Ain't got no... I' ve got life

Ain't got no...

❇❇❇

Sinnerman

Η δική μας υπόσχεση

Μου λέει "ο κόσμος στον Υπαρκτό προτίμησε πλεόνασμα ελευθερίας... Αυτό το πλεόνασμα δεν θέλει να το κάνει έλλειμμα ελευθερίας, γι αυτό και δεν επιστρέφει στον σοσιαλισμό"

Όταν τα θύματα της καπιταλιστικής σαγήνης στον "υπαρκτο σοσιαλισμό" ονειρευόντουσαν καπιταλισμό, οι εικόνες του ονείρου ήταν οι καταναλωτικές βιτρίνες των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων του "ελεύθερου κόσμου" που δίναν υπόσχεση ηδονής, και όχι η βρώμα και η δυσωδία των παραγκουπόλεων του τότε "τρίτου κοσμου", όχι η μυρωδιά του θανάτου που θεωρούσαν δεδομένο ότι είχαν αφήσει πίσω. Η ποικιλομορφία και η πληθώρα των αντικειμένων πόθου στις βιτρίνες ήταν "τεκμήριο" της οικονομικής υπεροχής του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός είχε καταστεί για πολλους το "ανώτατο στάδιο του σοσιαλισμού".

Στο δέλτα

Πάνω στην επιφάνεια των μωσαϊκών στο πάτωμα, η εικόνα μιμείται την πραγματικότητα - την πατούν στρατιώτες που μπαίνουν σ' αλλόθρησκο χώρο δεήσεων, σε ακατανόητη γλώσσα.

Στον ποταμό που διέκοψε τα ίχνη τους, αναδύονται επίβουλα μάτια τεράστιας σαύρας απο τον κίτρινο βούρκο - η διέγερση  θα πλησιάσει την όχθη της, όπου το χορτοφάγο θα  σκύψει να πιεί

Κατεβαίνουν κλωνάρια και κόκκαλα, και στην λάσπη που σέρνεται, η μασέλα με δόντια φθαρμένα που χαμογελά ειρωνικά στο ακόρεστο δίψας, θα φτάσει το δέλτα για διάπλατο πέλαγος.

Το δέρμα σου

Το δέρμα σου είν' ένα όριο που ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε σένα. Απ' όλα τα άπειρα, δυναμικά περιγράμματα αυτού του ορίου, εκείνο που φαίνεται όταν σταθείς ν' αντικρύσεις τον άλλο, ή και το κάτοπτρο, παίρνει το σχήμα που σε καθορίζει σαν " πρόσωπο". Και πόσο ανεκτίμητο είναι το δέρμα για το πρόσωπό σου, μπορείς να συλλάβεις μονάχα με την φαντασία: το πρόσωπο δίχως το δέρμα του... είναι μια εικόνα  αχαλίνωτης φρίκης... Προσπέρνα την γρήγορα τώρα!

Το δέρμα σου είναι ο τόπος συνάντησης και επαφής του "εγώ" με τον κόσμο.

Και διόλου παράδοξο που η υπέρβαση αυτού του ορίου σου, όποιο και να 'ναι το χρώμα του, θα φανερώνει χωρίς εξαιρέσεις το κόκκινο πόνου και ηδονής;

Old clockwork (παλιό ρολόι)

Old clockwork

Εμφανίζονται καινούριες ιδέες μέσα από το παλιό, πολύ παλιό καπιταλιστικό σύστημα;

Η απάντηση πρέπει να είναι αναγκαστικά αντιφατική? Βεβαίως κι εμφανιζονται... Όμως, η παραγωγή νεωτερισμών είναι η παλιότερη ιδέα και πρακτική του καπιταλισμού. Ανανεώνει συνεχώς τα προϊόντα-εμπορεύματά του και τους τρόπους παραγωγής των, για να τρέφει την μεγαλυτερη δεισιδαιμονία, την πίστη στην αρχαία θεότητά του: το κέρδος. 

Μια πιο νέα ιδέα είναι ότι το κέρδος δεν είναι αναγκαιότητα. Τουναντίον, το πέρασμα από την αναγκαιότητα στην ελευθερία προϋποθέτει την κατάργηση του κέρδους, ως κινητήριας δύναμης για την παραγωγή. Και πως μόνο τότε, απελευθερωμένοι, θα παψουμε να είμαστε ματαιόδοξοι εικονολάτρες.

Ο Σιδερής

Χτες τ' απόγευμα έγινε η κηδεία του Σιδερή, στις Ράχες Ικαρίας, στην οποία παρευρέθηκαν σχεδόν όλοι οι συγχωριανοί του.

Ο Σιδερής είχε βγει σε σύνταξη πρόσφατα, κι επέστρεψε στην Ικαρία όπου γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.  Ήταν ένας καλότατος άνθρωπος, που δεν είχε βλάψει ποτέ κανέναν. Υπόδειγμα οικογενειάρχη, τίμιος, γνήσιος, συντρεχτικός κοινωνικός, με πολύ χιούμορ, και "καλοπαρέα". Τον αγαπούσαν όλοι στην περιοχή... Και τον έκλαψαν όλοι...

Ο Σιδερής έπαθε ένα μοιραίο ατύχημα κόβοντας ξύλα.

