To be honest...

No one believed my statement under oath: 'less of my tears than my teeth are false'.

I cry my lines out. To them I seem more histrionic than thick blood drawn out of a twisted aorta. Being over the top, like profusely thanking them for reluctantly accepting invitations to my inauguration party. 

I never know how to sound believable, sensing their boredom like a faint smell of sweaty feet coming through the two-way mirror from the adjacent room where they work in shifts, watching me role-play my life. A tight cramp in the pit of my brain locks my jaws and makes it impossible for my tongue to swim freely in the currents of truth that I cannot see but taste like bile in my mouth.

'Bullshit!' they shout, despite the fact that they had heard the 'howevers' in my explanation and agreed that not all of it would fit into a guilty plea. I know it's a logical inconsistency, but can’t help resenting their unchangeable perception of my image as the counterfeit GIRO payment (which I have been, once or twice) even when I use the cliché 'to be honest', etc. Of course, I know that one doesn't have to be a liar all the time, in order to qualify for the accreditation once. All the same…

During the skin-tearing debrief, when I feel sick just after swallowing the full jug of my pride, a drug that maddens and corrupts its users, I, despising my smarminess, try to sound agreeable and civilised. To prove a point, they asked me to repeat the story about a whale, moored and locked in an amphibious shelter at the lip of this cove. I unlocked the door but the whale wouldn’t move. Then they decided that the story had no interpretative value. They got that wrong. To them, only the scanty remains of my perception, not my conception, of the scene could mean anything at all.

My headache (including trying to understand what causes it) impedes my effort to recover my lost self-definition. Nevertheless, after the wear-and-tear signs of unwarranted smiling became visible, the mask painlessly revealed a character of falseness: the blushing skin hiding behind its makeup, an epidermic irritant in vain striving to become polished veneer to the face everybody likes to see first thing every morning. That thankless task was all mine. Performing it, though, gave no joy or satisfaction to me, or anyone else for that matter. Like these lines that you are reading. 

Bear with me - a few more words: My acquittal is not innocence, but I can now entertain the hope that slips of my tongue no longer mean that I have something to hide. Not necessarily.

Η Ευρωπαϊκή βουλή και τα «μπόνους» των χρηματιστών

Η  πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καταψήφισε, με μικρή διάφορα, την πρόταση για την κατάργηση των «μπόνους» των στελεχών του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην σχετική έκθεση Α7 – 0125/2013 περί «Συντονισμού των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων σχετικά με ορισμένους οργανισμούς συλλογικών επενδύσεων σε κινητές αξίες».

Η καταψήφιση έφερε μεγάλη ανακούφιση στους μεγαλοχρηματιστές, οι οποίοι, με πρωταγωνιστή το χρηματιστήριο του Λονδίνου,  έκαναν τα αδύνατα δυνατά μέσω των «υπάλληλων και υποτακτικών» τους μέσα στην Ευρωπαϊκή βουλή, και έξω απ’ αυτήν, να αποτρέψουν περιορισμούς στις αμοιβές των υψηλών στελεχών τους. Κυρίως όμως, κατέρρευσε ο μύθος ότι «υπήρχε έντονη διάθεση» στην Ευρωπαϊκή βουλή για περιορισμούς στο ύψος των επίσημων αμοιβών των χρηματιστών. Ότι, τελικά, υπάρχουν πολλοί μέσα εκεί που έχουν διάθεση να τους βάλλουν «τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι», που λένε… 

αλλά που;

Είναι κατάπτυστη η δουλικότητα της πλειοψηφίας των ευρωβουλευτών στο χρηματιστικό κεφάλαιο, και η ψήφος είναι απλά ένα μικρό συμβάν στο οποίο  επιδείξαν πάλι πόσο στέργουν τα αφεντικά τους. Όμως, και η προστυχιά του κίτρινης δημοσιογραφίας δεν έχει όρια. Για να μετριαστεί ο εντύπωση στα χειμαζόμενα πλήθη των χωρών της ΕΕ, ότι οι περισσότεροι ευρωβουλευτές λειτουργούν εντελώς ξετσίπωτα σαν μισθωτοί των χρηματιστών, οι “FINANCIAL TIMES”, προβοκατόρικα κατηγόρησαν τους ευρο-βουλευτές του ΚΚΕ ότι καταψήφισαν την τροπολογία - όπως έκανε η πλειοψηφία των ανδρείκελων του χρήματος εκεί μέσα.

Ας μας φταίει και λίγο «η αδιαλλαξία των σταλινικών του ΚΚΕ».

Εγώ θα ήμουν περίεργος να πληροφορηθώ ποιοι έλληνες Ευρο-βουλευτές πράγματι ψηφίσαν κατά της τροπολογίας εκεί πέρα και σε ποιό κόμμα πράγματι ανήκουν… αλλά απ’ αυτούς που έσπευσαν να αναμεταδώσουν την δημοσιογραφική προβοκάτσια, δεν πρόκειται.

εμπρός της γης οι τεμπέληδες, νωχελικοί, δόλιοι και διεφθαρμένοι

 

«Η Ελλάδα έχει σημειώσει πρόοδο χάρη στην ιδιαιτέρως προσανατολισμένη στις μεταρρυθμίσεις κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά […] Αναμένω ότι η βιωσιμότητα του χρέους της θα συνεχίζει να θεωρείται δεδομένη».

Αυτά δήλωσε η Ανγκελα Μέρκελ προχτές στην εφημερίδα «Suddeutsche Zeitung», δίνοντας εύσημα στον ομογάλακτο της, ενώ ταυτόχρονα υπονόησε να μην ανοίξει η όρεξη κανενός για αλλo κούρεμα.   

