Ο βασανιστής με το μικρούτσικο... πέος

Ευρέως γνωστές στα μέσα ενημέρωσης έγιναν οι δηλώσεις του  Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ζαΐντ Ράαντ αλ-Χουσεΐν, ο οποίος, καταδίκασε τις απόψεις του Ντόναλντ Τραμπ που αφορούν μια νοσηρά ενθουσιώδη υποστήριξή του για βασανιστήρια, χαρακτηρίζοντάς τες ως  έκφραση μισαλλοδοξίας.

Φαβορί για το χρίσμα της υποψηφιότητας των Ρεπουμπλικάνων, ο Τραμπ, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του έχει πει ότι "τα βασανιστήρια λειτουργούν" απειλώντας να φέρει πίσω και άλλες τεχνικές βασανισμού, "πολύ χειρότερες από το διαβόητο βασανιστήριο του εικονικού πνιγμού". Μέθοδοι βασανισμού σε ανακρίσεις που έχουν χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν από τις δυνάμεις των ΗΠΑ για υπόπτους τρομοκρατίας, κι οι οποίες έχουν απαγορευτεί από την κυβέρνηση Ομπάμα, μπαίνουν στην ατζέντα του Ντόναλντ Τραμπ.

Για το κατά πόσο θα πάρει σοβαρά τις δηλώσεις Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ (και τελικά την λεγόμενη διεθνή νομιμότητα, αν εκλεγεί) ο δισεκατομμυριούχος, ένδειξη είναι η άποψη που εκφράζει για τον ΟΗΕ. Μιλώντας σε ισραηλινούς  ακτιβιστές τον Μάρτη είχε πει για τον ΟΗΕ πως "δεν είναι φίλος της δημοκρατίας. Δεν είναι φίλος και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όπου, όπως όλοι γνωρίζουμε, έχει την έδρα του. Και σίγουρα δεν είναι φίλος του Ισραήλ".

Ο πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια, όπως κι ο Πάπας,  έχουν πάρει θέση κατά του σχεδίου του Τραμπ για ένα διασυνοριακό τοίχο ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Μεξικό. Ο συντηρητικός Πρωθυπουργός της Βρετανίας   αποκάλεσε το σχέδιο του Τραμπ για την απαγόρευση των Μουσουλμάνων που ταξιδεύουν προς τις ΗΠΑ "διχαστικό, ηλίθιο και λάθος". Αρκετοί πολιτικοί στη διεθνή σκηνή φαίνονται να δυσανασχετούν με την ηλιθιότητα του Τραμπ που απειλεί να πάρει εφιαλτική διάσταση, αν αφεθεί να την κάνει επίσημη  πολιτική των ΗΠΑ.

(Τα παραπάνω, ελεύθερη απόδοση από ρεπορτάζ στο bbc)

***

Οι δηλώσεις του Τραμπ είναι τόσο ακραίες που προκαλούν συστολή σε μερίδα  εκπροσώπων του κεφαλαίου. Τι συμβαίνει; Κάποιοι έγιναν πιο δημοκρατικοί από άλλους; Όχι βέβαια. Απλά, η υποκριτική και προσχηματική υπεράσπιση των "δημοκρατικών" αρχών, και της διεθνούς "νομιμότητας" που περιλαμβάνει και "ανθρώπινα δικαιώματα" θεωρείται το "ατού" των ιμπεριαλιστών όταν εξαπολύουν τις επιδρομές τους κατά καθεστώτων που οι ίδιοι κρίνουν πως παραβιάζουν αυτές τις "αρχές". Κάποια προσχήματα δημοκρατικότητας θεωρούνται απαραίτητο να διατηρούνται  ακόμα, από μία μερίδα εκπροσώπων του κεφαλαίου.  Το πρόταγμα Τραμπ, είναι ακρεφνής φασιστικοποίηση του ισχυρότερου κράτους στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πίσω του είναι το πιο επιθετικό τμήμα του κεφαλαίου των ΗΠΑ και, όπως συνέβη με την άνοδο του Ναζισμού, πρωτεύοντα ρόλο σ' αυτό παίζει το χρηματιστικό κεφάλαιο.

✳✳✳✳✳

Images borrowed from NY Daily News. 

Η εικόνα με τον Τραμπ γυμνό είναι αυτή για την οποία η νομική ομάδα του ζάμπλουτου επιχειρηματία απειλεί να ασκήσει δικαστική αγωγή κατά της δημιουργού του , Illma Gore. Το πρόβλημα τους είναι κυρίως το εντυπωσιακά μικρό μέγεθος του πέους του Τραμπ στην απεικόνησή του... 
Είναι δύσκολο να πουν σ' αυτόν που υπόσχεται να κάνει την Αμερική μεγάλη πάλι πώς "size doesn't matter" (το μέγεθος δεν πειράζει...)

Προετοιμάσου! Γιατί τώρα θα σου αποκαλύψω κάτι πολύ, μα πολύ μεγάλο!

Βανδαλισμός στο... Αιδοίο της Βασίλισσας!

Βανδαλισμός στο... Αιδοίο της Βασίλισσας; 
Ουαί τοις βαρβάροις!

Το μνημειακής κλίμακας γλυπτό του Anish Kapoor, "Dirty Corner" [βρώμικη γωνία] γίνεται πάλι αντικείμενο βανδαλισμού από φασιστοειδή που έγραψαν με σπρέι αντισημιτικά συνθήματα πάνω του.

είμαστε όλοι σε κίνδυνο

Η τελευταία συνέντευξη του Pier Paolo Pasolini με τον Furio Colombo (Σάββατο, 1^η  Νοέμβρη 1975, το απόγευμα, και λίγες ώρες πριν την  δολοφονία του).

Διάλεξα κομμάτια απ' την συνέντευξη του μεγάλου Pasolini στα οποία απευθύνεται εν μέρει στην διανόηση, κάνοντας αναφορές στο Salo - παρεμπιπτόντως, μια ταινία  που είναι συχνά δύσκολη να την υποφέρει κι αυτός που θα στεκόταν πολύ κοντά στον Παζολίνι. Όχι για κάτι που έκανε άσχημα ο ίδιος, αλλά για μιαν ασχήμια που την μεταφέρει αριστουργηματικά, με μια ποίηση εικόνας που σε κτυπά στο στομάχι.

δύο δοχεία που συγκοινωνούν

Η είδηση:

Η Μαρί Λεπέν δηλώνει ότι ελπίζει σε νίκη του Συριζα.
Πως το δικαιολογεί στην εφημερίδα Le Monde;

«Έχω απόλυτη συνέπεια (σε αυτά που λέω). Αυτό δεν με κάνει ακτιβίστρια της ακροαριστεράς. Εμείς δεν συμφωνούμε με το σύνολο του προγράμματός τους και ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στη μετανάστευση. Θα χαρούμε, όμως, για τη νίκη τους».

Κι ενα σχόλιο:

Λέτε να μην ξέρει κάτι για την Ευρωφιλία του Συριζα η Λεπέν; Λέτε να προβλέπει πως αν ο Σύριζα, σαν κυβερνηση αύριο, επιμείνει σε ουσιαστική αναδιαπραγμάτευση του χρέους, αντί για μείωση του θα εισπράξει την καρπαζιά της απειλής για αποβολή της Ελλάδας απο την Ευρωζώνη και, συνακόλουθα, αυτό θα εντείνει ευρωσκεπτικισμό στον Σύριζα και αντιευρωπαϊσμό στον ελληνικό λαό; Μπορεί.

Γιατί ομως, αν η αντίθεση στην ΕΕ ήταν το κύριο μέλημα της, δεν λεει πως ελπίζει να ενισχυθεί το ΚΚΕ στις εκλογές; Το ερώτημα αυτό θα ηταν αστείο αν δεν ηταν εντελως άδειο απο χιούμορ. Μα  και σαν πρακτικό αστείο, σαν φάρσα, σαν προβοκάτσια, θα ήταν εντελώς άδειο απο χιούμορ. Έχετε ακούσει κάπου, κάποτε για ενίσχυση κομμουνιστών απο φασίστες; Εγώ όχι. Μήπως η Λεπέν είναι η πρώτη κι η τελευταία που εκφραζει υποστήριξη σοσιαλδημοκρατών απο φασιστες; Αμφιβάλλω.

