακόμη ισχυρές κοινωνικές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση όπως και η ανάληψη της εξουσίας από μια κυβέρνηση του λαού στην Αθήνα».(TVX steam tvxs.gr/mode/108371 12/oct.2012.
Είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματα της ATTAC όπως και με το παράδειγμα της Αργεντινής, έχει στόχο να διαβεβαιώσει και με αυτόν τον τρόπο το κεφάλαιο ότι κινείται εντός των τειχών του καπιταλισμού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκοντας να αποτελέσει τον κορμό της αριστερής ή πατριωτικής κυβέρνησης διαβεβαιώνει τους καπιταλιστές ότι όχι μόνο θα αναγνωρίσει τα χρέη της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους της, αλλά και θα αναλάβει να τα διαπραγματευτεί ως κυβέρνησή τους στο όνομα του λαού, με επιδίωξη την επανεκκίνηση της καπιταλιστικής οικονομίας μέσα από τη διαμόρφωση νέων συμμαχιών εντός της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας.

Επιδιώκει το αίτημα της αστικής τάξης ή τμήματός της για «κούρεμα» του χρέους του ελληνικού κράτους να γίνει αίτημα της εργατικής τάξης και του λαού, χρέος για το οποίο δεν έχουν καμία ευθύνη τα λαϊκά στρώματα που βιώνουν την εκμετάλλευση τόσο στην ανάπτυξη όσο και στην κρίση του καπιταλισμού.

Γιατί, όπως γράφει ο Κ. Μαρξ για το Δημόσιο Χρέος: «Το δημόσιο χρέος δηλ. το ξεπούλημα του κράτους -αδιάφορο είναι αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος- βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους... Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα... το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, με δυο λόγια το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία»(Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελ. 779, «Σύγχρονη Εποχή», 2002).
Εχει, όμως, σημασία για να μην υπάρχουν αυταπάτες, όπως επισημαίνει και ο Ερίκ Τουσέν, να δούμε ποιοι ήταν τελικά οι λόγοι που ώθησαν τις «δυτικές δυνάμεις» να μεταχειριστούν τη Δυτική Γερμανία όπως το έκαναν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που βέβαια δεν ήταν η ύπαρξη κυβερνήσεων τύπου ΣΥΡΙΖΑ.



(Συνεχίζεται)

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

 

Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ Μύθοι και πραγματικότητα (2)

Του Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας

Η δημιουργία της καπιταλιστικής Γερμανίας (ΟΔΓ)

Το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού πολέμου έχει βρει τη Γερμανία του Γ΄ Ράιχ ηττημένη και χωρισμένη με βάση τη Συνθήκη του Πότσδαμ (17 Ιούλη - 2 Αυγούστου) 1945 σε 4 ζώνες κατοχής αντίστοιχα από τα κράτη της αντιχιτλερικής συμμαχίας, Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ και Σοβιετική Ενωση. Ανάλογο είναι και το καθεστώς στην πρωτεύουσα Βερολίνο, που, ενώ βρισκόταν εντός της σοβιετικής ζώνης χωρίστηκε σε 4 αντίστοιχους τομείς.
Στο κείμενο της Συνθήκης, μεταξύ των άλλων, προβλέπονταν τα εξής:
«Σχετικά με το μηχανισμό ελέγχου της Γερμανίας, η ανώτατη εξουσία στη Γερμανία ασκείται από τους ανώτερους διοικητές των ενόπλων δυνάμεων της ΕΣΣΔ, των ΗΠΑ, του Ενωμένου Βασιλείου και της Γαλλικής Δημοκρατίας, από τον καθένα στη δική του ζώνη ...και από κοινού σε ζητήματα που αφορούν ολόκληρη τη Γερμανία, σαν μελών του Συμβουλίου Ελέγχου» (Τεχεράνη, Γιάλτα, Πότσδαμ. Ντοκουμέντα «Σύγχρονη Εποχή» 1976, σελ. 419).
«Στην περίοδο της κατοχής, η Γερμανία πρέπει να θεωρείται σαν ενιαίο οικονομικό σύνολο» (ό.π. σελ. 422).
«Στην κατάρτιση του οικονομικού σχεδίου της Γερμανίας πρέπει να παραχωρηθούν τα απαραίτητα μέσα για τις εισαγωγές, οι οποίες θα εγκριθούν από το Συμβούλιο Ελέγχου στη Γερμανία» (ό.π. σελ. 424).
Στη μεταπολεμική αντιπαράθεση καπιταλισμού - σοσιαλισμού από τις καπιταλιστικές χώρες προωθήθηκε μελετημένα και σταδιακά η ανατροπή της πολιτικής γραμμής που χαράχτηκε στο Πότσδαμ, σχετικά με τη Γερμανία, με μονομερείς ενέργειες αγνοώντας τη Σοβιετική Ενωση και το Συμβούλιο Ελέγχου. Πιο συγκεκριμένα:
Στις 2 Δεκέμβρη 1946 οι κυβερνήσεις ΗΠΑ και Αγγλίας υπέγραψαν διμερή συμφωνία για τη συγχώνευση των ζωνών κατοχής των χωρών τους. Την 1η Γενάρη 1947 σχηματίσθηκε το Οικονομικό Συμβούλιο της αγγλοαμερικανικής ζώνης.
