Αρης

Προχτές την Κυριακή, στις 16 του μήνα, συμπληρώθηκαν 68 χρόνια. Ηταν 16 Ιούνη του 1945 όταν ο κομμουνιστής, ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο αγωνιστής στην πάλη κατά του ιμπεριαλισμού και του φασισμού, ο πρωτοπόρος μαχητής για μια Ελλάδα της λαοκρατίας και όχι της πλουτοκρατίας, για την Ελλάδα της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού, θα φύγει από τη ζωή.Ο Αρης, κυκλωμένος από τους διώκτες του, έξω από τη Μεσούντα, θα ανοίξει ο ίδιος την πόρτα της αιωνιότητας. Θα περάσει στην αθανασία της συλλογικής μνήμης και συνείδησης, δίνοντας το τέλος με το ατομικό του περίστροφο. Μαζί του στο θάνατο τον συντρόφεψε και ο πιστός του αντάρτης, ο Τζαβέλας.
Ακολούθησε ο κανιβαλισμός. Η θηριωδία του μεταβαρκιζιανού καθεστώτος. Οι δύο νεκροί σύντροφοι θα αποκεφαλιστούν και τα κεφάλια τους θα κρεμαστούν, σαν σήμερα, από τις 18 έως τις 20 Ιούνη, σ' ένα φανοστάτη στα Τρίκαλα.

*

Ο Αρης δεν υπήρξε, δεν διαμορφώθηκε «τυχαία». Από τον Θανάση Κλάρα γεννήθηκε ο Αρης Βελουχιώτης, γιατί «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είν' ο ίδιος ο λαός».
Η διαδρομή από τον Θανάση Κλάρα μέχρι το γνήσιο παιδί του ΚΚΕ, τον Αρη Βελουχιώτη, είναι μια διαδρομή ταυτισμένη με το μήνυμα που εκπέμπεται από τα ίδια τα νάματα της ποίησης του κομμουνισμού.
Πολλοί παριστάνουν τους «αρμόδιους» να μιλήσουν γι' αυτή τη διαδρομή, για τις σχέσεις του Αρη με το ΚΚΕ. Ομως, αρμοδιότερος είναι ο ίδιος ο Αρης. Και μίλησε:

*

«...Αν στη ζωή μου υπάρχει ένα σημείο που με συγκίνηση και με υπερηφάνεια αφάνταστη από καιρού σε καιρό γυρίζω και βλέπω, είναι ακριβώς η εποχή που μπήκα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Διαπαιδαγωγήθηκα ταξικά, έμαθα το συμφέρο μου, πέταξα τον κεφαλαιοκρατικό πολιτισμό στα μούτρα της λωποδύτριας μπουρζουαζίας και ρίχτηκα με πίστη, με θέληση, με ηρωισμό στον αγώνα για τις εργαζόμενες μάζες. Εκτοτε, δεν έχω στο ενεργητικό μου παρά φυλακίσεις για πάλη επαναστατική. Μιλάν τα γεγονότα, μιλάει αυτή η αλήθεια. Ούτε ΜΙΑ ΚΗΛΙΔΑ. Είναι αυτό σε βάρος μου; Είναι αυτό στοιχείο ενάντια στο Κομμουνιστικό Κόμμα; ΤΙΜΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ότι γλίτωσα απ' τη διαφθορά της συνείδησης, στην οποία με οδηγούσε το ληστρικό αστικό καθεστώς και κόσμησα τον Κλάρα που φερόντανε τροχάδην στον γκρεμό με ΑΓΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ στοιχεία και μόνο με τέτοια. Το Κομμουνιστικό Κόμμα εξαγνίζει και δημιουργεί αγωνιστές αφοσιωμένους στη μεγάλη υπόθεση του προλεταριάτου. Είναι το μόνο κόμμα που οδηγεί τους εκμεταλλευόμενους στον ιστορικό δρόμο: Στην οριστική απελευθέρωση του προλεταριάτου. Στο κόμμα αυτό έδωσα όλη μου τη ζωή και θα συνεχίσω να δίνω όσες δυνάμεις μου απομείναν στον αγώνα του, για το ψωμί των εργαζομένων, κατά των φόρων και των πολέμων, για την επανάσταση».
(Θανάσης Κλάρας, επιστολή στον «Ριζοσπάστη», 9/9/1931)
Αυτός ήταν ο Αρης.

*

Σ' ένα άλλο «προφητικό» κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αναγέννηση» στις 21 Ιούνη 1945, ένας Θεσσαλός δημοσιογράφος, ο Φαίδων Μακρής, έγραψε:
«Σύμφωνα με τους μαθηματικούς νόμους του εκκρεμούς, το καθημαγμένο κεφάλι του Αρη Βελουχιώτη, ταλαντευόταν προχθές κρεμασμένο σ' ένα φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων. Αιωρείτο αργά. Δεξιά - αριστερά, δεξιά - αριστερά και κάθε ταλάντευση σημείωνε και μια τραγική στιγμή των καιρών που διανύουμε. Σιωπηλά τα πλήθη βλέπαν με κατάπληξη το μακάβριο θέαμα.
Ενα "γιατί;" μεγάλο σαν το έργο του Αρη, γεννιόταν μες στις ψυχές όλων χωρίς να φτάνει και στα χείλια. Η ανταρσία του ενάντια στο κράτος τιμωρήθηκε με το θάνατο, η ανταρσία ενάντια στο κόμμα του τιμωρήθηκε ακόμα πιο σκληρά για έναν κομμουνιστή, με τη διαγραφή του.
Ομως, η αισχρή, βάρβαρη και ανίερη διαπόμπευση της κεφαλής του ήρωα είναι μια ιστορική αδικία και μια εθνική ντροπή...
"Χαράς ευαγγέλια" γαύγισε για το θάνατο του ήρωα η εμπαθής ασημότης της Νομαρχίας Τρικάλων, χωρίς να σκεφτεί ότι όταν αυτός θα εγκαταλείψει με "τας κεκανονισμένας τιμάς" τη ζωή, ύστερα από λίγο δε θα τον θυμούνται ούτε οι στενότεροι συγγενείς του, ενώ τον Αρη Βελουχιώτη δε θα τον ξεχάσουν ούτε οι φίλοι του ούτε οι εχθροί του. Γιατί αυτός και το έργο του έχουν πια καταγραφεί στην ιστορία του έθνους».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

