Πως πήραν οι αμερικανοί την προειδοποίηση από την Λ.Δ. Κορέας

North Korea Threatens US With Nuclear Attack

Άρθρο του Φιντέλ Κάστρο μπροστά στο ενδεχόμενο μιας πυρηνικής σύρραξης

Άρθρο του Φιντέλ Κάστρο μπροστά στο ενδεχόμενο μιας πυρηνικής σύρραξης

Ο ιστορικός ηγέτης της κουβανικής επανάστασης Φιντέλ Κάστρο κάλεσε σήμερα τη Βόρειο Κορέα και τις ΗΠΑ να αποφύγουν μία πυρηνική σύρραξη.

Σε περίπτωση πυρηνικής αντιπαράθεσης οι λαοί της κορεατικής χερσονήσου θα «θυσιαστούν οικτρά» και ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα θα γίνει το «πιο καταστροφικό» πρόσωπο στην Ιστορία των ΗΠΑ, εκτιμά ο Φιντέλ  Κάστρο.

«Εάν ξεσπάσει πόλεμος, οι λαοί της κορεατικής χερσονήσου θα θυσιαστούν οικτρά, χωρίς κανένα όφελος για κανέναν από τους δύο», αναφέρει στο άρθρο του που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Γκράνμα, επίσημο όργανο της κεντρικής επιτροπής του ΚΚ Κούβας.

«Εάν ξεσπούσε μία τέτοια σύρραξη, η δεύτερη θητεία του Μπαράκ Ομπάμα θα χαρακτηριζόταν από σκηνές που θα τον καθιστούσαν την πιο καταστροφική προσωπικότητα στην Ιστορία των ΗΠΑ», προσθέτει.

Απευθυνόμενος στον Αμερικανό πρόεδρο, ο τέως πρόεδρος της Κούβας —που εγκατέλειψε την εξουσία το 2006 για λόγους υγείας— υποστηρίζει πως «το καθήκον να αποφευχθεί ο πόλεμος είναι τόσο δικό του, όσο και του αμερικανικού λαού».

Ο 86χρονος Κάστρο —που ήταν ηγέτης της χώρας του το 1962, όταν είχε ξεσπάσει η ‘κρίση των πυραύλων’— προσθέτει πως η βορειοκορεάτικη κυβέρνηση «που σήμερα αποδεικνύει την τεχνολογική και επιστημονική της πρόοδο, θα πρέπει να θυμηθεί το καθήκον της απέναντι στις χώρες που τις στάθηκαν καλοί φίλοι και θα ήταν άδικο να λησμονήσει πως ένας τέτοιος πόλεμος θα είχε επιπτώσεις σε πάνω από το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού».

Ο ηγέτης της κουβανικής επανάστασης, ο οποίος είχε να παρέμβει με άρθρο του στον Τύπο από τις 19 Ιουνίου 2012, υπενθυμίζει πως είχε «την τιμή να γνωρίσει τον Κιμ Ιλ Σουνγκ, μία ιστορική προσωπικότητα, αξιοσημείωτα θαρραλέα και επαναστατική» και πως η Βόρειος Κορέα «υπήρξε πάντοτε φιλική προς την Κούβα, όπως και η Κούβα υπήρξε πάντοτε και θα παραμείνει φιλική μαζί της».

Η κατάσταση στην κορεατική χερσόνησο παραμένει και σήμερα ιδιαιτέρως τεταμένη καθώς η Πιονγκγιάνγκ μετακίνησε και δεύτερο πύραυλο μέσου βεληνεκούς στις ανατολικές της ακτές και τον εγκατέστησε σε εκτοξευτήρα, σύμφωνα με το νοτιοκορεάτικο πρακτορείο Γιονχάπ.


 Πηγή: enikos.gr
 http://proletariates.blogspot.gr/2013/04/blog-post_5.html

A “brain” new world (αρουραίε μου...)