Στο Λονδίνο, το 1948 από το Φλεβάρη έως το Μάρτη σε σύσκεψη των ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας και από τον Απρίλη έως τον Ιούνη με τη συμμετοχή και των Βελγίου, Ολλανδίας, Λουξεμβούργου, αποφασίστηκε η συγχώνευση των τριών ζωνών κατοχής σε ενιαίο «Δυτικό Τμήμα», που πραγματοποιήθηκε την 1/8/1948. Από τις 20 Ιούνη προωθήθηκε η νομισματική μεταρρύθμιση (αλλαγή νομίσματος) που επεκτάθηκε και στο «Δυτικό» Βερολίνο, ενώ παράλληλα το «Δυτικό Τμήμα» εντάχθηκε στο Σχέδιο Μάρσαλ.
Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου (1948), η κατοχική αρχή επεξεργάστηκε σχέδιο συντάγματος όπου, μετά και από την έγκριση των στρατιωτικών διοικητών ΗΠΑ, Αγγλίας, Γαλλίας, στις 23 Μάη 1949 εξαγγέλθηκε ως σύνταγμα του Δυτικού Γερμανικού κράτους, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (ΟΔΓ).
Το σύνταγμα χαρακτήριζε την ΟΔΓ ως μεταβατικό κράτος (άρθρο 23) όλων των Γερμανών και προέβλεπε την ενσωμάτωση και των υπόλοιπων τμημάτων της Γερμανίας που δεν περιλαμβάνονταν στο «Δυτικό Τμήμα».
Με το άρθρο 146, αξιωνόταν και επίσημα η επέκταση της ΟΔΓ έως τα σύνορα του Γ΄ Ράιχ της 1ης Ιανουαρίου 1937. (Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 6, σελ. 734).
Τον Αύγουστο του 1949 έγιναν βουλευτικές εκλογές και στις 20 Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου σχηματίστηκε κυβέρνηση με πρωθυπουργό (καγκελάριο) τον Κόνραντ Αντενάουερ, ενώ παρέμενε ακόμα ως ανώτατη κρατική αρχή ο Συμμαχικός Αρμοστής.
Το Σεπτέμβρη του 1950, στη Διάσκεψη της Νέας Υόρκης οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γαλλία πρότειναν στην ΟΔΓ μια συνολική αναθεώρηση του κατοχικού καθεστώτος, υπό τον όρο ότι η ΟΔΓ να αναγνώριζε τα προπολεμικά χρέη του γερμανικού Ράιχ.
Από αυτό το σημείο και σε μια πορεία διαβουλεύσεων για τα προπολεμικά χρέη που φθάνει έως τη Συμφωνία του Λονδίνου στις 27/2/1953 προωθείται η διεθνής αναγνώριση της ΟΔΓ: Στις 7/8/1950 γίνεται μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Στις 18/4/1951 μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Ανθρακα και Χάλυβα, στις 27/5/1952 μέλος της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας. Τον ίδιο χρόνο (1952) οι εκπρόσωποι των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Γαλλίας και της ΟΔΓ υπόγραψαν στη Βόννη (πρωτεύουσα) τη «Γενική Συνθήκη» που ανακήρυξε την κυριαρχία της ΟΔΓ και τη διακοπή του κατοχικού καθεστώτος.
Η ίδρυση της ΟΔΓ ήταν η κατάληξη της αποκατάστασης και εδραίωσης της εξουσίας των γερμανικών μονοπωλιακών ομίλων με τη βοήθεια των σύμμαχων καπιταλιστικών κρατών στο έδαφος της «Δυτικής Ζώνης» και της ενσωμάτωσής της στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ολες οι προπολεμικές βιομηχανίες και τράπεζες του Γ΄ Ράιχ (Κρουπ Τίσσεν, AEG, Ζήμενς, Ντόιτσε Μπανκ, κ.ά.) γνώρισαν μέχρι το 1950 τεράστια ανάπτυξη. Στις 22 Νοέμβρη 1949, οι σύμμαχες χώρες παραιτήθηκαν και από τη διάλυση των πολεμικών βιομηχανιών που προβλέπονταν από τη συμφωνία του Πότσδαμ.
Το Νοέμβρη του 1951 απαγορεύτηκε δικαστικά η λειτουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας, ο δε κρατικός μηχανισμός, αφού διώχθηκαν οι «πολιτικά ύποπτοι», κατακλύσθηκε από τους πρώην ναζί αξιωματικούς, δικαστές και υπαλλήλους του Γ΄ Ράιχ.
Στρατηγική της γερμανικής αστικής τάξης και των συμμάχων της ήταν η αναθεώρηση των αποτελεσμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με βάση το σύνταγμα της ΟΔΓ που προαναφέρθηκε, με την ανάληψη από μέρους της ΟΔΓ της ευθύνης των χρεών του Ράιχ αμφισβητούν την κρατική οντότητα της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας (ΓΛΔ) στη σοβιετική ζώνη, ενώ επιδίδονταν σε δολιοφθορές οικονομικής υπονόμευσης. (Δοκίμιο Ιστορίας ΚΚΕ Β΄ Τόμος 1949 - 1968 σελ. 579 - 584).
Αυτό ήταν το κοινό έδαφος που πάνω του, παρά τις αντιρρήσεις που προέβαλε η γερμανική κυβέρνηση για το ύψος και τον τρόπο διακανονισμού των χρεών της προς τους Συμμάχους, η συμφωνία είχε αίσιο τέλος.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Η ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ Μύθοι και πραγματικότητα (3)