Από την άλλη, ενώ είναι αδιανόητη η στήριξη του φασισμού απο κομμουνιστές, για την σοσιαλδημοκρατία αυτό έχει καταστεί υψηλή τέχνη.

Ο φασισμός κι η σοσιαλδημοκρατία είναι δύο δοχεία, με δηλητήριο και ναρκωτικό αντίστοιχα,  που συγκοινωνούν.

✴✴✴

 Είδηση και φώτο απο εδώ

Φασισμός και βιομήχανοι - Πόσο πονάει το σύστημα από την άνοδο του φασισμού;

Του Γιώργου Σαρρή [902]

Το έχουμε ακούσει σε όλα τα πάνελ που "μελετούν" δήθεν το "φαινόμενο της Χρυσής Αυγής".
Το έχουμε διαβάσει σε τόσα και τόσα "έγκυρα" και "ουδέτερα" συστημικά site, το έχουμε δει να λέγεται από αγνώστους (και γνωστούς) στις συζητήσεις καφενείου του fb.
"Δεν είμαι φασίστας, απλά ψήφισα Χ.Α. γιατί αυτό πονάει το σύστημα!"

Ουκρανία: Η αποκατάσταση του ναζισμού, η ΕΕ και το άγαλμα του Λένιν

Γραφει ο
Νικόλαος Μόττας

Οι εικόνες «διαδηλωτών» να γκρεμίζουν το άγαλμα του Λένιν σε κεντρική πλατεία του Κιέβου έκαναν το γύρο του κόσμου. Άλλο που δεν ήθελαν τα δυτικά ΜΜΕ (μαζί μ'αυτά και τα ελληνικά) ώστε να «σερβίρουν» – έτοιμο και συνάμα εντυπωσιακό - στους τηλεθεατές τους το μήνυμα: Οι ουκρανοί «κόβουν» τον ομφάλιο λώρο που τους συνέδεε με το σοβιετικό παρελθόν και στρέφονται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χρήστος Γιανναράς: Απολογητική του ένοπλου φασισμού

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στην "Καθημερινή" παρουσιάζει η αναφορά του στον σύγχρονο, τωρινό ελληνικό φασισμό ως αμυντική αντίδραση στον επίσης σύγχρονο "εξτρεμισμό" των κομμουνιστών. Γράφει ο Γιανναράς:

[Οι κομμουνιστές] Διέλυσαν τα σχολειά και τα πανεπιστήμια, κατάστρεψαν μεθοδικά τη γλώσσα, κατασυκοφάντησαν την ελληνική ιστορία, ταύτισαν την Tέχνη με την προπαγάνδα. Eίχαν αυτονόητη ασυλία για κάθε είδους εκβιαστική κακοπραγία. 

Kαι, φυσικά πρόσφεραν άλλοθι στην ψυχανωμαλία των τραμπούκων «εθνικιστών» να εμφανιστούν σαν υπερασπιστές της ελληνικότητας. Πώς να απαγορεύσεις την είσοδο των Nεοναζιστών στο κοινοβούλιο, όταν την έχεις επιτρέψει πανηγυρικά στους Σταλινικούς; Eπειδή αυτοί καταλύουν τη δημοκρατία αλλά δεν μαχαιρώνουν;

Η μεγάλη επέτειος έπρεπε να είναι η 12η κι όχι η 28η Οκτώβρη

Δυο λόγια μόνο για την 28η.

Χτες το βράδυ πήγα στην προβολή της ταινίας «Ερνστ Τέλμαν, Ο Γιος Της Τάξης Του», στον Χριστό, Ικαρίας, που έκανε η τοπική οργάνωση του ΚΚΕ με αφορμή την 28η Οκτωβρίου.

Κάτι λείπει από το "κάδρο"

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο «πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί - μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαιμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

το ασυνείδητο του καπιταλισμού

Ο φασισμός είναι το ασυνείδητο του καπιταλισμού

Οι κρυφές, απωθημένες επιθυμίες του

Το όνειρο της αποκτηνωμένης μάζας που εκφράζει ευχή αυτοκαταστροφής

Η μικρότητα των μικροαστών σε κατάσταση υπνοβασίας που κάνει στριπτίζ 

Ο μαύρος λαγός απ’ το καπέλο του χρηματιστή που παίζει με οφθαλμαπάτη

και την πίτα τους ολόκληρη, και τον ρατσιστικό, τρομοκρατικό σκύλο τους χορτάτο

Είναι δοσμένο πλέον ότι οι νέου είδους επιθέσεις της ΧΑ απέβλεπαν στην πτώση των πρώτων νεκρών από τον πολιτικό χώρο. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι το σχέδιο τους ήταν να θρηνήσουμε θύματα.

Η ανθρωποκτονία οπωσδήποτε κάποιου ή κάποιων ήταν προγραμματισμένη απο ευρύτερους κύκλους και είχε άμεση πολιτική σκοπιμότητα. Ο βαθμός της τρομοκρατικής έντασης που χρειάζεται η άρχουσα τάξη, σε τούτη την φάση απαίτησε νεκρό ή νεκρούς.  Η ηθική αυτουργία της κραυγάζει!

Είναι ξεκάθαρο ότι τον ρόλο του εκτελεστή αυτού του πλάνου θα έπαιζε η ΧΑ, η οποία έχει ήδη οργανωθεί σε «τάγματα εφόδου». Οι «επιχειρήσεις» ξεκίνησαν στο Πέραμα. Δεν κατάφεραν να σκοτώσουν κάποιον εκεί, και το ξαναδοκίμασαν στο Κερατσίνι, με τραγικό θύμα τον Παύλο Φύσσα.

Όλη η ιστορία της δράσης της Χ.Α. (μέχρι προχθές;) δείχνει ότι μπορεί να δρα ανενόχλητη, ότι τα ρεμάλια της μπορούν να εγκληματούν «κατά συρροήν», χωρίς να ενοχλούνται απο την αστυνομία που δουλεύει σε συνεργία μαζί τους. Δείχνει ότι χαίρει διαβεβαιώσεων από δυνάμεις που στέκουν ψιλότερα από αυτήν, τουλάχιστον αυτών που ελέγχουν την αστυνομία οργανωτικά και πολιτικά,  ότι όχι μόνο μπορεί να δρα με τον γνωστό μας τρόπο, αλλά και επιβάλλεται. Το θράσος λοιπόν του χαρακτηριστικού χρυσαυγίτη βασίζεται στην ατιμωρησία που χαίρει και την καλλιεργημένη από το σύστημα επίγνωση της. Το κοινό «προτέρημα» του είναι η ετοιμότητα του να καταστρέψει τις ζωές άλλων για να βολέψει την δική του, όχι το αντίθετο.

Κάποιοι εύλογα αναρωτιούνται πως ένα υποκείμενο όπως ο μαχαιροβγάλτης Ρουπακιάς – τυπικό δείγμα των θρασύδειλων ρεμαλιών που στρατολογεί η ΧΑ – δύναται να δείξει τέτοιο ζήλο ώστε τελικά «να καεί» σαν αναλώσιμο χαρτί. Άραγε ήξερε ότι, διαπράττοντας πρώτα και μετά ομολογώντας ένα φόνο, θα καταλήξει στην φυλακή;

Νέες ενδείξεις καθιστούν βέβαιο ότι εκτέλεσε ακριβώς την «εντολή» που του δόθηκε, εν ψυχρώ. Το σίγουρο είναι ότι ο Ρουπακιάς είχε μεν «εντολή» να δράσει, αλλά έδρασε με τον συγκεκριμένο τρόπο στην βάση της καλλιεργημένης βεβαιότητας γενικά του χρυσαυγιτη πως, ότι και να κάνει, η «συμπεριφορά» του δεν αντιμετωπίζεται σαν υπέρβαση κάποιου ορίου απο τη αστυνομία. Προφανώς διέπραξε την δολοφονία, εφησυχασμένος ότι δεν θα συλληφθεί και ότι θα μείνει ατιμώρητος, έχοντος την πεποίθηση ότι, όπως συνήθως, η αστυνομία δεν θα τον εντοπίσει. Όπως δεν έχει εντοπίσει κανέναν απο τους εγκληματίες που επιτέθηκαν στο Πέραμα λίγο πριν, με σκοπό να τραυματίσουν σοβαρά αλλα και να σκοτώσουν (ει δυνατόν), όπως δεν εντοπίστηκε κανένας απο το λεφούσι που πέταγε πέτρες «στα τυφλά» εναντίον του ΠΑΜΕ δυο χρόνια πριν, με σκοπό να μετρήσουμε οχι μονο σπασμενα αλλα και νεκρά κεφάλια (ει δυνατόν), όπως δεν εντοπίστηκαν και πολλοί άλλοι, σε διάφορες περιπτώσεις, η λίστα των οποίων δεν εξαντλείται εδώ.

