Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Μαύρο γάλα



Μαύρο γάλα απ' το πρωί σε πίνουμε το σούρουπο
σε πίνουμε το μεσημέρι και την αυγή σε πίνουμε το βράδυ
σε πίνουμε και πίνουμε
σκαλίζουμε ένα τάφο στον ουρανό όπου είναι ευρύχωρα για να ξαπλώσουμε

Σε μια απ' τις αίθουσες του Royal Academy (Λονδινο) όπου εκτίθενται τα έργα του Anselm Kiefer , σαν σημείο αναφοράς για την τέχνη του, υπάρχει το ποίημα 'Φούγκα Θανάτου, [Death Fuge], του Paul Celan, απο το οποίο αποσπάστηκαν οι παραπάνω πρώτοι στίχοι.

Ο θάνατος είναι το αφεντικό μιας συμμορίας, σκοτεινή Γερμανία, τα μάτια του είναι γαλανά και σε πυροβολεί με μολύβδινες σφαίρες
στόχος του είναι η αλήθεια, έγραψε ο Paul Celan.

Μια ατμόσφαιρα θανάτου διαχέεται σε πολλά από τα έργα του Κiefer, αλλα δεν είναι ένας μεταφυσικός κι αφηρημένος θάνατος. Είναι μάλλον αυτός που προκαλούν "συμμορίες" ανθρώπων, έχει γαλανά μάτια. Είναι ο θάνατος που πάντα βάζει την αλήθεια στο πρώτο στόχαστρό του.

✴✴✴✴✴


Στο Αsh Flower, έργο εμπεμπνευσμένο από το ποίημα Φούγκα Θανάτου (ένας τεράστιος πίνακας διαστάσεων 4×7μ, περίπου),  η στάχτη, απλωμένη στην επιφάνεια του, λειτουργεί κυριολεκτικα σαν αυτό που κατακάθεται απο την ατμόσφαιρα, σαν αυτό που απομένει μετά απο αποκαλυπτική πτώση φωτιάς.  Τα υλικά του περιλαμβάνουν και άργυλο που έχει ραγίσει και φαίνεται σαν ξεραμένη γη. Ένα αποξηραμένο κολοσσιαίο ηλιοτρόπιο, μετέωρο από την κορυφή έως τη βάση, χωρίζει τον πίνακα στη μέση.


Ο Αnselm Kiefer, για πολλούς, ο μεγαλύτερος Γερμανός ζωγράφος  της εποχής μας, έγινε γνωστός αρχικά από μια χειρονομία με αμφίλογες ερμηνείες. Ηταν η εικόνα του ίδιου με τον βραχίωνα τεντωμένο και ψηλά -  σε Ναζί χαιρετισμό. Αναμφισβήτητη αναφορά στο ιστορικό παρελθόν της χώρας του, κατά την ιστορική φάση  (τις δυο πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο) οπου οι περισσότεροι συμπατριώτες του συμπεριφέρονταν ωσάν να το είχαν σπρώξει στο βάθος μιας  απωθημένης συλλογικής μνήμης. Σαν να αισθάνονταν έντονη ντροπή για τη συμμετοχή, για την στάση την δική τους ή των προγόνων τους σε σχέση με κάτι αποτρόπαιο κι ολοκληρωτικά απάνθρωπο.


Μπορεί κατά καιρούς διάφοροι φιλελεύθεροι τεχνοκριτικοί να προσπάθησαν να ουδετεροποιήσουν το νόημα των εικαστικών χειρονομιών του Kiefer. Για το τι εννοούσε με αυτή την συγκεκριμένη χειρονομία του, έχει απαντήσει. Σε μια συνέντευξη πχ είπε:"Ότι τα πράγματα δεν τελείωσαν το 1945 ούτε ένας δικαστής ή δικηγόρος δεν διώχτηκε ως αποτέλεσμα του πολέμου. Μεγάλο μέρος του κρατικού μηχανισμού παρέμεινε όπως ήταν."

Το οτι έτσι έγινε τότε, εξηγεί γιατί έτσι γίνεται τώρα.