Παλιότερα, τον Μάιο του 2011, η ίδια η Μέρκελ είχε πει σε μέλη του κόμματός της, την Χριστιανική Δημοκρατική Ένωση CDU:  

«Σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία, οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να συνταξιοδοτούνται τόσο νωρίς, σε κάθε περίπτωση όχι πριν από τους ανθρώπους στη Γερμανία, καθώς και οι μισθωτοί θα πρέπει να επίσης να δουλεύουν λίγο πιο σκληρά, γιατί δεν είναι φυσιολογικό για κάποιους να παίρνουν μεγάλες άδειες, όταν άλλοι, όπως εμείς, να μην παίρνουν σχεδόν καθόλου. Σε μακροπρόθεσμη βάση, δεν είναι δυνατόν αυτό να λειτουργήσει, ακόμη και με ένα κοινό νόμισμα».

Για να «θεωρείται δεδομένη η βιωσιμότητα του χρέους», που δεν είναι καθώλου, χρειάστηκε να φτάσουμε στην παραδεισένια κατάσταση όπου πολλοί εργαζόμενοι, κυριως οι νέοι, αντί να συνταξιοδοτούνται νωρίς, ή μάλλον νωρίτερα από τους γερμανούς (κατά την Μέρκελ), δεν θα συνταξιοδοτούνται ποτέ, για ευνόητους λόγους. Και αντί να δουλεύουν πιο σκληρά, ή τουλάχιστον όσο σκληρά δουλεύουν και οι γερμανοί (κατά την Μέρκελ), και να μην παίρνουν άδειες, όπως οι γερμανοί (κατά την Μέρκελ),  τώρα βρίσκονται σε μόνιμη «άδεια», την οποία κάποιοι την λένε «ανεργία» (όπως βέβαια και αρκετοί γερμανοί).

Μ’ όλα ταύτα, εξακολουθούν να τους λένε: Για την πτώση των μισθών σας, για το ότι οι συντάξεις σας είναι φτωχές, για το ότι δεν μπορείτε να πάρετε άδεια να ξεκουραστείτε και, εν ολίγοις, για τα δεινά σας, φταίει που η Γερμανία «αναγκάζεται να διασώζει αυτούς τους μεσογειακούς χαραμοφάηδες», και άρα, ανταποκρινόμενοι στο αίσθημα δικαιοσύνης που έχετε, τους επιβάλουμε αυτό που τους αξίζει – μια άγρια λιτότητα, πολύ χειρότερη από αυτή που υποφέρετε εσείς. Μη τα βάζετε λοιπόν με την ευρωπαϊκή ένωση και, κυρίως, μη χάνετε την υπομονή σας με το καπιταλιστικό σύστημα.

Αυτά που είπε η Μερκελ, τα οποία αναπαράγονται στον γερμανικό τύπο, σε διάφορες παραλλαγές, ότι δηλαδή οι Έλληνες και γενικότερα οι μεσογειακοί λαοί  είναι «τεμπέληδες, νωχελικοί, δόλιοι και διεφθαρμένοι", (δηλαδή είναι μια φαύλα ράτσα) απευθύνονται πρώτιστα σε γερμανούς οι οποίοι υποφέρουν λιτότητα διαρκείας. Είναι η νέα, καταχθόνια μορφή Ευρωπαϊκού ρατσισμού. Σκοπός του είναι να στρέψει την οργή των εργαζόμενων ενός κράτους για την κατάντια τους προς άλλους εργαζόμενους ενός άλλου κράτους, οργή που αναγκαστικά παίρνει και χαραχτήρα εθνικιστικού μίσους και περιφρόνησης.

Ο στρατός της Αιγύπτου απομάκρυνε τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι από την εξουσία

Ο στρατός της Αιγύπτου απομάκρυνε  τον πρόεδρο Μοχάμεντ Μόρσι από την εξουσία, ανέστειλε το σύνταγμα και υποσχέθηκε νέες εκλογές μετά από μαζικές διαμαρτυρίες.

Ο αρχηγός του στρατού ανακοίνωσε την κίνηση σε τηλεοπτική ομιλία του. Ο επικεφαλής του συνταγματικού δικαστηρίου αναμένεται να ορκιστεί ως προσωρινός ηγέτης την Πέμπτη.

Υποστηρικτές του κ. Μόρσι του κατήγγειλαν την κίνηση ως ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και είπαν ότι ο ίδιος ήταν υπό κράτηση.

Οι αντίπαλοί του γιόρταζαν όλη τη νύχτα στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου.

Ωστόσο, αξιωματούχοι της  Μουσουλμανικές Αδελφότητας του κ. Μόρσι είπαν ότι η κύρια διαδήλωση της στο Κάιρο είχε έρθει κάτω από επίθεση από ένοπλους δράστες και υπήρξαν αναφορές για θανάσιμες συγκρούσεις αλλού.

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα δήλωσε πως είναι «βαθιά ανήσυχος» με την τελευταία εξέλιξη των γεγονότων και έκανε έκκληση για ταχεία επιστροφή σε πολιτική διακυβέρνηση.

bbc

Πολιτική ψύχωση και κατάθλιψη (με αφορμή μια ‘συζήτηση στο καφενείο’)

Λίγες ώρες μετά  τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης, είχα ακούσει στο καφενείο την παρακάτω συζήτηση:

Το μάθατε; Ο Σαμαράς έκανε τον Άδωνι υπουργό υγείας.

Άντε ρε! Πλάκα κάνεις.

