η Λαγκάρντ, σε μια στιγμή φιλοσοφικής έμπνευσης

 

Τάδε έφη η Λαγκάρντ, σε μια στιγμή φιλοσοφικής έμπνευσης:

Είμαι αισιόδοξη, αντλώντας έμπνευση από το Μάρτιν Λούθερ, ο οποίος είπε: «Ότι γίνεται στον κόσμο γίνεται με την ελπίδα».
.... Αλλά είμαι επίσης και ρεαλίστρια. Ο Immanuel Kant, ένας από τους μεγαλύτερους γερμανούς φιλοσόφους, είπε ότι «η χρήση της λογικής χωρίς την εμπειρία οδηγεί μόνο σε θεωρητικές ψευδαισθήσεις». Η ελεύθερη άσκηση της λογικής από το άτομο ήταν ένα θέμα του Διαφωτισμού.
Ας ελπίσουμε ότι κινούμαστε προς μια "φωτισμένη" εποχή στην παγκόσμια οικονομία και τη ρύθμιση, με βάση την εμπειρία και τη λογική.

 

Ο Μάρτιν Λούθερ είχε επίσης πει: «Ακόμα και αν  ήξερα ότι ο κόσμος αύριο θα γινόταν κομμάτια εγώ θα φύτευα την μηλιά μου».

Οι μεγαλοχρηματιστές του κόσμου και μαζί τους η κυρία Λαγκάρντ σαν υπάλληλος τους, και όλο το σινάφι τους, έχουν κάθε λόγο να είναι αισιόδοξοι διότι «ρεαλιστικά» ο κόσμος να γίνει κομμάτια, αυτοί θα φυτεύουν την «μηλιά» τους που δεν είναι άλλη από την κερδοσκοπία, παρορμούμενοι από ψυχωτικό ατομικισμό και διεστραμμένη απληστία. Ο κόσμος τώρα γίνεται κομμάτια για να επωφελούνται αυτοί.

Ο Immanuel Kant, είχε πει: «από τέτοιο στραβόξυλο που είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος τίποτε το ίσιο δεν μπορεί να διαμορφωθεί»

Ο Kant, είχε εμπειρία από ανθρώπους σαν τ’ αφεντικά της Λαγκάρντ όταν έκανε τον παραπάνω αφορισμό – ο καπιταλισμός έχει μακρύ παρελθόν…

  Μ 

ΥΓ και δυό βιντεάκια - on philosophy and religion american style... 

πρέπει να συμπληρώσουν την εκπαίδευσή τους

Μαντέψτε ποιος είπε τα παρακάτω

(a clue: εδάφια από το κεφάλαιο ΙΙΙ Οι Κυριότεροι Σταθμοί στην
Ιστορία του Μπολσεβικισμού)

Τα επαναστατικά κόμματα πρέπει να συμπληρώσουν την εκπαίδευσή τους. Έμαθαν να επιτίθενται. Τώρα είναι ανάγκη να καταλάβουν ότι αυτή την επιστήμη πρέπει να την συμπληρώσουν με την επιστήμη του πώς να υποχωρούν πιο κανονικά. Είναι ανάγκη να καταλάβουμε –και η επαναστατική τάξη με την ίδια την πικρή της πείρα μαθαίνει να το καταλαβαίνει– ότι δεν μπορούμε να νικήσουμε, αν δεν μάθουμε να επιτιθέμαστε σωστά και να υποχωρούμε σωστά. Απ’ όλα τα νικημένα αντιπολιτευτικά και επαναστατικά κόμματα οι μπολσεβίκοι υποχώρησαν με τη μεγαλύτερη τάξη, με τις λιγότερες απώλειες για το «στρατό» τους, με την καλύτερη διαφύλαξη του πυρήνα του, με τις μικρότερες (ως προς το βάθος και το ανεπανόρθωτό τους) διασπάσεις, με τη μικρότερη αποθάρρυνση, με τη μεγαλύτερη ικανότητα να ξαναρχίσουν τη δουλιά πιο πλατιά, πιο σωστά και πιο δραστήρια. Και οι μπολσεβίκοι το πέτυχαν αυτό μόνο και μόνο γιατί ξεσκέπασαν αμείλικτα και έδιωξαν από τις γραμμές τους επαναστάτες της φράσης, που δεν ήθελαν να καταλάβουν ότι πρέπει να υποχωρήσουμε, ότι πρέπει να ξέρουμε να υποχωρούμε, ότι πρέπει οπωσδήποτε να μάθουμε να δουλεύουμε νόμιμα στα πιο αντιδραστικά κοινοβούλια, στις πιο αντιδραστικές συνδικαλιστικές, συνεταιριστικές, ασφαλιστικές και άλλες παρόμοιες οργανώσεις.

[…]

Τη νικηφόρα πάλη τους ενάντια στην κοινοβουλευτική (στην πραγματικότητα) αστική δημοκρατία και ενάντια στους μενσεβίκους, οι μπολσεβίκοι την άρχισαν πολύ προσεκτικά και την προετοίμασαν κατά τρόπο κάθε άλλο παρά απλό, αντίθετα από τις γνώμες που τώρα συναντιούνται συχνά στην Ευρώπη και στην Αμερική. Στην αρχή της περιόδου που αναφέρουμε δεν καλούσαμε τις μάζες να ανατρέψουν την κυβέρνηση, αλλά εξηγούσαμε πως είναι αδύνατο να ανατραπεί χωρίς προκαταρκτικές αλλαγές στη σύνθεση και στον προσανατολισμό των Σοβιέτ. Δεν κηρύσσαμε την αποχή από το αστικό κοινοβούλιο, από τη Συντακτική Συνέλευση, αλλά λέγαμε, από τη συνδιάσκεψη του Απρίλη (1917) του Κόμματός μας λέγαμε επίσημα εξ' ονόματος του Κόμματος, ότι μια αστική δημοκρατία με Συντακτική είναι καλύτερη από μια αστική δημοκρατία χωρίς Συντακτική, και η «εργατοαγροτική», η σοβιετική δημοκρατία είναι καλύτερη από κάθε αστικοδημοκρατική, κοινοβουλευτική δημοκρατία. Χωρίς μια τέτια προσεκτική, επισταμένη, καλομελετημένη και μακρόχρονη προετοιμασία δεν θα μπορούσαμε να πετύχουμε τη νίκη τον Οχτώβρη του 1917, ούτε να διατηρήσουμε αυτή τη νίκη.