************** 

Είναι πολιτική του κεφαλαίου ("Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η «δημοκρατία» γενικά")

Το κλείσιμο της ΕΡΤ, με την έκδοση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και τη διακοπή του σήματος μέσα σε λίγες ώρες, συνιστά κλιμάκωση του κυβερνητικού αυταρχισμού, κρίκος στην αλυσίδα που «χαλκεύει» το αστικό κράτος σε βάρος των εργαζομένων και του λαού. Οσο πιο σκληρά είναι τα μέτρα που πάνε να πάρουν για λογαριασμό του κεφαλαίου, τόσο μεγαλώνει ο αυταρχισμός από την πλευρά του κράτους, για να τρομοκρατήσει το λαό, να τον χειραγωγήσει, να καταστείλει τις αντιδράσεις του. Η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, που παροξύνεται όσο σαπίζει και παραδέρνει στις κρίσεις του, αντανακλάται στην εφαρμοζόμενη πολιτική, που δεν μπορεί να υλοποιείται παρά καταφεύγοντας στην καταστολή. Στην περίπτωση της ΕΡΤ δε συγκρούεται το «φως» με το «σκοτάδι», όπως τεχνηέντως προπαγανδίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι. Ταξική είναι η σύγκρουση.

Αυτό που η κυβέρνηση επιδιώκει είναι, για λογαριασμό των καπιταλιστών, να προσαρμόσει το αστικό κράτος στις σύγχρονες ανάγκες τους και μαζί με ένα σωρό άλλα μέτρα, που τους εξασφαλίζουν φθηνότερη εργατική δύναμη, ώστε να διαμορφώσει προϋποθέσεις ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας. Γι' αυτό η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου δεν αφορά μόνο στην ΕΡΤ, αλλά και σε στρατηγικής σημασίας παραγωγικές επιχειρήσεις, όπως τα ΕΑΣ, η ΕΛΒΟ και άλλες, που αντιμετωπίζονται σαν φιλέτα από ντόπιους και ξένους επιχειρηματικούς όμιλους. Το ίδιο νομοθέτημα αφορά και σε Οργανισμούς του Δημοσίου που δραστηριοποιούνται σε τομείς της έρευνας, της Πρόνοιας, άλλων κοινωνικών υπηρεσιών. Το κλείσιμο, η συγχώνευση και η υπολειτουργία τους, ανοίγει το χώρο στο κεφάλαιο να κυριαρχήσει και να κερδοσκοπήσει πάνω στις λαϊκές ανάγκες.

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση επιχειρεί να «αναδιαρθρώσει» και την ΕΡΤ, προκειμένου να ελέγξει αποτελεσματικότερα την ενημέρωση, να παραδώσει στους ιδιώτες την περιουσία και μέρος από τις υποδομές της, να ανακατέψει με μεγαλύτερη ευκολία την τράπουλα των συχνοτήτων, προς όφελος των επιχειρηματιών. Αυτό είναι το πραγματικό ταξικό περιεχόμενο της σύγκρουσης που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη και όχι η «κατάλυση της δημοκρατίας», που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι, κάνοντας μάλιστα και συγκέντρωση στο Σύνταγμα, με πρόταγμα την «αποκατάσταση της δημοκρατίας». Οταν μιλάει για δημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ κρύβει από το λαό ότι αυτή είναι αστική, ότι ταυτίζεται με τη δικτατορία των μονοπωλίων, που κάνουν κουμάντο στην οικονομία.

Στο πλαίσιο αυτής της «δημοκρατίας», το πολιτικό προσωπικό των αστών διεκπεραιώνει τα συμφέροντά τους, άλλοτε με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου -δεκάδες την τελευταία μόνο τετραετία- άλλοτε με το μανδύα των κοινοβουλευτικών συσχετισμών, άλλοτε με την τρομοκρατία και την καταστολή. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η «δημοκρατία» γενικά, αλλά το ποιας τάξης τα συμφέροντα υπηρετεί και τελικά ποια τάξη έχει την εξουσία. Η συζήτηση που σήμερα είναι αναγκαίο να ανοίξει πλατιά μέσα στο λαό, είναι για το ποια πάλη απαντάει στα συμφέροντά του, εναντίον ποιου και με ποια προοπτική. Σε ό,τι αφορά στο ΚΚΕ, η απάντηση είναι κρυστάλλινη και την καταθέτει στο λαό καθημερινά με τη δράση του: Χρειάζεται συμμαχία λαϊκή, πάλη ταξική, με προσανατολισμό σύγκρουσης με την αστική εξουσία και το κράτος της, για να μπουν εμπόδια στην αντιλαϊκή διαχείριση και να ανοίξει ο δρόμος για φιλολαϊκές αλλαγές στην εξουσία και την οικονομία.