Του Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ
μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας

Η Συμφωνία του 1953

Η γερμανική κυβέρνηση, όταν, από τον Σεπτέμβρη του 1950, μπήκε από τους συμμάχους το ζήτημα των προπολεμικών δανείων, δε δίστασε καθόλου να τα αποδεχτεί. Μη αποδοχή τους σήμαινε ασυνέχεια του νέου γερμανικού κράτους με το προπολεμικό Ράιχ, πράγμα που θα ήταν αντίθετο με τις πολιτικές και διπλωματικές επιδιώξεις τις δικές της και των συμμάχων της. Το πρόβλημα της αποδοχής της κληρονομιάς των χρεών του Ράιχ για τη γερμανική κυβέρνηση ήταν ως πού θα έφθανε το ύψος τους και ο τρόπος αποπληρωμής τους και αυτό το διαπραγματεύτηκε.
Η αποδοχή των προπολεμικών χρεών, πέρα από τα δάνεια και τις πιστώσεις, ξανάνοιγε τα ζητήματα των πολεμικών αποζημιώσεων που προβλέπονταν από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις πολεμικές αποζημιώσεις για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις οποίες οι Σύμμαχοι έβαλαν στο ψυγείο:
«Αρθρον 5: Απαιτήσεις αποκλειόμενες της παρούσας Συμφωνίας:
1. Η εξέτασις των κυβερνητικών απαιτήσεων απέναντι της Γερμανίας αίτινες πηγάζουν εκ του πρώτου παγκοσμίου πολέμου αναβάλλεται μέχρι οριστικού γενικού διακανονισμού του ζητήματος τούτου.
2. Η εξέτασις των απαιτήσεων αίτινες πηγάζουν εκ του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ... θέλει αναβληθεί μέχρι του οριστικού διακανονισμού του προβλήματος των επανορθώσεων» (Εφημερίς Ελληνικής Κυβερνήσεως, σελ. 385).
Αυτή ήταν η μεγαλύτερη οικονομική διευκόλυνση από μεριάς των συμμάχων. Δηλαδή, η ρύθμιση ότι οι πολεμικές αποζημιώσεις και οι αποζημιώσεις κατοχής χωρών παρέμεναν παγωμένες για όσο χρονικό διάστημα υπήρχε η ΓΛΔ, αφού σχετικό άρθρο αναφέρει:
«Αρθρον 25: Αναθεώρησις της Συμφωνίας κατά την επανενοποίησιν της Γερμανίας» (ό.π. σελ. 397).
Τελικά στις 6 Μαρτίου 1951, ο Αντενάουερ με επιστολή του στον Υπατο Αρμοστή αναφέρει ότι η ΟΔΓ αποδέχεται ότι ευθύνεται διά τα προπολεμικά εξωτερικά χρέη του Γερμανικού Ράιχ:
«Απαντών εις την υμετέραν επιστολήν τις 23 Οκτωβρίου 1950....
Η Ομόσπονδος Δημοκρατία επιβεβαιοί διά της παρούσης ότι ευθύνεται διά τα προπολεμικά εξωτερικά χρέη του Γερμανικού Reich..... εκφράζει την επιθυμίαν αυτής όπως επαναλάβη τας καταβολάς» (ό.π. σελ. 434).
Η απάντηση της Υπατης Συμμαχικής Αρμοστείας με ίδια ημερομηνία προς τον καγκελάριο αναγνωρίζει ότι με την ανταλλαγή των επιστολών «έκλεισε συμφωνία» για τις «υποχρεώσεις της Ομοσπονδιακής Κυβερνήσεως αίτινες αναφέρονται εις την ευθύνην της Ομοσπόνδου Δημοκρατίας ως προς τα εξωτερικά προπολεμικά χρέη του γερμανικού Reich και το χρέος όπερ πηγάζει εκ της οικονομικής βοηθείας ήτις εδόθη εις την Γερμανίαν υπό των τριών κυβερνήσεων από 8ης Μαΐου 1945» (ό.π. σελ. 434 - 435).
Σε διάσκεψη που διήρκεσε από 28 Φλεβάρη μέχρι 8 Αυγούστου στο Λονδίνο, το 1952, οι κυβερνήσεις Γαλλίας, Αγγλίας και ΗΠΑ αποδέχονται τις μειώσεις των μεταπολεμικών χρεών που διαπραγματεύεται η ΟΔΓ για να αναγνωρίσει τα προπολεμικά χρέη του Ράιχ.
«Είχον δώσει εις την κυβέρνησην της Ομοσπόνδου Δημοκρατίας διαβεβαιώσεις ως προς τας ελαττώσεις και τους όρους διακανονισμού ους θα ήταν πρόθυμοι να δεχθούν ως προς τας μεταπολεμικάς αυτών απαιτήσεις εκ της οικονομικής βοηθείας ην παρέσχον αύται εις την Γερμανίαν υπό τον όρον όπως πραγματοποιηθεί ικανοποιητικός τις και δίκαιος διακανονισμός των προπολεμικών χρεών» (ό.π. σελ. 436).
Με κανονισμένα όλα τα θέματα στην παραπάνω πολύμηνη διάσκεψη του 1952 υπεγράφη η τελική συμφωνία στις 27 Φλεβάρη του 1953 μεταξύ των κυβερνήσεων των ΗΠΑ, Βελγίου, Καναδά, Κεϋλάνης, Δανίας, Ισπανίας, Γαλλίας, Αγγλίας, Ελλάδας, Ιράν, Ιρλανδίας, Λιχτενστάιν, Λουξεμβούργου, Νορβηγίας, Πακιστάν, Σουηδίας, Ελβετίας, Νότιας Αφρικής και Γιουγκοσλαβίας, από τη μια μεριά, και ΟΔΓ, από την άλλη. «Επιθυμούσαι να συμβάλλουσι ούτω εις την ανάπτυξιν ευημερούσας κοινότητας Εθνών» (ό.π. σελ. 384).
Και από τις χώρες που υπέγραψαν τη συμφωνία, όπου μαζί με τις 19 καπιταλιστικές χώρες είναι και η Γιουγκοσλαβία (που έχει έρθει σε ρήξη με τις σοσιαλιστικές χώρες), είναι φανερή η πολιτική διάσταση μιας νέας ευρύτερης διεθνούς καπιταλιστικής αναγνώρισης της ΟΔΓ ως συνέχεια της προπολεμικής Γερμανίας που έμμεσα αλλά σαφέστατα προκύπτει με τη συγκεκριμένη συνθήκη.
Και βέβαια επακολούθησαν και άλλες διεθνείς αναγνωρίσεις. Το 1955 π.χ. γίνεται μέλος - παρατηρητής στον ΟΗΕ όταν η ΓΔΛ γίνεται το 1973 κ.ά.
Εχει γραφτεί ότι τόσο τα γερμανικά προπολεμικά δάνεια όσο και τα μεταπολεμικά «κουρεύτηκαν» σε ποσοστό πάνω από 50% και το ετήσιο ποσό που έπρεπε να καταβάλει από το 1953 η ΟΔΓ έως το 1980 ήταν σχετικά ασήμαντο, περίπου το μισό δισεκατομμύριο γερμανικά μάρκα, δηλ. το 4% των εξαγωγών της για το ίδιο έτος. (ΤΑ ΝΕΑ/Le monde/21/9/2012/TOY WES HULMANN ZURICH).
Δηλαδή, αποτελούσε ένα ελάχιστο ποσοστό της παραγωγικής δυνατότητας της γερμανικής καπιταλιστικής οικονομίας που αναπτυσσόταν με γρήγορους ρυθμούς και λόγω της στήριξής της από τους καπιταλιστές συμμάχους της, ενώ η «αποστρατιωτικοποίησή» της σε εκείνη την περίοδο λειτούργησε επίσης ευνοϊκά για την παραγωγική της ανάπτυξη, πολύ πριν γίνουν οι σχετικές ρυθμίσεις των χρεών της.

