αντίδραση σαλίγκαρου

Είμαι στο περιβόλι και μαζεύω ελιές που έχουν πέσει στο έδαφος. Μαζεύω «χαμάδες» ή «χουρμάδες» στην καριώτικη διάλεκτο, απο χάμω.

Το έδαφος είναι υγρό, χτες το βράδυ είχε πολύ αγιάζι. Οι ελιές συχνά είναι κρυμμένες ανάμεσα σε βρεμένα χορτάρια, όπου πρέπει να ψαχουλεύω και να τις μαζεύω με τη βοήθεια της αφής.

Ο κόσμος αδυνατεί να διδαχτεί από την ιστορία

Ο κόσμος αδυνατεί να διδαχτεί από την ιστορία γιατί η ιστορία είναι τέχνη περισσότερο από επιστήμη. Γιατί η ιστορία γράφεται από τους εκάστοτε νικητές, όπως λέει το σοφό κλισέ.

Αδυνατεί επειδή ο καθένας μας, από πριν γεννηθούμε ακόμα, είναι ταγμένος στο ένα ή στο άλλο στρατόπεδο και  με το που αρχίσει να σκέφτεται και να μιλάει μαθαίνει να απολογείται γι αυτό. Να απολογείται για το στρατόπεδο του πατέρα του αρχικά, που στην πορεία το πιθανότερο είναι να γίνει το  δικό του (κι αυτό όχι γιατί ωρίμασε, αλλά  μάλλον γιατί εκεί ανήκε ή ανήκει κι ο  πατέρας του).

Αδυνατεί γιατί το "ανήκω σε τούτο, το δικό μου στρατόπεδο"  χρειάζεται την πίστη ότι "το δικό μου είναι καλύτερο". Αδυνατεί διότι αυτή η πίστη είναι πιο δύσκολο να ξεριζωθεί απ' ότι ο φρονιμίτης.
Ο κόσμος αδυνατεί να διδαχτεί από την ιστορία.

Αδυνατεί γιατί η υπερίσχυση του στρατοπέδου 'μας' καθίσταται ζωτικό συμφέρον, γίνεται υπεράσπιση της υπόθεσης 'μας' και αυτό με την σειρά είναι σημαντικότερο από την ομολογία της αλήθειας, όταν αυτή η ομολογία χρησιμοποιείται εναντίον μας από τον εχθρό μας στο άλλο στρατόπεδο ο οποίος, είμαστε πεπεισμένοι, λέει ψέματα.

Αδυνατεί καί γιατί είναι τέτοια η ψυχολογία μας που τείνουμε να προτιμάμε το ψέμα αν η αλήθεια απειλεί την ταυτότητα μας και την εικόνα που διατηρούμε για τον εαυτό μας αλλά και κυρίως   γιατί είναι τέτοια η  οικονομία μας που καθιστά " απωθημένο" οτιδήποτε αντιτίθεται στην πεμπτουσία της: στην εκμετάλλευση  ανθρώπου απο άνθρωπο .

Αδυνατεί γιατί ο πόλεμος είναι συνέχεια της εκμετάλλευσης ανθρώπου και της φύσης απο άνθρωπο.

Αδυνατεί και θα αδυνατεί διότι ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

Αδυνατεί διότι οι εργάτες, που δεν έχουν συμφέρον να λένε ψέματα για την εκμετάλλευσή τους, δεν γράφουν ιστορία και οι περισσότεροι στις μέρες μας ούτε καν την διαβάζουν. Γιατί οι αστοί που την γράφουν έχουν κάθε συμφέρον να λένε ψέματα και κάθε μέσο να τα διαδίδουν σε έκταση και ένταση τέτοια που οι ίδιοι οι ψεύτες να πιστεύουν τα ψέματα τους.

Αδυνατεί διότι εφόσον  είμαστε χωρισμένοι σε τάξεις, η υπέρβαση του διαχωρισμού μας σε στρατόπεδα είναι αδύνατη, ή μάλλον δυνατή μόνο αν μετατραπούμε σε μεταλλαγμένους υπανθρώπους, στην καλύτερη περίπτωση κάτι  σαν μέλισσες που στερούνται κριτικής συνείδησης της κοινωνικής τους δομής.

Αδυνατεί διότι η ιστορία, ειδομένη είτε σαν γίγνεσθαι είτε σαν αφήγηση του (στην οποία δεν μπορεί να βασιστεί  κανείς εχέφρων για να φτάσει πρώτα πριν δρέψει τον καρπό της αλήθειας), δεν έχει πλησιάσει καν το τέλος της και δεν θα το πλησιάσει όσο υπάρχουν τάξεις.

ο "φυσικός" εθισμός στην αγριότητα

Διαβάζοντας ένα σύντομο άρθρο στον Ριζοσπάστη της Κυριακής (αναδημοσιευμένο εδώ - 8/10/12) που αναφέρεται στην πρόσφατη εκλογή του Ιβανισβίλι στην Γεωργία εντυπωσιάστηκα απο το εξής: «Ο Μπιτζίνα Ιβανισβίλι - που κατέχει την 185η θέση στη λίστα «Forbes» των πλουσιότερων ανθρώπων - απέκτησε την αμύθητη περιουσία του από την καταλήστευση του πλούτου της ΕΣΣΔ».