Τα πρόσφατα δημοσιευμένα ευρήματα μιας ερευνητικής εργασίας δείχνουν ότι είναι δυνατόν, με την βοήθεια νευροτεχνολογίας, να δημιουργηθεί ένα δίκτυο διασυνδεόμενων εγκέφαλων, οι οποίοι να επικοινωνούν τηλεπαθητικά για την επίλυση προβλημάτων και για την μετάδοση σκέψεων από εγκέφαλο σε εγκέφαλο.

Στα σχετικά πειράματα χρησιμοποιήθηκαν ζεύγη αρουραίων, ο ένας από τους οποίους, ο "κωδικοποιητής", ανίχνευσε τα κωδικοποιημένα σήματα που οδηγούσαν στην εύρεση φαγητού ως ανταμοιβή, και κατάφερε να τα μεταδώσει στον άλλο, τον «αποκωδικοποιητή», με αποτέλεσμα κι ο άλλος, να κάνει χρήση των οδηγιών για να βρει μια παρόμοια ανταμοιβή στο δικό του κλουβί χωρίς καμία περαιτέρω βοήθεια. Η άμεση επικοινωνία εγκέφαλο-με-εγκέφαλο, η οποία έγινε μέσω πολύ λεπτών καλωδίων που συνέδεαν τον ένα αρουραίο με τον άλλο, μπορεί κάλλιστα να επεκταθεί μέσω του διαδικτύου.

«Αυτά τα πειράματα έδειξαν ότι έχουμε εγκαταστήσει μια εξελιγμένη άμεση σύνδεση επικοινωνίας μεταξύ εγκεφάλων […] έτσι, που ουσιαστικά, να δημιουργήσουμε αυτό που εγώ αποκαλώ ένα οργανικό υπολογιστή. […] Δεν μπορούμε ακόμη να προβλέψουμε τι είδους αναδυόμενες ιδιότητες θα εμφανιστούν όταν τα ζώα αρχίζουν να αλληλεπιδρούν ως μέρος του δικτύου- εγκεφάλων. Θεωρητικά, θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι ο συνδυασμός εγκεφάλων θα μπορούσε να προσφέρει λύσεις που μεμονωμένα μυαλά δεν μπορούν να επιτύχουν από μόνα τους». 

Αυτά δήλωσε ο καθηγητής Nicolelis, πρωτοπόρος της έρευνας του διασυνδέσεων εγκεφάλου-υπολογιστή στο Πανεπιστήμιο Duke στη Βόρεια Καρολίνα, που εργάστηκε για τα πειράματα με επιστήμονες από το Διεθνές Ινστιτούτο Safra για τις Νευροεπιστήμες του Natal - στην γενέτειρα του Βραζιλία. Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο καθηγητής Nicolelis αποκάλυψε ότι είχε δοθεί σε εργαστηριακούς αρουραίους (πειραματόζωα) η "έκτη αίσθηση", συνδέοντας το νευρικό τους σύστημα με έναν αισθητήρα που μπορεί να ανιχνεύσει το υπέρυθρο φως, το οποίο είναι συνήθως αόρατο σε αρουραίους καθώς και σε ανθρώπους.

Η τελευταία μελέτη, που δημοσιεύεται στο περιοδικό επιστημονικών εκθέσεων, εστιάζει στη χρήση των ηλεκτρικών σημάτων που ανιχνεύονται σε μια περιοχή του εγκεφάλου του αρουραίου που ευθύνεται για τη λήψη αποφάσεων, όταν εκπαιδεύονται να ανταποκριθούν σε ορισμένα ερεθίσματα, όπως το φως στο κλουβί τους.

Καθηγητής Nicolelis εισήγαγε μικρό-ηλεκτροδιακά εμφυτεύματα στον εγκέφαλο των αρουραίων για την καταγραφή της νευρικής δραστηριότητας που συνδέεται με τη λήψη μιας απόφασης. Πέρασε τότε αυτά τα σήματα μέσω ενός κωδικοποιητή υπολογιστή ο οποίος τα μετάδωσε μέσω λεπτών καλωδιώσεων στον δεύτερο αρουραίο που έμαθε γρήγορα πώς να τα αποκωδικοποιήσει για δική του χρήση. Περιέργως, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όταν οι δύο αρουραίοι δούλεψαν μαζί, δημιούργησαν γρήγορα μια συνεργατικότητα που ανέδειξε ένα είδος αισθητήριου ανατροφοδότησης πληροφοριών. Όταν ο δεύτερος αρουραίος αποτύγχανε να βρει την ανταμοιβή, η πρώτος αρουραίος τροποποιούσε τα σήματα του εγκεφάλου του για να τον  βοηθήσει, καθώς κι ίδιος ήθελε πάρα πολύ να βρεθεί η ανταμοιβή.