Συμπέρασμα

Η Συμφωνία του Λονδίνου αποτελεί μια ιμπεριαλιστική συμφωνία που αποτυπώνει το συσχετισμό μεταξύ καπιταλιστικών κρατών στη συγκεκριμένη εποχή του «ψυχρού πολέμου», τις αντιθέσεις τους αλλά κυρίως τη συμφωνία τους όπως η ΟΔΓ αναλάβει το ρόλο αιχμής του δόρατος στο αντίπαλο δέος - το σοσιαλισμό.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πραγματοποιήθηκε στη Δυτική Ευρώπη και με τη στήριξη των αμερικανικών κεφαλαίων η καπιταλιστική ανασυγκρότηση που έδωσε ώθηση ιδιαίτερα στην ΟΔΓ.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, με τις καταστροφές παραγωγικών δυνάμεων στις καπιταλιστικές οικονομίες, λειτούργησε ως μια μεγάλη κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, αποκατέστησε τις ανισορροπίες από τη δεκαετία του '30 και έστρωσε το έδαφος για την αναζωογόνηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης. (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949-1968, Β΄ τόμος, σελ. 37).
Στην ΟΔΓ στο τέλος του 1949 το ακαθάριστο προϊόν της βιομηχανίας είχε φθάσει στα επίπεδα του 1936 και το 1950 βρίσκεται στο προπολεμικό επίπεδο. Από το 1952, οι εξαγωγές της ξεπερνούν κατά πολύ τις εισαγωγές της. (Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 6. σελ. 735 - 736).
Το «οικονομικό θαύμα» της καπιταλιστικής ΟΔΓ είχε ήδη γίνει πολύ πριν τις ρυθμίσεις του γερμανικού χρέους. Το όποιο «κούρεμά του» ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό της βαρβαρότητας του καπιταλισμού μπροστά στη διεθνή καταστροφή κεφαλαίου από τον πόλεμο. Είναι κάλπικο, λοιπόν, το Συριζαίικο επιχείρημα ότι η Συμφωνία του Λονδίνου είναι η αιτία που δημιούργησε το γερμανικό «οικονομικό θαύμα».
Εξίσου κάλπικο είναι και το επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ότι η ελληνική κυβέρνηση δε διεκδίκησε. Διεκδίκησε όπως κάθε καπιταλιστική κυβέρνηση για λογαριασμό των δικών της κεφαλαιοκρατών. Διεκδίκησε, μεταξύ των άλλων, και τις αποζημιώσεις 11 εφοπλιστών (Μαυρογορδάτου, Ανδρεάδη, Γουλανδρή κ.ά.) «κατόχων αποφάσεων του εν Παρισίοις Μικτού Ελληνογερμανικού Δικαστηρίου», όπως προκύπτει από υπόμνημά τους (Αρχείον Ελευθερίου Βενιζέλου). Στις 17 Μαρτίου 1930 ζήτησαν να τις πληρωθούν από το Ελληνικό Δημόσιο: «Να μας ενισχύσει παντοιοτρόπως και να μας πληρώσει το ποσό των αποφάσεών μας εις το ακέραιον ως δικαιούμεθα και άνευ ει δυνατόν φορολογίας».
Στο κείμενο της Συμφωνίας του Λονδίνου αναφέρεται: «11. Απαιτήσεις πηγάζουσαι εξ αποφάσεων του Μικτού Ελληνογερμανικού Δικαστηρίου ... θέλουσιν ακολουθήσει ευρύτερες συζητήσεις ων το αποτέλεσμα εάν εγκριθή θέλει καλυφθεί από της Διακυβερνητικής Συμφωνίας» (Εφημερίς Ελληνικής Κυβερνήσεως, ό.π. 399).
Τόσο οι πόλεμοι όσο και η κρίση έχουν αναδείξει καθαρά τα ιστορικά όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Τα όποια «κουρέματα» χρεών μέσα από τις ιμπεριαλιστικές διακρατικές συμφωνίες που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως ανάλογα προτείνει και το ΔΝΤ), τις συνέπειες των οποίων θα φορτώσουν στο λαό, δε θα αντιμετωπίσουν την αιτία της κρίσης. Θα οξύνουν τον ανταγωνισμό κρατών και μονοπωλίων, για να ξανακερδηθούν «τα κουρεμένα» και με αναδιατάξεις στις συμμαχίες τους.
Το εργατικό κίνημα δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στη στήριξη κυβερνητικού σχήματος που έτσι και αλλιώς δεν μπορεί ή και συνειδητά δεν επιδιώκει να συγκρουσθεί με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Καμία αναμονή «αριστερής» ή «πατριωτικής» κυβέρνησης, καμιά αυταπάτη παρά μόνο πάλη από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, πάλη που κατευθύνεται στην ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου. Κάθε άλλη λύση για την υπεράσπιση των σχεδίων του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου, της κερδοφορίας του ενός ή του άλλου μονοπωλιακού ομίλου, είναι αγώνας του λαού κάτω από ξένη σημαία.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 

 

εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω

«Οι Εγγλέζοι θα σας σφάξουν όλους σαν αρνιά, εγώ στα χέρια τους δε θα πέσω, γιατί τα βουνά με ξέρουν. Με την πέτρα προσκέφαλο, την ψείρα συντροφιά, την κάπα σκέπασμα δε θα με ιδούνε ζωντανό στα χέρια τους. Αυτό θέλω να το θυμάστε αν κανένας σας ζήσει.»

Ο Άρης το ’πε και το ’κανε. Στις 16/6/1945 έξω από τη Μεσούντα, αυτοκτόνησε περνώντας την πύλη της αθανασίας με συντροφιά τον Τζαβέλα. 

Η φρίκη, σαν συμβολισμός και σαν συστηματοποιημένη πράξη, που επακολούθησε απεικονίστηκε στην παραπάνω εικόνα που δείχνει τα κρεμασμένα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα  στα Τρίκαλα.

Τον πόλεμο τον κέρδισαν οι πατεράδες κι οι παππούδες των σημερινών δυναστών μας, με την βοήθεια των εγγλέζων και των αμερικανών ιμπεριαλιστών. Την Ελλάδα την κράτησαν για πάρτη τους και για λογαριασμό αυτών που τους «βοήθησαν» να επικρατήσουν, με όργιο κτηνωδίας και φρίκης.

Την κράτησαν για να την κάνουν τι, την Ελλάδα; Να την σύρουν εντέλει στην σημερινή κατάντια της;   

Μα είναι δυνατόν, μαζί με την ανεμπόδιστη συσσώρευση κεφαλαίου και πλούτου για την ελίτ που ηγείται στο εδώ και τώρα μας, να προσφέρουν κάτι άλλο εκτός από μιζέρια, καταπίεση και βία για τους πολλούς; 
Όχι!

Για τούτο και τα τελευταία συμβάντα, με την επίδειξη πυγμής – το βεβιασμένο “bravado” των πολιτικών εκπροσωπών της ίδιας ελίτ, είναι μέρος του ψυχολογικού πολέμου που διεξάγουν, μαζί με τον αδυσώπητο οικονομικό πόλεμο κατά των πολλών, με το κυριότερο στόχαστρο την εργατική τάξη.

Θέλουν να μας πουν ότι, σαν απόγονοι των κανίβαλων που κέρδισαν τον πόλεμο, είναι ικανοί για το ίδιο και χειρότερο «φαγοπότι».
Θέλουν να μας φοβήσουν.

Το ξέρουμε…

... μα πίσω δεν κάνουμε – όχι γιατί είμαστε «κολλημένοι», αλλά γιατί η κοινωνική εξέλιξη είναι ποταμός που δεν γυρίζει πίσω, κι όχι γιατί είμαστε «ανεπίδεκτοι» μαθήσεως, αλλά  γιατί το πάθημα έχει γίνει μάθημα.

Αρης

Προχτές την Κυριακή, στις 16 του μήνα, συμπληρώθηκαν 68 χρόνια. Ηταν 16 Ιούνη του 1945 όταν ο κομμουνιστής, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο αγωνιστής στην πάλη κατά του ιμπεριαλισμού και του φασισμού, ο πρωτοπόρος μαχητής για μια Ελλάδα της λαοκρατίας και όχι της πλουτοκρατίας, για την Ελλάδα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, θα φύγει από τη ζωή.Ο Αρης, κυκλωμένος από τους διώκτες του, έξω από τη Μεσούντα, θα ανοίξει ο ίδιος την πόρτα της αιωνιότητας. Θα περάσει στην αθανασία της συλλογικής μνήμης και συνείδησης, δίνοντας το τέλος με το ατομικό του περίστροφο. Μαζί του στο θάνατο τον συντρόφεψε και ο πιστός του αντάρτης, ο Τζαβέλας.
Ακολούθησε ο κανιβαλισμός. Η θηριωδία του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος. Οι δύο νεκροί σύντροφοι θα αποκεφαλιστούν και τα κεφάλια τους θα κρεμαστούν, σαν σήμερα, από τις 18 έως τις 20 Ιούνη, σ' ένα φανοστάτη στα Τρίκαλα.

