Μισθοφόροι Ομολογούν σχέδια αποσταθεροποίησης

Δαμασκός, 17 Απρ (Prensa Latina).Νέες ομολογίες από μέλη των ένοπλων ομάδων της αντιπολίτευσης που έχουν συλληφθεί από τις Συριακές αρχές αποκαλύπτουν την ύπαρξη ενός σχεδίου αποσταθεροποίησης καθοδηγούμενο από εξωτερικούς παράγοντες, για την καταστροφή των εθνικών υποδομών και την ανατροπή της κυβέρνησης μέσω τρομοκρατικών ενεργειών.

Η κρατική τηλεόραση εχτές το βράδυ έδειξε το δεύτερο μέρος ενός ειδικού προγράμματος που περιλάμβανε ομολογίες από συλληφθέντες ηγέτες των μισθοφορικών ταξιαρχιών, οι οποίοι διαβεβαίωσαν ότι είχαν λάβει διαταγές από περιφερειακές κυβερνήσεις να επιτεθούν στις αστικές περιοχές και τις δημόσιες και στρατιωτικές εγκαταστάσεις, καθώς και να συμμετάσχουν σε απαγωγές, βασανιστήρια και δολοφονίες.

Εξήγησαν ότι έλαβαν χρήματα, όπλα και υποστήριξη από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, εκτός του ότι τους υποσχέθηκαν ανώτερες θέσεις και τεράστιες αμοιβές αν καταφέρουν να ανατρέψουν την κυβέρνηση και να εγκαθιδρύσουν ένα ισλαμικού χαλιφάτο στη Συρία.. Επίσης ισχυρίστηκαν ότι πολλοί νέοι άνθρωποι εξαναγκάζονται να ενταχθούν σε μη-τακτικές συμμορίες μέσω της χρήσης της θρησκείας και Ισλαμικών προσταγών (fatwas) για να αναπτύξουν έναν ιερό πόλεμο (Τζιχάντ).

Πείθουν τους βομβιστές αυτοκτονίας να ότι θα έχουν πλούτο, δούλους και πολλές γυναίκες στον παράδεισο, ή αντίθετα, τους απειλούν και ασκούν πίεση σ’ αυτούς και τις οικογένειές τους, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τους για εργασία και τα χρήματα, τόνισαν οι μισθοφόροι.

Επίσης, αναγνωρίζουν ότι ένα σημαντικό ποσοστό των λεγόμενων ανταρτών είναι οπαδοί της ιδεολογίας του τρομοκρατικού δικτύου της Αλ Κάιντα και ότι αυτή η οντότητα σκοπεύει να καταστρέψει το κοσμικό κράτος της Συρίας με οποιοδήποτε κόστος, προκειμένου να συσταθεί ένα ισλαμικό κράτος στη θέση του. Ορισμένοι μάρτυρες ομολόγησαν την ευθύνη τους για τρομοκρατικές επιθέσεις σε διάφορες περιοχές σε αντάλλαγμα μεγάλων ποσών χρημάτων που αποστέλλονται από το εξωτερικό για κάθε επιχείρηση. 

πηγή cuba debate (translation red rock)

Νέα σφαγή στη Συρία

 

Πνίγηκε στο αίμα την Τρίτη το χωριό Άκραμπ στην επαρχία της Χάμα. Σύμφωνα με τις συγκεχυμένες πληροφορίες που φτάνουν από τη Συρία περισσότεροι από 125 άμαχοι, κάτοικοι του χωριού, σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν από βομβαρδισμούς. Στο συγκεκριμένο χωριό ζουν Αλαουίτες, άνθρωποι από τη θρησκευτική μειονότητα από την οποία προέρχεται και ο Σύριος πρόεδρος Άσαντ και φαίνεται ότι η επίθεση έγινε από μισθοφόρους αντικαθεστωτικούς.
Εν τω μεταξύ σε δημοσίευμά της, η βρετανική εφημερίδα «Ιντιπέντεντ», (που επικαλείται και το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων), υποστηρίζει ότι πριν από λίγες μέρες συναντήθηκαν στο Λονδίνο αξιωματικοί από τις στρατιωτικές ηγεσίες της Γαλλίας, της Τουρκίας, της Ιορδανίας, του Κατάρ, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, των ΗΠΑ και της Βρετανίας προκειμένου να εξετάσουν «πώς θα μπορούσαν να εκπαιδευτούν» οι αντικαθεστωτικοί και να «τους δοθεί αεροπορική και ναυτική στήριξη».