Ο καθηγητής Christopher James από το Πανεπιστήμιο του Warwick, ο οποίος έχει πραγματοποιήσει παρόμοιες έρευνες, δήλωσε ότι η τεχνική αυτή είναι ακόμα πολύ ακατέργαστη και βασίζεται στην παρακολούθηση της νευρολογικής δραστηριότητας μόνο σ' ένα μέρος του εγκεφάλου του αρουραίου.  "μ’ ένα άλμα στο μέλλον, ας πούμε, 50 χρόνια: εάν θα μπορούσαμε να προκαλέσουμε ερεθίσματα σε πολλαπλές τοποθεσίες, και αν ξέραμε τι σχήματα να χρησιμοποιήσουμε και πότε, τότε μπορεί κάλλιστα να είμαστε σε θέση να πλάσουμε σύνθετες  «σκέψεις», δήλωσε ο καθηγητής James. "Αφηρημένες σκέψεις είναι πιο δύσκολο να διαβαστούν και να αναπαρασταθούν, αλλά όχι αδύνατο τεχνολογικά. Μπορούμε να το κάνουμε ήδη αυτό... απλά πρέπει να κατανοήσουμε καλύτερα τον εγκέφαλο».

(red rock: τα παραπάνω - ελεύθερη απόδοση κειμένου από ft.com και διάφορες άλλες πηγες) 

****

Πρόκειται για μια τεχνολογία η οποία, νομοτελειακά, θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στον χώρο της επικοινωνίας, επεμβαίνοντας βαθιά στον χώρο των διαδικασιών παραγωγής σκέψης, κάτι πρωτόγνωρο, αυτή την φορά επεμβαίνοντας άμεσα στην λειτουργία του ανθρώπινου εγκέφαλου με εισαγωγή μικροσυστημάτων που θα φέρουν σημαντικές αλλοιώσεις στην φυση του. Όπως συμβαίνει με την τεχνολογία, με κάθε τεχνολογία, το αν θα έχει ευεργετικά αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από την χρήση της, και πιο συγκεκριμένα αν θα επιτραπεί στην κυρίαρχη τάξη να τη χρησιμοποιήσει εναντίον των καθυπότακτών της. Αν το καταφέρει, οποιαδήποτε προσπάθεια να φανταστούμε το μέλλον και να το περιγράψουμε οδηγεί σ’ ένα  εφιαλτικό σενάριο.

Καλωδιωμένοι εργάτες, από την μια να συνεργάζονται σαν μέλισσες για την παραγωγή, με τις σχέσεις μεταξύ εργατών, κηφήνων και βασίλισσας εγγεγραμμένες στον εγκέφαλο όλων με ισχύ μεγαλύτερη από αυτή του DNA.  

Καλωδιωμενα ανθρωποειδή, βιολογικά ρομπότ, οπλισμένα να λειτουργούν σαν «αμοιβάδα» της οποίας τα μόρια θα είναι άτομα με βούληση κάτω από τον αυστηρό και απόλυτο έλεγχο μιας δικτατορικής ελίτ.

Αφήνω την φαντασία σου, αναγνώστη μου, να βρει κι άλλες εφαρμογές αυτής της τεχνολογίας (που είναι ακόμα στα σπάργανα, αλλά είναι αδύνατον να μην αναπτυχθεί παραπέρα). Αν δεν το κάνεις εσύ, θα το κάνουν οι δυνάστες μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Η προοπτική ανάπτυξης αυτού του κλάδου της τεχνολογίας (πάντρεμα βιολογικών και ηλεκτρονικών εγκέφαλων, νέα υβρίδια των δυο) η χίμαιρα του βιολογικού υπολογιστή, αυτού ή άλλου είδους, είναι στο δρόμο… Και κουβαλά υποσχέσεις…

Η γέννηση των Μινώταυρων είναι κοντά...