Αναδημοσίευση από τη στήλη "Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ" του "Ριζοσπάστη" της Τρίτης 18/6/2013 (via 902)

Δημοκρατία - του Νίκου ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

Η Δημοκρατία,
που αναγνωρίζει στον εκάστοτε υπουργό τη δικαιοδοσία, με μια μονοκονδυλιά, να βάζει «μαύρο» σήμερα στην ΕΡΤ, αύριο στη ΔΕΗ και στην ΕΥΔΑΠ, μεθαύριο στα Αμυντικά Συστήματα, στα Ναυπηγεία και στα Ασφαλιστικά Ταμεία,
η Δημοκρατία που πορεύεται με ντουζίνες Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου και με Προεδρικά Διατάγματα, με ΤΑΙΠΕΔ και ξεπουλήματα, με διαδοχικές επιστρατεύσεις και με συκοφαντίες, με κοινωνικό κατατεμαχισμό και με διαρκείς επιχειρήσεις κοινωνικού αυτοματισμού,
δεν είναι άγνωστη.
Είναι η Δημοκρατία που αμέσως μετά το πρώτο Μνημόνιο επέβαλε απόφαση που επιτρέπει στον εκάστοτε υπουργό Οικονομικών να υπογράφει διεθνείς συμφωνίες (όπως οι δανειακές συμβάσεις), που δεσμεύουν τη χώρα και το λαό, χωρίς καν τυπική έγκριση της Βουλής.
Είναι η Δημοκρατία που με τους νόμους της βγάζει «παράνομες» και «καταχρηστικές» το 95% των απεργιών και των κινητοποιήσεων του λαού.
Είναι η Δημοκρατία που έστειλε τα ΜΑΤ ενάντια στους απεργούς χαλυβουργούς -για «να ανοίξει το εργοστάσιο», όπως είπαν οι Δενδιοκεδίκογλου- αλλά όταν το εργοστάσιο το έκλεισε ο ίδιος ο βιομήχανος, ποτέ δεν έστειλε ΜΑΤ εναντίον του για να το ανοίξει...
Είναι η Δημοκρατία που μόλις ο «902» έδωσε τη «φωνή» και την εικόνα του για να μεταδίδεται το σήμα της ΕΡΤ «έστειλε» την εταιρεία «Digea» των ιδιωτών καναλαρχών να «φιμώσουν» και τον «902», και έσπευσε να εκδώσει και απόφαση, ώστε να καλύψει -αναδρομικά- τους τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβους καναλάρχες.
Είναι η Δημοκρατία που μοιράζει δισεκατομμύρια στους τραπεζίτες και που πολύ πριν από το «λουκέτο» στην ΕΡΤ είχε ήδη «αποφασίσει και διατάξει» το κόψιμο των μισθών, τον αφανισμό των συντάξεων, τη διάλυση των νοσοκομείων, το «λουκέτο» σχολείων, το «κούρεμα» των ασφαλιστικών ταμείων, την «κινεζοποίηση» των εναπομεινάντων εργαζομένων, είχε ήδη «αποφασίσει και διατάξει» ότι στην Ελλάδα δεν θα ισχύει ούτε καν εκείνο το απίθανο «ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια», αλλά το ένας εργαζόμενος... ανά σόι ανέργων.
Αυτή είναι η Δημοκρατία τους.
Και για να μην κοροϊδευόμαστε, όσοι παριστάνουν είτε τους έκπληκτους με τα αντιδημοκρατικά και αυταρχικά ατοπήματα αυτής της Δημοκρατίας, είτε τους επίδοξους διορθωτές της, δεν μπορεί να μη γνωρίζουν:
Το βασικό γνώρισμα αυτής της Δημοκρατίας δεν είναι ότι έχει εκτραπεί ή ότι έχει παρεκτραπεί. Το βασικό της γνώρισμα είναι ότι πρόκειται για μια Δημοκρατία ταξική. Για μια Δημοκρατία αστική. Καπιταλιστική. Κεφαλαιοκρατική.
Επομένως, ο αγώνας ενάντια στην εκτροπή και στην παρεκτροπή της ταξικής, της αστικής Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας για τους λίγους, ούτε ρεαλιστικός, ούτε αποτελεσματικός, αλλά πολλές φορές ούτε και ειλικρινής είναι, εφόσον εισηγείται «λύσεις» που εξαντλούνται στη διατήρηση αυτής της -κατά τα άλλα «διορθωμένης» αλλά πάντα ίδιας- αστικής, καπιταλιστικής, κεφαλαιοκρατικής Δημοκρατίας.
Καμία κεφαλαιοκρατική Δημοκρατία, ακόμα κι όταν -ανάλογα με το ιστορικό και πολιτικό περιβάλλον- συνοδεύεται με ολίγον από «δημοκρατική βελτίωση» και με ολίγον από «δημοκρατική διόρθωση», δεν διαφυλάσσει το λαό και τα δικαιώματά του από την (ιστορικά επαναλαμβανόμενη) «μαύρη» εκτροπή και παρεκτροπή της.
Ο λαός, χωρίς να παραιτείται ούτε στιγμή από την ανυποχώρητη και αταλάντευτη πάλη του ενάντια στον αντιδημοκρατικό κατήφορο και τη φαλκίδευση των δημοκρατικών του δικαιωμάτων, χωρίς να σταματά ποτέ να επιδιώκει την υπεράσπιση, την κατοχύρωση και τη διεύρυνση αυτών των δικαιωμάτων κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες δεν πρέπει να ξεχνά: Από την εκτροπή της αστικής Δημοκρατίας δεν θα διαφυλαχτεί μέσα από τη μακιγιαρισμένη διατήρησή της, αλλά -τελικά- μέσω της δημοκρατικής ανατροπής της.
Που σημαίνει:
Εγκαθίδρυση από το λαό και θεμελίωση πάνω στο βάθρο της ύψιστης δημοκρατικής νομιμοποίησης που συνιστά η θέληση της λαϊκής πλειοψηφίας, εκείνης της ανώτερης (και δημοκρατικότερης) Δημοκρατίας που πρέπει και είναι εφικτό να υπάρξει:
Της εργατικής Δημοκρατίας. Της Δημοκρατίας για τους πολλούς.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