Όταν ο αυθέντης των παραπάνω σκέψεων παρουσιάστηκε μετά από χρόνια απουσίας και τους ρώτησε μήπως οι σημερινοί «επαναστάτες της φράσης» είναι αυτοί που φωνασκούν «καμία υποχώρηση! Κανένα συμβιβασμό! Ποτέ, πουθενά, με κανένα», του είπαν να ψαχτεί λίγο μην τυχόν και πάσχει από δεξιό οπορτουνισμό.

Όταν τους είπε ότι δεν πρέπει να χάνουμε χρόνο, κι ότι ο χρόνος για μας δεν είναι απλώς χρήμα, είναι επιβίωση, του είπαν ότι πάσχει από «μικροαστική υπερεπαναστατική βιασύνη».

Όταν τους ρώτησε γιατί επικαλούνται το όνομα του όταν δεν δέχονται σημαντικές πτυχές της σκέψης του, του απάντησαν ότι αυτά τα είπε σε άλλο χρόνο και για άλλο τόπο, και ότι όταν τα είπε και για εκεί που τα είπε, πολύ σωστά τα είπε – όμως, του είπαν,  έλειψε πολύ κι οι συνθήκες πλέον έχουν αλλάξει και ότι, παρόλο που δεν το διατυμπανίζουν, αναπτύσσουν δημιουργικά την σκέψη του.

Όταν τους παρακάλεσε να του εξηγήσουν με τι τρόπο άλλαξαν οι συνθήκες ώστε αυτές οι σημαντικές πτυχές της σκέψης του να μην ισχύουν εδώ και τώρα πλέον, σιώπησαν.

Μερικοί θερμοκέφαλοι (ευτυχώς λίγοι) του είπαν ότι μ' αυτά που λέει φαίνεται να έχει ιδεολογικό προβλημα και δεν μπορεί να έχει θέση στο επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης…

(η μορφοποίηση με έντονα δική μου) Μ.

 

ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Φαινόμενο με ρίζες στην εκμετάλλευση

Στην κορυφή του ενδιαφέροντος και των πρωτοβουλιών τους τοποθετούν το θέμα της βίας κατά των γυναικών οι αστικές κυβερνήσεις, οι διακρατικές τους ενώσεις και οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Η επιλογή αυτή δεν αφορά μόνο τη συζήτηση με αναφορά στις χώρες της Ασίας, της Αφρικής, της Ινδίας, τις χώρες δηλαδή στις οποίες οι γυναίκες αντιμετωπίζουν μια σειρά σοβαρά προβλήματα, αποκλεισμούς και κινδύνους λόγω των αντιδραστικών νόμων, των αναχρονιστικών εθίμων, απόψεων και πρακτικών. Αφορά εξίσου τις χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής, τις χώρες του λεγόμενου «ανεπτυγμένου» καπιταλιστικού κόσμου, όπου ο προβληματισμός επικεντρώνεται επιλεκτικά στα φαινόμενα της ενδοοικογενειακής βίας και της κακοποίησης των γυναικών.Με τον τρόπο αυτό, κυβερνήσεις και διακρατικές ενώσεις βρίσκουν την ευκαιρία να επιδείξουν την «ευαισθησία» και το «ενδιαφέρον» τους για τις γυναίκες και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους. Θεωρούν το πρόβλημα ως κατεξοχήν φυλετικό, διαταξικό ζήτημα, επικεντρώνουν την παρέμβασή τους σε αυτό, δίνοντας μεγάλα κονδύλια σε προπαγανδιστικές καμπάνιες. Παράλληλα, κρύβουν πίσω από το προπέτασμα της «ανησυχίας» τους για τη βία, την πραγματικότητα που ζουν καθημερινά οι εργαζόμενες, οι αυτοαπασχολούμενες, οι φτωχές αγρότισσες, οι άνεργες, οι νέες μητέρες, ως αποτέλεσμα της ταξικής πολιτικής, με τις ιδιαίτερες εξειδικεύσεις της στις γυναίκες, που εντείνει την ανισοτιμία τους. Ακόμα, προβάλλοντας την κακοποίηση και τη βία σαν ένα φαινόμενο που μοιάζει με παγκόσμια επιδημία ή με φυσική καταστροφή, που απειλεί να πλήξει κάθε γυναίκα ανεξαρτήτως παιδείας, εισοδήματος ή κοινωνικής θέσης, επιδιώκουν να κρύψουν την αιτία από την οποία πηγάζει.