Η σχεδόν ιδια με το ναζιστικό χαιρετισμό χειρονομία εμφανίζεται σε μια σειρά εργα του Kiefer όπου δείχνει μνημεία του Μάο που χαιρετά με τον βραχίωνα υψωμενο πρός ενα νοητό ακροατήριο.
Οταν ενας δημοσιογράφος που του έπαιρνε συνέντευξη  προσπάθησε να ερμηνεύσει τον συμβολισμό ως κοινή χειρονομία των Χιτλερ και Μάο, σαν μια γενική αναφορά στον "ολοκληρωτισμό", τσουβαλιάζοντας χοντροκομμένα με τον ίδιο χαρακτηρισμό  τους δύο, ο Kiefer τον διόρθωσε υπονοώντας  οτι οι χειρονομίες ήταν νοηματικά πολύ διαφορετικές:

"Ήταν πολλοί διαφορετικοί. Ο Μάο ήταν ένας ποιητής, Ο Χίτλερ ήταν κάθε άλλο παρά ποιητής [...]" είπε, συμπληρώνοντας πως ο Χίτλερ ξεκίνησε ως κατακτητής, Ο Μάο ξεκίνησε ως ελευθερωτής.


Ο Kiefer έχει εκφράσει την άποψη οτι δεν πρέπει να δίνεται ποτέ και σε κανένα απόλυτη κι ανεξέλεγκτη εξουσία. Απόλυτη πολιτική εξουσία όμως ασκείται και συλλογικά, απο την τάξη που κατέχει το μονοπώλιο της οικονομικής δύναμης. Αυτή η τάξη δεν χρειάζεται πάντα 'τενεκεδενιους' δικτάτορες για να προβεί σε θηριωδίες.

Είναι σίγουρο ότι όταν η Βασιλική Ακαδημία προγραμμάτισε την έκθεση δεν θα μπορουσε να προβλέψει τα σημερινά γεγονότα. Το έργο του Kiefer γίνεται επίκαιρο οχι σαν αναφορά μονάχα στο τραγικό παρελθον της πατρίδας του, αλλά ολοένα και περισσότερο στο παρόν της,
ειδωμένο μέσα  στο πλαίσιο  του τραγικού παρόντος ενος κοσμου που αδυνατεί να διδαχτεί απο την ιστορία...

------------

Images borrowed from the guardian

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014

Αιματηρή Γεωπολιτική Φάρσα (2)



Πριν λίγες μέρες, όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί απο τις ΗΠΑ στην Συρία, με το πρόσχημα  του πολέμου κατά του λεγόμενου ISIS, έγραφα εδώ πως "προς το παρόν στοχεύουν στους ορκισμένους εχθρούς της, αλλά η απόσταση είναι μηδενική από το να αρχίσουν να βομβαρδίζουν την Συρία..."  Ομολογώ πως δεν περίμενα οτι τα προσχήματα θα άρχιζαν να πέφτουν τόσο γρήγορα.

 Εχτές η Telegraph μιλούσε για το  λάθος του  Προέδρου Ομπάμα το οποίο έχει γίνει αντικείμενο οξείας κριτικής. Λάθος που δεν παραδέχεται ο Ομπάμα, ρίχνοντας ευθύνες στις υπηρεσίες πληροφοριών. Και ποιο είναι αυτό; Μα οτι δεν προέβλεψε την ταχεία ανάπτυξη των φανατικών του ΙSIS, την οποία θα είχε αποτρέψει, λένε οι κριτές του, αν είχε επιτεθεί στην Συρία ένα χρόνο πριν, ή αν δεχόταν να επέμβει πιο άμεσα στο πλάι μετριοπαθέστερων ισλαμιστών που μάχονται κατά του Ασσάντ. Το " αν είχες κάνει έτσι" δε σχετίζεται με λογική συνέπεια με το "θα είχαν εξελιχτεί τα πράγματα αλλιώς". Αλλά ποιον πειράζει αυτό; Οσο πιο επιθετικός γίνεται ο ιμπεριαλισμός τόσο λιγότερη λογική φαίνεται πως χρειάζεται.