προτιμούν να παραμείνουν στην κυβέρνηση, κι ας φαίνονταν σαν ανδρείκελα

Σε πρόσφατο άρθρο του,  ο Γ. Δελαστίκ ισχυρίζεται πως «δεν επίκειται η κατάρρευση της συγκυβέρνησης ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ λόγω αποχώρησης του Βαγγέλη Βενιζέλου και του Φώτη Κουβέλη από το κυβερνητικό σχήμα εξαιτίας της απαράδεκτης και εκβιαστικής στάσης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, που με χουντική νοοτροπία και αντισυνταγματικό τρόπο έκλεισε την ΕΡΤ και απέλυσε πάνω από 2.500 εργαζόμενους σε μια μέρα!».

Η πρώτη μου παρατήρηση θα ήταν ότι η στάση του Σαμαρά δεν φαίνεται να ήταν «απαράδεκτη και εκβιαστική» για τους δυο συνεταίρους του. Για να το υποστηρίξεις αυτό πρέπει να ισχυριστείς επίσης ότι οι κύριοι αυτοί διαφωνούν επί της ουσίας με το προειλημμένο σχέδιο να παραδοθούν σε ιδιώτες τα της ΕΡΤ. Δεν δείχνουν όμως να διαφωνούν μ’ αυτό το σχέδιο, και άρα ο χειρισμός του Σαμαρά είναι δευτερεύον ζήτημα. Χωρίς να νιώθουν καποιον «απαραδεκτο εκβιασμο» σε βαρος τους, κάνουν τους υποκριτικούς  τους θορύβους καθαρά και μόνο για «λαϊκή κατανάλωση». Τι άλλο να έκαναν για να μην συμπεριφερθούν και απροσχημάτιστα σαν αρλεκίνοι;      

Δεν ακούγεται πειστική επίσης η εκτίμηση του ότι η αποχώρηση ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ απ' το κυβερνητικό σχήμα, που όντως θα σημάνει πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά και εκλογές, θα σημάνει επίσης «ότι την ίδια τη νύχτα των εκλογών θα καρατομηθούν τόσο ο Ευ. Βενιζέλος όσο και ο Φ. Κουβέλης από αρχηγοί των κομμάτων τους, προκειμένου με άλλους ηγέτες το όποιο ΠΑΣΟΚ και η όποια ΔΗΜΑΡ έχουν απομείνει να προσπαθήσουν να προσκολληθούν ως δήθεν ανανήψαντα, αντιμνημονιακά πλέον κόμματα, στον ΣΥΡΙΖΑ, αν αυτός έχει βγει πρώτο κόμμα».  

Αντίθετα, αν οι Βενιζέλος και Κουβέλης έδειχναν έντονη διαφοροποίηση, έστω και ευκαιριακά, έστω και τώρα (μετά τη ενεργή συμμετοχή τους στο εξελισσόμενο ξεδίπλωμα μιας επαχθέστατης για την πλατιά πλειονότητα λιτότητας) και, αποχωρώντας, έριχναν την κυβέρνηση, τότε οι ίδιοι θα παρουσίαζαν την πτώση της σαν επίτευγμα τους και θα το χρησιμοποιούσαν για δυνάμωμα της θέση τους στα αντίστοιχα κόμματα τους και παραπέρα. Όμως προτιμούν να παραμείνουν, κι ας φαίνονταν σαν ανδρείκελα της διακυβέρνησης Σαμαρά.

Το προβλημα τους είναι τι θα έκαναν την επόμενη μέρα. Είναι προφανές ότι ούτε μπορούν (έχουν ήδη φθαρεί ανεπανόρθωτα) ούτε και θέλουν να εμπλακούν οι ίδιοι σ’ ένα «αντιμνημονιακό» σχήμα, και συνακόλουθα δεν θέλουν να αφήσουν και τα κόμματα τους, με τους ίδιους παραγκωνισμένους, να γίνουν συστατικά ενός τέτοιου μπλόκου με ηγέτη τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο κι αν ο τελευταίος εντείνει την προσπάθεια του να δώσει διαπιστευτήρια σε όλους ότι δεν απειλεί, όχι γενικά το σύστημα, αλλά ούτε και την ουσία του μνημονίου. 

Με αυτά θεωρούμενα ως δεδομένα, το θέμα δεν είναι «πως ο Αν. Σαμαράς ξέρει ότι έχει στο χέρι τους Ευ. Βενιζέλο και Φ. Κουβέλη και γι΄ αυτό τους εκβιάζει ωμά». Αυτοί οι δυο κύριοι, επιδεικνύοντας πολιτική χαμέρπεια εσχάτου είδους, έχουν πολλάκις αποδείξει ότι δεν μπορούν να νιώσουν πολιτική «ταπείνωση» και πολιτικό «εξευτελισμό». Δεν πτοούνται από κάποιο ενδεχόμενο να απολέσουν την πολιτική τους αξιοπρέπεια, όταν ήδη την έχουν χαμένη. Επιπρόσθετα, ακόμα κι αν ήθελαν, θα τους ήταν δύσκολο ν’ αποστηθίσουν ένα νέο σενάριο και ν’ αλλάξουν ξαφνικά ρόλο, και να πάψουν ξαφνικά να υποδύονται τα κεντροαριστερά δεκανίκια ενός δήθεν υπερκομματικού σχήματος.