Στο σημείο αυτό πρέπει να υποθέσουμε ότι κάτι στο σχέδιο «πήγε λάθος» για τον χρυσαυγίτη δράστη του φόνου. Κάτι «πήγε στραβά» όχι γενικά με την εκτέλεση του σχεδίου ανθρωποθυσιών του οποίου έγινε εκούσιο όργανο, ούτε με την στυγερή σφαγη, που χαρακτηριστηκε ως επαγγελματική εκτέλεση, αλλά με την στάση της αστυνομίας και την σύλληψη. Το «λάθος» φαίνεται να ήταν η επέμβαση της αστυνομικού που τον συνέλαβε, λέγοντας την φράση γεμάτη νόημα «ε, όχι και μαχαίρια»… Το «σωστό», σύνηθες και αναμενόμενο για τον δολοφόνο θα ήταν να τον αφήσουν, ως συνήθως,  ανενόχλητο να εξαφανιστεί.  

Έχει αλλάξει κάτι σ’ ότι αφορά την αστυνομία; Δεν νομίζω. Είναι προφανές ότι η αστυνομία λειτούργησε μέσα σε κάποια δοσμένα όρια ανοχής, τα οποία παραβιάστηκαν. Που σημαίνει ότι,  κατά την κρίση της γυναίκας αστυνομικού πάντα, μάλλον ο δράστης έδρασε εκτός προγραμματισμού, δηλαδή «έκανε του κεφαλιού του» και το «παρατράβηξε», όπως υπονοείται απο την φράση της «ε, όχι και μαχαίρια» - αν και δεν αποκλείεται η ίδια να θεώρησε ότι το δικό της όριο ανοχής παραβιάστηκε και αυτόβουλα προσέφυγε στην σύλληψη του δράστη.

Μπορεί λογικά να πιθανολογηθεί ότι και η σύλληψη ήταν μέρος σχεδίου; Με επιφύλαξη θα έλεγα, όχι.Οδηγούμαι στο συμπέρασμα αυτό με βάση τον εξής συλλογισμό: είναι δύσκολο ως και απίθανο να έχουν συμπεριληφθεί σε μια συνομωσία όλοι όσοι στο σώμα του ΔΙΑΣ στάλθηκαν  στο σκηνικό, με σκοπό είτε να καλύψουν μια δολοφονία είτε να μετατρέψουν ένα δολοφόνο χρυσαυγίτη σε αποδιοπομπαίο τράγο. Αυτό θα υπερεκτιμούσε τις δυνατότητες της άρχουσας τάξης να ελέγξει την κατάσταση σε κάθε λεπτομέρεια της. Το σύνηθες είναι να δίνονται οδηγίες στο σώμα που θα παρέμβει στο συμβάν ως προς το πως θα δράσουν, οι οποίες μπορεί να συμπεριλαμβάνουν πότε, σε ποια περίπτωση θα συλλάβουν και ποιους, και ποιος απο τη ιεραρχία τους θα δώσει την διαταγή για να προβούν σε κάτι τέτοιο. Μπορεί οι οδηγίες να συμπεριλαμβάνουν πληροφορίες για παράλληλη δράση «μη ένστολων» και την αντιμετώπιση των, όπως συμβαίνει σε διαδηλώσεις που σχεδόν ανεξαίρετα χτυπιούνται με προβοκάτσια και καταστολή. 

 Στην συγκεκριμένη περίπτωση, φαντασθείτε την αντίδραση μιας αστυνομικού η οποία  βλέπει τον δράστη να διαπράττει απόπειρα δολοφονίας, και ν’ ακούει το θύμα του να της λέει ποιος τον μαχαίρωσε δείχνοντας τον. Η αστυνομικός εκείνη την στιγμή δεν γνωρίζει αν ο τραυματίας θα επιζήσει, και ξέρει ότι κι η ίδια έχει αναγνωριστεί και όχι μόνο απο το θύμα της επίθεσης, ιδιαίτερα όταν είναι η μόνη γυναίκα αστυνομικός στο συμβάν. Οτιδήποτε οδηγίες και να έχει πάρει, το δίλημμα της είναι «ή τον συλλαμβάνω ή βρίσκω κι εγώ τον μπελά μου».  Αυτό θα ήταν η αναμενόμενη αντίδραση, στην χειρότερη περίπτωση, ενός οργάνου που πράττει για να καλύψει την πλάτη του. Δεν αποκλείεται, στην δεδομένη στιγμή, η αστυνομικός να μην ήταν και διατεθειμένη να μείνει αδρανής αφήνοντας ένα μαχαιροβγάλτη να φύγει απο τη σκηνή του εγκλήματος γλιστρώντας μέσα από τα χέρια της.  

Εστιάζοντας λίγο στο γιατί έγινε η σύλληψη του δράστη, δεν προσπαθώ να  αμβλύνω την ευθύνη της αστυνομίας για τον άδικο χαμό του παλικαριού εκει περα, ο οποίος έπρεπε να είχε αποτραπεί απο τα οργανα της «ταξης» (γαμώ την τάξη που τους κουμαντάρει), αλλά να δώσω και μια δέουσα έμφαση στο γεγονός ότι για την συμπεριφορά «των μπάτσων» (που για τα αναρχίδια αποτελούν το πρώτο και τελευταίο στόχαστρο) κυρίως ευθύνονται άλλοι.

Στο ευρύτερο σχήμα πραγμάτων, είτε η σύλληψη ήταν «ατύχημα» είτε όχι, είναι βέβαιο πως η δολοφονία καθοδηγήθηκε απο αυτούς που κάνουν κουμάντο στην ΧΑ, απο επιτελεία που συνδέονται μ’ αυτήν αλλά στέκουν υψηλότερα απ’ αυτήν και που έχουν στόχο να προκαλέσουν εμπρηστική ένταση. Η ένταση αυτή, εκτός απο το κλίμα τρομοκρατίας και αβεβαιότητας που εντείνει, έχει και σαν αποτέλεσμα το  ξεμπρόστιασμα της ΧΑ σαν συμμορία εγκληματιών, κάτι που προσθέτει «μόρια» σε δυνάμεις γύρω από τον κ Σαμαρά που θέλουν να παίξουν το χαρτί των «δυο άκρων», και αντικειμενικά σπρώχνει την ΧΑ ν’ αλλάξει τακτική, προς μια «σοβαροποίηση» της, για να παραμείνει στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι. 

Το ψαλίδισμα της φτερούγας του ναζιστικού «αετού» που εμπνέει τη Χ.Α. φαίνεται να ανταποκρίνεται και στα καλέσματα ευρωπαϊκών εταίρων που δεν θέλουν να εμπιστευτούν ένα καθοριστικό ρυθμιστικό ρόλο στις εδώ εξελίξεις σ’  ένα συνονθύλευµα πολιτικών μπαμπουίνων.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια αναστολή της εγκληματικής δράσης της ΧΑ.  Το αντίθετο! Η ροή των πραγμάτων απαιτεί ένταση του τρόμου κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με αυξανόμενη ενεργοποίηση του παρακράτους. Απλά, στο εξής η βίαια πολιτική αλητεία θα εμφανίζεται με παραλλαγμένες μορφές. Πως ακριβώς θα γίνει είναι εικασία του καθενός. Χωρίς να στοιχηματίζω, προβλέπω διαχωρισμό του νόμιμου απο το παράνομο προσωπείο της ΧΑ, με ψευδεπίγραφη αποκήρυξη του δεύτερου από το πρώτο. Κατά πάσα πιθανότητα, οι «φουσκωτοί» ή θα ενταχτούν στο σκοτεινό και ανώνυμο παρακράτος, ή όταν χτυπούν θα τους δινεται περιστασιακά μια ταμπέλα με «αριστερή» χροιά - πιθανόν "αντιεξουσιαστική" - ενώ «οι ξεφούσκωτοι», η επίσημη πλευρά των εγκληματιών, θα εντείνουν την ξενοφοβία παριστάνοντας τους πρόσκοπους ή τους φιλάνθρωπους ακτιβιστές.