Σοβαρά μιλάω.

Υπουργό Υγείας; Ρε ο άνθρωπος δεν είναι στα καλά του. Έχει προβλημα ψυχικής υγείας.

Ποιος, ο Σαμαράς ή ο Γεωργιάδης;

Εγώ θα έλεγα ότι το προβλημα ψυχικής υγείας το έχει συλλογικά και μαζικά ο ελληνικός λαός. Έχει όλα τα συμπτώματα της κατάθλιψης

• Δεν χαίρεται, η διάθεση του είναι πεσμένη
• Είναι απελπισμένος και σε απόγνωση, το μέλλον του είναι μαύρο κι άραχνο
• Πάσχει απο απώλεια ενέργειας, είναι αδύναμος και μένει αδρανής
• Έχει δυσκολία ή αδυναμία να σκεφτεί, και να πάρει αποφάσεις
• Δείχνει απώλεια μνήμης.
• Αισθάνεται ένοχος για την κατάντια του, ανάξιος, ένα μηδενικό
• Αισθάνεται σε πλήρη αδιέξοδο που μπορεί να τον οδηγήσει και στην αυτοκτονία.

Από τέτοια συμπτώματα δεν δείχνουν να πάσχουν οι ομογάλακτοι του Άδωνι κι ο ίδιος. Τα δικά τους συμπτώματα εμπίπτουν μάλλον στον χώρο της Ψύχωσης.

Βάσει του επιστήμονα καθηγητού Kλινικής  Ψυχολογίας D.S. Holmes (1994), 

το βασικότερο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της Δυσλειτουργίας Aντικοινωνικής Προσωπικότητας (ψυχοπαθούς προσωπικότητας) είναι η έλλειψη ενοχής, ικανότητας αίσθησης ενοχής και μηδαμινής ή/και ανύπαρκτης φυσιολογικής ψυχολογικής έντασης και αντίδρασης στην καθημερινή ζωή. Eπί παραδείγματι, εάν ένα άτομο που είναι ψυχοπαθής διαπράξει ένα έγκλημα, ή συμπεριφερθεί με ένα είδος αντικοινωνικής συμπεριφοράς - που επηρεάζει άλλους αρνητικά - το άτομο αυτό δε δείχνει οποιουδήποτε είδους ενοχή, ψυχολογική ένταση ή μετάνοια για την πράξη του. Eπι πλέον, λόγω του ότι σε ένα δυσλειτουργικό άτομο τέτοιας φύσης δε διαφαίνεται η δυνατότητα του ψυχολογικού αυτοελέγχου, έτσι ώστε να συγκρατεί τις όποιες αντικοινωνικές ορμές του, ένα τέτοιο άτομο λειτουργεί και φαίνεται ως «χαλαρό», ήρεμο, αυθόρμητο και χαρακτηρίζεται από ένα είδος κακίας στη σκέψη, αντίληψη και διάθεση έναντι των άλλων και γενικά της ζωής.

Γεγονός είναι ότι τα συμπτώματα της ψυχωτικής συμπεριφοράς συχνά, όχι απλά δεν φαίνονται πάντα να είναι εκτός του φυσιολογικού, αλλά και εκθειάζονται ως αρετές ή ως πολιτικές δεξιότητες.

Π.χ. Το έθνος μας λέει ότι «Ο δυναμικός του χαρακτήρας, αλλά και η επιτυχημένη θητεία του [Άδωνι] στο υπουργείο Ναυτιλίας επί κυβέρνησης Παπαδήμου, ήταν τα στοιχεία που συνηγόρησαν στην απόφαση του πρωθυπουργού να τον ορίσει υπουργό Υγείας».

Απο τις πρώτες δηλώσεις του (στην προαναφερθείσα φυλλάδα) ήταν: 

«Θα υλοποιηθούν όλες οι δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα και δεν θα ρισκάρουμε τις επόμενες δόσεις»

[…]
«εάν χρειαστεί να κλείσω νοσοκομεία [σ.σ. πρόσεχε το γύρισμα στο πρώτο πρόσωπο – ο τύπος είναι και αλαζονικά εγωπαθής], θα τα κλείσω».

Το ψυχολογικό (ψυχοπαθητικό) μήνυμα ήταν: είμαστε και φαινόμαστε αποφασιστικοί, δυνατοί… δεν μας κουνάει κανένας… προχωράμε ακάθεκτοι.

Πολιτικά μεταγλωττισμένο το μήνυμα του μας λέει: είμαστε εδώ για να υπηρετήσουμε τα συμφέροντα του μεγάλου (κυρίως του χρηματιστικού κεφαλαίου) με νύχια και με δόντια. Δεν θα ρισκάρουμε την πληρωμή των λύτρων στ’ αφεντικά μας, τους τοκογλύφους, που καταληστεύουν τον λαό με την βοήθεια μας. Δεν μ’ ενδιαφέρει το τίμημα για τον λαό (αφού είναι τόσο μαλάκας και με ανέχεται, εμένα και την αγέλη σαρκοβόρων που εκπροσωπώ). Έχουμε ξεσκίσει την οικονομία (δεν πειράζει… δική μας είναι, ότι θέλουμε την κάνουμε). Κι αν κλείσουμε και τα νοσοκομεία… τι έγινε δηλαδή; 

Μ

Η "ομηρία" του Προέδρου της Βολιβίας από τον ιμπεριαλισμό

Ο Έβο Μοράλες, σε συνέντευξη τύπου που έδωσε σήμερα, δήλωσε ότι η απαγόρευση της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας να μη διασχίσει τον εναέριο χώρο τους το προεδρικό αεροσκάφος της Βολιβίας αποτελεί καθαρά μια πράξη στο πλαίσιο μιας πολιτικής με στόχο τον εκφοβισμό.