Κοινή η αιτία

Η τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι γυναίκες σε μια σειρά χώρες και οι μορφές με τις οποίες εμφανίζεται η ανισοτιμία στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές κοινωνίες έχουν κοινή ρίζα. Απορρέουν από το ίδιο κοινωνικό σύστημα, τον καπιταλισμό. Καθορίζονται, όμως, ανάλογα με το επίπεδο της ανάπτυξής του και τη θέση που κατέχει το κάθε κράτος στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η ανισομετρία που χαρακτηρίζει την ανάπτυξη του καπιταλισμού περιλαμβάνει, από τη μια, τις σύγχρονες μορφές της ανισοτιμίας και, από την άλλη, «χωρά» τις πιο αναχρονιστικές και σκοταδιστικές αντιλήψεις. Μάλιστα, οι αντιλήψεις αυτές και οι αντίστοιχες πρακτικές αποτυπώνονται στα έθιμα, στους θεσμούς, στους νόμους μιας σειράς χωρών και απειλούν και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα των γυναικών, ακόμα και την ίδια τους τη ζωή.Η πρόσφατη έκθεση της UNICEF αποτυπώνει μια σειρά τέτοιες πλευρές. Για παράδειγμα, υπολογίζεται ότι 5.000 γυναίκες δολοφονούνται ετησίως στην Ινδία, επειδή η προίκα τους εκτιμάται ως ανεπαρκής, με ελάχιστο ποσοστό των δολοφόνων να αντιμετωπίζουν τη Δικαιοσύνη. Ακόμα, τουλάχιστον 120 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων σε 29 χώρες στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Οσον αφορά στις αναλφάβητες γυναίκες σε όλο τον κόσμο ο αριθμός τους εκτιμάται πως φτάνει το μισό δισεκατομμύριο.
Τα καπιταλιστικά κράτη και οι διακρατικές τους ενώσεις ενδιαφέρονται είτε προσχηματικά για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών, είτε με γνώμονα την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Εξάλλου, έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τη βαρβαρότητα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες. Εχουν αξιοποιήσει τις κραυγαλέες πρακτικές ενάντιά τους ως πρόσχημα για να εξαπολύσουν ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Για παράδειγμα, ο πόλεμος των Αμερικανών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους στο Αφγανιστάν ξεκίνησε στο όνομα υποτίθεται του εκδημοκρατισμού, της κατάργησης της «μπούρκας», της εξάλειψης της θανατικής ποινής με λιθοβολισμό για τις Αφγανές. Τελικά, τα φαινόμενα αυτά όχι μόνο παραμένουν αλλά δίπλα τους έχουν προστεθεί και τα προβλήματα που προκάλεσε στις γυναίκες και στις οικογένειές τους ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, τα θύματα της επέμβασης, η φτώχεια, η προσφυγιά.
Οσον αφορά στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, τα φαινόμενα βίας στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα, αλλά και στα πλαίσια της οικογένειας, είναι επίσης υπαρκτό πρόβλημα, που μάλιστα οξύνεται στις συνθήκες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Ομως, η προβολή του στην πρώτη γραμμή των προβλημάτων των γυναικών από τις κυβερνήσεις, τις Μη Κυβερνητικές και τις φεμινιστικές Οργανώσεις, στόχο έχει να αποπροσανατολίσει από το σύνολο της βάρβαρης επίθεσης στο στόχαστρο της οποίας βρίσκονται οι γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων: Τη μαζική ανεργία, τις αλλεπάλληλες μειώσεις στους μισθούς, την ελαστική και προσωρινή απασχόληση, την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, την κατάργηση των παροχών για τη μητρότητα, την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, της Υγείας, της Πρόνοιας και της Παιδείας. Στο έδαφος που διαμορφώνεται από την επίθεση του κεφαλαίου, οξύνονται και τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας. Την ίδια στιγμή, οι ίδιες οι γυναίκες που την υφίστανται βρίσκονται σε θέση τέτοια που δεν τους επιτρέπει να τα αντιμετωπίσουν. Χωρίς δουλειά και αξιοπρεπή μισθό, χωρίς τη στήριξη δημόσιων και δωρεάν κοινωνικών υποδομών και υπηρεσιών, στερούνται ουσιαστικά όλα τα μέσα που θα τους επέτρεπαν να αποκρούσουν τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας και να απεμπλακούν από αυτά.
Η βία της ταξικής κοινωνίας κατά των γυναικών, με όποια μορφή και εάν εμφανίζεται, είναι φαινόμενο σύμφυτο με την εκμεταλλευτική κοινωνία. Εχει συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές αιτίες, προεκτείνεται στις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, στις αξίες και στις αρχές που επικρατούν στο καπιταλιστικό σύστημα. Δεν πηγάζει από την «πατριαρχική» κοινωνία, αλλά από το καπιταλιστικό σύστημα, που σήμερα έχει περάσει στην ανώτερη βαθμίδα του, στον ιμπεριαλισμό, και γίνεται ολοένα πιο βάρβαρο, με αποτέλεσμα να εντείνονται και τα φαινόμενα βίας εναντίον γυναικών και παιδιών.