Σήμερα γίνεται δημόσια γνωστό πως ο Ομπάμα σκέφτεται να επιβάλει ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία, δήθεν για την προστασία των αμάχων από τη συριακή κυβέρνηση, αναμοχλεύοντας απαιτήσεις μερίδας εκπροσώπων του κεφαλαίου για πιο άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ σε πόλεμο κατά της Συρίας. Στην New York Times (26 Σεπτ. 2014) γίνεται αναφορά στην απαίτηση για μια τέτοια κίνηση και απ' την Τουρκία, η οποία ανησυχεί για την τακτική συμμαχία των ΗΠΑ με τους Κούρδους,  θεωρεί την ζώνη απαγόρευσης (στο βόρειο τμήμα της Συρίας) αναγκαία για την προστασία απο την Συριακή αεροπορία περιοχών της Τουρκίας (και της Ιορδανίας) απο όπου παρέχονται ασφαλή καταφύγια για τους αντάρτες της Συρίας. Απο τους ίδιους κύκλους θεωρείται αναγκαία μια βάση για την "παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας", κάτι που απαιτεί επιβολή ζώνης περιορισμένης απαγόρευσης πτήσεων και χιλιάδες αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων.  Από αυτήν την πλευρά του ατλαντικού η ιδέα χερσαίων δυνάμεων δεν στερείται υποστηρικτών.

Μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων για να επιβληθεί αποτελεσματικά απαιτεί την καταστροφή της Συριακής αεροπορίας και, για να "αποτελειώσει η δουλειά", ερπύστριες και μπότες στο έδαφος της.

Σημαίνει δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών, σημαίνει ένα απο τα πιο αιματοβαμμένα  μακελειά που έχουμε δει ποτέ στην γειτονιά μας.

Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014

Αποχρώσεις του Γκρι [ή 'Μαζική Πτώση του Libido']



Πιθανόν να έχεις ακούσει για το βιβλίο, Fifty Shades of Grey (2011) [Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι]. Το βιβλίο, το πρώτο από μια τριλογία μυθιστορημάτων, ξεπέρασε 'βεστ-σέλλερ' λίστες σε όλο τον κόσμο, ενώ  ολόκληρη η σειρά  έχει πουλήσει πάνω απο 100 εκατομμύρια αντίγραφα. Η κινηματογραφική του εκδοχή θα εμφανιστεί στις οθόνες στις αρχές του 2015. Οι σοβαρές κριτικές λένε πως δεν έχει ιδιαίτερη λογοτεχνική αξία, αλλά, παρόλα αυτά πουλιέται σαν φτηνό γιατρικό για ανίατα άρρωστους και καταδικασμένους. Ο λόγος; Προφανώς οι περιγραφές ερωτικών σκηνών με στοιχεία σαδο-μαζοχισμού, κυριαρχίας-υποταγής, με χρήση δεσμών και ποιος ξέρει τι άλλου εξοπλισμού (δεν είχα την τύχη να απολαύσω την ανάγνωση του, ομολογώ χωρίς διαθεση πουριτανολογίας - απλά μεταφέρω αυτά που διαβάζω κι ακούω).

Αν κάποιος θεωρούσε την επιτυχία του μυθιστορήματος κριτήριο για να εκτιμήσει πως πρόσφατα έχει επηρεαστεί η σεξουαλική συμπεριφορά των Αγγλοσαξόνων θα κατέληγε μάλλον σε λάθος συμπεράσματα.

Έρευνες και απο τις δυο πλευρές του Ατλαντικού, δείχνουν απογοητευτικά και ανησυχητικά αποτελέσματα. Η πρόσφατη έρευνα του Observer  είναι  τελευταία απο αυτές τις μελέτες που δείχνουν μια παγκόσμια μείωση της συχνότητας της σεξουαλικής επαφής και της ικανοποίησης από αυτήν. Ετεροφυλόφιλοι άνω των 35 ετών κάνουν έρωτα λιγότερο συχνά από ό, τι έκαναν οι γονείς τους στην ίδια ηλικία, και το απολαμβάνουν λιγότερο.

Η μελέτη αυτή, σε σύγκριση με παρόμοια μελέτη  που έκανε ο Observer το 2008,  συμπεραίνει ότι μέσα σε τούτο το διάστημα εμφανίζεται όχι απλά πτώση της γενετήσιας ορμής (libido) και του βαθμού σεξουαλικής ικανοποίησης, αλλά επίσης και της αυτοπεποίθησης που αφορά συνεύρεση, και επαφή.