Alain Badiou, ‘Η Σύγχρονη Ανικανότητα μας’

(Αναδημοσίευση)

Θεωρώ πολύ σημαντική αυτήν την παρέμβαση του Alain Badiou στον προβληματισμό για την κρίση, την κατάσταση του κινήματος στην Ελλάδα, και όχι μόνο. Έχω υπόψη μου ότι αποσπάσματα του σχετικού κειμένου ‘Our contemporary impotence’ εχουν μεταφραστει με τίτλο Η Σύγχρονη Αδυναμία μας. Θεώρησα όμως ότι θα ήταν χρήσιμο να μεταφραστει το ίδιο κείμενο στο σύνολο του στην ελληνική. Αυτό ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο το μετάφρασα από τα Αγγλικά (και πολύ λιγότερο οι κάποιες περιπτώσεις στις οποίες η ερμηνευτική προσέγγιση μου στο κείμενο διέφερε από αυτή των αποσπασμάτων του που προανέφερα – κάτι που είναι φυσικό να προκύψει σε δυο διαφορετικές μεταφράσεις του ίδιου κειμένου). Red Rock Views

Συμβάν

Κόκκοι απ' την άμμο του καλοκαιριού

Οι αναμνήσεις

Συμπυκνωμένες
Στο βότσαλο της προσδοκίας -

Τ' απέθεσε στο περβάζι
Και κοιτά τη θάλασσα

Κοντά στον ορίζοντα
Βλέπει το άσπρο πανί

Επιστρέφει ο χειμώνας
Και ζητά συμφιλίωση

Ψήνει τα κάστανα
Σε κάρβουνα επιθυμίας

Ακουμπά αθόρυβο στο τραπέζι
Ένα μπουκάλι μπράντυ

Και δύο κρυστάλλινα ποτήρια
Και χύνει τις πρώτες

Άφατες υποσχέσεις
Για  μια νύχτα

Που δεν χρειάζεται
Όνειρα

Με το τσούγκρισμα των ποτηριών
Εξορκίζεται η πιθανότητα διαμάχης
 
Και, παραδόξως, αναγγέλεται
Η επικείμενη

Και γλυκύτερη
Των μετωπικών συγκρούσεων

το απρονόητο

Ίχνος δεν έχει απομείνει από την πλοκή. Μόνο εκείνη η διάθεση, άχθος αχνό, σαν κατάλοιπο ονείρου που, βυθισμένο σε ίζημα λήθης, αμετάκλητα έχει απολεσθεί.

Ακαριαία η έλευση του απρονόητου. Τι θα μπορούσε να είναι αυτό μη ζητάς να εξηγήσω - είναι απροσπέλαστο, μα δεν στερείται υπόστασης. Άλλοι το λένε θεό, μα δεν είναι.

Εν ριπή οφθαλμού κατακτά τα θεμέλια μου, αφανίζει την αίσθηση ενδότερου χώρου, βυθίζοντας όλα τα είδωλα μέσα μου (πρόσωπα, πράγματα, ζώα, φυτά) σε απορία ή στέρηση.

Αναλογίες, διαφορές ή ομοιότητες σβήνουν. Όλες οι αισθήσεις μου χαμηλομένες πιο κάτω από το μηδέν, ενώ ή εγρήγορση υψώνεται στο έπακρο (διαπασών των χορδών μου).

Φοβάμαι τον ύπνο, σαν την κεφαλή με τα μάτια ανοιχτά στη κατάψυξη. Η σκέψη προσκρούει στην κοίλη της άρνησης - έμβρυο παγιδευμένο σε μήτρα που έπαψε να 'ναι ζωοφόρα...

Μα ακόμα στο βάθος διαισθάνομαι δράμα. Τύμπανα κρούουν σε πολυρυθμική αρρυθμία, ταχύπαλμους χτύπους καρδιάς σε αντίστιξη με στεναγμούς και κομμένες ανάσες.

Η ατονική αγωνία της Τζαζ του ανήκουστου: ένα πρελούδιο σε "λίμπο", σαν να υπονοεί προσδοκίες αυτών που ανερμάτιστοι θα δουν το νεύμα του φύλακα. Για πού όμως; 

Αυτό που με πήρε ταξίδι, σαν μια  κιβωτός με πηδάλιο στα χέρια θεού, ήταν μια σαρκοφάγος... Η στέρηση ήταν συνθήκη εξουσίας. Ή σκέψη μου πλαίσιο παιγνίου

Το βλέπω, καθώς παίρνω μήνυμα με άφωνες  λέξεις, απο κάποιον απώγειο τόπο - σαν προειδοποίηση: επαναλαμβάνει ανελέητα απόηχους ρήσης  προφήτη ή σχιζοφρενή:

"Μην αφήσεις τον ήχο ελεύθερο
Με την πιο ανεπαίσθητη δόνηση
Ταραχή θα θολώσει το σύμπαν"

Είναι υπερβολή. Αλλά, κι έτσι να γίνει, τι έχω να χάσω; Αγρυπνώ. Με την πρώτη ευκαιρία... Θα σπάσω τον πάγο με τις διακυμάνσεις του ήχου της πρώτης μου κατηγορίας.

Σημειοτόν στο χαράκωμα; (σκεφτόμενος φωναχτά)

Διανύουμε το νέο κεφάλαιο μιας πλοκής, η οποία ανακυκλώνει τους όρους πρόσδεσης της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική σφηκοφωλιά της ΕΕ, εξασφαλίζοντας συνέχεια του εξανδραποδισμού και εξαθλίωσης της εργατικής τάξης και των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων του λαού.