Άλλωστε και το θέμα της ΕΡΤ, παρότι μας «ξάφνιασε όλους η αντίδραση του κόσμου», δεν μετατράπηκε στην σπίθα που θα προξενούσε την μεγάλη πυρκαγιά… ακόμα....

Μ

Μάθημα απο Αντώνη Σαμαρά με θέμα ‘πώς να αγνοείς την πραγματικότητα ή να διαστρέφεις το είδωλο της’

H Ομιλία του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, στο 9ο Τακτικό Συνέδριο της ΟΝΝΕΔ

Η ομιλία του Α. Σαμαρά στο  9ο Συνέδριο της ΟΝΝΕΔ, ήταν «διδακτική». Από τις πρώτες λέξεις που πρόφερε, το δίδαγμα ήταν πώς να αγνοείς ή να διαστρέφεις εκείνο το κομμάτι της πραγματικότητας που δεν ταιριάζει με τον τρόπο που θέλεις να την παρουσιάσεις. 

Είπε «Στις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα μας, εσείς η Νεολαία είστε η μεγάλη Ελπίδα του τόπου!»

Με δυο στους τρεις νεολαίους να είναι άνεργοι, η αλήθεια είναι οτι η νεολαία είναι το μεγαλύτερο θύμα, ακριβώς γιατί δεν έχει ελπίδα. Κι όταν η ίδια δεν ελπίζει, γίνεται δυσκολότερο να ελπίζουν οι «πρεσβύτεροι» σ΄ αυτήν.

Στη συνέχεια είπε, «Να θυμάστε ότι η δύναμή σας είναι δύο πράγματα:

-- Οι ιδέες σας που κυριαρχούν, οι ιδέες της παράταξης που νικούν!

-- Και δεύτερον, ότι βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας: 

Γιατί εμείς θέλουμε να αλλάξουμε τα πάντα, σε μια κοινωνία που έχει βυθιστεί σε μια κρίση πρωτοφανή. Κι απέναντί μας έχουμε αυτούς που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτε!»

Το δίδαγμα είναι ότι παρόλο που «οι ιδέες μας» υποχωρούν μπροστά στην καταφανή αποσύνθεση που προσπαθούν χοντροκομμένα να εξιδανικεύσουν, «η δύναμη που έχουμε μας καθιστά νικητές που γραφουν την ιστορία»

Κατά τον Σαμαρά «Υπάρχουν επομένως δύο δρόμοι για κάποιον σήμερα που πρέπει να διαλέξει:

     -Το δρόμο που οδηγεί στην Ελλάδα της Ανάπτυξης, με τις τεράστιες αλλαγές για το αύριο… (εδώ εννοεί τις «αλλαγές» που οδηγούν στην Ελλάδα της Υπανάπτυξης με τεράστιες θυσίες για τους πολλούς, για να ωφεληθούν οι λίγοι στους οποίους ανήκει αυτός και οι νέοι της τάξης του που τον ακούνε)

    -Ή το δρόμο του χθες, που δε θα αλλάξει τίποτα!».

Ο «δεύτερος δρόμος» του Σαμαρά, όπως διατυπώνεται εδώ, αποτελεί καθαρή ανοησία –συντακτικά και νοηματικά. Ωστόσο, αυτό που βγαίνει σαν διήθημα είναι η υπονοούμενη προτροπή στους  νεοσσούς του συντηρητισμού να μην φοβούνται την έννοια «αλλαγές». Αυτές είναι αναγκαίες όταν ενισχύουν την θέση «της τάξης μας».

Παρακάτω δίνει ένα ρεσιτάλ στον τρόπο με τον οποίο οι νέοι πρέπει να μάθουν να παρουσιάζουν την καταλήστευση του λαού με εργαλείο-βοηθό την διαστροφή της λογικής και της εικόνας της πραγματικότητας.Λέει λοιπόν: 
«Τώρα, κάποιοι διακηρύσσουν ότι οι Δημόσιοι Οργανισμοί ανήκουν σε πανίσχυρες συντεχνίες που κανένας δεν μπορεί να ελέγξει». Αυτό το λέει ο ίδιος και οι πολιτικοί ομογάλακτοι του,  και ουδείς από τους «κάποιους» που στέκονται απέναντι του.

Λέει  «Κάποιοι πιστεύουν ότι η Δημόσια Περιουσία ανήκει σε όσους πρόλαβαν να την καταπατήσουν ή σε εκείνους που σπεύδουν να την καταλάβουν.

Κάποιοι νομίζουν ότι η Δημοκρατία είναι αυτό ακριβώς: Ο καθένας ό,τι μπορεί να αρπάξει, να οικειοποιηθεί, να σφετεριστεί, να καταλάβει».

Αυτό, για την Δημόσια Περιουσία, το πιστεύει αυτός και η τάξη του, και κάνουν πράξη την πίστη τους – την ίδια ώρα που δημαγωγικά το προβάλουν σε «κάποιους» άλλους. Όσο για το τι είναι η δημοκρατία, τι να πούμε; Ότι στα χέρια της τάξης του ήταν, είναι και θα παραμείνει ένα όργιο αρπαγής, οικειοποίησης και σφετερισμού;  Κι ότι για τίποτε άλλο δεν παλεύουν;

Εκεί που ο λόγος του Σαμαρά οργιάζει είναι όταν αρχίζει να μιλά για τις «ιδέες μας» (του κοινωνικού φιλελευθερισμού που τάχα «άρχισαν να κυριαρχούν!»)