 902.gr

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ: Πώς προετοιμάζεται ένας πόλεμος. Το παράδειγμα της Συρίας.

 ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ

Στο σχεδιασμό κι εκτέλεση των ιμπεριαλιστικών πολέμων, υπάρχει όχι μόνον η στρατιωτική πλευρά, η «επιχειρησιακή» πλευρά, όπως λένε οι στρατιωτικοί, αλλά και πολλές ακόμη. Ανάμεσα σ’ αυτές και η πλευρά της πολιτικό-ψυχολογικής προετοιμασίας του λαού για τη συμμετοχή της χώρας σ’ έναν τέτοιο, ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Για να πειστεί ο λαός για την αναγκαιότητα να στηρίξει τον πόλεμο. Εδώ αξιοποιούνται τόσο τα παλαιότερα «εργαλεία», όπως η επίκληση της «πατρίδας», των «συμφερόντων» της, αλλά και νεότερα. Είναι χαρακτηριστικά όσα ακούστηκαν πριν από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν.

• «Για να σταματήσει η εθνοκάθαρση» και για δήθεν «ανθρωπιστικούς λόγους», (μας έλεγαν στον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας).
• «Ενάντια στην τρομοκρατία» και «για να σταματήσουν οι γυναίκες να φοράνε τη μπούργκα» (μας έλεγαν στον πόλεμο στο Αφγανιστάν),
• «Για να μην γίνει χρήση όπλων μαζικής καταστροφής» (στον πόλεμο του Ιράκ).
• «Για να στηριχθεί η Αραβική Άνοιξη» (μας είπαν στη Λιβύη, αλλά και τώρα με αφορμή τις αιματηρές εξελίξεις και στη Συρία).

Πρόκειται για επιχειρήματα των αστικών κυβερνήσεων και ΜΜΕ, των επιτελείων του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που σε μεγάλο βαθμό αναπαραγάγουν μέσα στα λαϊκά στρώματα κι οι διάφορες «αριστερές» δυνάμεις, δηλαδή οι δυνάμεις του οπορτουνισμού.

 Ας αναρωτηθούμε: Είναι δυνατόν οι μονάρχες, οι πρίγκιπες της Σαουδικής Αραβίας, κι οι διάφοροι εμίρηδες να ενδιαφέρονται για τα δημοκρατικά δικαιώματα των Σύριων; Είναι δυνατόν οι Αμερικάνοι κι οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, που σφαγίασαν τόσους και τόσους λαούς να ξημεροβραδιάζονται τώρα με το «άγχος» δήθεν της «αποκατάστασης της δημοκρατίας» στη Συρία; Είναι δυνατόν η τουρκική ηγεσία, που εδώ και κοντά 40 χρόνια κατέχει στρατιωτικά το 40% ενός ανεξάρτητου κράτους μέλους του ΟΗΕ, της Κύπρου, να αποζητά την ειρήνη και την ευημερία του συριακού λαού;

 Κι όμως, χάρη στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, στο ίντερνετ ο όγκος της πληροφόρησης και της ιδεολογικό-πολιτικής «πλύσης του εγκεφάλου» από τους ιμπεριαλιστές λαμβάνει αριστουργηματικά χαρακτηριστικά.