Ο Πρόεδρος δήλωσε επίσης ότι η απαγόρευση αυτή από τις ευρωπαϊκές αυτές χώρες είναι ένα πρόσχημα για να φιμώσουν τους κοινωνικούς αγώνες μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης.

Ο Μοράλες είπε ότι παρά τις πολιτικές αυτές, δεν μπορούν να φιμώσουν τη φωνή, τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια των λαών. Είπε ότι αυτό που συνέβη είναι λάθος και δεν είναι μόνο μια επίθεση στο πρόσωπό του, αλλά και στη Βολιβία και γενικά στη Λατινική Αμερική. "Θα πρέπει να εξηγήσουν στον κόσμο γιατί έγινε αυτό", είπε, ενώ ανακοίνωσε την έναρξη νομικής διαδικασίας για τη διερεύνηση του συμβάντος.

Η Κούβα και οι υπόλοιπες χώρες-μέλη της ALBA υποστήριξαν τον Έβο Μοράλες, εξέφρασαν της αλληλεγγύη τους, κατήγγειλαν και καταδίκασαν αυτή την νεοαποικιακή στάση της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Πορτογαλίας και της Ιταλίας και συγκάλεσαν επείγουσα συνεδρίαση της UNASUR.

Πιο συγκεκριμένα, το Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Κούβας δήλωσε σε ανακοίνωση του πως βρίσκεται σε μεγάλη ανησυχία για τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων, που σχετίζονται με τον Edward Snowden, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη ενός παγκόσμιου κατασκοπευτικού συστήματος της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών στην καταπάτηση της κυριαρχίας των κρατών και των ατομικών δικαιωμάτων. Η Κούβα κάλεσε την διεθνή κοινότητα να κινητοποιηθεί ενάντια σε αυτές τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το Δίκτυο Άμυνας των Διανοουμένων και Καλλιτεχνών της Ανθρωπότητας από τη πλευρά του εξέφρασε επίσης την αγανάκτησή του για την εγκληματική επίθεση που διεπράχθη το απόγευμα της Τρίτης 2, Ιούλ εναντίον του Προέδρου της Βολιβίας, από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και με τη σαφή συνενοχή πολλών ευρωπαϊκών κρατών.

"Τίποτα δεν δικαιολογεί μια πράξη ασέβειας για την ανώτατη αρχή μιας χώρας", δήλωσε ο επικεφαλής του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS) σε δήλωση του και πολλοί ήταν οι Πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής που επέκριναν και χαρακτήρισαν το περιστατικό αυτό ως «απαράδεκτο», «αυθαίρετο» και «αβάσιμο», που προσβάλλει όλη τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική.

Ο Αντιπρόεδρος της Βολιβίας, Alvaro Garcia Linera, είπε ότι "από αυτό που συνέβη στο προεδρικό αεροσκάφος της Βολιβίας προκύπτει ότι σήμερα η Ευρώπη βυθίζεται στο σκοτάδι και πολλές από τις χώρες της ενεργούν ως αποικίες που λαμβάνουν οδηγίες από μια ξένη δύναμη" (τις ΗΠΑ). Πρόσθεσε ότι "δεν πρόκειται να μας φοβίσουν. Οι ευρωπαϊκοί λαοί οι ίδιοι κάποια μέρα θα ζητήσουν από τις κυβερνήσεις τους να λογοδοτήσουν για αυτά τα σύμβολα της αποικιοκρατίας". Επίσης, ο Linera, εξ ονόματος όλων των υπουργών της Βολιβίας, κάλεσε όλους τους λαούς του κόσμου να ξεσηκωθούν εναντίον αυτού του σήματος Αυτοκρατορίας και προειδοποίησε ότι η αυτοκρατορική αλαζονεία είναι αυτή που προκάλεσε αυτό που συνέβη.

Μυρσίνη Τσακίρη για το Sierra Maestra
(Με πληροφορίες από Telesur και AVN)

The final word

The stunned vision of the cow (who never was milked till she became that miserable crone, who never milked anyone to become a mean banker deserving Raskolnikoff’s axe) lacks idols.

A total resignation in prayer – in the dead language of a catacomb, reverberating an obsessive repetition of the final word.

but in this country there is war

 

 I am a poet
who yearns to dance on rooftops,
to whisper delicate lines about joy
and the blessings of human understanding.
I try. I go to my land, my tower of words and
bolt the door, but the typewriter doesn't fade out
the sounds of blasting and muffled outrage.
My own days bring me slaps on the face.
Every day I am deluged with reminders
that this is not
my land

and this is my land.

I do not believe in the war between races

but in this country
there is war

 

Lorna Dee Cervantes

 

Extract from  Young White Man Poem

image borrowed from here

Ο Πρόεδρος Πούτιν παραδέχεται πως ο Snowden ενδέχεται να παραμείνει στη Ρωσία

O πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν παραδέχθηκε σήμερα για πρώτη φορά, ότι ο Edward Snowden, πρώην υπάλληλος της αμερικανικής Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας, μπορεί να χορηγηθεί άσυλο στη Ρωσία, ως υπερμάχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ωστόσο, σε συνέντευξη Τύπου ο Ρώσος πρόεδρος είπε οτι η δυνατότητα αυτή εξαρτάται από το να τηρήσει σιωπή ο Snowden και να σταματήσει την αποκάλυψη απόρρητων εγγράφων των ΗΠΑ σχετικά με τον κυβερνοχώρο και την τηλεφωνική κατασκοπεία σε όλο τον κόσμο.