Λέει: «Εμείς μιλάμε για Ελευθερία, μιλάμε για Δικαιοσύνη, μιλάμε για Αξιοπρέπεια» (πως τολμάει;) την ώρα που με βία, εκβιασμό, τρόμο και καταστολή προσπαθούν να απαλλάξουν τους λίγους από το κόστος της κρίσης που το σύστημα (στο οποίο διαφεντεύουν αυτοί οι λίγοι) δημιούργησε και να το φορτώσουν στους πολλούς που δεν ευθύνονται. Την ώρα που η κρίση χρησιμοποιείται σαν χρυσή ευκαιρία για επιβολή συνθηκών σκλαβιάς, φτώχιας και σκοταδισμού στους εργαζόμενους για να «αναπτύσσεται ανταγωνιστικά» το κεφάλαιο, φτύνοντας πάνω σε κάθε έννοια δικαιοσύνης, τσαλαπατώντας πάνω στην αξιοπρέπεια τους και, εντέλει να το πούμε με την γλώσσα της παράταξης του, ξεφτιλίζοντας το έθνος.

Λέει:: «οι ιδέες οι δικές μας στερεώνουν αξίες και πρότυπα.

Εντιμότητα, αρετή, ευγένεια, φιλοπατρία, αλληλεγγύη είναι λέξεις που στη δική μας κλίμακα αξιών έχουν νόημα».

Αυτό ακριβώς έχει καταντήσει να είναι η τάξη του με πολιτικούς εκφραστές και ηγέτες σαν κι αυτόν. Μια διεστραμμένη ελίτ χωρίς αξίες και πρότυπα. Το νόημα εννοιών όπως οι «εντιμότητα, αρετή, ευγένεια, φιλοπατρία, αλληλεγγύη» είναι ένα κενό «στη δική τους κλίμακα αξιών», και το κενό γεμίζει με την ηθική αθλιότητα τους, που δεν τους αφήνει άλλη επιλογή από το να την προβάλλουν σε άλλους.

Αν η ηθική αθλιότητα, η πνευματική κατάντια και μιζέρια είχαν μορφή, αυτός κι αυτοί που τον ακολουθούν δεν θα τολμούσαν να κοιτάξουν σε καθρέφτη. 

Μ

οι σούπερ χαφιέδες του ηλεκτρονικού 'παρακόσμου'

αναφερόμενος στην προηγούμενη ανάρτηση, προσθέτω αυτή την νότα:

 Είναι ήδη τρομακτικό ότι, με την βοήθεια των  σούπερ χαφιέδων της ηλεκτρονικής αγοράς, οι κεφαλαιοκράτες μας παρακολουθούν και προσπαθούν όχι μόνο και απλά να μας πουλήσουν τα προϊόντα τους, αλλά και να επιβάλλουν ένα τρόπο κατανάλωσης. Η καταναλωτική νοοτροπία που καλλιεργούν  έχει μια μεγάλη κοινή τομή με την «φιλοσοφία ζωής» και, εντέλει, με την ιδεολογία.

Απ’ την άλλη, ισχύει και το '' Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά ''.  Ενώ πολλά ακούμε για την οικονομική δραστηριότητα αυτών των εταιριών, λίγα λέγονται για το γεγονός ότι, στον ηλεκτρονικό κόσμο, στον οποίο ανήκουμε εκούσια ή ακούσια, αφήνουμε και πολιτικά ίχνη, τα οποία ακολουθούνται κι απο μυστικές υπηρεσίες.  Από την ιχνηλάτηση των κινήσεων μας μαζεύονται πληροφορίες για το ποίοι είμαστε και σαν πολιτικά όντα.

Ενώ αυτά που εμφανίζονται στα διαδίκτυο μας λένε ότι είναι «προσωρινά» αποθηκευμένα, δηλαδή όποτε θέλουν μας διαγράφουν, η πολιτική μας ταυτότητα είναι μόνιμα αποθηκευμένη και οι γνωστές διαθέσεις μας αξιολογούνται…

Το πόσο ακίνδυνοι είμαστε εξαρτάται από το πόσο ξέρουν για μας. 

M 

Image modified, original borrowed from here 

 

σφοδρός ανταγωνισμός για συλλογή και συσσώρευση ηλεκτρονικών δεδομένων

 

Ο σφοδρός ανταγωνισμός ανάμεσα σε εταιρίες συλλογής και συσσώρευσης ηλεκτρονικών δεδομένων, με λεπτομερείς πληροφορίες για τους καταναλωτές,  εντείνεται, ενώ εξακολουθούν να μην ελέγχονται από κυβερνήσεις σε οποιαδήποτε χώρα. Ο ανταγωνισμός, μας πληροφορούν οι Financial Times, σπρώχνει προς τα κάτω την τιμή δεδομένων που αφορούν το σπιτικό ή προσωπικά στοιχεία σε κλάσματα του ενός σεντ.
 

Τα τελευταία χρόνια, η εποπτεία-παρακολούθηση των καταναλωτών έχει εξελιχθεί σε μια βιομηχανία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι σούπερ-χαφιέδες, χωρίς έλεγχο, συσσωρεύουν πληροφορίες από πλοηγήσεις στο διαδίκτυο, κοινωνικά δίκτυα, ιστορικά κατανάλωσης και δημόσια αρχεία, μεταξύ άλλων πηγών.