Η εφημερίδα μας πληροφορεί πως "Η έρευνα δείχνει επίσης οτι, παράλληλα με τα προαναφερθέντα, κάτι νέο και ενδιαφέρον συμβαίνει πίσω από τις κλειστές κουρτίνες στα σπίτια της Βρετανίας. Για μια σημαντική μειοψηφία - και αυτό ισχύει για ετεροφυλόφιλες όπως και ομοφυλόφιλες σχέσεις - η παραδοσιακή συνουσία έχει αντικατασταθεί από άλλες, λιγότερο συμβατικές συμπεριφορές. Ίσως το πραγματικό ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι τι, αυτές τις μέρες, μετράει σαν σεξ".

Αυτό, θα έλεγα ίσως εξηγεί την δημοτικότητα του 'fifty shades' - μας απομακρύνει όμως απο το πλέον ενδιαφέρον ερώτημα: γιατί τώρα; Πως εξηγείται το γεγονός οτι το φαινόμενο της παγκόσμιας πτώσης του ĺibido εμφανίζεται ταυτόχρονα με την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Παρότι δεν έχει εξακριβωθεί αν η οικονομική η λιτότητα είναι το αίτιο αυτού του φαινομένου, όπως παρατηρεί ο  Observer, θα έλεγα πως είναι οφθαλμοφανής ο συσχετισμός των δύο.

Άλλωστε η έρευνα δείχνει οτι το φαινόμενο έχει ταξικά χαρακτηριστικά. Άτομα απο πλουσιότερες τάξεις, άτομα που δεν επηρεάζονται απο λιτότητα, δεν παρουσιάζουν τέτοια καταθλιπτικά συμπτώματα. τα πάνε μια χαρά και σ' αυτό το ζήτημα.

✴✴✴


_----------
Image borrowed from here

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2014

Καμπή στον Χώρο Εργασίας (β' Μέρος)



[Διαβάστε το προηγούμενό εδώ]


Πρόσφατα, σε Βρετανικά μέσα ενημέρωσης εμφανίστηκε η είδηση ότι ο σούπερσταρ καπιταλίστας και δισεκατομμυριούχος Richard Βranson επιτρέπει στους υπάλληλους της ναυαρχίδας των εταιριών του απεριόριστη ετήσια άδεια, σκοπεύοντας να εφαρμόσει το ίδιο και στις υπόλοιπες, αν στην πορεία φανεί οτι αυτή η πρακτική έχει θετικά αποτελέσματα (το για ποιόν, εννοείται).

Γράφει στο μπλογκ του λοιπόν,

'Το ελαστικό ωράριο έχει επαναστατικοποιήσει το πως, που και πότε όλοι μας κάνουμε τη δουλειά μας. Έτσι, αν το να δουλεύεις εννιά με πέντε δεν εφαρμόζεται πλέον, τότε προς τι οι αυστηρές πολιτικές σε σχέση με την ετήσια άδεια';

Αλλού όμως γράφει 'Επαφίεται στον εργαζόμενο και μόνο να αποφασίσει εάν και πότε αυτός ή αυτή θα φεύγει λίγες ώρες, μια ημέρα, μια εβδομάδα ή ένα μήνα απ' την δουλειά', η προϋπόθεση είναι ότι  θα το κάνει μόνο όταν αισθάνεται  100% άνετα ότι και η ομάδα συνεργατών στην οποία ανήκει δεν υστερεί σε όποιο έργο που έχει χρεωθεί και ότι η απουσία σε καμία περίπτωση δεν θα βλάψει την επιχείρηση - ή, για τον ίδιο λόγο, τη σταδιοδρομία του'

Δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφής και ξεκάθαρος ο   Branson. Η προσφορά περισσότερης 'ελευθερίας' δεν έρχεται άνευ όρων. Εκεί που ο εργαζόμενος καλείται να δει  περισσότερη ελευθερία, ο εργοδότης του απαιτεί ανταλλαγή αυτής της ελευθερίας με μιαν αίσθηση προσωπικής ευθύνης για την ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία της εταιρίας, στην οποία πρέπει να αισθάνεται οτι ανήκει, όπως το μέλος μιάς ομάδας της οποίας η επιβίωση εξαρτάται απο τον ίδιο, πλην όμως και η δική του καριέρα και η ζωή εξαρτάται απο αυτήν. Το αντάλλαγμα που ζητά η εταιρία για την παροχή αυτή στον εργαζόμενο είναι να αποκτήσει ενα εταιρικό ήθος του τύπου 'ολοι για ένα (και το "ένας" εδώ σημαίνει "η εταιρία") κι ένας για όλους', απωθώντας βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο την έννοια ταξική εκμετάλλευση.