Προσπάθεια αξιοποίησης του προβλήματος

Μέσα από τις καμπάνιες ενάντια στη βία που δέχονται οι γυναίκες και όλες τις σχετικές πρωτοβουλίες, οι κυβερνήσεις και οι διακρατικές τους ενώσεις, προσπαθούν να διαχειριστούν και να αξιοποιήσουν το πρόβλημα. Η επιδίωξή τους είναι να διαστρεβλώσουν το περιεχόμενο της πάλης ενάντια στην ανισοτιμία, να την οριοθετήσουν σε ένα πλαίσιο εξαιρετικά περιορισμένο και τελείως ακίνδυνο για το καπιταλιστικό σύστημα. Στόχος τους είναι η πάλη των γυναικών των λαϊκών στρωμάτων να μην αφορά όλο το εύρος και τις πλευρές της ανισοτιμίας που βιώνουν, αλλά να περιορίζεται στις πιο ακραίες και κραυγαλέες μορφές της φυλετικής ανισότητας. Να στρέφεται ενάντια στα φαινόμενα της βίας, αλλά να αφήνει τις αιτίες και τους ενόχους στο απυρόβλητο. Να προσδοκά λύσεις από αυτούς που ευθύνονται για την εκμετάλλευση και την ανισοτιμία, από τα αστικά κράτη, τις διεθνείς τους ενώσεις. Ομως, το αστικό κράτος και οι διακρατικές ιμπεριαλιστικές ενώσεις δεν μπορούν να μετατραπούν σε όργανα συμφιλίωσης των αντιθέσεων της ταξικά διαιρεμένης κοινωνίας. Ο χαρακτήρας τους δεν είναι ουδέτερος ούτε αταξικός, αλλά είναι όργανα υπεράσπισης της κυρίαρχης αστικής τάξης, όργανα επιβολής στα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα και πρώτα απ' όλα στην εργατική τάξη.
Οι αστικοί εκσυγχρονισμοί, οι νομοθετικές ρυθμίσεις μέσα στα πλαίσια της ταξικής κοινωνίας, όσο κι αν είναι απαραίτητες, δεν αρκούν για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της βίας. Οσο το καπιταλιστικό σύστημα σαπίζει τόσο η ανισοτιμία των εργαζόμενων γυναικών όχι μόνο θα παραμένει αλλά και θα βαθαίνει σε όλες τις μορφές της. Η ανισοτιμία των γυναικών και μαζί της και οι πιο ακραίες φυλετικές διακρίσεις, θα εξαλειφθούν μόνο μέσα από την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος και την εξάλειψη της υλικής της βάσης. Σε μια κοινωνία στην οποία οι γυναίκες δε θα υφίστανται την ταξική εκμετάλλευση και τη φυλετική καταπίεση. Η πάλη για αυτή την κοινωνία σήμερα, σημαίνει παράλληλα πάλη ενάντια στην πολιτική που οξύνει τα προβλήματα των γυναικών των λαϊκών οικογενειών, μεταξύ των οποίων και αυτά που σχετίζονται με τη βια και την κακοποίηση των γυναικών και των παιδιών.

Ευτυχία ΧΑΪΝΤΟΥΤΗ (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ)

Λύση εκτός τρόικας από το ΑΚΕΛ - Διαψεύδει ο Δ. Χριστόφιας ότι τα αντιλαϊκά μέτρα αποφασίστηκαν επί προεδρίας του

Μετά το Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, ο ΓΓ του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού επανέλαβε την πρόταση για αναζήτηση λύσης εκτός των πλαισίων της τρόικας, χαιρετίζοντας ως μικρό βήμα τη συμφωνία για το Επενδυτικό Ταμείο που συμφωνήθηκε. Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ τάχθηκε υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος για «ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα», όπως είπε, ζητώντας αυτό να γίνει το συντομότερο δυνατό.
Με δηλώσεις του το απόγευμα ο Άντρος Κυπριανού εξέφρασε τη λύπη του για το γεγονός, όπως ανέφερε, ότι η κυβέρνηση σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή επιλέγει «να αναλώνεται σε επικοινωνιακά παιχνίδια». Στη δεινή θέση που βρισκόμαστε σήμερα, ανέφερε ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, μας έχουν φέρει «λανθασμένοι και βεβιασμένοι χειρισμοί της κυβέρνησης τόσο στο Eurogroup όσο και στο θέμα της Λαϊκής Τράπεζας». Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ κατήγγειλε την κυβέρνηση επειδή για ακόμη μια φορά δεν ένιωσε την ανάγκη να ενημερώσει και να ακούσει τις απόψεις των πολιτικών κομμάτων.
Ο Δημήτρης Χριστόφιας, σε παρέμβασή του σε τηλεοπτική εκπομπή του ΡΙΚ, διέψευσε ότι το «κούρεμα» είχε προταθεί στην προηγούμενη κυβέρνηση από τον περασμένο Νοέμβρη και ότι το νομοσχέδιο για αναδιάρθρωση της Λαϊκής Τράπεζας ήταν έτοιμο από τα μέσα Γενάρη.

 902

Τι είπε και τι δεν είπε ο κύριος των κυρίων της ΕΕ

Επιλέγω κάποια σημεία από την συνέντευξη που παραχώρησε ο Σόιμπλε εις Τα Νέα και παραθέτω τι δεν είπε δίπλα σ΄ αυτά που είπε…

Τι είπε και τι δεν είπε λοιπόν ο κύριος των κυρίων της ΕΕ.

είπε 

[…] Στην Κύπρο φαίνεται ότι έγινε μια παρανόηση. Δεν πρόκειται για μια εισφορά που πρέπει οι κύπριοι αποταμιευτές να καταβάλουν στην Ευρώπη. Ζητούμενο είναι να μη σηκώσουν όλο το βάρος οι φορολογούμενοι - και οι Κύπριοι -, αλλά να επωμισθούν ένα μέρος οι πιστωτές των τραπεζών. Αυτοί επένδυσαν στις τράπεζες, εισέπραξαν μεγάλες αποδόσεις. Κατ' αναλογία, αυτοί πρέπει να αναλάβουν και το ρίσκο - όπως και οι ομολογιούχοι στην Ελλάδα - προκειμένου να βρεθεί ένας δρόμος ώστε η Κύπρος, όπως προηγουμένως και η Ελλάδα, να αποκτήσει προοπτική επανόδου στις χρηματαγορές.