Τα δεδομένα είναι ένα συνονθύλευμα που καλύπτει κάθε τομέα της ζωής. Οι προκύπτοντες φάκελοι περιλαμβάνουν χιλιάδες λεπτομέρειες σχετικά με τα άτομα, συμπεριλαμβανομένων των προσωπικών ασθενειών, τα αποτελέσματα ερευνών για το πιστωτικό αξιόχρεο πολιτών, ακόμη και ημερομηνίες λήξης για τις έγκυες γυναίκες. Οι εταιρείες τροφοδοτούν τις λεπτομέρειες σε αλγοριθμική επεξεργασία για να καθορίσουν πώς να προβλέψουν και να επηρεάσουν τη συμπεριφορά του καταναλωτή.  

[…]

Σύμφωνα με πηγές της ιδιότυπης αυτής βιομηχανίας, τα στοιχεία του προφίλ των περισσότερων ανθρώπων πωλούνται για λιγότερο από ένα δολάριο στο σύνολο τους. «Δεν κοστίζει πολύ," δήλωσε ο Dave Morgan, ιδρυτής μιας από τις πρώτες εταιρίες που χρησιμοποιούν δεδομένα  από πλοηγήσεις (web surfing) για ποιο στοχευόμενη διαφήμιση.
 

Καθώς οι βασικές πληροφορίες για τους καταναλωτές καθίσταται ευρέως διαδεδομένες, οι μεσίτες δεδομένων εντοπίζουν ακόμη περισσότερες λεπτομέρειες. Για 0,26 δολ. ανά άτομο, η  LeadsPlease.com πωλεί τα ονόματα και τις διευθύνσεις των ατόμων που πάσχουν από ασθένειες όπως ο καρκίνος, ο διαβήτης και η κλινική κατάθλιψη. Οι πληροφορίες περιλαμβάνουν συγκεκριμένα φάρμακα, όπως η φαρμακευτική αγωγή του καρκίνου με Methotrexate και το αντικαταθλιπτικό Paxil, σύμφωνα με τις λεπτομέρειες τιμών που εξέτασαν οι Financial Times.
 

Η LeadsPlease προσφέρει έκπτωση για «χοντρικές» πωλήσεις. Η τιμή ενός αρχείου μειώνεται σε 0,14 δολάρια, αν ένας αγοραστής αγοράζει από 50.001 έως 100.000 ονόματα. Μια άλλη εταιρεία, η ALC Data, πωλεί μια λίστα των καταναλωτών με συγκεκριμένες παθήσεις που ταξινομούνται από το πιστωτικό αξιόχρεο. "Στη σημερινή οικονομία, η στόχευση υποψήφιων με καλό  πιστωτικό ιστορικό, με κακό, ή με έλλειψη του, μπορεί να επηρεάσει δραματικά τα αποτελέσματα," αναφέρει η εταιρεία στο υλικό για το μάρκετινγκ της.
 

Οι πελάτες του βασικού φακέλου ασθενειών της ALC Data (MH2 Credit Ailment Masterfil”)  στους τελευταίους 12 μήνες περιλαμβάνουν τον ασφαλιστικό όμιλο Blue Cross Blue Shield, την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Sprint Nextel και την TXU Energy (παροχή  ενέργειας) του Τέξας, σύμφωνα με τα στοιχεία χρήσης στην ιστοσελίδα του ALC.
 

Η ALC παρακολουθεί, επίσης, περισσότερο από το 80 τοις εκατό του συνόλου των γεννήσεων ΗΠΑ και ανταγωνίζεται έντονα άλλους μεσίτες δεδομένων στον τομέα των βρεφών. Η εταιρεία αυτή παρουσίασε πρόσφατα μια νέα βάση δεδομένων, το Newborn Network, που περιέχει προγεννητικές και μεταγεννητικές πληροφορίες για μητέρες, καθώς και θείες, γιαγιάδες, τους στενούς φίλους και τους γείτονες. «Είναι μια κορεσμένη αγορά», λέει ο Lori Magill-Cook, αντιπρόεδρος της ALC.
 

Η αμερικανική Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου και η Επιτροπή του Κογκρέσου 

ερευνά τη βιομηχανία μεσιτείας δεδομένων για να κατανοήσει (υποτίθεται)  τι γνωρίζουν οι εταιρείες αυτές και πώς οι πληροφορίες χρησιμοποιούνται. Λίγοι νόμοι υπάρχουν στις ΗΠΑ που προστατεύουν το εχέμυθο των δεδομένων κάποιου ατόμου.
 

Η βιομηχανία λειτουργεί με κάποιες κατευθυντήριες γραμμές αυτο-ρύθμισης, που εμποδίζουν τη συλλογή των πληροφοριών για τα παιδιά και τα ειδικά δεδομένα για την υγεία και τα οικονομικά ιδιωτών. Σύμφωνα με  αυτές τις «κατευθυντήριες γραμμές», όμως, η παρακολούθηση και η πώληση των πληροφοριών που προέρχονται από ιατρικά αρχεία και συνταγές επιτρέπεται, όταν τα ονόματα των ασθενών και άλλα στοιχεία ταυτοποίησης τους έχουν διαγραφεί. Οι LeadsPlease και ALC αναφέρουν ότι συγκεκριμένες πληροφορίες για παθήσεις ασθενών που πωλούν δεν προέρχονται από αυτά τα αρχεία, αλλά αποκαλύπτονται από τα ηλεκτρονικά ίχνη των ίδιων των ασθενών.

_______

Ελεύθερη απόδοση του αρθρου «Companies scramble for consumer data», στους Financial Times, από red rock

****

υγ

Ένα μόνο σχόλιο:

Αυτό που φαίνεται καθαρά είναι ότι οποιαδήποτε κίνηση κοινωνικής δικτύωσης κάνουμε, σε οποιαδήποτε δραστηριότητα – καταναλωτική ή πολιτική – προβούμε, φακελωνόμαστε.