Μια τέτοια "εργασιακη καινοτομία" είναι ευκολότερα εφαρμόσιμη  σε επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, με οργάνωση της εργασίας χωρίς χαρακτηριστικά Φορντισμού, όπου δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ομαδική εργασία (team work) με αποτέλεσμα η συνεισφορά  του ενός  στους στόχους που θέτει η εταιρία στην ομάδα να επηρεάζει την απόδοση της ομάδας. Πρακτικά, το άτομο δεν μπορεί να μην δουλεύει χωρίς οι συνάδελφοί του να επωμίζονται το βάρος της εργασίας που του αντιστοιχεί. Η πίεση να μην λείψει απο τη δουλειά και να " σηκώνει το βάρος του", μεταφερεται απο το αφεντικό στους συναδέλφους. Σε τέτοιες συνθήκες είναι προτιμότερο το μέλος της ομάδας να ξέρει ακριβώς τι ετήσια άδεια του αντιστοιχεί και να την παίρνει από το να παίρνει όση θέλει... φτάνει να μην μειώνεται η ομαδική απόδοση.

 Είναι προφανές, τίποτε δεν εμποδίζει τον εργοδότη να καθορίσει πόσοι δουλεύουν σε μια συγκεκριμένη ομάδα και να καταστήσει την "απεριόριστη άδεια" πρακτικά δώρο άδωρο.

Μερικές γενικότερες πρόχειρες παρατηρήσεις τωρα:


Είναι άξιο προσοχής ότι στην διάσταση της αναπτυγμένης καπιταλιστικής παραγωγής  το κόστος της εργατικής δύναμης προοδευτικά τείνει να μετριέται πλέον κυρίως με βάση την ποσότητα και συχνά την ποιότητα του  προϊόντος που παράγεται και κατά συνέπεια, ο χρόνος που ξοδεύει ο εργάτης στην παραγωγή και, όλο και σε ευρύτερή κλίμακα, ιδιαίτερη στις υπηρεσίες, ο χώρος στον οποίο εργάζεται (πχ στο γραφείο της εταιρίας ή στο σπίτι του) να αποκτά μειονόμενη σημασία.

Κάποιοι μπορεί να θεωρουν  το πνεύμα του Τέιλορ άφαντο, αλλά η αλήθεια είναι οτι έχει στηχειώσει την συχρονη παραγωγή, με μια συνεχή προσπάθεια του κεφαλαίου να  μειώσει στο μηδέν τον μη παραγωγικό χρόνο του εργαζομένου, δηλαδή να μειώσει στο μηδέν την πληρωμή εργατικής δύναμης σε χρόνο που αυτή δεν είναι παραγωγική, αυξάνοντας συνάμα την παραγωγικότητα, σε συνδιασμο με την ταση όλο και περισσότερο και ολοένα και πιο άμεσα το κόστος της εργατικής δύναμης να καθορίζεται με βάση την ποσότητα ενός ποιοτικά προκαθορισμένου παραγόμενου προϊόντος.

Η είσοδος του υπολογιστή η ηλεκτρονική διαδικτύωση στην παραγωγη και η σύνδεση της με το νοικοκυριό επιτρέπει στον καπιταλιστή μια νέα διάταξη της εργασίας σε χώρο και χρόνο.


Η καμπή αυτή, με επιπτώσεις πολλαπλές σε βάση και εποικοδόμημα, αποτελεί πρόκληση στον μαρξισμό, σαν πραξη και σαν θεωρία.






Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2014

με σταυρωμένα τα χέρια



Στο χτεσινό 'Σχόλιο της Ημέρας' ο Ημεροδρόμος γράφει τα παρακάτω. 


