Γράφει κάπου
ο Χρήστος Γιανναράς: Αγάπη σημαίνει
«νὰ παραιτεῖσαι ἀπὸ τὴν ἀπαίτηση τῆς ζωῆς γιὰ χάρη τῆς ζωῆς τοῦ Ἄλλου. Νὰ ζεῖς, στὸ μέτρο ποὺ δίνεσαι γιὰ νὰ δεχθεῖς τὴν αὐτοπροσφορὰ τοῦ Ἄλλου. Ὄχι νὰ ὑπάρχεις, καὶ ἐπιπλέον νὰ ἀγαπᾶς. Ἀλλὰ νὰ ὑπάρχεις μόνο ἐπειδὴ ἀγαπᾶς, καὶ στὸ μέτρο ποὺ ἀγαπᾶς».
Ωραίο
σχήμα λόγου! Γιατί όμως δεν ακούγεται γνήσιο στ’ αυτιά μου;
Να
διευκρινίσω καταρχήν ότι το παραπάνω "απόφθεγμα" προέρχεται από ένα
κείμενο που εστιάζει σε διαστάσεις του έρωτα.