Πως αλλιώς να γίνει;

Για να έχουν  την πίτα τους ολόκληρη οι αστοί θέλουν τον ρατσιστικό και τρομοκρατικό σκύλο τους χορτάτο.     

.

The Making of the Nazi (according to Walt Disney)

Education for Death: The Making of the Nazi (1943) - Animated Propaganda Short Film by Walt Disney

Αυτό το συμπαθητικό φιλμάκι του Walt Disney, μιλάει μεταξύ άλλων για το ρόλο της ναζιστικής παιδείας στην γαλούχηση των μισαλλόδοξων και κομφορμιστών που προορίζονται να γίνουν το σώμα-θήραμα πόλεμου.

Θεμιτό, ως εδώ.

Όπως είναι «φυσικό» (;) όμως, απουσιάζει εντελώς η οικονομική διάσταση του Ναζισμού. Τι να πει ο μεγαλύτερος ψυχαγωγός παιδιών που γνώρισε η Αμερική, κι ίσως ο κόσμος, ο Walt Disney; Πως πίσω απο τους Ναζί βρίσκεται το μεγάλο κεφάλαιο, πως στήριγμα του φασισμού σε οποιοδήποτε χώρο η χρόνο ήταν πάντα οι μεγιστάνες του χρήματος (είναι ακόμα και θα είναι);

Μπορεί, είναι δυνατόν, να μην το ’ξερε ο Walt Disney; Και αν δεν το ’ξερε ή αρνήθηκε να το πει ο δάσκαλος και ψυχαγωγός, δεν θα το έμαθαν και τα παιδιά γι αυτό και πολλά γίνηκαν πατέρες, παππούδες και πέθαναν χωρίς να το μάθουν. Γι αυτό κι οι απόγονοι τους έχουν αναπαράγει, μαζί με τα γονίδια τους, την ίδια άγνοια.

Γι αυτό και το φίδι ξαναβγαίνει μόνο του από την τρύπα του, κι απειλεί.

Το πρόβλημα είναι αυτό, φιλε

Μπογιόπουλος: Τοποθέτηση για τον Αντιρατσιστικό στην εκπομπή enikos 

 

Νίκη των Λαών

 

Ζητήματα στρατηγικής

απόσπασμα απο το αρθρο 'Η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών' Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ

(ολόκληρο το κείμενο στον  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ) 

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος όξυνε την ταξική πάλη σε μια σειρά χώρες. Ωστόσο, η στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος απέναντι στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μπόρεσε εν τέλει να μετατρέψει τον εθνικοαπελευθερωτικό - αντιφασιστικό αγώνα σε επαναστατική πάλη για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, σε αγώνα των ΚΚ ενάντια στην αστική τάξη της χώρας τους, είτε αυτή ήταν επιτιθέμενη είτε αμυνόμενη. Μόνο στις χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης η αντιφασιστική πάλη οδήγησε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας, με την άμεση διεθνιστική στήριξη των ντόπιων λαϊκών κινημάτων από τον Κόκκινο Στρατό.
Στρατηγική των αντιχιτλερικών αστικών δυνάμεων έναντι του ΕΑΜικού κινήματος ήταν η χειραγώγηση και τελικά το χτύπημά του, άλλοτε μέσα από τη «συνεργασία» μαζί του, άλλοτε μέσα από την ανοιχτή πολεμική, άλλοτε και με τα δύο. Η συνύπαρξη του ταξικού περιεχομένου της λαϊκής πάλης με το εθνικοαπελευθερωτικό έθετε αντικειμενικά καθήκοντα για αγώνα κατά του κατακτητή και -ταυτόχρονα- αγώνα κατά της ντόπιας αστικής τάξης, για την εργατική εξουσία.
Το ΚΚΕ, παρά τον ηρωικό αγώνα του, δεν ήταν στρατηγικά - πολιτικά προετοιμασμένο να θέσει το ζήτημα της κατάκτησης της εργατικής εξουσίας ως επιστέγασμα της αντιστασιακής πάλης και έπαθλο του λαϊκού αγώνα. Δεν μπόρεσε να διαχωρίσει τις οργανωμένες λαϊκές δυνάμεις από τους στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους των εγχώριων και ξένων «συμμαχικών» δυνάμεων. Ετσι, οδηγήθηκε στην υπαγωγή του ΕΛΑΣ στο βρετανικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής (5/7/1943) και αργότερα στις Συμφωνίες του Λιβάνου (20/5/1944) και της Καζέρτας (26/9/1944). Στις συμφωνίες αυτές, το ΚΚΕ, κάτω και από την επίδραση των αντιλήψεων που επικρατούσαν συνολικά τότε στο διεθνές κίνημα, συμμετείχε στο όνομα της λεγόμενης «εθνικής ενότητας». Μιας ενότητας επίπλαστης, αφού τα «εθνικά» συμφέροντα της εργατικής τάξης και της αστικής στέκονταν διαμετρικά αντίθετα, τόσο πριν, όσο στη διάρκεια, όσο και βεβαίως μετά τη λήξη του πολέμου. Μιας ενότητας, που ουσιαστικά σήμαινε αφοπλισμό του λαϊκού κινήματος και υπαγωγή στην αστική πολιτική. Ετσι, δεν αξιοποιήθηκε το γεγονός ότι ο λαός ήταν ένοπλος, ενώ είχαν διαμορφωθεί ήδη φύτρα εξουσίας, που θα μπορούσαν να μετεξελιχθούν σε πυρήνες της επαναστατικής δράσης για την καθολική σύγκρουση, με στόχο την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

 

ΟΤΑΝ Ο ΑΣΤΙΚΟΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΟ ΝΑΖΙΣΜΟ - ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ του Ν. Σαλπιστή

Αποσπασμα - 

(ολόκληρο το κείμενο στο  redfly planet / gekoudi)

3 ) Κατηγορείται το ΚΚΕ ότι ήταν κατά του πολέμου , έτσι γενικά, της Ελλάδας με την Ιταλία , γιατί υπήρχε το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης και δεν ήθελε να έρθει σε αντίθεση με την ΕΣΣΔ. Όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ, «τότε ξύπνησε ο Ζαχαριάδης… … και το ΚΚΕ καπέλωσε την αντίσταση». Για να δούμε τα γεγονότα που αποσιωπούνται.

