Κότες

Αριστερή κότα: "το πρόβλημα σου είναι πως αποφεύγεις ευθύνες!
Δεξιά κότα: Αλήθεια; Και ποιος ευθύνεται γι αυτό;


Κάθε φορά που σε γελούν, με όψιμη επιμήθεια
Λες: "πώς συμβαινει πάντοτε κορόιδο να 'μαι εγώ;"
Μα όσο δεν φταις κι εσύ ποτέ, δεν κόβεις τη συνήθεια
Σαν κλώσσα να τους κάθεσαι στο κλούβιο το αυγό...

Κάθε φορά που σου πουλούν με λίγη θυμηδία
Το εισιτήριο ακριβά για την θαλαμηγό
Και καταλήγεις ναυαγός πάνω σε μια σχεδία 
Λες "ήταν λάθος σχέδιο", βρίζεις τον ναυπηγό!

Κι όλο μετάνοιες στο θεό, όλο ζητάς βοήθεια
Μ' αυτός λέει για το έγκλημα πως είσαι αυτουργός
Αγνόησες τον άνθρωπο που έλεγε την αλήθεια
Είπες "ποιός τον ακούει αυτόν... δεν κάνει γι αργηγός." 

Η τελευταία νύχτα στο νησί

'Ολη τη νύχτα προσπάθησες να  κοιμηθείς κοντά μου
Ανάμεσα σε δύο βράχια μ' αιχμηρά  νύχια και δόντια
Μα η θάλασσα, στο νησί, δεν σ' άφησε

Κάθε φορά που έσπαγε το κύμα στα βράχια
Αφρισμένο κι αλμυρό μούλιαζε τις πληγές σου
Και πότιζε τον  εφιάλτη σου αγρύπνια...

'Ισως είναι πολύ αργά τώρα
Για να ενωθεί η παραίσθηση σου
Με τις εικόνες μου σε ηλεκτρονικές οθόνες -

Τον τόπο της συνάντησής μας
Σκέπασαν στάχτες που φέρνει ο Λίβας
Απ' την έρημο που επεκτείνεται

Κι οι ρίζες μας που αγγίζονταν στο βάθος
Ανάμεσα στην απόγνωση σου και την ανοχή μου
Γίνανε υπόγειο συρματόπλεγμα

Πώς έτσι να ενωθούν τα όνειρά μας;
Πάνω απ' τη θολή τη θάλασσα που σε ταξίδευε
Σαν από μηχανής θεός ήρθα στη γη σου

Με οργή και κατάρες να μ' ακολουθούν
Αυτό που έχυσα στο κύπελλό σου
Δεν ήταν έρωτας, μήτε κρασί

Δεν ήταν μάννα εξ ουρανού αυτό που σ' άφησε
Τη θέα του πυρακτωμένου σίδερου ανεξίτηλη
Κι αμείωτη την οσμή δηλητηρίου στον υγρό αέρα...

Κοντά στα σύνορα μεταξύ του εφιάλτη σου
Και της πραγματικότητάς μου
Σαν αποδημητικό σε φευγιό χωρίς προορισμό

Τσάκισες τα φτερά σου δίπλα μου
Κι όλη τη νύχτα με τα μάτια ορθάνοιχτα
Βλέπεις το ουράνιο στερέωμα να γυρίζει

Μα όχι πριν σβήσει η αγωνία τελικά
Θα αποκάμεις μαζί με τον αστερισμό
Αγνοούμενων,  ζωντανών και νεκρών

Πεσμένη ανάμεσα στα βράχια
Θαμπωμένα απ' το ανελέητο λιοπύρι
Δεν πρόκειται να ξυπνήσεις

Το μπράτσο μιας αποσύνθεσης
Που δε είναι ολότελα δική σου
Μας αγκαλιάζει και τα δυό

Κι αν θα 'ναι η μυρωδιά
Από την ένοχη ηρεμία της θάλασσας
Με τα σκοτωμένα ψάρια και τα σάπια φύκια

Ή από άπνοια χνότων αθωότητας
Στο στόμα σου που θα φιλήσω
Δεν θα μάθω




✴✴✴
Παραλλαγή του "Νύχτα στο Νησι" του Πάμπλο Νερούντα
Εικόνα: Θαλασσογραφία του Δημήτρη Πουλιανού

Τι έπαθαν οι φίλοι μας;

Οι χαρακτήρες στις παρακάτω  φωτογραφίες έχουν τουλάχιστον  μια ομοιότητα με τους ανθρώπους που αφορά την ψυχολογία... και τουλάχιστον μια διαφορά.

Μαντέψετε, αν θέλετε.

Ο οδικός χάρτης της υποδούλωσης

Όταν ο Τσίπρας μιλάει,

άλλο λέει κι άλλο εννοεί.

Είναι μήπως αναγκασμένος να λέει κάθε φορά  το αντίθετο από αυτό που εννοεί; Μήπως τον εκβιάζει κάποιος ώστε να ψεύδεται τόσο ξεδιάντροπα; Όχι! Απλά ο τύπος έχει το ψέμα στο αίμα του...