 Να ορισμένα χαρακτηριστικά βίντεο, που κυκλοφορούν στο ίντερνετ και προέρχονται από αραβόφωνα τηλεοπτικά κανάλια:

Εδώ τα συνθήματα, από υποστήριξης γίνονται -με τη βοήθεια του προγράμματος επεξεργασίας εικόνας photoshop- συνθήματα καταδίκης του «δικτάτορα». Δείτε από το δευτερόλεπτο 0:44 και μετά.

http://www.youtube.com/watch?v=KvwdeBoJkp0

Διαδήλωση με φέρετρο «νεκρού». Το φέρετρο του «μάρτυρα»… πετάει (σα να είναι άδειο) στο 5ο δευτερόλεπτο.

http://www.youtube.com/watch?v=1LS-2juE2pc

Εδώ πρόκειται για θαύμα! Ανάσταση των «μαρτύρων» μετά την προσευχή των πιστών. Ακούγονται συνθήματα «προδότης όποιος σκοτώνει τον λαό του..» Για να πλασαριστεί στην συνέχεια στα «αντικειμενικά» ΜΜΕ η ...ανάσταση με τους δήθεν νεκρούς να σηκώνονται όρθιοι. Δείτε το 1:30.

http://www.youtube.com/watch?v=WoBazkD0tG8

Από την αρχή των συγκρούσεων στην Συρία δεν είναι λίγες οι φορές που σκηνοθετούνται περιστατικά σε άλλες χώρες και παρουσιάζονται ως γεγονότα που γίνονται στην Συρία. Στο συγκεκριμένο βίντεο υπάρχει παρουσίαση των Λιβανέζων στρατιωτών ως Σύριων -παρά τον εξοπλισμό, την ενδυμασία, τη διαφορετική διάλεκτο και τη λιβανέζικη πινακίδα του αυτοκίνητου- όπως φαίνεται στο 1:44. Αυτό το βίντεο έχει και ένα δεύτερο πολύ ενδιαφέρον σημείο, το 2:07. Εκεί υπάρχει κανονικότατη σκηνοθεσία μάχης: ο φερόμενος ως διαδηλωτής «πέφτει» πριν από τον πυροβολισμό, καθώς ακούγεται μια φωνή του «σκηνοθέτη» που του δίνει οδηγίες για το πότε να πέσει.

http://www.youtube.com/watch?v=0ptBn59Quks

Διαδήλωση της κοινότητας των «ελεύθερων» Σύριων στη γαλλική πρεσβεία στην Αθήνα υπέρ της επέμβασης της Γαλλίας στην Συρία! Στο 1:13 φαίνεται καθαρά να καλούν το ...δημοκρατικό ΝΑΤΟ να επέμβει στη Συρία.

http://www.youtube.com/watch?v=gUIkvhPUsuk&feature=relmfu

Το παιδί – μάρτυρας της «επανάστασης».

http://www.youtube.com/watch?v=qPJKomzpfkU

***
απο 902.gr

«Παρακολουθώντας τον Πόλεμο (κατά) της Συρίας»

Father Is Pried From a Final Embrace of His Child Killed in Shelling

(Χωριζουν το Πατέρα από απο την Τελευταια Αγκαλιά με το Παιδί του που Σκοτώθηκε σε βομαβαρδισμο)

Οι New York Times (ΝΥΤ), σε αφιέρωμα με τίτλο «Παρακολουθώντας τον Πόλεμο της Συρίας» (watching Syria’s war) δημοσιεύουν συγκλονιστικές εικόνες του πόλεμου στη γειτονική μας χώρα (όπως η παραπανω).  Όσο αξίζει μια εικόνα, λενε, δεν αξίζει ένας τόμος περιγραφής του ίδιου γεγονότος. Δεν ξέρω αν είναι πάντα αλήθεια αυτο, αλλά αναμφισβήτητα η εικόνα, ιδιαίτερα η κινούμενη εικόνα με ήχο, ευκολότερα απο τον λόγο μπορεί να γίνει καταλύτης μιας περισσότερο βιωματικής προσέγγισης του γεγονότος. Αλλά δεν μπορεί να παει πολύ μακριά χωρίς τον λόγο.