Πρωτ’ απ’όλα κανένας μαρξιστής που σέβεται τον εαυτό του δεν θα πέσει στην παγίδα να παρασυρθεί σε επιθετικούς πολέμους για τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης , που ξέρει να κρύβει τα παιδιά της από το σφαγείο που οδηγεί τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων. Περίπου χίλιοι Έλληνες άφησαν τα κόκκαλά τους στο όνομα «του μεγαλείου της φυλής» (στην Ρωσία το 1919, επί «εθνάρχου» Βενιζέλου, και στην Κορέα), άλλα στην ουσία για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των Γάλλων και Αμερικανών ιμπεριαλιστών και της ντόπιας άρχουσας τάξης. Επίσης με το πρόσχημα της απελευθέρωσης ελληνικών πληθυσμών η αστική τάξη της Ελλάδας, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της και τα συμφέροντα των Άγγλων και Γάλλων ιμπεριαλιστών, παρέσυρε σε ένα τυχοδιωκτικό πόλεμο τη χώρα στα βάθη της Μακράς Ασίας.
Άλλα και στους αμυντικούς πολέμους οι κομμουνιστές αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή, έχοντας στο μυαλό τους να σώσουν την πατρίδα εργαζομένων και όχι την πατρίδα των πλουτοκρατών και το καθεστώς της εκμετάλλευσης , δηλαδή τον καπιταλισμό. Δεν αγωνίζονται κάτω από ξένες σημαίες.
Γιατί ξέρουν ότι η άρχουσα τάξη , ειδικά στην εποχή του ιμπεριαλισμού, είναι έτοιμη να θυσιάσει «την ίδια της τη μάνα» προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της. Απόδειξη, το καθεστώς Μεταξά, που, από υποχείριο των Βρετανών, στελέχωσε το γερμανοκρατούμενο «ελληνικό» κράτος και παρέδωσε σιδηροδέσμιους τους Έλληνες κομμουνιστές στους Γερμανούς , πολλοί από τους όποιους εκτελέστηκαν , μαζί και ο συμπατριώτης μας Δ. Καραβοκυρος.
Ας δούμε τώρα τη στάση του ΚΚΕ στην επίθεση του Ιταλικού φασισμού. Πρώτα απ’ όλα , πρέπει να πούμε ότι το ΚΚΕ καλούνταν να πάρει θέση με την μεγάλη πλειοψηφία των στελεχών του και τον γραμματέα του στη φυλακή. Παράλληλα το καθεστώς Μεταξά κατόρθωσε να δημιουργήσει μια δεύτερη καθοδήγηση του ΚΚΕ που ήσαν πράκτορες του καθεστώτος. Αν σκεφτείς τις συνθήκες αυτές , το ΚΚΕ τα κατάφερε καλά.
Αποσιωπά, συνηθισμένη πρακτική, ο Τ. το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη, γ.γ. του ΚΚΕ από τη φυλακή. Το αναφέρουμε για την ιστορία.
«Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα, με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα, όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα, ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα. Στον πόλεμο αυτό που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ' έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα 'ναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.
Αθήνα, 31 του Οχτώβρη 1940, Νίκος Ζαχαριάδης
Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ». (Δοκίμιο ιστορίας του ΚΚΕ α΄ τόμος Αθήνα 1995)
Την ίδια ώρα (29-10-1940) 600 κρατούμενοι κομμουνιστές στην Ακροναυπλία , με γράμμα τους ζητούν να σταλούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Ο πατριώτης Μεταξάς το αρνήθηκε.
Κανένα γερμανοσοβιετικό σύμφωνο δεν εμπόδισε το ΚΚΕ και τον γραμματέα του να καλέσουν σε αντίσταση στον άξονα Γερμανίας –Ιταλίας.
Όταν ο ελληνικός στρατός έδιωξε τους Ιταλούς από το ελληνικό έδαφος και με δεδομένη την εξάρτηση του καθεστώτος από τους Εγγλέζους και τις σοβινιστικές φωνές να πάρουμε κομμάτι της Αλβανίας , το ΚΚΕ ζήτησε να μην χύσουν το αίμα τους Έλληνες φαντάροι για άλλα συμφέροντα.
«Καλούμε τους πολεμιστές μας ν' αρνηθούν να πολεμήσουν πέρ' απ' τα σύνορα της πατρίδας μας». Και αυτό το αποσιωπά.
Και ένα άλλο γεγονός που δεν είναι και τόσο γνωστό. Σύμφωνα με πρόταση του Μεταξά προς την γερμανική κυβέρνηση, που την μετέφερε ο υφυπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Μαυρουδής στον στρατιωτικό ακόλουθο της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, « η κυβέρνηση επιθυμούσε όσο τίποτα την άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών στην Αλβανία σε συνδυασμό με τη διάσωση της τιμής των ελληνικών όπλων και την αποχώρηση των Άγγλων από την ηπειρωτική Ευρώπη». (M.V.Greveld «Η στρατηγική του Χίτλερ 1940-1941 , το Βαλκανικό ζήτημα» εκδ. Γκοβόστη)
4) «Την στιγμή εκείνη (δηλαδή στις 22-6-1941, όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ) ως δια μαγείας το ΚΚΕ μπαίνει στον αγώνα για την αντίσταση κατά των Γερμανών».
Δεν είναι μόνο όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως που καταρρίπτουν τον πιο πάνω ισχυρισμό. Είναι και τα παρακάτω.
Με στελέχη του ΚΚΕ δημιουργείται η αντιστασιακή οργάνωση «Ελευθερία» στη Θεσσαλονίκη και στις 20-5-1941 ανατινάζει γερμανικά αυτοκίνητα. Μέλη της ομάδας εκτελέστηκαν.
Στις 28-5-1941 δημιουργείται η «Εθνική Αλληλεγγύη», ενώ το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ Μ. Πορφυρογένης καλεί από τη φυλακή σε αντίσταση κατά του Γερμανού εισβολέα (16-5-1941 εφημερίδα «Κρητικά νέα»).
Και όλα αυτά πριν τις 22-6-1941 και με τα στελεχη του ΚΚΕ στη φυλακή.
5) Ο κ. Τ. αναφέρει «ο πατερούλης τους ο Μάρξ δεν διέφερε σε τίποτα από τον Χίτλερ» (Τελικά πόσους πατερούληδες έχουμε;) και για να το αποδείξει αναφέρει στα αγγλικά ( για να το προσδώσει κύρος άραγε;) απόσπασμα από άρθρο που έγραψε ο Μαρξ σε εφημερίδα ( «Εφημερίδα του λάου» στις 19-4-1856).
Το μεταφρασμένο απόσπασμα του κ. Τ. έχει ως εξής :
“ οι τάξεις και οι φυλές που είναι αδύναμες για να αντιμετωπίσουν τις νέες συνθήκες ζωής, θα πρέπει να παραδοθούν. Πρέπει να εξαφανιστούν σε ένα επαναστατικό ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ.”
Ανέτρεξα στο ίδιο το άρθρο - ομιλία ( Μαρξ- Έγκελς «Διαλεκτά έργα» τόμος Α΄ σελ. 419 εκδ. «Νέα Ελλάδα» 1951) . Πουθενά δεν αναφέρει την επίμαχη φράση. Έβαλα τη φράση στα αγγλικά στη μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο, γιατί είναι γνωστό τι σκουπίδια κυκλοφορούν, και, ω του θαύματος, φτάσαμε στην πηγή από όπου αντλεί τα επιχειρήματα του ο κ. Τ.
Η πηγή λοιπόν είναι , για να ξέρουν και οι αναγνώστες : «Axis History Forum» που σημαίνει «Συνάντηση για την ιστορία του Άξονα» (Άξονας: συμμαχία ναζιστικών και φασιστικών χώρων Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνια κ.α.). Πρόκειται για μια νεοναζιστικη ιστοσελιδα που προβάλει το ναζισμό γεμάτη από κατασκευασμένα ντοκουμέντα (Παλιά πρακτική του ναζισμού , η προβοκάτσια και το ψέμα).
Δείτε το σύμβολο της ιστοσελίδας και βγάλτε συμπεράσματα.
Ο ελληνικός λαός έζησε στο πετσί του για τέσσερα χρόνια αυτήν την πανούκλα. 

 

Η αλήθεια και το ψέμα

Αποσπασμα απο το ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ- ολόκληρο το κείμενο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

 Μόλις ο Μπους και οι της ΕΕ, μαζί με τις αντιδραστικότατες κυβερνήσεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις Λετονία - Εσθονία - Λιθουανία (στις 3 Βαλτικές χώρες), άρχισαν εδώ και αρκετά χρόνια να λένε τα δικά τους για το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ» (Σύμφωνο μη επίθεσης μεταξύ Γερμανίας - Σοβιετικής Ενωσης, 23 Αυγούστου 1939), μπήκαν σε ενέργεια και τα εδώ παπαγαλάκια τους: Καθηγητές, δημοσιογράφοι και άλλοι πρόθυμοι σπεύδουν να επαναλάβουν την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα: Μετά τον πόλεμο η σοβιετική κατοχή αντικατέστησε τη γερμανική! Οφείλουμε, λοιπόν, οι κομμουνιστές μια «μεγάλη συγγνώμη» σε αυτούς τους λαούς... Και πρώτα απ' όλους οφείλει η κυβέρνηση Πούτιν, και ας μην είναι κομμουνιστές, λένε οι «αρχηγοί» και ακολουθούν οι παπαγάλοι. Παρότι κυβέρνηση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, οι αμερικανοευρωπαϊκές στοχεύσεις θέλουν την κυβέρνηση Πούτιν γονατισμένη, στο πλαίσιο βεβαίως των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τους.