Μ

'Συνειδητός Καπιταλισμός'

Το 1978, ο τότε 25χρονος  John Mackey άνοιξε το κατάστημα τροφίμων "Safer Way," στο Όστιν του Τέξας, όπου, υποτίθεται, πρόσφερε στους πελάτες του μιαν εναλλακτική λύση στο προβλημα των "κακών" κερδοσκοπικών μεγαλο-εταιρειών που λυμαίνονταν την παραγωγή και το εμπόριο τροφίμων.

O John Mackey είχε μερικές «περιπέτειες» με τους μεγάλους παίχτες της αγοράς, τους οποίους αμφισβητούσε,  με τους πελάτες του, αλλά και με τις ρυθμιστικές αρχές του κράτους, πριν μετονομάσει την επιχείρηση του σε Whole Foods. «Ξανασκέφτηκε» τη θέση του, και την αντίθεση με τους μεγάλους συνάδελφούς του. Η «Κοσμοθεωρία μου διένυσε  μια μεγάλη στροφή […] είχα γίνει επιχειρηματίας και καπιταλιστής, και είχα ανακαλύψει ότι ο καπιταλισμός και οι επιχειρήσεις, ενώ δεν ήταν τέλειες, ήταν θεμελιωδώς καλές και ηθικές», γράφει στο νέο βιβλίο του, «Συνειδητός Καπιταλισμός», το οποίο  συνυπογράφει με τον Raj Sisodia, συνιδρυτή της μη κερδοσκοπικής Conscious Capitalism, Inc.. Η εκδοση του βιβλίου αποτέλεσε, και το λόγο για τον οποίο  το Mother Jones, μέρος του δικτύου Guardian Environment Network, του πήρε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην Guardian

Ο John Mackey σήμερα είναι ο ιδιόρρυθμος και ευτυχής ιδιοκτήτης μιας πολυεθνικής αλυσίδας με σημαντική παρουσία σε ΗΠΑ, Βρετανία και Καναδά. Ιδιόρρυθμος διότι, αντίθετα με τον συνήθη καπιταλίστα, του αρέσει να βρίσκεται στην δημοσιότητα - είναι ένα είδος διασημότητας. Είναι καπιταλίστας με σοσιαλιστικό-δημοκρατικό παρελθόν, δεν τρώει κρέας ή ζωικά προϊόντα (παρότι τα πουλάει μεταξύ άλλων), για λόγους… ηθικής που αφορούν τα δικαιώματα των ζώων. Είναι νεοφιλελεύθερος και συνάμα ολίγον τι ελευθεριακός (libertarian, αλλά όχι τόσο πολύ όσο ο Chomsky, για παράδειγμα). 

Αναφέρομαι σ΄ αυτόν γιατί οι δηλώσεις του δείχνουν πώς φιλτράρεται η πραγματικότητα στα μάτια ενός "καπιταλίστα με συνείδηση", γιατί είναι ένα δείγμα του "άλλου κόσμου" στον οποίο ζουν οι καπιταλίστες, εκεί που η παντός είδους αθλιότητα, το απανταχού παρόν κυνικό ψέμα, η πολυδιάστατη εκμετάλλευση και καταπίεση, η φρικώδης βία, και η ξέφρενη καταστροφή εξαφανίζονται σε εκλογικεύσεις αστών που μασκαρεύονται σαν ένα νέο πιο "ηθικό", πιο "ανθρώπινα συνειδητό"  καπιταλιστικό πρόταγμα.

Αναφέρομαι σ΄ αυτόν γιατί με διασκεδάζει ο τρόπος που μιλάει, γιατί τον βλέπω σαν καπιταλιστή που, όχι απλά έχει απωθήσει την ντροπή για την ιδιότητα του, αλλά και φαίνεται ότι φιλοδοξεί να καταστήσει τον ιδιωτικό μικρόκοσμο του σε μοντέλο για εφαρμογή σε καπιταλιστικές μακρό-κλίμακες. 