δεν είπε

ότι η επιβολή του «λεβι» στίς καταθέσεις που θα ζημιώσει κυρίως Ρώσους μεγιστάνες του χρήματος οι οποίοι αποτελούν τον κύριο όγκο των καταθετών προτείνεται για να μην ζημιωθούν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και γερμανικά συμφεροντα. Οι γερμανοί δεν έχουν νομίζω την παροιμία που λέει «παρά να κλαίει η μάνα μας, ας κλαίει η δική τους», αλλά πράττουν ωσάν να την ήξεραν.  

είπε 

[…] σεβόμαστε την απόφαση της Βουλής. Αλλά με την απόφαση αυτή δεν υπάρχει καμία προϋπόθεση για ένα πρόγραμμα βοήθειας. […]  δεν πιστεύω ότι η απόφαση της Βουλής την Τρίτη υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο το συμφέρον της Κύπρου. Αλλά φυσικά πρέπει να σεβαστεί κανείς την απόφαση της κυπριακής Βουλής.

δεν είπε

πως επειδή ακριβώς θεωρούν την Κύπρο «δεδομένη», κι εδώ εννοούμε «δοσμένη» σ’   αυτούς – δηλαδή δεμένη στο άρμα της ΕΕ, συνακόλουθα μπορούν να εκβιάζουν ότι αν οι «σεβαστές» αποφάσεις της Κυπριακής Βουλής δεν τους ικανοποιούν, θα οδηγήσουν την οικονομία της Κύπρου σε πλήρη κατάρρευση.

είπε 

[…] όταν κράτη με χαμηλή φορολογία και χαλαρές πρακτικές αναφορικά με την εποπτεία τραπεζών και διατάξεις περί διαφάνειας προσελκύουν κεφάλαια και μετά αποσταθεροποιούνται εξαιτίας ενός υπερτροφικού χρηματοοικονομικού τομέα, δεν μπορεί να γιατρεύεις μόνο το σύμπτωμα. Στην Κύπρο αυτό το μοντέλο κατέρρευσε.

δεν είπε

Ότι η κρίση της Κύπρου είναι καπιταλιστική. Και άσχετα από το τι συμπτώματα παρουσίασε, αυτή η κρίση δεν οφείλεται αποκλειστικά στις πρακτικές των τραπεζών, οι οποίες πριν την κρίση ήταν κάλλιστα αποδεκτές ως «φυσιολογικές»,  αλλά σ ένα πλέγμα οικονομικών παραγόντων στο κέντρο των οποίων βρίσκεται η συσσώρευση κυρίως του χρηματιστικοποιημένου κεφαλαίου σε παγκοσμιοποιημένη κλίμακα, ούτε είπε ότι ένα καίριο πλήγμα στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου ήρθε από την ΕΕ μέσω του PSI που συμφωνήθηκε για την πρεσβύτερη «αδελφή» Ελλάδα, και τσιμουδιά για το γεγονός ότι η μεθόδευση του PSI ήταν για να μην ζημιωθούν οι μεγάλοι παίχτες του χρηματιστικού κεφαλαίου για τους οποίους δεν ισχύει αυτό που είπε ο ίδιος, ότι δηλαδή  αφού «επένδυσαν» σε ομόλογα, κι αφού «εισέπραξαν μεγάλες αποδόσεις, κατ' αναλογία, αυτοί πρέπει να αναλάβουν και το ρίσκο». Το ρίσκο και τη ζημία την ανέλαβαν οι μικροί παίχτες και το Ελληνικό δημόσιο, με επιπτώσεις και στην Κυπριακή οικονομία.

Αλλά τι θα περίμενες; Σκυλιά είναι οι ιμπεριαλιστές, δαγκώνουν το ένα τ’ άλλο – επαγγελματίες δημαγωγοί και ψεύτες είναι, ότι τους συμφέρει λένε…  

Μ

«Fizcult Hura» - «Hail Hitler»: 5-1!