*

Ο Αρης δεν υπήρξε, δεν διαμορφώθηκε «τυχαία». Από τον Θανάση Κλάρα γεννήθηκε ο Αρης Βελουχιώτης, γιατί «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είν' ο ίδιος ο λαός».
Η διαδρομή από τον Θανάση Κλάρα μέχρι το γνήσιο παιδί του ΚΚΕ, τον Αρη Βελουχιώτη, είναι μια διαδρομή ταυτισμένη με το μήνυμα που εκπέμπεται από τα ίδια τα νάματα της ποίησης του κομμουνισμού.
Πολλοί παριστάνουν τους «αρμόδιους» να μιλήσουν γι' αυτή τη διαδρομή, για τις σχέσεις του Αρη με το ΚΚΕ. Ομως, αρμοδιότερος είναι ο ίδιος ο Αρης. Και μίλησε:

*

«...Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Εκτοτε, δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ότι γλίτωσα απ' τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια. Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο: Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».
(Θανάσης Κλάρας, επιστολή στον «Ριζοσπάστη», 9/9/1931)
Αυτός ήταν ο Αρης.

*

Σ' ένα άλλο «προφητικό» κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αναγέννηση» στις 21 Ιούνη 1945, ένας Θεσσαλός δημοσιογράφος, ο Φαίδων Μακρής, έγραψε:
«Σύμφωνα με τους μαθηματικούς νόμους του εκκρεμούς, το καθημαγμένο κεφάλι του Αρη Βελουχιώτη, ταλαντευόταν προχθές κρεμασμένο σ' ένα φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων. Αιωρείτο αργά. Δεξιά - αριστερά, δεξιά - αριστερά και κάθε ταλάντευση σημείωνε και μια τραγική στιγμή των καιρών που διανύουμε. Σιωπηλά τα πλήθη βλέπαν με κατάπληξη το μακάβριο θέαμα.
Ενα "γιατί;" μεγάλο σαν το έργο του Αρη, γεννιόταν μες στις ψυχές όλων χωρίς να φτάνει και στα χείλια. Η ανταρσία του ενάντια στο κράτος τιμωρήθηκε με το θάνατο, η ανταρσία ενάντια στο κόμμα του τιμωρήθηκε ακόμα πιο σκληρά για έναν κομμουνιστή, με τη διαγραφή του.
Ομως, η αισχρή, βάρβαρη και ανίερη διαπόμπευση της κεφαλής του ήρωα είναι μια ιστορική αδικία και μια εθνική ντροπή...
"Χαράς ευαγγέλια" γαύγισε για το θάνατο του ήρωα η εμπαθής ασημότης της Νομαρχίας Τρικάλων, χωρίς να σκεφτεί ότι όταν αυτός θα εγκαταλείψει με "τας κεκανονισμένας τιμάς" τη ζωή, ύστερα από λίγο δε θα τον θυμούνται ούτε οι στενότεροι συγγενείς του, ενώ τον Αρη Βελουχιώτη δε θα τον ξεχάσουν ούτε οι φίλοι του ούτε οι εχθροί του. Γιατί αυτός και το έργο του έχουν πια καταγραφεί στην ιστορία του έθνους».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

************** 

Νίκη των Λαών

 

Ζητήματα στρατηγικής

απόσπασμα απο το αρθρο 'Η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών' Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ

(ολόκληρο το κείμενο στον  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ) 

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όξυνε την ταξική πάλη σε μια σειρά χώρες. Ωστόσο, η στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος απέναντι στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μπόρεσε εν τέλει να μετατρέψει τον εθνικοαπελευθερωτικό - αντιφασιστικό αγώνα σε επαναστατική πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, σε αγώνα των ΚΚ ενάντια στην αστική τάξη της χώρας τους, είτε αυτή ήταν επιτιθέμενη είτε αμυνόμενη. Μόνο στις χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης η αντιφασιστική πάλη οδήγησε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας, με την άμεση διεθνιστική στήριξη των ντόπιων λαϊκών κινημάτων από τον Κόκκινο Στρατό.
Στρατηγική των αντιχιτλερικών αστικών δυνάμεων έναντι του ΕΑΜικού κινήματος ήταν η χειραγώγηση και τελικά το χτύπημά του, άλλοτε μέσα από τη «συνεργασία» μαζί του, άλλοτε μέσα από την ανοιχτή πολεμική, άλλοτε και με τα δύο. Η συνύπαρξη του ταξικού περιεχομένου της λαϊκής πάλης με το εθνικοαπελευθερωτικό έθετε αντικειμενικά καθήκοντα για αγώνα κατά του κατακτητή και -ταυτόχρονα- αγώνα κατά της ντόπιας αστικής τάξης, για την εργατική εξουσία.
Το ΚΚΕ, παρά τον ηρωικό αγώνα του, δεν ήταν στρατηγικά - πολιτικά προετοιμασμένο να θέσει το ζήτημα της κατάκτησης της εργατικής εξουσίας ως επιστέγασμα της αντιστασιακής πάλης και έπαθλο του λαϊκού αγώνα. Δεν μπόρεσε να διαχωρίσει τις οργανωμένες λαϊκές δυνάμεις από τους στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους των εγχώριων και ξένων «συμμαχικών» δυνάμεων. Ετσι, οδηγήθηκε στην υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο βρετανικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (5/7/1943) και αργότερα στις Συμφωνίες του Λιβάνου (20/5/1944) και της Καζέρτας (26/9/1944). Στις συμφωνίες αυτές, το ΚΚΕ, κάτω και από την επίδραση των αντιλήψεων που επικρατούσαν συνολικά τότε στο διεθνές κίνημα, συμμετείχε στο όνομα της λεγόμενης «εθνικής ενότητας». Μιας ενότητας επίπλαστης, αφού τα «εθνικά» συμφέροντα της εργατικής τάξης και της αστικής στέκονταν διαμετρικά αντίθετα, τόσο πριν, όσο στη διάρκεια, όσο και βεβαίως μετά τη λήξη του πολέμου. Μιας ενότητας, που ουσιαστικά σήμαινε αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος και υπαγωγή στην αστική πολιτική. Ετσι, δεν αξιοποιήθηκε το γεγονός ότι ο λαός ήταν ένοπλος, ενώ είχαν διαμορφωθεί ήδη φύτρα εξουσίας, που θα μπορούσαν να μετεξελιχθούν σε πυρήνες της επαναστατικής δράσης για την καθολική σύγκρουση, με στόχο την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

 

ΟΤΑΝ Ο ΑΣΤΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΟ ΝΑΖΙΣΜΟ - ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ του Ν. Σαλπιστή

Αποσπασμα - 

(ολόκληρο το κείμενο στο  redfly planet / gekoudi)

3 ) Κατηγορείται το ΚΚΕ ότι ήταν κατά του πολέμου , έτσι γενικά, της Ελλάδας με την Ιταλία , γιατί υπήρχε το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης και δεν ήθελε να έρθει σε αντίθεση με την ΕΣΣΔ. Όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ, «τότε ξύπνησε ο Ζαχαριάδης… … και το ΚΚΕ καπέλωσε την αντίσταση». Για να δούμε τα γεγονότα που αποσιωπούνται.