Οφείλουμε, λοιπόν, οι κομμουνιστές, πρώτοι απ' όλους, συγγνώμη, που αυτοί οι λαοί έζησαν «σκλάβοι» (!) και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!! Αλλά και επειδή η Σοβιετική Ενωση μοίρασε (!!) την Ανατολική Ευρώπη με τη Γερμανία!...
Εκείνοι που πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από τους λαούς της Πολωνίας και των Βαλτικών χωρών είναι οι σημερινοί κυβερνώντες τους και οι ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία. Και φυσικά η Γερμανία. Συγγνώμη οφείλουν να ζητήσουν αυτά τα κράτη και απ' όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Η Σοβιετική Ενωση δεν είχε επιθετική πολιτική. Είχε πολιτική ειρήνης, πολιτική αποτροπής του πολέμου, γιατί, έχοντας καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν ενδιαφερόταν (το αντίθετο) για συμμετοχή στο ξαναμοίρασμα του κόσμου. Ενώ οι ιμπεριαλιστικές χώρες («δημοκρατικές» και μη) ήταν αυτές που προκάλεσαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως και τον Α΄.
Οντας στόχος όλων, η Σοβιετική Ενωση αμύνθηκε. Διεξήγαγε δίκαιο αγώνα για την απελευθέρωση και του δικού της τμήματος που είχε κατακτηθεί και των άλλων χωρών. Και μόνη της έγραψε εποποιία, όντας σε συνθήκες καπιταλιστικής περικύκλωσης και προβοκάτσιας, απειλών και εκβιασμών, υπονόμευσης και πολεμικών επιθέσεων.
Πολύ καλά έκανε, λοιπόν, η Σοβιετική Ενωση και συνήψε το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ», που έχει προκαλέσει την υποκριτική λύσσα αστών και οπορτουνιστών. Να τι έγραψε ο φανατικός αντικομμουνιστής William L. Shirer στο βιβλίο του «Η άνοδος και η πτώσις του Γ΄ Ράιχ» (εκδόσεις «Αρσενίδη», τόμος Β΄, σελ. 199 - 200):
«Μετά δύο έτη, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλον εις την Ρωσίαν, κατά παραβίασιν του συμφώνου, ο Στάλιν θα εδικαιολόγει πάλιν την αισχράν συμφωνίαν του με τον Χίτλερ, η οποία επραγματοποιήθη όπισθεν της ράχεως των αγγλο- γαλλικών στρατιωτικών αποστολών, αι οποίαι είχον έλθει διά να διαπραγματευθούν εις την Μόσχαν. "Εξησφαλίσαμεν ειρήνην διά την χώραν μας δι' εν και ήμισυ έτος" εκαυχήθη εις μίαν εκπομπήν προς τον ρωσικόν λαόν την 3ην Ιουλίου 1941, "καθώς και μίαν ευκαιρίαν διά να προπαρασκευάσωμεν τας δυνάμεις μας προς άμυναν, εάν η φασιστική Γερμανία θα διεκινδύνευε να επιτεθή κατά της χώρας μας παραβαίνουσα το σύμφωνον. Τούτο υπήρξε σαφές κέρδος διά την χώραν μας και ζημία διά την φασιστικήν Γερμανίαν".
Αλλ' ήτο πράγματι; Το σημείον τούτο συνεζητήθη έκτοτε πολλάκις. Το ότι η αισχρά μυστική συμφωνία έδωσεν εις τον Στάλιν το ίδιον χρονικόν διάστημα διά ν' αναπνεύση, το οποίον ο Τσάρος Αλέξανδρος ο Α΄ εξησφάλισεν από τον Ναπολέοντα το 1807 και ο Λένιν από τους Γερμανούς εις το Μπρεστ - Λιτόφσκ το 1917, ήτο προφανές. Εντός βραχέος χρονικού διαστήματος, αύτη έδωσεν επίσης εις την Σοβιετικήν Ενωσιν μίαν προκεχωρημένην αμυντικήν τοποθεσίαν εναντίον της Γερμανίας, πέραν των υφισταμένων ρωσικών συνόρων, συμπεριλαμβανομένων βάσεων εις τα Βαλτικά Κράτη και την Φινλανδίαν - εις βάρος των Πολωνών, των Λετονών, των Εσθονών και των Φινλανδών. Και το σημαντικότερον όλων, όπως η επίσημος σοβιετική Ιστορία της Διπλωματίας ετόνισε βραδύτερον, εξησφάλισε εις το Κρεμλίνον ότι, εάν η Ρωσία εδέχετο βραδύτερον επίθεσιν από την Γερμανίαν, αι Δυτικαί Δυνάμεις θα είχον ήδη ανεκκλήτως εμπλακεί εναντίον του Τρίτου Ράιχ και η Σοβιετική Ενωσις δε θ' ανθίστατο μόνη κατά της γερμανικής ισχύος, όπως είχε φοβηθεί ο Στάλιν καθ' όλον το θέρος του 1939. Ολ' αυτά είναι αναντιρρήτως αληθή».
Ο αισχρός Σίρερ είναι πιο ειλικρινής από τους σύγχρονους Αμερικανοευρωπαίους. Οι οποίοι «ξεχνάνε» τα γεγονότα.
Στις 12 του Μάρτη 1938 η Γερμανία ολοκλήρωσε την προσάρτηση της Αυστρίας. ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία θεώρησαν το γεγονός φυσικό, ζωτική ανάγκη της Γερμανίας!
Στις 29 και 30 του Σεπτέμβρη 1938 οι ΗΠΑ - Μ. Βρετανία - Γαλλία παρέδωσαν στον Χίτλερ την Τσεχοσλοβακία (Σύμφωνο Μονάχου). Και στις 14 του Σεπτέμβρη 1939 η Γερμανία την κατέλαβε ολόκληρη!
Στις 7 του Απρίλη 1939 η Ιταλία εισέβαλε στην Αλβανία και στις 8 την κατέλαβε ανενόχλητη!
Στις 31 του Μάρτη 1939 οι Βρετανία - Γαλλία δήλωσαν πως παρέχουν στην Πολωνία εγγυήσεις σε περίπτωση που θα δεχθεί απρόκλητη επίθεση. Μάλιστα, στις 19 του Μάη 1939 υπογράφτηκε γαλλοπολωνική στρατιωτική συμμαχία. Ενώ στις 25 του Αυγούστου 1939 η Βρετανία υπέγραψε με την Πολωνία «Σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας».
Τι απέγιναν αυτές οι Συμφωνίες και οι υποσχέσεις; Αποδείχθηκαν φούμαρα. Την 1η του Σεπτέμβρη 1939 η Γερμανία δημιούργησε μια προβοκάτσια και εισέβαλε στην Πολωνία! Και οι ΗΠΑ; Κήρυξαν στάση «ουδετερότητας»!! Και οι Αγγλογάλλοι; «Κήρυξαν» τον πόλεμο κατά της Γερμανίας, αλλά δεν τον έκαναν και στην πράξη!!! («παράξενος» πόλεμος»)... Επί περίπου ένα χρόνο τον είχαν κηρυγμένο, δίχως να τον διεξάγουν...
Και η κυβέρνηση της Πολωνίας; Αυτή διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ, έτοιμη και πρόθυμη να χτυπήσει μαζί του τη Σοβιετική Ενωση! Η συμφωνία χάλασε στο θέμα του Γκντανσκ, που ο Χίτλερ ζητούσε να προσαρτήσει, και στο «διάδρομο» στην Πομερανία. Τότε η αστική τάξη της Πολωνίας, για να προστατευθεί από τη Γερμανία, άρχισε να κάνει «Σύμφωνα» με τους Αγγλογάλλους, ενώ αρνήθηκε να κάνει «Σύμφωνο» με τη Σοβιετική Ενωση, όπως της ζητούσε, για κοινή πάλη κατά της χιτλερικής επιδρομής. Και τελικά την έπαθε τόσο από τους Γερμανούς, όσο και από τους Αγγλογάλλους...
Να προστεθεί και τούτο: Ενώ η βρετανική κυβέρνηση έκανε διαπραγματεύσεις με τη Σοβιετική Ενωση, υποτίθεται για αντιχιτλερική συμμαχία, ταυτόχρονα έκανε μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Χίτλερ, προτείνοντας τη σύναψη «Συμφώνου μη επίθεσης» και συμφωνίας για το μοίρασμα σφαιρών επιρροής, δηλαδή συμφωνίας πολύ πιο σημαντικής από την αγγλογερμανική ναυτική συμφωνία του 1935. Στις χώρες που θα μοίραζαν συμπεριλαμβανόταν και η Σοβιετική Ενωση, ενώ η Βρετανία συμφωνούσε να παραιτηθεί και από τις εγγυήσεις που είχε αναλάβει απέναντι στην Πολωνία, τις οποίες δεν τήρησε, όπως προαναφέρθηκε.
Τα «πανιά», επομένως, του Χίτλερ, να «καταβροχθίσει» και την Πολωνία, του τα φούσκωσαν οι «δημοκρατίες» των ΗΠΑ - Βρετανίας - Γαλλίας και όχι η Σοβιετική Ενωση, όπως ψευδέστατα γράφεται.
Και πριν προχωρήσουμε, χρειάζεται να θυμηθούμε εδώ ότι στις 22 του Μάρτη 1939, δηλαδή 5 μήνες προτού να γίνει το «Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ», η Γερμανία κατέλαβε τη λιθουανική πόλη Κλαϊπέντα, για το καθεστώς της οποίας ήταν εγγυήτριες δυνάμεις οι Βρετανία - Γαλλία!! Εννοείται πως και πάλι οι «εγγυήτριες» έκαναν τα στραβά μάτια...
Ακόμη: Στα τέλη του 1939 οι Αγγλογάλλοι (με την καλυμμένη βοήθεια της Γερμανίας) «έσπρωξαν» την κυβέρνηση της Φινλανδίας σε πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Εδιναν μάλιστα στη Φινλανδία άφθονο εξοπλισμό, ενώ ετοιμάζονταν να στείλουν και στρατό. Στο μεταξύ, η Φινλανδία νικήθηκε και το Μάρτη του 1940 υπέγραψε στη Μόσχα συνθήκη ειρήνης. Ετσι, τα σχέδια ματαιώθηκαν.