Εκτός από την ιστορία των όσων συνέβησαν στο Ολυμπιακό Στάδιο, με τον ναζιστικό χαιρετισμό του ποδοσφαιριστή, υπάρχει και μια εντελώς διαφορετική.Η ιστορία αυτή εκτυλίχθηκε στο γερμανοκρατούμενο Κίεβο το 1942. Οι ποδοσφαιριστές της «Ντιναμό», πλαισιωμένοι από τρεις συναδέλφους τους της «Λοκομοτίβ», φτιάχνουν, μεσούσης της γερμανικής κατοχής, την ποδοσφαιρική ομάδα «Σταρτ». Τα κατορθώματα των ρακένδυτων και υποσιτισμένων ποδοσφαιριστών της «Σταρτ» στο γήπεδο, ειδικά μετά τη νίκη τους επί της γερμανικής «PGS», που λειτουργούν ως ένεση ανάτασης για τον ουκρανικό λαό, δεν αφήνουν ασυγκίνητους τους ναζί, οι οποίοι στέλνουν στο Κίεβο τη θεωρούμενη ανίκητη ομάδα της γερμανικής αεροπορίας, τη «Φλάκελφ».
Στον πρώτο αγώνα μεταξύ «Σταρτ» - «Φλάκελφ», στις 6 Αυγούστου 1942, οι Ουκρανοί διαλύουν τη γερμανική ομάδα με 5-1.
Οι Γερμανοί ζητούν «εκδίκηση» και η ρεβάνς ορίζεται τρεις μέρες αργότερα. Ηδη από τα αποδυτήρια, πριν την έναρξη του αγώνα, οι άντρες των SS εφιστούν την προσοχή στους ποδοσφαιριστές της «Σταρτ»: «Οταν βγείτε στο γήπεδο θα χαιρετήσετε με τον δικό μας τρόπο»...
Λίγο αργότερα στο κατάμεστο στάδιο, στον ναζιστικό χαιρετισμό και στα «Χάιλ Χίτλερ» των αντιπάλων τους, οι παίκτες της «Σταρτ» απαντούν με τον σοβιετικό χαιρετισμό: «Fizcult Hura» (σ.σ.: «Ζήτω ο αθλητισμός»)!
Στο ημίχρονο του αγώνα, και ενώ το σκορ ήταν 3-1 υπέρ των Ουκρανών, η επίσκεψη των ναζί στα αποδυτήρια συνοδεύεται από το εξής ξεκάθαρο μήνυμα προς τους παίκτες της «Σταρτ»: Η θα καθίσετε να χάσετε ή θα υποστείτε τις συνέπειες...
Οι Σοβιετικοί δεν κάθισαν να χάσουν.
Το ματς έληξε 5-3 υπέρ τους...
Το αντίτιμο ήταν πολλοί από αυτούς να πεθάνουν κατά τη διάρκεια βασανιστηρίων, να μεταφερθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να εκτελεστούν μερικούς μήνες αργότερα.
Σήμερα, έξω από το γήπεδο «Ζενίτ» της Ουκρανίας δεσπόζει ένα άγαλμα. Στη βάση του αγάλματος που αναπαριστά την εικόνα τεσσάρων ποδοσφαιριστών υπάρχει χαραγμένη η εξής επιγραφή:
«Η δόξα σας δεν θα ξεθωριάσει στους αιώνες...».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
στο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Την άγγιξε

Οι δράστες του διπλού φόνου εξαφανίστηκαν

Πριν σφραγιστούν τα δυο πατζούρια

Σε κείνο το δωμάτιο και μείνει

Ανείπωτη  η μαρτυρία 

Την άγγιξε

Για να μετριάσει τη φρίκη

Στην αφή – το  άλλο ερέθισμα

Οι χωρίς εθνικότητα μελανές εκδορές –   

Και μέτρησε τις κηλίδες στο πάτωμα

Σαν να ’ταν τα κέρματα που κέρδισε

Στα ζάρια και τα σκόρπισε

Φεύγοντας βιαστικά...

M

Ποιος μιλά για Ρεαλισμό

Διαβάζω το κύριο άρθρο στην Καθημερινή με τίτλο «Ρεαλισμός» το οποίο αρχίζει "τοιουτοτρόπως" (διαβάστε χωρίς να εκνευριστείτε, αν γίνεται):

Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν ξεσπαθώσει εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης και ζητούν να ακολουθήσει το παράδειγμα του κυπριακού Κοινοβουλίου, το οποίο απέρριψε την πρόταση για το «κούρεμα» των καταθέσεων. Είναι λογικό να εντείνεται ο άκριτος λαϊκισμός τη στιγμή που η κοινωνία δοκιμάζεται και οι δανειστές πιέζουν την Ελλάδα με σκληρό τρόπο εδώ και καιρό.

Θα έλεγα ότι το παράδειγμα του κυπριακού Κοινοβουλίου, το οποίο λειτούργησε κάτω από την πίεση της λαϊκής κατακραυγής, εκθέτει την στάση του ελληνικού κοινοβουλίου και των κομμάτων που πλειοψηφούν σ΄ αυτό (με λαμπρή εξαίρεση μόνο το ΚΚΕ), μια στάση απύθμενου κυνισμού, η οποία υπαγορεύεται από την αστική τάξη της χώρας, της μόνης τάξης που επωφελείται από αυτή την φρικώδη λεηλασία κατά της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού. Είναι λογικό λοιπόν αυτή η τάξη, μέσω των φερέφωνων της να χαρακτηρίζει «άκριτο λαϊκισμό» την αμφισβήτηση της πολιτικής που οι «αδελφοί» αστοί και οι κοινοί σύμμαχοι και εταίροι τους προσπαθούν να επιβάλουν και στην Κύπρο.  Η κοινωνία, το κομμάτι της κοινωνίας που δεν κατέχει μέσα παραγωγής και δεν παίζει με τίτλους στα χρηματιστήρια του κόσμου, και που δεν εξάγει τον κλεμμένο πλούτο του λαού με αστρονομικές καταθέσεις σε «νήνεμα» χρηματοκιβώτια «εις την αλλοδαπήν», όντως «δοκιμάζεται με ανελέητα σκληρό τρόπο εδώ και καιρό». Μα σε ποια τάξη ανήκουν οι «δανειστές»; Όχι στους εργάτες αγρότες και μικρομεσαίους βέβαια; Και ποιους οι «δανειστές πιέζουν» μέχρι σκασμού; Όχι βέβαια την δική τους φάρα, τους αστούς.

Και συνεχίζει:

Χρειάζεται όμως ψυχραιμία, ρεαλισμός και υπευθυνότητα. Άλλωστε, δεν είναι ίδια ούτε τα μεγέθη ούτε τα προβλήματα Ελλάδας και Κύπρου. Κανείς δεν γνωρίζει σήμερα την τελική έκβαση της κυπριακής υπόθεσης, για να μπορεί να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα. Ενδεχομένως κάποιοι να θέλουν να δοκιμάσουν και στην Ελλάδα μια κρίση που θα κρατήσει κλειστές τις τράπεζες για πολλές ημέρες και θα φέρει τη χώρα στο χείλος της καταστροφής.