Πρωτ’ απ’όλα κανένας μαρξιστής που σέβεται τον εαυτό του δεν θα πέσει στην παγίδα να παρασυρθεί σε επιθετικούς πολέμους για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης , που ξέρει να κρύβει τα παιδιά της από το σφαγείο που οδηγεί τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων. Περίπου χίλιοι Έλληνες άφησαν τα κόκκαλά τους στο όνομα «του μεγαλείου της φυλής» (στην Ρωσία το 1919, επί «εθνάρχου» Βενιζέλου, και στην Κορέα), άλλα στην ουσία για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των Γάλλων και Αμερικανών ιμπεριαλιστών και της ντόπιας άρχουσας τάξης. Επίσης με το πρόσχημα της απελευθέρωσης ελληνικών πληθυσμών η αστική τάξη της Ελλάδας, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της και τα συμφέροντα των Άγγλων και Γάλλων ιμπεριαλιστών, παρέσυρε σε ένα τυχοδιωκτικό πόλεμο τη χώρα στα βάθη της Μακράς Ασίας.
Άλλα και στους αμυντικούς πολέμους οι κομμουνιστές αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή, έχοντας στο μυαλό τους να σώσουν την πατρίδα εργαζομένων και όχι την πατρίδα των πλουτοκρατών και το καθεστώς της εκμετάλλευσης , δηλαδή τον καπιταλισμό. Δεν αγωνίζονται κάτω από ξένες σημαίες.
Γιατί ξέρουν ότι η άρχουσα τάξη , ειδικά στην εποχή του ιμπεριαλισμού, είναι έτοιμη να θυσιάσει «την ίδια της τη μάνα» προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της. Απόδειξη, το καθεστώς Μεταξά, που, από υποχείριο των Βρετανών, στελέχωσε το γερμανοκρατούμενο «ελληνικό» κράτος και παρέδωσε σιδηροδέσμιους τους Έλληνες κομμουνιστές στους Γερμανούς , πολλοί από τους όποιους εκτελέστηκαν , μαζί και ο συμπατριώτης μας Δ. Καραβοκυρος.
Ας δούμε τώρα τη στάση του ΚΚΕ στην επίθεση του Ιταλικού φασισμού. Πρώτα απ’ όλα , πρέπει να πούμε ότι το ΚΚΕ καλούνταν να πάρει θέση με την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του και τον γραμματέα του στη φυλακή. Παράλληλα το καθεστώς Μεταξά κατόρθωσε να δημιουργήσει μια δεύτερη καθοδήγηση του ΚΚΕ που ήσαν πράκτορες του καθεστώτος. Αν σκεφτείς τις συνθήκες αυτές , το ΚΚΕ τα κατάφερε καλά.
Αποσιωπά, συνηθισμένη πρακτική, ο Τ. το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη, γ.γ. του ΚΚΕ από τη φυλακή. Το αναφέρουμε για την ιστορία.
«Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα, όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα, ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα 'ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.
Αθήνα, 31 του Οχτώβρη 1940, Νίκος Ζαχαριάδης
Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ». (Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ α΄ τόμος Αθήνα 1995)
Την ίδια ώρα (29-10-1940) 600 κρατούμενοι κομμουνιστές στην Ακροναυπλία , με γράμμα τους ζητούν να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Ο πατριώτης Μεταξάς το αρνήθηκε.
Κανένα γερμανοσοβιετικό σύμφωνο δεν εμπόδισε το ΚΚΕ και τον γραμματέα του να καλέσουν σε αντίσταση στον άξονα Γερμανίας –Ιταλίας.
Όταν ο ελληνικός στρατός έδιωξε τους Ιταλούς από το ελληνικό έδαφος και με δεδομένη την εξάρτηση του καθεστώτος από τους Εγγλέζους και τις σοβινιστικές φωνές να πάρουμε κομμάτι της Αλβανίας , το ΚΚΕ ζήτησε να μην χύσουν το αίμα τους Έλληνες φαντάροι για άλλα συμφέροντα.
«Καλούμε τους πολεμιστές μας ν' αρνηθούν να πολεμήσουν πέρ' απ' τα σύνορα της πατρίδας μας». Και αυτό το αποσιωπά.
Και ένα άλλο γεγονός που δεν είναι και τόσο γνωστό. Σύμφωνα με πρόταση του Μεταξά προς την γερμανική κυβέρνηση, που την μετέφερε ο υφυπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Μαυρουδής στον στρατιωτικό ακόλουθο της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, « η κυβέρνηση επιθυμούσε όσο τίποτα την άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών στην Αλβανία σε συνδυασμό με τη διάσωση της τιμής των ελληνικών όπλων και την αποχώρηση των Άγγλων από την ηπειρωτική Ευρώπη». (M.V.Greveld «Η στρατηγική του Χίτλερ 1940-1941 , το Βαλκανικό ζήτημα» εκδ. Γκοβόστη)
4) «Την στιγμή εκείνη (δηλαδή στις 22-6-1941, όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ) ως δια μαγείας το ΚΚΕ μπαίνει στον αγώνα για την αντίσταση κατά των Γερμανών».
Δεν είναι μόνο όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως που καταρρίπτουν τον πιο πάνω ισχυρισμό. Είναι και τα παρακάτω.
Με στελέχη του ΚΚΕ δημιουργείται η αντιστασιακή οργάνωση «Ελευθερία» στη Θεσσαλονίκη και στις 20-5-1941 ανατινάζει γερμανικά αυτοκίνητα. Μέλη της ομάδας εκτελέστηκαν.
Στις 28-5-1941 δημιουργείται η «Εθνική Αλληλεγγύη», ενώ το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ Μ. Πορφυρογένης καλεί από τη φυλακή σε αντίσταση κατά του Γερμανού εισβολέα (16-5-1941 εφημερίδα «Κρητικά νέα»).
Και όλα αυτά πριν τις 22-6-1941 και με τα στελεχη του ΚΚΕ στη φυλακή.
5) Ο κ. Τ. αναφέρει «ο πατερούλης τους ο Μάρξ δεν διέφερε σε τίποτα από τον Χίτλερ» (Τελικά πόσους πατερούληδες έχουμε;) και για να το αποδείξει αναφέρει στα αγγλικά ( για να το προσδώσει κύρος άραγε;) απόσπασμα από άρθρο που έγραψε ο Μαρξ σε εφημερίδα ( «Εφημερίδα του λάου» στις 19-4-1856).
Το μεταφρασμένο απόσπασμα του κ. Τ. έχει ως εξής :
“ οι τάξεις και οι φυλές που είναι αδύναμες για να αντιμετωπίσουν τις νέες συνθήκες ζωής, θα πρέπει να παραδοθούν. Πρέπει να εξαφανιστούν σε ένα επαναστατικό ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ.”
Ανέτρεξα στο ίδιο το άρθρο - ομιλία ( Μαρξ- Έγκελς «Διαλεκτά έργα» τόμος Α΄ σελ. 419 εκδ. «Νέα Ελλάδα» 1951) . Πουθενά δεν αναφέρει την επίμαχη φράση. Έβαλα τη φράση στα αγγλικά στη μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο, γιατί είναι γνωστό τι σκουπίδια κυκλοφορούν, και, ω του θαύματος, φτάσαμε στην πηγή από όπου αντλεί τα επιχειρήματα του ο κ. Τ.
Η πηγή λοιπόν είναι , για να ξέρουν και οι αναγνώστες : «Axis History Forum» που σημαίνει «Συνάντηση για την ιστορία του Άξονα» (Άξονας: συμμαχία ναζιστικών και φασιστικών χώρων Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνια κ.α.). Πρόκειται για μια νεοναζιστικη ιστοσελιδα που προβάλει το ναζισμό γεμάτη από κατασκευασμένα ντοκουμέντα (Παλιά πρακτική του ναζισμού , η προβοκάτσια και το ψέμα).
Δείτε το σύμβολο της ιστοσελίδας και βγάλτε συμπεράσματα.
Ο ελληνικός λαός έζησε στο πετσί του για τέσσερα χρόνια αυτήν την πανούκλα. 