Η βία της Φτώχειας

Βέβαια,  δεν χρειαζόταν κάποια έκθεση για να μας δείξει ότι οι περισσότεροι Έλληνες ζούμε πλέον με το φάσμα της φτώχεια. 

Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2014

καμπή στον χώρο εργασίας

 http://s.hswstatic.com/gif/spacecraft-re-entry-4.jpg

Ο χώρος εργασίας υφίσταται μια σημαντική καμπη - μακριά από το παλιό, απομονωμένο δωματιάκι, σε μια αενάως συνδεδεμένη, συνεργατική προσέγγιση. 


Κρατείστε την ανάσα σας: η πολυεθνική Google παίρνει την πρωτοβουλία να οργανώσει το συμβάν Atmosphere Live,


Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου 2014

"μπότες στο έδαφος"



Το BBC μας πληροφορεί σήμερα ότι ο Τόνι Μπλαιρ,  αυτό το απαίσιο τερατογέννημα της σοσιαλδημοκρατίας, ζητά "μπότες στο έδαφος" για την αντιμετώπιση του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους, ενώνοντας την φωνή του με άλλους πολεμοχαρείς υδροκέφαλους που πιέζουν για χρήση χερσαίων δυνάμεων στην Μέση Ανατολή.

Ανάμεσα στην Γελοιότητα και το Τρομακτικό



Ο Στάθης στον Ενικό, αναφερόμενος στην κριτική που 'υπέφερε' ο Τσίπρας με αφορμή την συνάντηση του με τον Πάπα, γράφει πως είναι "ανησυχητικό όταν αυτή η γελοιότης διαπερνά μέγιστο μέρος του συστήματος ενημέρωσης και μεγάλο μέρος των πολιτικών σχηματισμών αυτής της χώρας. Είναι απογοητευτικό και επικίνδυνο".

Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014

Τι το μη θεάρεστο, Αλέξη;

Ας αρχίσω με την εντύπωση που μου προκάλεσε η είδηση για την συνάντηση του Τσίπρα με τον Ποντίφικα, τον θρησκευτικό 'πατέρα' ενός δισεκατομμυρίου και διακοσίων εκατομμυρίων καθολικών ψυχών στον πλανήτη. Δεν ήταν μικρό πράγμα.


Έμαθα (εδώ) και ότι "ο ΣΥΡΙΖΑ εκθειάζει το έργο του Πάπα Φραγκίσκου, σημειώνοντας ότι από την πρώτη μέρα ανάρρησής του στον παπικό θρόνο έδωσε ένα διαφορετικό μήνυμα υπεράσπισης των φτωχών, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης". 


Τι το μη θεάρεστο λοιπόν έγινε με την συνάντηση αυτή, για να με ξενίσει; 

"Συζητήσαμε για την ανάγκη να επιστρέψει η ειρήνη στον κόσμο, να σταματήσουν άμεσα οι πολεμικές επεμβάσεις, για την ανάγκη να αποκαταστήσουμε ως αξία την αλληλεγγύη, οι άνθρωποι να είναι πάνω από τα κέρδη», είπε ο Αλέξης Τσίπρας αμέσως μετά τη συνάντηση.


Σοβαρά;


Μήπως έγινε ριζοσπαστικά αριστερός ο ...Bergoglio  στα γεράματα του; 

Τι σημαίνει αυτό το "ριζοσπαστικά αριστερός", θα μου πεις.

Τίποτε το τρομερό. Είναι κάτι, ας πούμε, σαν τον Τσίπρα ή τον διαμεσολαβητη Μαρξιστή και άθεο Μπάγιερ που κανόνισε τα της  συνάντησης και συνόδευσε τον Τσίπρα στο Βατικανό.

Πριν εκκρίνει σάλια από κοινού με τον Ποντίφικα για τους φτωχούς [τω πνεύματι;] του κόσμου, θα ήθελα να ξέρω αν ο Τσιπρας πήρε συστάσεις για αυτόν απο κάποιους Αργεντινούς συμπατριώτες του....

[αναδημοσιεύω απο παλιότερη ανάρτηση για το ποιόν του Πάπα]. 

Ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων στην Αργεντινή έκαναν παγκόσμια γνωστό το  σκοτεινό παρελθόν του νέου Πάπα Francis με την πρώην δικτατορία της χώρας.