Στο τέλος του Φόρουμ Χωρών Εξαγωγής  Αερίου ο Πούτιν επέμεινε στους δημοσιογράφους ότι ο Snowden, ο οποίος καταζητείται από κατασταλτικά σωματα των ΗΠΑ, δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι μυστικός πράκτορας των Ρώσων.

Είναι ένας άνθρωπος που αποκάλυψε μυστικά για την κατασκοπεία σε πολίτες των ΗΠΑ και αξιωματούχους απο άλλες χώρες, και ο κόσμος τον βλέπει ως ήρωα των ανθρωπίνων δικαωμάτων, δήλωσε ο Πούτιν.

Εν τω μεταξύ, ο Νικολάι Πατρούσεφ, γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, επιβεβαίωσε ότι ο Πούτιν και ο Αμερικανός ομόλογός του, Μπαράκ Ομπάμα, έδωσαν οδηγίες στην Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσίας και στο FBI να ενώσουν τα χέρια τους για να βρουν μια λύση στην υπόθεση Snowden.

πηγή Prensa Latina

Κάποτε, όχι πολύ καιρό πριν, οι εργατικές εξεγέρσεις ήταν μια σπάνια εξαίρεση

«Υπήρξε μια εποχή, και όχι πολύ καιρό πριν, όταν οι εργατικές εξεγέρσεις ήταν μια σπάνια εξαίρεση, που ξέσπαγαν μόνο σε ορισμένες ειδικές περιστάσεις. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Πριν από μερικά χρόνια η βιομηχανία ήταν ανθηρή, το εμπόριο ήταν έντονο, και η ζήτηση για εργαζομένους ήταν μεγάλη. Παρ' όλα αυτά, οι εργαζόμενοι διοργάνωσαν μια σειρά από απεργίες για να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους. Συνειδητοποίησαν ότι δεν πρέπει να αφήσουν τη ευκαιρία να γλιστρήσει, ότι θα πρέπει να επωφεληθούν από τη στιγμή που οι εργοδότες αποκόμιζαν ιδιαίτερα υψηλά κέρδη, τότε που ήταν ευκολότερο να κερδίσουν παραχωρήσεις από αυτούς. Η ανάπτυξη, ωστόσο, έχει δώσει τη θέση της σε μια κρίση. Οι κατασκευαστές δεν μπορούν να πουλήσουν τα προϊόντα τους, τα κέρδη έχουν μειωθεί, οι πτωχεύσεις έχουν αυξηθεί, τα εργοστάσια μειώνουν την παραγωγή, και οι εργαζόμενοι απολύονται και καταλήγουν στους δρόμους μαζικά, χωρίς ούτε ένα ξεροκόμματο ψωμιού. Οι εργαζόμενοι πρέπει τώρα να πολεμήσουν απεγνωσμένα, όχι να βελτιώσουν τις συνθήκες τους, αλλά και να διατηρήσουν τα παλιά επίπεδα και να μειώσουν τις απώλειες που οι εργοδότες τους επιβάλλουν. Και έτσι το κίνημα της εργατικής τάξης αναπτύσσεται σε βάθος και έκταση: στην αρχή, με αγώνες σε εξαιρετικές και μεμονωμένες περιπτώσεις. Στη συνέχεια, αδιάλειπτες  και πεισματικές μάχες στην διάρκεια της βιομηχανικής ευημερίας και της άνθησης του εμπορίου. Τέλος, παρόμοια συνεχής και επίμονη πάλη κατά την περίοδο της κρίσης. Μπορούμε τώρα να πούμε ότι το κίνημα της εργατικής τάξης έχει γίνει ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της ζωής μας και ότι θα αυξηθεί. Όποιες και αν είναι οι συνθήκες.

»Η αλλαγή από την ανάπτυξη στην κρίση όχι μόνο θα διδάξει τους εργαζομένους μας ότι η ενωμένος αγώνας είναι μια μόνιμη ανάγκη, αλλά θα καταστρέψει επίσης τις επιβλαβείς αυταπάτες που άρχισε να διαμορφώνει κατά το χρόνο της βιομηχανικής ευημερίας. Με τη βοήθεια των απεργιών, οι εργαζόμενοι είχαν τη δυνατότητα σε ορισμένα μέρη να αναγκάσουν παραχωρήσεις από τους εργοδότες με σχετική ευκολία, και αυτός ο "οικονομικός" αγώνας απέκτησε μιαν υπερβολική σημασία. Ξεχάσανε ότι τα συνδικάτα και οι απεργίες μπορεί, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο να κερδίσουν ελαφρώς καλύτερους όρους για την πώληση της εργατικής δύναμης, ως εμπόρευμα.  Τα συνδικάτα και οι απεργίες δεν μπορούν να βοηθήσουν σε περιόδους κρίσης, όταν δεν υπάρχει ζήτηση γι 'αυτό το "εμπόρευμα", δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τους όρους που μετατρέπουν την εργατική δύναμη σε εμπόρευμα, οι οποίοι καταδικάζουν τις μάζες των εργαζομένων σε απόλυτη ανέχεια και ανεργία. Για να αλλάξουν  αυτές τις συνθήκες, μια επαναστατική πάλη ενάντια σε ολόκληρο το υπάρχον κοινωνικό και πολιτικό σύστημα είναι απαραίτητη. Η βιομηχανική κρίση θα πείσει πάρα πολλούς εργάτες για την  ορθότητα αυτής της δήλωσης».