Όντως το τμήμα του λαού που πλήττεται «Χρειάζεται ψυχραιμία, ρεαλισμό και υπευθυνότητα». Αλλά όχι τέτοιες που υπονοεί η αστοφυλάδα. Χρειάζεται επιτέλους να σκεφτεί χωρίς να υποκύπτει στους εκβιασμούς των αστών και να πανικοβάλλεται, να καταλήξει σε μια ρεαλιστική αξιολόγηση του τι εστί ΕΕ, επιλέγοντας αποδέσμευση, και να μην αποδέχεται και να επιφορτίζεται με ευθύνες που δεν είναι δικές του, όπως η ευθύνη για αποπληρωμή του χρέους που τον  βυθίζει στην αθλιότητα. Η ευθύνη αυτή ανήκει ακέραια και «τετραγωνισμένα» στους αστούς. Το χρέος πρέπει να διαγραφτεί, και αν οι δανειστές γυρεύουν τα λεφτά τους, να τα πάρουν από τους αστούς που τα έχουν κάνει μασούρι. Τρόπο έχουν να βάλουν χέρι στις καταθέσεις τους  στο εξωτερικό που φτάνουν και περισσεύουν για να αποπληρωθεί το χρέος. Ο λαός δεν χρωστάει, του χρωστάνε. Αυτή είναι η αλήθεια χωρίς «υπερβολή και οι συναισθηματική έξαρση».  

Παρακάτω,

Η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει τη μάχη της σταθεροποίησης και έχει αποφύγει καταστροφικά σενάρια. Το έχει, μάλιστα, κάνει εκτιμώντας πραγματικά δεδομένα και όχι φανταστικά σενάρια που θα μας έθεταν εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου. Ζούμε ιστορικές στιγμές, που επιβάλλουν ψυχρή και σταθερή αντιμετώπιση. Οι υπερβολές και οι συναισθηματικές εξάρσεις δεν εξυπηρετούν πάντοτε το εθνικό συμφέρον, όσο και αν τις έχει «ανάγκη» ένας σκληρά δοκιμαζόμενος λαός.

Η ελληνική κυβέρνηση (κι όχι μόνο αυτή αλλά και αρκετές πριν απ’ αυτήν) όντως «έχει δώσει τη μάχη της», αλλά για το συμφέρον της τάξης της. Η δήθεν σταθεροποίηση» είναι το δέσιμο χειροπόδαρα του λαού για τον οποίο δεν έχουν «αποφευχθεί καταστροφικά σενάρια». Αυτά τα ζούμε και ακόμα δεν τελειώσαμε...

... κι αν θα τελειώσουμε ποτέ θα είναι επειδή θα πάψει να κατέχει την εξουσία αυτή η φαύλα τάξη.   

Μ

.. σε βάρος των λαών Ελλάδας και Κύπρου

.

...Πίσω από διάφορες εθνικοπατριωτικές κορόνες, στο επικαιροποιημένο πρόγραμμά τους ήδη από τα τέλη Δεκέμβρη αποκάλυπταν αυτό ακριβώς, ότι τον ορυκτό πλούτο της χώρας για ξένα μονοπώλια τον προορίζουν, να τον εξορύξουν με το αζημίωτο: «Προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την ανάθεση του τεράστιου έργου της έρευνας και εξόρυξης του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που περικλείει η ελληνική ζώνη οικονομικής εκμετάλλευσης. Σύναψη αμυντικής συμφωνίας και έναρξη στρατιωτικής συνεργασίας με τα κράτη εκείνα (...) των οποίων οι κοινοπραξίες θα πλειοδοτήσουν στο διαγωνισμό για την έρευνα και εκμετάλλευση των ενεργειακών μας κοιτασμάτων».
Σε άλλη ανακοίνωσή τους επιχαίρουν για τέτοιες κινήσεις της καπιταλιστικής Ρωσίας στην περιοχή, για σχετική συμφωνία που υπέγραψε με το Ισραήλ: «Πάτησαν πόδι στο Ισραήλ οι Ρώσοι, μόνο στην Ελλάδα τρώνε "πόρτα". Συμφωνία για την εμπορία LNG, υγροποιημένου φυσικού αέριου από το project του πεδίου Tamar στο Ισραήλ ανακοίνωσε ότι έχει υπογράψει η ρωσική Gazprom (...) Η Ρωσία παραμένει ακόμα ένας σοβαρός παίχτης στην ενεργειακή σκακιέρα της Μεσογείου». Σαν άλλα κόμματα και μορφώματα του συστήματος, έτσι και οι εν Ελλάδι νεοναζί ψάχνουν ιμπεριαλιστή (Αμερικανό, Ρώσο, οποιονδήποτε) να στοιχίσουν το λαό πίσω του, να πατήσει πόδι στον τόπο του και το λαιμό του. Δεν αμφισβητούν τον κυρίαρχο ρόλο των μονοπωλίων, δε θέλουν το λαό αφέντη στον τόπο του, ιδιοκτήτη του πλούτου του. Μόνο μια κάποια συμφωνία επιδιώκουν με τον έναν ιμπεριαλιστή ή τον άλλο, όχι προς όφελος δύο λαών, αλλά προκειμένου τα μονοπώλια της μιας και της άλλης πλευράς να εξασφαλίσουν σε καιρούς κρίσης τους την παραπέρα κερδοφορία τους.

 http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7349687&publDate=21/3/2013

Unicef: 1.800 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από μολυσμένο νερό

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νερού η Unicef δημοσιοποίησε στοιχεία για την παιδική θνησιμότητα που σοκάρουν. Κυριότεροι λόγοι θανάτου το ακάθαρτο νερό, οι συνθήκες υγιεινής και αποχέτευσης

Περίπου 2.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών πεθαίνουν κάθε μέρα σε παγκόσμιο επίπεδο από διαρροϊκές ασθένειες και από αυτούς τους θανάτους περίπου 1.800 συνδέονται με το νερό και την υγιεινή.