Παραδείγματος χάριν: ο πόλεμος στην γειτονική μας χώρα δεν είναι «Πόλεμος της Συρίας» όπως λεει ο τίτλος με νόημα των ΝΥΤ. Είναι πόλεμος των ιμπεριαλιστών εναντίον της. Αυτος ο πόλεμος έχει τεράστιο κόστος πρωτ’ απ’ όλα για τους ίδιους τους Σύριους. Σίγουρα τα νούμερα κι οι στατιστικές δεν λενε τίποτε για το καθημερινό δράμα των θυμάτων του πολέμου. Ούτε ότι η κάθε μια περίπτωση, η κάθε μονάδα που προστίθεται στο στατιστικό σύνολο αφορά ένα συγκεκριμένο άνθρωπο και τον άμεσο κύκλο ανθρώπων που τον περιβάλει, αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αυτοί βιώνουν την φρίκη του πολέμου. Αυτο το βίωμα δεν μπορεί να πολλαπλασιαστεί και να βγει μια στατιστική σούμα με τον συνολικό ποσό θρήνου και  απόγνωσης. Ούτε ένας στατιστικός μέσος όρος πόνου.

Αλλά πρέπει να ξέρουμε γιατι γίνεται ο πόλεμος, τι είδους πολιτική συνεχίζει με βιαία τρόπο, ποιοι τον διεξάγουν και τι συμφέροντα τους υποκινούν. Χωρίς αυτά, αν παραμείνουμε μόνο με τα αντιπολεμικά συναισθήματα, ο πόλεμος θα συνεχιστεί, θα ξαναγίνει, και θα ξαναγίνει...

για να γίνω άνθρωπος

Απόψε άναψα το τζάκι στο σπίτι μου. Έκανε κρύο.

Εδώ, κάτω απο τη στέγη του σπιτιού μου, δίπλα στη φωτιά – ούτε κρύο αισθανομαι, ούτε πείνα και μοναξιά με βασανίζει. Έχω δικαίωμα να μην νιώθω ενοχές; Όταν ξεχάσω τι γίνεται παρέκει, ξεχνάω και το ερώτημα αν έχω δικαίωμα να ξεχάσω.    

Αυτο το μήνυμα φτάνει σε σένα απο μένα.

Κάπου αλλού, όχι και πολύ μακριά απο εμένα, συμβαίνουν άλλα. Αυτήν ακριβώς την στιγμή που σου γράφω (σε χρόνο που δεν συμπίπτει αλλά εφάπτεται του δικού σου και σε τόπο που δεν απέχει έτη φωτός απ΄ τον δικό σου) μας χτυπούν μηνύματα απο όλες τις αποστάσεις. Εμένα με χτυπά ένα απο την Αμερική, αίφνης, ένας φίλος με παραπέμπει σ΄ ένα άρθρο της New York Times για την γειτονική μου Συρία. Το νέο γράφτηκε πριν δυο-τρεις βδομάδες αλλά παραδόξως είναι «φρέσκο» ακόμα.  

“The population of registered Syrian war refugees in neighboring countries, which has already surpassed United Nations projections three times, is expected to nearly double by year’s end, to more than 700,000 people, just as the greatest need for shelter from the Middle East’s achingly cold winters is at its most intense”.

«Ο πληθυσμός των εγγεγραμμένων Συρίων προσφύγων πολέμου σε γειτονικές χώρες, ο οποίος έχει ήδη ξεπεράσει προβλέψεις των Ηνωμένων Εθνών κατά τρεις φορές, αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το τέλος του έτους, σε περισσότερους από 700.000 ανθρώπους, ακριβώς την εποχή που γίνεται εντονότατη η μέγιστη ανάγκη για καταφύγιο από τον επίπονα κρύο χειμώνα της Μέσης Ανατολής».