Λενιν, Άλλη μια Σφαγή

(μεταφραση από το ‘Another Massacre’)

Σε μια κρίση, είπε ο Λένιν, οι εργαζόμενοι πρέπει «να πολεμήσουν απεγνωσμένα, όχι για να βελτιώσουν τις συνθήκες τους, αλλά για να διατηρήσουν τo παλιό επίπεδο τους και να μειώσουν τις απώλειες που οι εργοδότες τους επιβάλλουν».

Σε τούτη την κρίση που βιώνουμε, παρότι οι εργαζόμενοι έχουν έρθει σε απόγνωση, εδώ δεν πολεμούν απεγνωσμένα για να «μειώσουν τις απώλειες που οι εργοδότες τους επιβάλλουν». Θα έλεγα πως δεν «ξεχάσανε ότι τα συνδικάτα και οι απεργίες μπορεί, στην καλύτερη περίπτωση, μόνο να κερδίσουν ελαφρώς καλύτερους όρους για την πώληση της εργατικής δύναμης, ως εμπόρευμα», γιατί μάλλον δεν το ήξεραν. Ξεχάσανε πώς να αντιδρούνε, συνολικά σαν τάξη. Οι όποιες «αντεπιθέσεις» τους δεν συνιστούν καν ύβρη και απειλή κατά των εκμεταλλευτών και καταπιεστών τους.   

Αυτό που λέει ο Λένιν είναι ότι ο οικονομικός αγώνας, σε συνθήκες κρίσης δεν οδηγεί σε βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων. Λογικά, λοιπόν, σε μια τέτοια κρισιακη φάση, όπως η παρούσα, πρέπει να κατανοείται βιωματικά η αλήθεια ότι στον καπιταλισμό, ακριβώς επειδή η ενέργεια που πουλούν οι εργάτες είναι εμπόρευμα, δεν θα πάψει να σπαταλιέται και να καταστρέφεται, δηλαδή (απλά ειπωμένα) δεν θα πάψει να καταστρέφεται η ζωή των εργαζόμενων κάθε φορά που οι κεφαλαιοκράτες δεν χρειάζονται αυτήν την ενέργεια και ότι για να εκλείψει αυτή η ανωμαλία πρέπει ο αγώνας των εργατών να  βάλει στο στόχαστρο του «ολόκληρο το υπάρχον κοινωνικό και πολιτικό σύστημα». Ο αγώνας των εργατών σε συνθήκες κρίσης, λοιπόν, δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικός, ανατρεπτικός, επαναστατικός. Όμως σε τούτο τον τόπο και χρόνο, ceteris paribus, δεν φαίνεται πως η αντίδραση των εργατών μπορεί να προβιβαστεί σε επαναστατικό αγώνα, είτε είναι κατανοητή η παραπάνω λογική, είτε όχι.

Προφανώς, όσο πιο αναγκαίο είναι να πολιτικοποιηθεί ο αγώνας, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να είναι ενωμένος. Κι εδώ έγκειται το κυριότερο προβλημα, κατά την γνώμη μου: η κρίση αυτή,  για να χρησιμοποιήσω τις λέξεις του Λένιν πάλι, δεν έχει «διδάξει τους εργαζομένους μας ότι ο ενωμένος αγώνας είναι μια μόνιμη ανάγκη». Υπογραμμίζω το «ενωμένος», διότι το μόνο πράγμα που φοβάται η αστική τάξη, είναι η ενότητα της εργατικής τάξης. Αν δεν είναι ενωμένος ο αγώνας, ούτε μαζικός ούτε αποτελεσματικός μπορεί να είναι. Για την ανάδειξη ταξικής συνείδησης σε συνδυασμό με ανάπτυξη ανατρεπτικής δράσης και τελικά για την πραγματοποίηση της επανάστασης, η ενότητα μπορεί να μην είναι επαρκής συνθήκη. Σίγουρα όμως είναι αναγκαία. Άραγε λοιπόν, είναι ασφαλές το συμπέρασμα ότι η ενότητα προηγείται της πολιτικοποίησης του αγώνα; Αν είναι έτσι, τότε το μάθημα της ενότητας πρέπει να το πάρουν πάλι, ή να το διδαχτούν για πρώτη φορά οι εργαζόμενοι, με τους κομμουνιστές μπροστά, ξεκινώντας από το βασικότερο, το χαμηλότερο σημείο στο οποίο έχουν αποτύχει: από τη μάχη για να αποτρέψουν τις απώλειες τους.

Ο κίνδυνος που ελλοχεύει σ΄ αυτήν την κατεύθυνση είναι οι κομμουνιστές να γίνουν αρωγοί και ουραγοί ενός μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος που καταλήγει να διασφαλίζει, κι ακόμα, να θωρακίζει το σύστημα αντί να το προσβάλει. Απ’ την άλλη, αν οι κομμουνιστές δεν δραστηριοποιηθούν σ’ αυτή την κατεύθυνση, ίσως να είναι μεγαλύτερος ο κίνδυνος να εμφανιστούν σαν αυστηροί ηθικοί δικαστές της εργατικής τάξης που κρίνουν ότι θα συνεχίσει να τιμωρείται, και ίσως της αξίζει αυτό,  μέχρις ότου ο κύριος όγκος της καταλάβει επιτέλους ότι πρέπει να εναντιωθεί στον καπιταλισμό, ή ώσπου να ενστερνιστεί το είδος της σοσιαλιστικής διεξόδου που οι ίδιοι προγραμματίζουν για λογαριασμό της; Αυτή η μερίδα της εργατικής τάξης, όμως, δεν δίνει δεκάρα για το πόσο «ξεκάθαροι» επαναστάτες δηλώνουν πως είναι οι κομμουνιστές. Και μάλιστα, αν έχει αγοράσει και την «αριστεροφανή» προπαγάνδα κατά την οποία οι κομμουνιστές δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιάζουν την υποτιθέμενη καθαρότητα τους για χάρη μιας υποτιθέμενης ενότητας, τότε αποκτά και «θεωρητική» δικαιολογία για να τους απορρίπτει. Αυτό σημαίνει ότι στον συνδικαλιστικό χώρο ο ίδιος όγκος θα συνεχίσει να αναδεικνύει ηγεσίες με βάση την πολιτική προκατάληψη του, οπότε και να είχε την διάθεση να εξεγερθεί (που πιστεύω ότι λόγω ταξικών ανακλαστικών την έχει), αυτή δεν θα εκφραστεί ποτέ.