Παρακάτω ακολουθούν αποσπάσματα από την συνέντευξη που παραχώρησε ο Mackey στο Mother Jones (ΜJ).
Η ευθύνη για την επιλογή, διάταξη με τίτλους και μετάφραση, δική μου

όλες οι μορφές του σοσιαλισμού…

(ΜJ) Διευθύνετε την επιχείρηση Whole Foods Market: σαν ένας φιλελεύθερος - ίσως με γενναιόδωρους μισθούς, εργασιακά επιδόματα, και προοδευτικές πολιτικές για το περιβάλλον. Ωστόσο, όσον αφορά την πολιτική, είστε ουσιαστικά ελευθεριακός.
John Mackey: Απορρίπτω την θέση ότι οι φιλελεύθερες και ελευθεριακές αξίες είναι κατ’ ανάγκη σε σύγκρουση. Στην πραγματικότητα, συχνά αυτοπροσδιορίζομαι ως «κλασικός φιλελεύθερος». Είμαι υπέρ της επιλογής, υποστηρίζω τη νομιμοποίηση γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων, την προστασία του περιβάλλοντός μας, την επιβολή αυστηρών νόμων για την προστασία των ζώων, είμαι Vegan [σ.σ. χορτοφάγος που δεν τρώει τίποτε ζωικό) για λόγους ηθικής επί 10 χρόνια, τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας, την ύπαρξη ενός διχτύου πρόνοιας των φτωχότερων ή ανάπηρων συμπολιτών μας, και την δραστική μείωση του προϋπολογισμού της άμυνας και στρατιωτικής παρουσίας σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, είμαι επίσης ένας συνειδητός καπιταλιστής. Πιστεύω ότι η οικονομική ελευθερία και η επιχειρηματικότητα είναι οι καλύτεροι τρόποι για την εξάλειψη της φτώχειας, την αύξηση της ευημερίας, και την ανέλιξη της  ανθρωπότητας. Πιστεύω ότι όλες οι μορφές του σοσιαλισμού έχουν  αποδειχθεί με τον καιρό ότι οδηγούν σε απώλεια τόσο των οικονομικών και των πολιτικών ελευθεριών, όσο και στην αύξηση της φτώχειας. Η αλήθεια είναι ότι δεν χωράω σ’ ένα απλό  ιδεολογικό κουτί. Διαβάζω εκτεταμένα για διάφορα θέματα, προσπαθώ να σκεφτώ προσεκτικά γι αυτά, και στη συνέχεια να σχηματίζω τη δική μου γνώμη.