Κι αναρωτιέμαι:

Αποτελεί άραγε μυστήριο που στην κυβέρνηση μιας πρώην σοσιαλιστικής χώρας εκλέγεται ένα μεγάλο αρπακτικό και μάλιστα ένα απο αυτά που εχουν ιδιοποιηθεί την κοινωνική περιουσία των ψηφοφόρων του;

Η πρώτη και η πλέον συνήθης απάντηση στο ερώτημα κοιτά το «τότε» για να ερμηνεύσει το «τώρα». Κοιτώντας στο παρελθόν λοιπόν θα έλεγε κάποιος ότι δεν αποτελεί μυστήριο που εκείνοι που τον ψηφίζουν, τον κάθε Μπιτζίνα, δεν φαίνεται να ενοχλούνται που ο εκλεκτός τους κατέχει πλούτο που ανήκε και ανήκει συλλογικά σ΄ εκείνους. Γιατί; Ίσως επειδή στην «παρελθούσα ζωή», πριν καταφτάσει το τσίρκο της αστικής δημοκρατίας εκεί, απέκτησαν την σωστή ή λαθεμένη πεποίθηση ότι τον πλούτο τον διαχειριζόταν μια κάστα της κοινωνίας για λογαριασμό τους αλλά ερήμην τους. Και αν η κάστα αυτή με μονοπώλιο στην εξουσία φάνταζε σαν «αφεντικό» τους, τότε κι ο κοινός πλούτος μάλλον θα φάνταζε πιότερο ξένος παρά δικός τους.

Αν όντως είχαν αποκτήσει την προαναφερθείσα πεποίθηση, τότε αυτός που τώρα θαυμάζει την καπατσοσύνη του αρπαχτικού και τον ανακηρύσσει σε ηγέτη του για να πειστεί απο εμένα τον κομμουνιστή να επιλέξει πάλι μια κοινωνία χωρίς θηράματα και κυνηγούς, μια ζωή χωρίς αφέντες και δούλους, πρέπει πρώτα πειστεί ότι εγώ που περιγράφω τ’ όνειρο μου σ΄ εκείνον, όταν αυτο γίνει πραγματικότητα δεν θα καταλήξω άλλος ένας αφέντης του. Κι αν, δυστυχώς, στην «προηγούμενη ζωή» δεν έμαθε να μην είναι σκλάβος, σίγουρα δεν θα το έχει μάθει σε τούτη την ζωή. Και τότε έχω ακόμα ένα πρόβλημα: Για να πειστεί απο εμένα τον κομμουνιστή να διαλέξει αληθινή ελευθερία πρέπει πρώτα να πειστεί ότι, όχι μόνο θα ζει καλύτερα απελεύθερος στον «κόσμο μου» απ’ ότι στο «εδώ και τώρα» του όπου παραμένει δούλος, αλλά και ότι αυτό θα συμβεί τώρα και εδώ κι όχι «κάποτε» και στον «άλλο κόσμο».

Η δεύτερη και πιο άμεση απάντηση είναι ότι «όχι δεν είναι μυστήριο εάν οι ψηφοφόροι της χώρας αυτής εχουν υποστεί τόσο βαθιά λοβοτομή και δεν αναγνωρίζουν σαν «δική τους» την πρώην κοινωνική τους περιουσία.

Ωστόσο μια πιο επίπονη, υποθέτω, προσπάθεια ερμηνείας οδηγεί στο ερώτημα, απο ποιους εχουν λοβοτομηθεί και πως; Μα πως επιτέλους αυτοι οι μοντέρνοι αστοί «πολιτικοί χειρούργοι» τα καταφέρνουν τόσο καλά με τον εγκέφαλο των σύγχρονων υποτακτικών τους; Μήπως υπερβάλουμε για την ικανότητα των αστών και την μυθοποιούμε;

Κάτι άλλο φαίνεται σαν πιο πειστική ερμηνεία του φαινομένου. Αυτο που παρατηρούμε, αυτή η μαζική συμπεριφορά που φαίνεται αλλόκοτη με δοσμένες τις καταβολές ανθρώπων που βίωσαν μιαν εκδοχή κοινοκτημοσύνης, οφείλεται πρώτιστα στο παρόν. Οφείλεται σ’ ένα νέο πραγματισμό που εμπνέεται απο τις σύγχρονες συνθήκες, ένα πραγματισμό που εμβολίζει την ανθρώπινη συνείδηση, έχοντας την περίπλοκη και εκτεταμένη προπαγανδιστική μηχανή των αστών να λειτουργεί μόνο βοηθητικά. Απο μόνη της αυτή η μηχανή, δεν θα λειτουργούσε ούτε καν σαν καταλύτης στην διαμόρφωση αυτής της συνείδησης. Στον πυρήνα της πολιτικής παράλυσης και παράδοσης των λαών βρίσκεται ο φυσικός, ψυχοσωματικός εθισμός τους στην αγριότητα του συστήματος. Βρίσκεται η αποδοχή της αγριότητας του συστήματος ως φυσική, ή άλλως, βρίσκεται η αδυναμία του σημερινού ανθρώπου να δει το σύστημα σαν κάτι άλλο εκτός απο άγρια φύση.