 

Η αλήθεια και το ψέμα

Αποσπασμα απο το ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ- ολόκληρο το κείμενο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

 Μόλις ο Μπους και οι της ΕΕ, μαζί με τις αντιδραστικότατες κυβερνήσεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις Λετονία - Εσθονία - Λιθουανία (στις 3 Βαλτικές χώρες), άρχισαν εδώ και αρκετά χρόνια να λένε τα δικά τους για το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ» (Σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ Γερμανίας - Σοβιετικής Ενωσης, 23 Αυγούστου 1939), μπήκαν σε ενέργεια και τα εδώ παπαγαλάκια τους: Καθηγητές, δημοσιογράφοι και άλλοι πρόθυμοι σπεύδουν να επαναλάβουν την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα: Μετά τον πόλεμο η σοβιετική κατοχή αντικατέστησε τη γερμανική! Οφείλουμε, λοιπόν, οι κομμουνιστές μια «μεγάλη συγγνώμη» σε αυτούς τους λαούς... Και πρώτα απ' όλους οφείλει η κυβέρνηση Πούτιν, και ας μην είναι κομμουνιστές, λένε οι «αρχηγοί» και ακολουθούν οι παπαγάλοι. Παρότι κυβέρνηση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, οι αμερικανοευρωπαϊκές στοχεύσεις θέλουν την κυβέρνηση Πούτιν γονατισμένη, στο πλαίσιο βεβαίως των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τους.