αποδυνάμωση των συνδικάτων

MJ: Ο καθηγητής της κοινωνιολογίας του Χάρβαρντ, Bruce Western,  έχει βρει ότι η αποδυνάμωση των συνδικάτων τις τελευταίες δεκαετίες εξηγεί κατά το ένα τρίτο την αύξηση της εισοδηματικής  ανισότητας για τους άνδρες εργαζόμενους. Υποστηρίζετε στο βιβλίο σας ότι τα συνδικάτα έχουν μικρότερη σημασία. Μπορούν οι εργαζόμενοι πραγματικά να βασιστούν στην ευεργεσία των προέδρων των εταιρειών;
John Mackey: Δεν έχω διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο, κι έτσι δεν αισθάνομαι ότι μπορώ να το σχολιάσω. Ωστόσο, δεν είμαι αντίθετος με την ύπαρξη των εργατικών συνδικάτων που έχουν υπηρετήσει σημαντικά ιστορικούς σκοπούς. Βεβαίως, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να έχουν το νομικό δικαίωμα να επιλέξουν συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να εξαναγκάζονται να συμμετάσχουν στα συνδικάτα ή να πληρώνουν συνδρομές παρά τη θέλησή τους. Θα πρέπει επίσης να έχουν το νομικό δικαίωμα να μην ενταχθούν στα συνδικάτα, και, δυστυχώς, σε πολλά κράτη αυτό το νόμιμο δικαίωμα δεν υπάρχει. Τα εργατικά συνδικάτα υπηρετήσαν μια πολύ σημαντική λειτουργία, όταν η βιομηχανική επανάσταση εξελισσόταν με επιτάχυνση, στην προστασία των εργαζομένων από αυθαίρετες καταχρήσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης και βοήθησαν στη δημιουργία πολλαπλής σημαντικής νομικής προστασίας. Ωστόσο, σήμερα η συνολική οικονομία μας είναι πολύ λιγότερο μια βιομηχανική οικονομία και πολύ περισσότερο μια οικονομία πληροφοριών και υπηρεσιών που εξαρτάται από τα υψηλά επίπεδα της γνώσης, την ομαδική εργασία και συνεργασία. Σήμερα, οι περισσότεροι εργαζόμενοι νιώθουν ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις δεν είναι απαραίτητες για την εκπροσώπησή τους, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στον ιδιωτικό  τομέα η συμμετοχή σε συνδικαλιστικές ενώσεις μειώνεται σταθερά από το 36 τοις εκατό του εργατικού δυναμικού σε μόνο 6,9 τοις εκατό. Είτε το μέλλον θα είναι καλύτερο για τη μεσαία τάξη με ή χωρίς συνδικάτα δεν μπορώ να πω. Ωστόσο, πιστεύω ότι τα συνδικάτα στον ιδιωτικό τομέα πρέπει να εξελιχτούν μακριά από τις αντιπαραθετικές τακτικές τους, και την αντί-επιχειρηματική στάση και τη ρητορική τους, αν θέλουν να παραμείνουν σχετικά.

ιατρική περίθαλψη

John Mackey: Whole Foods Market: έχει ένα εξαιρετικό σχέδιο υγειονομικής περίθαλψης, η οποία είναι πολύ δημοφιλής με τα μέλη της ομάδας μας. Δεν νομίζω ότι το μοντέλο Whole Foods είναι η συνολική λύση για τα προβλήματα υγείας και περίθαλψης στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μέρος της λύσης. Αν και εγώ προσωπικά θα προτιμούσα μια εντελώς ελεύθερη αγορά στον τομέα της υγείας, αναγνωρίζω ότι δεν είναι πολιτικά εφικτό αυτή τη στιγμή. Ως εκ τούτου, η προτιμότερη για μένα εθνική λύση είναι να αντιγραφεί αυτό που κάνει η Ελβετία. Έχουν επιτύχει καθολική κάλυψη, διατηρώντας την αγορά στην υγεία-ασφάλιση ιδιωτική και ανταγωνιστική, και παράλληλα επιδοτώντας το κόστος της ασφάλισης-υγείας για τους λιγότερο εύπορους πολίτες τους. Με δεδομένη την επιλογή ανταγωνιστικών ιδιωτικών ασφαλιστικών, πάνω από το 50 % των Ελβετών πολιτών να επιλέγουν ένα πλάνο υψηλών εισφορών παρόμοιο με αυτό που προσφέρει η Whole Foods στους υπάλληλους της. Πιστεύω ότι το ελβετικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης είναι κατά πολύ ανώτερο από αυτό τώρα δημιουργούμε στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης της υγειονομικής περίθαλψης, και θα ήθελα να παροτρύνω τους πολιτικούς ηγέτες μας να προχωρήσουμε προς ένα παρόμοιο μοντέλο