Το προβλημα είναι ότι, όσο θλιβερά τυφλωμένο κι αν φαίνεται ένα τμήμα της εργατικής τάξης, όσο εξοργιστικά πεισματάρικο και κολλημένο στον άθλιο συντηρητισμό του κι αν παραμένει, είναι μέρος της εργατικής τάξης. Είναι το αναπόσπαστο τμήμα της, που αν δεν αλλάξει τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο, και τους κομμουνιστές, ανατροπή δεν γίνεται. Είναι φυσικό να «μπαφιάζουν» οι κομμουνιστές μ’ αυτή την μίζερη και ραγιάδικη πλευρά της εργατικής τάξης. Αλλά, ούτως ή άλλως, αυτή είναι η «πρώτη ύλη» της επανάστασης και αν παραμείνει ακατέργαστο μπάζο, μετατρέπεται σε οχύρωμα των αστών. Αυτό το «υλικό» δεν θ΄ αλλάξει από μόνο στον αιώνα τον άπαντα. Θ’ αλλάξει μόνο μέσα στην σχέση του με τους κομμουνιστές. Και για να γίνει αυτό, αν η παρούσα σχέση δεν λειτουργεί, πρέπει ν’ αλλάξει αυτή η σχέση. Αλλιώς δεν γίνεται. Αυτό το νόημα θα είχε η στροφή των κομμουνιστών προς μια αμυντική τακτική. Πρέπει ν’ αλλάξει μορφή και περιεχόμενο η τακτική, για να αλλάξει η σχέση της πρωτοπορίας με το μέρος τους σώματος που αρνείται να την ακολουθήσει. Βέβαια, εξυπακούεται, μια τέτοια αμυντική τακτική η οποία δικαιολογείται όταν ο εχθρός είναι και φαίνεται πολύ ισχυρότερος, και σ΄ ένα δυσμενή συσχετισμό όπως ο τωρινός,  πρέπει να υιοθετηθεί μόνο με την προϋπόθεση ότι οι κομμουνιστές, σαν εργατική πρωτοπορία, δεν θα απολέσουν ούτε στιγμή τον στόχο της ανατροπής αυτού του συστήματος. 

Το ερώτημα τώρα που τιθεται είναι αν θα πραξουν σωστά και φρόνιμα οι κομμουνιστές να συνεργαστούν τακτικά και με μια "αριστερά" που φιλοδοξεί να δώσει "το φιλί της ζωής" στον καπιταλισμό. Μπορούν και πρέπει να πρωτοστατούν σε κοινή πάλη  και με αυτούς που χαρακτηρίζουν ως οπορτουνιστές; Θα απαντούσα με κατάφαση σε οτι αφορά τρέχοντα προβλήματα στα οποία έχουν μια κοινή τομή θέσεων, σ΄ αυτά που συμφωνούν. Μπορούν να συμπαραταχτούν τακτικά σε μια γνήσια προσπάθεια να αναχαιτίσουν την επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα.

Ας σκεφτούμε σοβαρά τι μπορεί να χαθεί και τι να κερδισθεί από ένα τέτοιο συμβιβασμό, πριν απαντήσομε. Το πρώτο, και το προφανέστερο, είναι ότι εφόσον δεν μπορείς να αντεπιτεθείς σε τούτη τη φάση, και αντιμετωπίζοντας μιαν ανελέητη επίθεση εναντίον σου που συνεχίζεται, αναγκαστικά θα υποχωρείς με τη βία και θα χάνεις. Όταν λοιπόν δεν μπορείς, εκ των πραγμάτων, να κάνεις αντεπίθεση, τουλάχιστον βελτίωσε την άμυνα σου.

Τι θα έχαναν οι κομμουνιστές απο ένα τέτοιο εγχείρημα, αν κρίνεται ότι μ’ αυτό τον τρόπο η εργατική τάξη μπορεί ν’ αρχίσει να κερδίζει κάποιες μάχες, επιτέλους – ακόμα κι  αν αυτές δεν στρέφονται άμεσα κατά του συστήματος; Τίποτε. Αντίθετα, πολλά θα κερδίσει η σχέση τους με το τμήμα των εργαζόμενων που τους βλέπει δύσπιστα ή προκατειλημμένα, αν συμβάλλουν και πρωτοστατήσουν στον αγώνα για να μην χειροτερεύει ακόμα η θέση των. 