Οφείλουμε, λοιπόν, οι κομμουνιστές, πρώτοι απ' όλους, συγγνώμη, που αυτοί οι λαοί έζησαν «σκλάβοι» (!) και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!! Αλλά και επειδή η Σοβιετική Ενωση μοίρασε (!!) την Ανατολική Ευρώπη με τη Γερμανία!...
Εκείνοι που πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από τους λαούς της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών είναι οι σημερινοί κυβερνώντες τους και οι ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία. Και φυσικά η Γερμανία. Συγγνώμη οφείλουν να ζητήσουν αυτά τα κράτη και απ' όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η Σοβιετική Ενωση δεν είχε επιθετική πολιτική. Είχε πολιτική ειρήνης, πολιτική αποτροπής του πολέμου, γιατί, έχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν ενδιαφερόταν (το αντίθετο) για συμμετοχή στο ξαναμοίρασμα του κόσμου. Ενώ οι ιμπεριαλιστικές χώρες («δημοκρατικές» και μη) ήταν αυτές που προκάλεσαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και τον Α΄.
Οντας στόχος όλων, η Σοβιετική Ενωση αμύνθηκε. Διεξήγαγε δίκαιο αγώνα για την απελευθέρωση και του δικού της τμήματος που είχε κατακτηθεί και των άλλων χωρών. Και μόνη της έγραψε εποποιία, όντας σε συνθήκες καπιταλιστικής περικύκλωσης και προβοκάτσιας, απειλών και εκβιασμών, υπονόμευσης και πολεμικών επιθέσεων.
Πολύ καλά έκανε, λοιπόν, η Σοβιετική Ενωση και συνήψε το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ», που έχει προκαλέσει την υποκριτική λύσσα αστών και οπορτουνιστών. Να τι έγραψε ο φανατικός αντικομμουνιστής William L. Shirer στο βιβλίο του «Η άνοδος και η πτώσις του Γ΄ Ράιχ» (εκδόσεις «Αρσενίδη», τόμος Β΄, σελ. 199 - 200):
«Μετά δύο έτη, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλον εις την Ρωσίαν, κατά παραβίασιν του συμφώνου, ο Στάλιν θα εδικαιολόγει πάλιν την αισχράν συμφωνίαν του με τον Χίτλερ, η οποία επραγματοποιήθη όπισθεν της ράχεως των αγγλο- γαλλικών στρατιωτικών αποστολών, αι οποίαι είχον έλθει διά να διαπραγματευθούν εις την Μόσχαν. "Εξησφαλίσαμεν ειρήνην διά την χώραν μας δι' εν και ήμισυ έτος" εκαυχήθη εις μίαν εκπομπήν προς τον ρωσικόν λαόν την 3ην Ιουλίου 1941, "καθώς και μίαν ευκαιρίαν διά να προπαρασκευάσωμεν τας δυνάμεις μας προς άμυναν, εάν η φασιστική Γερμανία θα διεκινδύνευε να επιτεθή κατά της χώρας μας παραβαίνουσα το σύμφωνον. Τούτο υπήρξε σαφές κέρδος διά την χώραν μας και ζημία διά την φασιστικήν Γερμανίαν".
Αλλ' ήτο πράγματι; Το σημείον τούτο συνεζητήθη έκτοτε πολλάκις. Το ότι η αισχρά μυστική συμφωνία έδωσεν εις τον Στάλιν το ίδιον χρονικόν διάστημα διά ν' αναπνεύση, το οποίον ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Α΄ εξησφάλισεν από τον Ναπολέοντα το 1807 και ο Λένιν από τους Γερμανούς εις το Μπρεστ - Λιτόφσκ το 1917, ήτο προφανές. Εντός βραχέος χρονικού διαστήματος, αύτη έδωσεν επίσης εις την Σοβιετικήν Ενωσιν μίαν προκεχωρημένην αμυντικήν τοποθεσίαν εναντίον της Γερμανίας, πέραν των υφισταμένων ρωσικών συνόρων, συμπεριλαμβανομένων βάσεων εις τα Βαλτικά Κράτη και την Φινλανδίαν - εις βάρος των Πολωνών, των Λετονών, των Εσθονών και των Φινλανδών. Και το σημαντικότερον όλων, όπως η επίσημος σοβιετική Ιστορία της Διπλωματίας ετόνισε βραδύτερον, εξησφάλισε εις το Κρεμλίνον ότι, εάν η Ρωσία εδέχετο βραδύτερον επίθεσιν από την Γερμανίαν, αι Δυτικαί Δυνάμεις θα είχον ήδη ανεκκλήτως εμπλακεί εναντίον του Τρίτου Ράιχ και η Σοβιετική Ενωσις δε θ' ανθίστατο μόνη κατά της γερμανικής ισχύος, όπως είχε φοβηθεί ο Στάλιν καθ' όλον το θέρος του 1939. Ολ' αυτά είναι αναντιρρήτως αληθή».
Ο αισχρός Σίρερ είναι πιο ειλικρινής από τους σύγχρονους Αμερικανοευρωπαίους. Οι οποίοι «ξεχνάνε» τα γεγονότα.
Στις 12 του Μάρτη 1938 η Γερμανία ολοκλήρωσε την προσάρτηση της Αυστρίας. ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία θεώρησαν το γεγονός φυσικό, ζωτική ανάγκη της Γερμανίας!
Στις 29 και 30 του Σεπτέμβρη 1938 οι ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία παρέδωσαν στον Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία (Σύμφωνο Μονάχου). Και στις 14 του Σεπτέμβρη 1939 η Γερμανία την κατέλαβε ολόκληρη!
Στις 7 του Απρίλη 1939 η Ιταλία εισέβαλε στην Αλβανία και στις 8 την κατέλαβε ανενόχλητη!
Στις 31 του Μάρτη 1939 οι Βρετανία - Γαλλία δήλωσαν πως παρέχουν στην Πολωνία εγγυήσεις σε περίπτωση που θα δεχθεί απρόκλητη επίθεση. Μάλιστα, στις 19 του Μάη 1939 υπογράφτηκε γαλλοπολωνική στρατιωτική συμμαχία. Ενώ στις 25 του Αυγούστου 1939 η Βρετανία υπέγραψε με την Πολωνία «Σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας».
Τι απέγιναν αυτές οι Συμφωνίες και οι υποσχέσεις; Αποδείχθηκαν φούμαρα. Την 1η του Σεπτέμβρη 1939 η Γερμανία δημιούργησε μια προβοκάτσια και εισέβαλε στην Πολωνία! Και οι ΗΠΑ; Κήρυξαν στάση «ουδετερότητας»!! Και οι Αγγλογάλλοι; «Κήρυξαν» τον πόλεμο κατά της Γερμανίας, αλλά δεν τον έκαναν και στην πράξη!!! («παράξενος» πόλεμος»)... Επί περίπου ένα χρόνο τον είχαν κηρυγμένο, δίχως να τον διεξάγουν...
Και η κυβέρνηση της Πολωνίας; Αυτή διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ, έτοιμη και πρόθυμη να χτυπήσει μαζί του τη Σοβιετική Ενωση! Η συμφωνία χάλασε στο θέμα του Γκντανσκ, που ο Χίτλερ ζητούσε να προσαρτήσει, και στο «διάδρομο» στην Πομερανία. Τότε η αστική τάξη της Πολωνίας, για να προστατευθεί από τη Γερμανία, άρχισε να κάνει «Σύμφωνα» με τους Αγγλογάλλους, ενώ αρνήθηκε να κάνει «Σύμφωνο» με τη Σοβιετική Ενωση, όπως της ζητούσε, για κοινή πάλη κατά της χιτλερικής επιδρομής. Και τελικά την έπαθε τόσο από τους Γερμανούς, όσο και από τους Αγγλογάλλους...
Να προστεθεί και τούτο: Ενώ η βρετανική κυβέρνηση έκανε διαπραγματεύσεις με τη Σοβιετική Ενωση, υποτίθεται για αντιχιτλερική συμμαχία, ταυτόχρονα έκανε μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Χίτλερ, προτείνοντας τη σύναψη «Συμφώνου μη επίθεσης» και συμφωνίας για το μοίρασμα σφαιρών επιρροής, δηλαδή συμφωνίας πολύ πιο σημαντικής από την αγγλογερμανική ναυτική συμφωνία του 1935. Στις χώρες που θα μοίραζαν συμπεριλαμβανόταν και η Σοβιετική Ενωση, ενώ η Βρετανία συμφωνούσε να παραιτηθεί και από τις εγγυήσεις που είχε αναλάβει απέναντι στην Πολωνία, τις οποίες δεν τήρησε, όπως προαναφέρθηκε.
Τα «πανιά», επομένως, του Χίτλερ, να «καταβροχθίσει» και την Πολωνία, του τα φούσκωσαν οι «δημοκρατίες» των ΗΠΑ - Βρετανίας - Γαλλίας και όχι η Σοβιετική Ενωση, όπως ψευδέστατα γράφεται.
Και πριν προχωρήσουμε, χρειάζεται να θυμηθούμε εδώ ότι στις 22 του Μάρτη 1939, δηλαδή 5 μήνες προτού να γίνει το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ», η Γερμανία κατέλαβε τη λιθουανική πόλη Κλαϊπέντα, για το καθεστώς της οποίας ήταν εγγυήτριες δυνάμεις οι Βρετανία - Γαλλία!! Εννοείται πως και πάλι οι «εγγυήτριες» έκαναν τα στραβά μάτια...
Ακόμη: Στα τέλη του 1939 οι Αγγλογάλλοι (με την καλυμμένη βοήθεια της Γερμανίας) «έσπρωξαν» την κυβέρνηση της Φινλανδίας σε πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Εδιναν μάλιστα στη Φινλανδία άφθονο εξοπλισμό, ενώ ετοιμάζονταν να στείλουν και στρατό. Στο μεταξύ, η Φινλανδία νικήθηκε και το Μάρτη του 1940 υπέγραψε στη Μόσχα συνθήκη ειρήνης. Ετσι, τα σχέδια ματαιώθηκαν.