Αν το καταχωρήσω στον εγκέφαλο έτσι όπως είναι, σαν αποσπασματική είδηση που δεν φαίνεται να με αφορά άμεσα μια και την παρούσα στιγμή δεν με επηρεάζει, κι αν το αφομοιώσω ψυχρά και λογικά, αγνοώντας το δράμα, την κόλαση  που κρύβεται πίσω απο την είδηση, θα είμαι πιο έτοιμος να δεχτώ κι  άλλο ένα επακόλουθο. Όταν κρυμμένος πίσω απο την κουρτίνα δω κάποιους απο αυτούς τους πρόσφυγες να περνούν στο δρόμο έξω απο το σπίτι μου, και κάποιους γείτονες μου να τους επιτίθενται, δύσκολα θ’ αντιδράσω υπέρ των προσφύγων ακόμα κι αν θεωρώ ανήκουστο να πάρω μέρος στην κτηνώδη καταδίωξη τους. Εγώ, ο πολιτισμένος μικροαστός,  θα έχω μάθει να μη λερώνω τα χέρια μου, με τίποτε και για κανενός την χάρη. Θα έχω γίνει ο μεγάλος ιδεολόγος του «κοίτα την παρτη σου» και οι μόνοι που θα μ’ εξοργίσουν θα είναι αυτοί που θα μου πουν πως δε είμαι καλύτερος απο τα βιομορφικά τερατογεννήματα που συμπεριφέρονται με τρόπο χειρότερο απο σαρκοφάγα ζώα της ζούγκλας την ώρα που επιτίθενται στα θύματα τους.

Όμως, ακόμα κι αν ήξερα πολύ περισσότερα για το δράμα, αραγε η ψυχρά εμπλουτισμένη εγκυκλοπαιδική γνώση μου θα μ’ έκανε καλύτερο; Πιθανόν, αν η γνώση συνδυαζόταν και με κάποιο ηθικό κώδικα που θα έντυνε το δράμα με το ένδυμα του «κακού», ή καλύτερα με την αίσθηση της αδικίας. Θ'  αναρωτιόμουν: πως είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να τρέχουν κυνηγημένοι απο τον εφιάλτη του πόλεμου για να υποστούν τα δεινά μιας ξενοφοβικής ρατσιστικής κτηνωδίας;  Πάντα απο τον καναπέ μου...

Υποψιάζομαι, ακόμα και με κατανόηση του τρόπου με τον οποίο το σύστημα παράγει γενοκτονίες, έτσι γενικά και αφηρημένα, δεν θα κατέβαινα στο δρόμο για να προστατεύσω τους κατατρεγμένους ή να διαμαρτυρηθώ, αν προηγουμένως δεν ειχα δραστηριοποιήσει την φαντασία μου για να "βιωσω" την γενοκτονία αρχικα σαν εικονα, να την συγκεκριμενοποιησω απο ενα αφηρημενο  άρθροισμα περιπτώσεων σε κατι πιο ορατο και απτο, εστιαζοντας στο οτι η κάθε μια απο αυτες τις περιπτωσεις είναι ένα ανθρώπινο δράμα με ορατά τραύματα με αίμα, θρήνο, φρίκη και απόγνωση, ενα πραγματικο δραμα ικανο να εγειρει συναίσθηματα αγανάκτησης, οργής και αηδίας μεσα μου. 

Μα πάλι, αν δεν ήξερα τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα, έστω και σχηματικά, οτι και να έκανα, δεν θα είχα ελπίδα ότι στο μέλλον οι κατατρεγμένοι θα κλείνουν το δράμα αποκλειστικά σε παρελθόντα χρόνο.  

Κλείνω με μια ταυτολογία: για να γίνω άνθρωπος πρέπει να είμαι ήδη άνθρωπος - να σκέπτομαι και να αισθάνομαι...