Έχει αρνηθεί να καταθέσει σε δημόσια δίκη δύο φορές, σε περιπτώσεις βασανιστηρίων, δολοφονιών και κλοπής βρεφών κρατούμενων από το καθεστώς. "Aυτή την εποχή γίνονται διάφορες δίκες, αλλά ο Bergoglio αρνείται συστηματικά να τις στηρίξει", δήλωσε η Estela de la Cuadra, της οποίας η μητέρα συν-ίδρυσε την ομάδα ακτιβιστών «Γιαγιάδες της Plaza de Mayo» την περίοδο της δικτατορίας για να αναζητήσουν αγνοούμενα μέλη των οικογενειών τους. "Υπάρχει υποκρισία εδώ, όταν πρόκειται για τη συμπεριφορά της εκκλησίας, και για τον Bergoglio ειδικότερα."

Mε βάση τις δηλώσεις της δικηγόρου ανθρώπινων δικαιωμάτων Myriam Bregman, όταν τελικά ο Bergoglio κατέθεσε το 2010, οι απαντήσεις του ήταν διφορούμενες. Από την κατάθεση του στο δικαστήριο αποδείχθηκε ότι  από πολύ νωρίς ήταν γνωστό σε αξιωματούχους της εκκλησίας ότι η χούντα βασάνιζε και δολοφονούσε πολίτες, ακόμη κι όταν  η εκκλησία αποδεχόταν δημοσίως τους δικτάτορες.

Η πιο βαριά κατηγορία κατά του νέου Πάπα είναι ότι, ως αρχηγός των Ιησουϊτών της Αργεντινής, απέσυρε την υποστήριξή προς δύο ιερείς των οποίων οι συνεργάτες  από το κίνημα της απελευθερωτικής θεολογίας εξαφανίζονταν. O Orlando Yorio και ο Francisco Jalics απήχθηκαν και βασανίστηκαν. Ο Yorio κατηγόρησε αργότερα τον Bergoglio ότι πρακτικά τους παρέδωσε στα τάγματα θανάτου.

Ο νέος πάπας επίσης κατηγορήθηκε ότι γύρισε την πλάτη του στην οικογένεια De la Cuadra, που έχασε πέντε συγγενείς από την κρατική τρομοκρατία, συμπεριλαμβανομένης της Elena, αδελφής της Estela de la Cuadra,  που ήταν πέντε μηνών έγκυος όταν απήχθη και δολοφονήθηκε το 1977.

Η οικογένεια προσέφυγε στους Ιησουΐτες τη Ρώμης, ο οποίοι κάλεσαν τον κ. Bergoglio να βοηθήσει.

Ο Bergoglio έστειλε έναν Ρωμαιοκαθολικό Ιερέα να μιλήσει με την αστυνομία, στον οποίο είπαν ότι η γυναίκα (η Elena) ήταν κομουνίστρια και ως εκ τούτου καταδικασμένη, αλλά ότι είχε γεννήσει σε κράτηση ένα κορίτσι . Το μωρό είχε δοθεί σε μια  οικογένεια "πολύ σημαντική" για να αντιστραφεί η έγκριση υιοθέτησης. Παρά το γεγονός αυτό, ο Bergoglio κατέθεσε το 2010 ότι είχε άγνοια για κλεμμένα μωρά κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και για αρκετό διάστημα μετά την πτώση της. Ο "Bergoglio έδειξε μια πολύ δειλή στάση για κάτι τόσο τρομερό όπως η κλοπή των βρεφών", δήλωσε η κ. Cuadra. "Αλλά δεν μπορεί να αποφύγει να φτάσουν στο κοινό οι ισχυρισμοί αυτοί. Οι  άνθρωποι ξέρουν τι είναι."

Η σχέση του Bergoglio με τη σημερινή κυβέρνηση της Αργεντινής δεν μπορεί να περιγραφτεί ως θερμή. Η πρόεδρος Κριστίνα Φερνάντες σταμάτησε να παρακολουθεί τον ετήσιο «αμβρόσιον ύμνον» ("Te Deum") του και έχει παρομοιάσει τον τόνο του με μεσαιωνική ιερά εξέταση. 


Από αρθρο στον morning star 
(απόδοση: red rock views)