Τα στοιχεία τους τα δίνουμε εμείς οι ίδιοι, λένε οι μεσίτες δεδομένων. Όντως «τους τα δίνουμε» και μάλιστα δωρεάν, αλλά δεν μπορούμε να το αποφύγουμε και συνάμα να λειτουργούμε στον ηλεκτρονικό παρακόσμο που έφτιαξαν για μας;

να σου πω, αν μου επιτρέπεις...

 πως η ‘ανοχή’ του ‘οίκου’ σου είναι δική σου;

Φαντάζεσαι κάποιον να μπει στο δωμάτιο σου και να το κάνει αχούρι, με το «έτσι γουστάρω», 

φαντάζεσαι κάποιο να μπει στο σπίτι σου και να το μετατρέψει (συχώρεσε μου την έκφραση) σε μπουρδέλο, με το «έτσι θέλω», 

φαντάζεσαι την ώρα που τα κάνει αυτά να σ΄ έχει αναγκάσει να τον πληρώνεις χοντρά για νταβατζιλίκι, 

και μετά…

…. να έρθει με τον μπάτσο, να σου φορέσει μια μαύρη κουκούλα στο κεφάλι, για να μην έχεις ούτε μάτια να δεις τον εξευτελισμό σου, και να σου πει «κλείνω το σπίτι σου γιατί κατάντησε οίκος ανοχής»;

Τι άλλο να σου πω; Να σου πω «Ναι, ρε πούστη μου: σου το έχει κάνει γιατί η ‘ανοχή’ του ‘οίκου’ σου είναι δική σου και καταδική σου…»;

Μόνο αν είσαι έτοιμος κι αποφασισμένος να κατεβείς στο δρόμο 

(αν δεν το ’χεις κάνει ήδη) 

και να «του γ...

[βαλε τη δική σου οργισμένη ευχή εδω]», 

μόνο τότε δεν σου αξίζει αυτό που παθαίνεις. - 

    

Μ

φωτο: απο εδω

Μπογιόπουλος: τις καλύτερες στιγμές της περνάει αυτές τις δυο μέρες η ΕΡΤ

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στην ΕΡΤ (13 Ιουνίου 2013 ) 

για καποιους που λένε ότι "πληρωνει ο λαός" γιατι δεν ξερουν, η, τους παραπληροφορούν.
για δειτε !!

ποιος πληρώνει και ποιός δεν πληρωνει και κλέβει το λαό!

via REDFLY

"Οι χιλιάδες των ανθρώπων, αυτό που υπερασπίζονται, κι έξω απ΄ την ΕΡΤ και σ’ όλη την Ελλάδα, προφανώς δεν είναι η κρατική ΕΡΤ, προφανώς δεν είναι η κυβερνητική ΕΡΤ, προφανώς δεν είναι η κομματικο-κρατούμενη ΕΡΤ, δεν είναι η ΕΡΤ της διασπάθισης, δηλαδή δεν είναι η ΕΡΤ ούτε του Κεδίκογλου, ούτε του Μόσιαλου, ούτε του Πρωτόπαπα, ούτε του Βενιζέλου ούτε του Ρέππα - και δεν θυμάμαι ποιος άλλος μπορεί να διετέλεσε πολιτικός προϊστάμενος της.

Αυτό το οποίο υπερασπίζεται ο κόσμος είναι αυτό που θα μπορούσε και μπορεί να είναι η ΕΡΤ - δηλαδή όχι μια κρατική–κυβερνητική τηλεόραση, αλλά μια δημόσια τηλεόραση.

[…] νομίζω ότι ένα δείγμα από τι τηλεόραση θέλουμε είναι το γεγονός ότι (κατά τη γνώμη επιτρέψτε μου να το πω) τις καλύτερες στιγμές της ως τηλεόραση η ΕΡΤ τις περνάει αυτές τις δυο μέρες"

 

Έτσι δεν είναι..."Σμηνίτη Ακρίτα Σίμο Κεδίκογλου;"

 

Ο Γιώργος Κογιάννης, πρώην διευθυντής ειδήσεων της ΕΡΤ , επιτίθεται στον Σίμο Κεδίκογλου

Ποιος διόρισε την Ανθή Σαλαγκούδη με 3.500 ευρώ το μήνα;», συνεχίζει.
μέσω Twitter. «Ποιος έβαλε τον Λιάτσο στην ΕΡΤ;» τον ρωτά.

«Σίμο Κεδ. τον Λιάτσο ποιος τον έβαλε στην ΕΡΤ για να τη μετατρέψει σε Πετρούλα TV;; ΕΣΥ!!.. Ξυπνήστε...





Σίμο Κεδ. την Ανθή Σαλ. που δεν μπορούσε να πει ούτε το "καλημέρα" ποιος τη διόρισε με 3500 € το μήνα; ΕΣΥ!!.. Ξυπνήστεεε...

Σίμο Κεδ τη Ματίνα Ρέτσα ποιός την έβαλε στην ΕΡΤ με 4000 το μήνα και την έχεις να σηκώνει τα τηλεφωνα στο γραφείο σου;.. Ξυπνήστε!!!...

Σίμο Κεδ όταν όλοι είμαστε διμηνήτες συμβασιούχοι ποιός με παρέμβαση του πατέρα του υπέγραψε συμβαση αορίστου χρόνου στην ΕΡΤ; 

ΕΣΥ! 

Ξυπνήστε

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ – ΠΟΛΙΤΙΚΗ