Όσο πιο αναπόδραστο εμφανίζεται αυτο το πλαίσιο τόσο πιο «φυσικός» καθίσταται αυτός ο τύπος ανθρώπου (κάποιος που κατάφερε να συσσωρεύσει για πάρτη του τόσο πλούτο σε τόσο λίγο χρόνο, εις βάρος τόσων πολλών) και να φαντάζει μέσα στο ενδότερο σχήμα του σιχαμερού πολιτικού παιχνιδιού που λέγεται αστική δημοκρατία ως ένας παρά πολύ καπάτσος «παίχτης». Εφ’ όσον είναι άριστος «παίχτης» με τα ατομικά του οικονομικά, γιατί να μην είναι καλός «παίχτης» και με τα οικονομικά της χώρας του; Κοινή λογική.

Δυστυχώς εμείς, οι πολλοί, κι εκεί κι εδώ, κι όπου αλλού τολμήσεις να στρέψεις την κεφαλή για να δεις (αν ξεπεράσεις τον φόβο ότι θα μετατραπείς σε στήλη άλατος), πρέπει να αφεθούμε σε πτώση, να κυλήσουμε τόσο χαμηλά για να υψωθεί προς τον «ουρανό» το χειρότερο δείγμα ανθρώπινης φύσης – το ανελέητο, θηριώδες αρπακτικό, που τώρα φορά το στέμμα και θαμπώνει τους υπηκόους στο ζωικό μας Βασίλειο.

Ανταγωνισμός και Αλληλεγγύη

(αναδημοσίευση)

Ο ανταγωνισμός για τους καπιταλίστες είναι οικονομικός όρος ύπαρξης. Είναι απαραίτητο στοιχείο της ύπαρξης του καπιταλισμού. Εάν και όταν οι καπιταλίστες πάψουν να ανταγωνίζονται ένας το άλλο, δηλαδή όταν «σκύλος πάψει να τρωει τον σκύλο», τότε έχουν είδη πάψει να υπάρχουν σαν οικονομικές οντότητες. Κι άνθρωπος θα έχει πάψει να αναπαράγει μιαν απόφυση του...

Η αλληλεγγύη για τους εργάτες είναι πολιτικός όρος ύπαρξης.  Είναι απαραίτητο στοιχείο της κοινωνίας και μετά την υπέρβαση του καπιταλισμού. Εάν και όταν οι εργάτες αρχίσουν να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο, δηλαδή εάν και όταν μάθουν απο τους καπιταλίστες να λειτουργούν σαν και δαύτους, «σαν σκυλιά που έχουν εκπαιδευτεί να αλληλοτρώγονται», τότε έχουν ήδη πάψει να υπάρχουν σαν πολιτικές οντότητες. Κι ο άνθρωπος ολοκληρωτικά παίρνει το σχήμα της απόφυσης του...

(Απο Επιγραμματικά

Μ. Γαλαντόμος)

«αυτό είναι δικό μου»

 

«THE first man who, having enclosed a piece of ground, bethought himself of saying This is mine, and found people simple enough to believe him, was the real founder of civil society. From how many crimes, wars and murders, from how many horrors and misfortunes might not any one have saved mankind, by pulling up the stakes, or filling up the ditch, and crying to his fellows, "Beware of listening to this impostor; you are undone if you once forget that the fruits of the earth belong to us all, and the earth itself to nobody».

«Ο πρώτος άνθρωπος που, έχοντας περιφράξει ένα κομμάτι γης, σκέφτηκε να πει αυτό είναι δικό μου, και βρήκε ανθρώπους αρκετά αφελείς να τον πιστέψουν, ήταν ο πραγματικός ιδρυτής της κοινωνίας των πολιτών. Από πόσα εγκλήματα, πολέμους και δολοφονίες, από πόσα δεινά και τι συμφορές δεν θα μπορούσε κάποιος να έχει σώσει την ανθρωπότητα, ξεριζώνοντας τους πασσάλους, ή γεμίζοντας το χαντάκι και να φωνάξει στους συνανθρώπους του, ‘προσέχετε όταν ακούτε αυτόν τον απατεώνα? Καταστραφήκατε αν κάποτε ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους μας, και η ίδια η Γη σε κανέναν’». Jean Jacques Rousseau [απο την εποχή (1754) που κάποιοι φωτισμένοι αστοί ήταν επαναστάτες].

"Treat the earth well: it was not given to you by your parents, it was loaned to you by your children. We do not inherit the Earth from our ancestors, we borrow it from our children." --Ancient Indian Proverb

"φρόντισε τη γη καλά: Δεν σου δόθηκε από τους γονείς σου, σου την δάνεισαν εσένα τα παιδιά σου.  Δεν κληρονομούμε τη γη από τους προγόνους μας, τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας." - Αρχαία ινδική παροιμία [απο χρόνια αμνημόνευτα].