«Οι θυμωμένοι» και το «συμβόλαιο» που δεν τήρησε το πολιτικό σύστημα

Το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά «Οι θυμωμένοι» έχει ενδιαφέρον να το αναλύσουμε συνοπτικά.. Λέει στην αρχή:

«Ένα σημαντικό κομμάτι των συμπολιτών μας έχει οχυρωθεί σε ένα πολιτισμικό και πολιτικό περιθώριο. Εκεί τους έσπρωξε η κρίση αλλά και ο ανεξέλεγκτος θυμός εναντίον ενός πολιτικού συστήματος που δεν τήρησε το «συμβόλαιο» που είχε για δεκαετίες μαζί τους. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους ανήκαν, ακόμη και πριν από λίγα χρόνια, στον κορμό της μεγάλης κεντροδεξιάς παράταξης. Μιλάμε για νοικοκυραίους, συντηρητικούς ανθρώπους, οι οποίοι είχαν οριακές απόψεις για διάφορα κοινωνικά ζητήματα, αλλά δεν ξέφευγαν ποτέ από τα όρια μιας αστικής δημοκρατίας. Ανάμεσά τους έβρισκες πάντοτε στρατιωτικούς, αστυνομικούς, δικαστικούς, αλλά και μικροεμπόρους. Η Ν.Δ. τους έχασε από πελάτες, γιατί πολλοί εξ αυτών ανέβηκαν στα «αντιμνημονιακά κεραμίδια» μαζί με το κόμμα τους, αλλά παρέμειναν εκεί μετά τη μεταστροφή του κ. Σαμαρά.»

Μιλάει βέβαια για τα μικρομεσαία στρώματα, που πάντα επηρέαζε η δεξιά, διότι οι αστοί φοβόνται τώρα ότι δεν τα ελέγχουν με απόλυτη σιγουριά. Κατανοεί ότι οι «περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους εκφραζόντουσαν πολιτικά μέχρι πρότινος από την κοινοβουλευτική δεξιά. Όμως,  

»Τώρα είναι πολύ θυμωμένοι, αν όχι ποτισμένοι με μίσος για την αστική δημοκρατία, αλλά και με βαθιά προσήλωση σε διάφορες απίθανες θεωρίες συνωμοσίας. […] και τα πάντα εξηγούνται μέσα από διαβολικά σχήματα καταδίωξης του ελληνισμού. […]»

Το πρώτο ερώτημα σε σχέση με τον θυμό των νοικοκυραίων είναι: τι ήταν αυτό το «συμβόλαιο» που δεν τήρησε το πολιτικό  σύστημα. Ας μην χάσουμε χρόνο ψάχνοντας. Η απάντηση είναι «τίποτε». Δεν υπήρχε ποτέ συμβόλαιο με τους νοικοκυραίους εκτός από μια αδήλωτη κατανόηση μεταξύ πολιτικών (εκπροσωπών των αστών) και νοικοκυραίων (μικροαστών) ότι «το νοικοκυριό δεν θα πειραχτεί. Άλλωστε γι αυτό και είμαστε φανατικά εναντίον των Μπολσεβίκων – απειλούν το νοικοκυριό μας. Όσο λοιπόν το νοικοκυριό μας μπορούσε να συντηρήσει τον σχετικά άνετο τρόπο ζωής μας, το οποίο μας άρεσε να τον λέμε και «ελληνικό τρόπο ζωής», προβλημα κανένα. Αυτή η κρίση όμως μας τα χάλασε.Οι γερμανοί που ζηλεύουν το δικό μας τρόπο ζωής δεν ήθελαν οι έλληνες να ζουν καλύτερα από δαύτους…»

Η προϋπόθεση για την τήρηση του «συμβολαίου» ήταν ότι δεν θα έρθει ποτέ μια καπιταλιστική κρίση. Αυτή η κρίση κατάργησε το άτυπο συμβόλαιο των νοικοκυραίων με τους αστούς. Επειδή όμως οι νοικοκυραίοι δεν μπορούν να εννοήσουν ότι η κρίση είναι καπιταλιστική, αναγκαστικά καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «φταίνε αυτοί οι ανίκανοι πολιτικοί που με κλεψιές, μίζες, σκάνδαλα καταλήστεψαν την πατρίδα μας την Ελλάδα, και  ύστερα με τα  χουνέρια τους την έσπρωξαν στο χείλος του γκρεμού, στην υπερχρέωση μέχρι που κινδυνεύει να φαλιρίσει. Απλά τα πράγματα. Ειναι πουλημένοι στους Γερμανούς, στους μασόνους, στους εβραίους τοκογλύφους... Όμως την νύφη την πληρώνουμε τώρα εμείς, ενώ τα λαμογια οι πολιτικοί αντί να είναι στην φυλακή, είναι στο κοινοβούλιο και μας δουλεύουν κι άλας εκεί μέσα».

Συνεπώς, εφόσον δεν φταίει το καπιταλιστικό σύστημα, δεν φταίει και η τάξη που εξουσιάζει, φταίει μόνο το «πολιτικό σύστημα». Και άρα, «καλύτερα μια χούντα» λένε αρκετοί νοικοκυραίοι τώρα! 

Πειράζει αυτή η εξέλιξη τους αστούς που εκπροσωπεί ο Αλέξης Παπαχελάς;. Θα έλεγα, όχι. Καθόλου δεν τους πειράζει. Η ρυμούλκηση των μεσαίων στρωμάτων προς τα βρωμερά νερά του εθνικισμού και του φασισμού είναι καθαρά εργολαβία που χρηματοδοτούν αστοί. Κρατά τους θυμωμένους και βλαμμένους του συστήματος μέσα στο πλαίσιο του συστήματος. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ένα δώρο της κρίση στην παραδοσιακή δεξιά είναι ότι η «δημοκρατική» δεξιά σε συνδυασμό με την νέο-φασιστική και εθνικιστική δεξιά αθροίζουν μεγαλύτερο ποσοστό μετά την κρίση απ' ότι πριν.