Τα παραπάνω επισημαίνει σε ανακοίνωσή της η UNICEF, με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Νερού, που είναι στις 22 Μαρτίου, και καλεί τις κυβερνήσεις, την κοινωνία των πολιτών και τους πολίτες να θυμούνται ότι πίσω από τα στατιστικά στοιχεία βρίσκονται τα πρόσωπα των παιδιών.
''Μερικές φορές επικεντρωνόμαστε τόσο πολύ στους μεγάλους αριθμούς και αποτυγχάνουμε να δούμε τις ανθρώπινες τραγωδίες που κρύβονται πίσω από κάθε στατιστικό στοιχείο'' λέει ο Sanjay Wijesekera, επικεφαλής του τομέα Νερού και Υγιεινής της UNICEF.

Το 90% της παιδικής θνησιμότητας συνδέεται με το μολυσμένο νερό
''Αν 90 σχολικά λεωφορεία γεμάτα με παιδιά του νηπιαγωγείου συγκρούονταν κάθε μέρα, χωρίς επιζώντες, ο κόσμος θα το πρόσεχε. Όμως αυτό ακριβώς συμβαίνει κάθε μέρα, εξαιτίας του ακάθαρτου νερού και των κακών συνθηκών υγιεινής και αποχέτευσης''.
Σχεδόν το 90% των θανάτων παιδιών από διαρροϊκές ασθένειες συνδέονται άμεσα με το μολυσμένο νερό, την έλλειψη αποχέτευσης ή την ανεπαρκή υγιεινή. Παρά την έκρηξη του παγκόσμιου πληθυσμού, αυτοί οι θάνατοι έχουν μειωθεί σημαντικά κατά την τελευταία δεκαετία, από 1,2 εκατομμύρια κάθε χρόνο το 2000 σε περίπου 760.000 το χρόνο το 2011. Για τη UNICEF, ο αριθμός αυτός εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ μεγάλος.

Οι ''πρωταθλήτριες'' χώρες
Τα στοιχεία της UNICEF για την παιδική θνησιμότητα δείχνουν ότι περίπου οι μισοί θάνατοι παιδιών κάτω των πέντε ετών συμβαίνουν σε μόνο πέντε χώρες: Ινδία, Νιγηρία, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Πακιστάν και Κίνα. Δύο χώρες μαζί - η Ινδία (24%) και η Νιγηρία (11%) - παρουσιάζουν περισσότερο από το ένα τρίτο του συνόλου των θανάτων παιδιών κάτω των πέντε ετών.
Αυτές οι ίδιες χώρες έχουν, επίσης, σημαντικούς πληθυσμούς χωρίς επαρκείς εγκαταστάσεις ύδρευσης και αποχέτευσης.
Από τα 783 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο χωρίς επαρκή πρόσβαση σε πόσιμο νερό, 119 εκατομμύρια είναι στην Κίνα, 97 εκατομμύρια στην Ινδία, 66 εκατομμύρια στη Νιγηρία, 36 εκατομμύρια στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και 15 εκατομμύρια στο Πακιστάν.

Ζοφερά τα στοιχεία για την αποχέτευση
Τα στοιχεία για την αποχέτευση είναι ακόμη πιο ζοφερά, τονίζει η UNICEF. Αυτοί που στερούνται βελτιωμένες εγκαταστάσεις υγιεινής σε αυτές τις χώρες είναι: στην Ινδία 814 εκατομμύρια, στην Κίνα 477 εκατομμύρια, στη Νιγηρία 109 εκατομμύρια, στο Πακιστάν 91 εκατομμύρια και στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό 50 εκατομμύρια.
Όπως τονίζει η UNICEF, οι πρόοδοι που έχουν ήδη σημειωθεί από το 1990, δείχνουν ότι με την πολιτική βούληση, με επενδύσεις και με έμφαση στην ισότητα  ίσως μόνο μέσα σε μια γενιά. κάθε παιδί να είναι σε θέση να έχει πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό και επαρκείς εγκαταστάσεις υγιεινής.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ/news247

***

red rock views - Για ποια "πολιτική βούληση  με έμφαση στην ισότητα" μιλάει η UNICEF;

Αυτή που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους βυθίζοντας την πλειονότητα της ανθρωπότητας στην φτώχια και καταδικάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια  σε συνθήκες ζωής που μόνο σαν κόλαση μπορεί να περιγραφτεί;

Υπάρχουν "επενδύσεις" στον καπιταλισμό με σκοπό κατι άλλο εκτός από το κέρδος, η μήπως μπορούν ν΄ αλλάξουν  οι "συνήθειες" των πανίσχυρων πολυεθνικών που λυμαίνονται τις πλουτοπαραγωγικές πηγες του πλανήτη καταστρέφοντας την φύση και ότι είναι ακόμα ζωντανό σ΄ αυτήν; 

Αν δεν βρωμίσουν το νερό μετατρέποντας το σε τοξικό δηλητήριο, θα το μετατρέψουν σε εμπόρευμα. Που και σε ποία εποχή αυτή η διεστραμμένη ελίτ που κυβερνά τον κόσμο υπολόγισε την υγεία των λαών, πότε έδωσε αξία στην ζωή του ανθρώπου. 

Στην εποχή που ζούμε οι καπιταλίστες ούτε για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης δεν δίνουν σημασία.