Ένα άλλο, σοβαροτερο ερώτημα εδώ είναι αν θα προωθηθεί η υπόθεση της επανάστασης μ’ αυτό τον τρόπο. Κι είναι ένα ερώτημα που πιθανόν να κρύβει κι έναν αδήλωτο φόβο ότι, αν κερδισθούν μάχες, που βελτιώνουν την οικονομική θέση των εργατών, αυτό θα αμβλύνει τις αντιθέσεις βοηθώντας στην επιβίωση του συστήματος.  Μα ο αμυντικός αγώνας με στόχο να μην πληρώσουν οι εργάτες το κόστος της κρίσης είναι πολιτικός, ακριβώς επειδή είναι αδύνατον οι κεφαλαιοκράτες να υποχωρήσουν από το σχέδιο επιβολής των όρων τους στην αγορά εργασίας. Αυτό είναι ακρογωνιαίο στοιχείο της διεθνούς στρατηγικής του κεφαλαίου. Οι εργάτες δεν υποφέρουν μόνο από αυτό που είναι αναπόφευκτο στον καπιταλισμό – από τον παροπλισμό, την σπατάλη και καταστροφή σημαντικού μέρους αυτού του «εμπορεύματος» που λέγεται εργατική δύναμη (που σημαίνει ανεργία, φτώχια, αρρώστια και πιθανόν πόλεμος). Όροι των κεφαλαιοκρατών είναι επίσης και η μείωση της τιμής αυτού του «εμπορεύματος», και η επιβολή συνθηκών εργασίας οι οποίες, για να είναι ολοένα και περισσότερο επωφελείς για τους ίδιους, γίνονται προοδευτικά επαχθέστερες για τους εργαζόμενους. Έτσι, ο αγώνας για αποτροπή των απωλειών της εργατικής τάξης σήμερα δεν θα μπορούσε να παραμείνει ένας ακραιφνώς «οικονομικός», ρεφορμιστικός αγώνας. Αναγκαστικά στην πορεία θα εκθέσει τις διαθέσεις και  τα όρια του συστήματος.    

Οι κομμουνιστές πρέπει να πρωτοστατήσουν σε ενωτικές πρωτοβουλίες που στοχεύουν στην άμυνα των εργαζόμενων, στην αναχαίτιση των απωλειών τους, όχι βέβαια «άνευ όρων», αλλά με μεγάλη προσοχή όταν θέτουν πολιτικούς όρους (στους εαυτούς τους πρώτα, πριν τους θέσουν σε άλλους) σαν προϋπόθεση μιας τακτικής συνεργασίας. Παραδόξως, η πιθανότητα να δεχτεί η εργατική τάξη ν’ ακούσει για την ανατροπή του συστήματος μειώνεται όταν γίνει αντιληπτό (λαθεμένα ή σωστά) ότι η πάλη γι αυτήν μπαίνει σαν όρος για την συμμετοχή των κομμουνιστών σε ενωτική πάλη για την προστασία των κεκτημένων τους.

Κάποιοι θα μου έλεγαν εδώ ότι «αυτά που λες ότι πρέπει να γίνουν, ήδη γίνονται. Το κόμμα  ήδη παλεύει και για τα τρέχοντα προβλήματα». Αυτό που ισχυρίζομαι είναι το ίδιο, με μια μικρή αλλά πολύ σημαντική διαφορά: Μιλώντας πιο συγκεκριμένα, θα πω κάτι που είναι γνωστό σε όλους, αλλά πολλοί επιμένουν να το αγνοούν: οι  ευρύτερες πλατφόρμες του ΚΚΕ, όπως το ΠΑΜΕ, Λαϊκές Επιτροπές κτλ, στην σημερινή φάση (δεν μιλώ για κάποιο  απρόβλεπτο μέλλον) δεν πρόκειται να γίνουν το αποκλειστικό «όχημα» της Κοινωνικής Συμμαχίας – όσο κι αν αυτό κάποιοι (μεταξύ τους κι εγώ) θα το θεωρούσαν ευχής έργο. Κατά συνέπεια, αν θέλουμε «λαϊκή συμμαχία», και την θέλουμε να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά τώρα, θα πρέπει να είναι μια κοινωνική συμμαχία μέσα στην οποία, στο ξεκίνημα της τουλάχιστον, ένας απο τους σύμμαχους θα είναι και το ΚΚΕ. Στην σημερινή συγκυρία, το ΚΚΕ, μαζί με τους ευρύτερους φορείς της λαϊκής συμμαχίας που προσπαθει να χτίσει, αδυνατεί να αναχαιτίσει την επίθεση που δέχεται οι εργατική τάξη και τα μεσαία στρώματα. 

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η εργατική τάξη δεν αμύνεται, διότι δεν μπορεί να αμυνθεί. Και δεν μπορεί ν΄ αμυνθεί γιατί την έχουν κάνει «κομμάτια».

Συνακόλουθα, αποδοχή του πολιτικού πλαισίου του κόμματος δεν μπορεί να είναι προϋπόθεση για την συγκρότηση μιας πραγματικής λαϊκής συμμαχίας – μπορεί μόνο να την εμπνεύσει σε μια πορεία όπου οι κομμουνιστές κερδίζουν με την στάση και την πειθώ τους, ανάμεσα σε ίσους που ποτέ δεν  είναι, και ουδέποτε θα γίνουν,  όμοιοι.

Και ρωτώ: Να λερώσουν λίγο τα χέρια τους προκειμένου να τραβήξουν το κίνημα έξω απ’ το βάλτο στον οποίο έχει συρθεί, προκειμένου ν’ αλλάξει η ψυχολογία των εργατών μόλις αντιληφτούν την δύναμη που έχουν στην ενότητα τους, και για να αισθανθούν ότι η μοίρα τους μπορεί ν΄ αλλάξει;

Ας το κάνουν. Δεν καθαρίζεις κάτι που έχει βρωμίσει με πεντακάθαρη την φορεσιά σου.