Για πιο λόγο λοιπόν λέει ο κ Αλέξης Π. ότι «είναι σημαντικό για το μέλλον της χώρας να ξανακερδίσουμε αυτόν τον κόσμο», εννοώντας να ξανακερδηθούν αυτά τα στρώματα για την παραδοσιακή «δημοκρατική» δεξιά; Οι αστοί προτιμούν την δημοκρατία από την δικτατορία, με την προϋπόθεση ότι η πρώτη εξυπηρετεί τα συμφέροντα τους καλύτερα από την δεύτερη. Μετά, η δικτατορία είναι η τελευταία πολιτική λύση. Στην παρούσα συγκυρία, οι αστοί θα προτιμούσαν να μην χαθεί ο έλεγχος των νοικοκυραίων σε βαθμό που η χειραγώγησή τους από ακροδεξιά στοιχεία να καταστεί ανεξέλεγκτη για τους ίδιους τους αστούς που την προωθούν κρυφά και φανερά.   

Στο τέλος κλείνει με μια έμμεση μεν αλλα ξεκάθαρη έκκληση των αστών προς τους μικροαστούς

«παραξενεύονται, μάλιστα, όταν αντιλαμβάνονται πως αγαπάμε αυτόν τον τόπο, πως η γαλανόλευκη στο απόμακρο εκκλησάκι σε έναν βράχο στο Αιγαίο μάς «μιλάει» όσο κανένα άλλο σύμβολο, πως κρατιόμαστε κι εμείς με νύχια και με δόντια από τα «σκοινιά της παράδοσης» τις δύσκολες αυτές μέρες […]».

Προς τους φίλους μου αναγνώστες-αναγνώστριες: Σας ήρθαν δάκρυα συγκίνησης, ή αναγούλα με το παραπάνω αιγαιοπελαγίτικο; 

Προς τον κ Παπαχελά. Όση αξία για σας έχει η γαλανόλευκη στο εκκλησάκι, έχει και ο τελευταίος βράχος στο αιγαίο που η τάξη σας έχει βγάλει στο σφυρί.
                                                                                                                                    Μ

image borrowed from here (προσθηκη λεζαντας απο red rock)

ΠΙΣΩ ΦΑΣΙΣΤΕΣ! ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΘΑ ΣΑΣ ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ!

Σκίτσο του Ριζοσπάστη για το Μάη του '36, που δείχνει το
ρόλο του Μεταξά, του πρωθυπουργού που διέταξε τη σφαγή
των εργατών στη Θεσσαλονίκη.
Τον Μεταξά υμνεί το σκυλολόι της Χρυσής Αυγής!

"Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων,

εμείς καθόμασταν τα βράδια 

και ζωγραφίζαμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου.

Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας"

   Τ. Λειβαδίτης

Έβγαλαν ανακοίνωση τα φασισταριά της Χρυσής Αυγής για την Πρωτομαγιά.

Τι τιμάς ρε;

Τους εκτελεστές της Καισαριανής;

Τους χωροφύλακες που σκοτώναν εργάτες το Μάη του 36;

Τους μπάτσους και τους προβοκάτορες που χτυπήσαν την απεργία του Σικάγο και τους δικαστές του Σπάϊς;

Τους μπάτσους που σκοτώσανε εργάτες το 1924 στην Αθήνα;

Τους ναζί που τέτοιες μέρες με τα πόδια στο κεφάλι, το 1945, έφταναν στο Βερόλινο τρέχοντας, και βλέπαν το Κόκκινο Στρατό να υψώνει την Κόκκινη Σημαία στο Ράϊχστανγκ;

Η πρωτομαγιά φασίστες ένα πράγμα γέννησε και το ξέρετε: το πως και εσείς και το σύστημα που σας γέννησε θα περάσετε στην ιστορία!

Η 1η Μάη είναι κόκκινη από το αίμα εργατών σε όλο τον κόσμο! 

Έτσι πήρε το κόκκινο η εργατιά και το Κόμμα της. Από το αίμα εκατομμυρίων εργατών που σκοτώθηκαν προκειμένου να πάψει η ταξική εκμετάλλευση!

 red attack/

redflyplanet

Μεταξο... σκώληκες

Μεταξο... σκώληκες

Ο «πατριώτης» Μεταξάς - το ίνδαλμα των χρυσαυγιτών - απαθανατίζεται με το συρφετό του να του αποδίδει τιμές σε άψογο ναζιστικό χαιρετισμό...

Τι χρειάζεται αυτός ο τόπος; Αυτός ο τόπος «χρειάζεται Μεταξάδες»...Το δήλωσε ο χρυσαυγίτης υποφυρερίσκος, ο βουλευτής Παππάς, προχτές στη Βουλή.
Την αστική, δηλαδή, Βουλή. Οπως αστική ήταν και εκείνη η Βουλή του '36, εντός της οποίας οι πλουτοκράτες και τα τότε κόμματά τους πήραν το κνώδαλο των ανακτόρων, τον Μεταξά, αυτόν που τρεις μήνες νωρίτερα είχε λάβει στις εκλογές μόλις 50.000 ψήφους, και τον διόρισαν πρωθυπουργό.
Αλλά, γιατί ο τόπος «χρειάζεται τους "πατριώτες" Μεταξάδες»; Για να κάνουν τι;
Μήπως, για να δολοφονούν εργάτες, όπως ο Μεταξάς τους καπνεργάτες το '36;
Μήπως, για να παραδίδουν πραγματικούς πατριώτες, δημοκράτες, κομμουνιστές στην Γκεστάπο, όπως έκανε το καθεστώς Μεταξά το '41;
Μήπως, γιατί ο φασισμός ξέρει να διατηρεί ισχυρές τις «φιλίες» των κεφαλαιοκρατών προς πάσα ιμπεριαλιστική κατεύθυνση, όπως εκείνες οι φιλίες του Μεταξά που, και προσωπικός φίλος του Γκαίμπελς ήταν, και θιασώτης του Χίτλερ και του Μουσολίνι ήταν, αλλά (ταυτόχρονα) και υπηρέτης και μαριονέτα των Αγγλων, ήταν;
Μήπως, για να διαδοθούν τα «φώτα του ελληνικού πολιτισμού», που σαν τέτοια θεωρούν τα ναζιστοειδή τις μεθόδους του Ελληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου (και κατοπινού βουλευτή της ΕΡΕ) Μανιαδάκη, δεξί χέρι του Μεταξά, που πολλές από τις μεθόδους του στα μπουντρούμια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής;
Μήπως, για να επανδρωθούν νέα Τάγματα Ασφαλείας, δοσιλόγων, μαυραγοριτών, από «πατριώτες» σαν αυτούς του καθεστώτος Μεταξά;
Μήπως, για νέες ρεμούλες και κομπίνες σαν εκείνες με τους «υπέρ Αεροπορίας» εράνους επί Μεταξά;
Μήπως, για να έχουμε μια κυβέρνηση που θα απαρτίζεται απευθείας από τραπεζίτες, από βιομήχανους και από εφοπλιστές, όπως εκείνη του Μεταξά;
Για όλα αυτά «χρειάζεται Μεταξάδες» ο τόπος, κατά τους χρυσαυγίτες. Και για όλα τα άλλα που ο ίδιος ο Μεταξάς τα περιέγραφε σαν «επιτεύγματα» του φασιστικού του καθεστώτος. Ενα καθεστώς με το οποίο, όπως ο ίδιος ομολογούσε:
«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».
Και, φυσικά, ένα τέτοιο κράτος, που θα διαχειρίζεται πολιτικά τις υποθέσεις των καπιταλιστών όπως τις διαχειριζόταν ο Μεταξάς, ένα κράτος που η δικτατορία της αστικής τάξης θα ασκείται χωρίς προσχήματα, όπως το επιθυμούν οι χρυσαυγίτες, όντως έχει αποδειχτεί ιστορικά «χρήσιμο». Αλλά για ποιους, άραγε; Για το λαό, προφανώς, όχι. Για τους κεφαλαιοκράτες, όμως, αυτούς δηλαδή που έκαναν πρωθυπουργό τον δικτάτορα Μεταξά, που έκαναν καγκελάριο τον Χίτλερ και που «θρέφουν» τους χρυσαυγίτες, σίγουρα.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