Εκεί που ή απατεωνιά περνά για μαγκιά, ο πρώτος ατζέντης της δουλικότητας (της ξενοδουλείας συμπεριλαμβανομένης) μιλά για ελευθερία...

Βανδαλισμός στο... Αιδοίο της Βασίλισσας!

Βανδαλισμός στο... Αιδοίο της Βασίλισσας; 
Ουαί τοις βαρβάροις!

Το μνημειακής κλίμακας γλυπτό του Anish Kapoor, "Dirty Corner" [βρώμικη γωνία] γίνεται πάλι αντικείμενο βανδαλισμού από φασιστοειδή που έγραψαν με σπρέι αντισημιτικά συνθήματα πάνω του.

Ο Επίκουρος και το κουτί με τα κίβδηλα κοσμήματα

ΜΗΤΕ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟΝ [ΚΑΙ] ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΣΘΑΙ ΜΗΤΕ ΟΜΟΙΑΝ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑΝ ΕΧΕΙΝ Η ΤΟΙΣ ΠΕΡΙ ΒΙΩΝ ΛΟΓΟΙΣ Η ΤΟΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΩΝ ΑΛΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΘΑΡΣΙΝ, ΟΙΟΝ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΝ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΦΗΣ ΦΥΣΙΣ ΕΣΤΙΝ, Η ΟΤΙ ΑΤΟΜΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΤΟΙΑΥΤΑ. [Η] ΟΣΑ ΜΟΝΑΧΗΝ ΕΧΕΙ ΤΟΙΣ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΝ, ΟΠΕΡ ΕΠΙ ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΟΥΧ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΛΛΑ ΤΑΥΤΑ ΓΕ ΠΛΕΟΝΑΧΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΑΙΤΙΑΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΑΙΣ ΑΙΣΘΗΣΕΣΙ ΣΥΜΦΩΝΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΝ. [1]

Στο παραπάνω εδάφιο απ' την Επιστολή προς Πυθοκλή,  ο Επίκουρος εκδηλώνει μια σημαντική πτυχή του δικού του τρόπου σκέψης σε σχέση με την αιτιολόγηση φαινομένων της φύσης και της ανθρώπινης ζωής. "Δεν επιδιώκουμε να παραβούμε με τη βία το αδύνατον για την γνώση, μήτε να έχουμε για τα πάντα την ίδια θεώρηση",

Χρέος και Κλωτσιές

Κάθε φορά που υπόσχεσαι να με δανείσεις

Για να πληρώσω σε σένα παλιά δανεικά

Βάζεις σαν προαπαιτούμενο να με ξεσκίσεις

Λέω "δεν θέλω", μα ο επιμένων νικά.

Με μισθοφόρο το ανδρείκελο πάντα, το πρόθυμο

Να μου περνά πιο σφιχτά στο λαιμό τη θηλιά

Δεν είναι που με γαμάς, πληρώνω και πρόστιμο

Και με απειλείς κι από πάνω μη βγάλω μιλιά

"Μα", λέω, "ρε πούστη μου, φτάνει πια!" Δε θα γυρίσει

Κάποτε αυτός ο τροχός τελικά και για μας

Να δεις αυτο το δρεπάνι να ξαναθερίσει

Και να μετράς του φτωχού τις κλωτσιές  που θα φάς;

Μην τον μαλώνεις

Μην τον μαλώνεις που άξαφνα είδε το φώς το αληθινό
Κείνον που μέχρι πρόσφατα χανόταν στην θολούρα
Και με την κεφαλή βαθιά χωμένη μεσ' τον πισινό
Μπέρδευε περιττώματα, σαβούρα με κουλτούρα

Που με ομφαλοσκόπιση κυλούσε η ώρα χαλαρά
Ώσπου μια μέρα που έχασε τ' αυγά με το καλάθι
Πήρε πρέφα τον μασκαρά που του άδειασε τον κουμπαρά...
Ασ' τον!  Παρά κοθώνι μια ζωή, κάλιο αργά να μάθει

****

Image borrowed from here

χαμένη "εθνική οδός"...

I'm Deranged. David Bowie soundtrack "Lost Highway" 1997

Χτες το βράδυ, είχα μια συζήτηση με ένα φίλο που, μεταξύ άλλων, είχε σαν θέμα ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις - όταν το άτομο ωθείται σε απόδραση από την πραγματικότητα και σ' ένα κόσμο όπου το φαντασιακό εμφανίζεται σε μια μετατροπία του πραγματικού, που του επιτρέπει να εφεύρει μια νέα προσωπικότητα.

Τώρα μας ξύπνησε κι αυτός

Του Τσίπρα τα πολλά εγώ μας αραδιάζει ο Στάθης

Κι όσα δεν ήξερες κι εσύ, στην λίστα αυτή θα μάθεις!

Τόσο καιρό ο άλλος μπινές δεν ήταν σύντροφός του

Τώρα μας ξύπνησε κι αυτός κι είδε το φως του...