κλιματική αλλαγή

John Mackey: Σε αντίθεση με ο, τι έχει γραφτεί για μένα, δεν είμαι " σκεπτικιστής για την κλιματική αλλαγή". Η κλιματική αλλαγή σαφώς συμβαίνει, και με βάση ότι έχω διαβάσει, οι παγκόσμιες θερμοκρασίες έχουν αυξηθεί περίπου 1,5 βαθμούς Κελσίου στα τελευταία 150 χρόνια. Έχουμε ήδη μια σταδιακή τάση αύξησης της θερμοκρασίας από το τέλος της «Μικρής Εποχής των Παγετώνων» περίπου το 1870, και η κλιματική αλλαγή είναι απόλυτα φυσική και δεν είναι απαραίτητα κακή. Σε γενικές γραμμές, η πλειονότητα της ανθρωπότητας τείνει να ανθεί περισσότερο όταν οι παγκόσμιες θερμοκρασίες έχουν μια τάση αύξησης, και πιστεύω ότι θα είμαστε σε θέση να προσαρμοστούμε  με επιτυχία στη σταδιακή άνοδο της θερμοκρασίας. Αυτό στο οποίο είμαι αντίθετος είναι η προσπάθεια να σταματήσει σχεδόν κάθε οικονομική πρόοδος, λόγω του φόβου της αλλαγής του κλίματος. Δεν θα ήθελα να δω δισεκατομμύρια ανθρώπων καταδικασμένους να παραμένουν στη φτώχεια λόγω φόβων για την κλιματική αλλαγή.

Και μια μικρή μεταγλώττιση μερικών θέσεων του «ευσυνείδητου καπιταλισμού» του φιλελεύθερου, ελευθεριακού, βήγκαν, οικολόγου (κι αλλα τέτοια) John Mackey

·        «Πιστεύω ότι όλες οι μορφές του σοσιαλισμού έχουν  αποδειχθεί με τον καιρό ότι οδηγούν σε απώλεια τόσο των οικονομικών και των πολιτικών ελευθεριών, όσο και στην αύξηση της φτώχειας»… όμως, αν αποδειχθεί με τον καιρό (δηλαδή ουδέποτε, κατά την ταπεινή γνώμη μου) ότι η μορφή του σοσιαλισμού που καταργεί την σχέση εκμετάλλευσης των υπάλληλων μου από εμένα τον ίδιο και οδηγεί τόσο σε ανώτερες οικονομικές και πολιτικές ελευθερίες, όσο και στην απάλειψη της φτώχειας, άραγε τότε θα πάψω να είμαι «κλασικός φιλελεύθερος»; Σίγουρα! Όσο και τα λιοντάρια θα μετατραπούν σε χορτοφάγους Vegan, σαν κι εμένα…

·        «δεν είμαι αντίθετος με την ύπαρξη των εργατικών συνδικάτων», φτάνει μόνο «να εξελιχτούν μακριά από τις αντιπαραθετικές τακτικές τους, και την αντί-επιχειρηματική στάση και ρητορική τους» αφού κανουν μια εγχείρηση με την θατσερική μεθοδο…

·        «Αν και εγώ προσωπικά θα προτιμούσα μια εντελώς ελεύθερη αγορά στον τομέα της υγείας», παιδείας, πρόνοιας, αστυνόμευσης, δημόσιων υπηρεσιών και βαλε… «αναγνωρίζω ότι αυτό δεν είναι πολιτικά εφικτό τούτη τη στιγμή. Παροτρύνω όμως τους πολιτικούς ηγέτες μας να προχωρήσουμε προς ένα τέτοιο μοντέλο».

·        Σε γενικές γραμμές, η πλειονότητα της ανθρωπότητας είναι καταδικασμένη στο ορατά κοντινό μέλλον, αν οι παγκόσμιες θερμοκρασίες συνεχίσουν να ωθούνται από τον καπιταλισμό σε αφύσικη αύξηση, «αλλά είμαι αισιόδοξος - πιστεύω ότι εγώ κι η τάξη μου θα είμαστε σε θέση να προσαρμοστούμε  με επιτυχία στη σταδιακή άνοδο της θερμοκρασίας».

Μ

Κεφάλαιο - Εργασία

Το πρόβλημα στην Ελλάδα - και στον κόσμο - πηγάζει από την ανειρήνευτη αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Από το γεγονός, δηλαδή, ότι μία χούφτα εκμεταλλευτών κατέχουν την οικονομική εξουσία, κατέχουν τα μέσα παραγωγής. Είναι επομένως πρόδηλο:

Από αυτήν τη δράκα, που σφετερίζεται τους καρπούς που γεννούν το μυαλό και τα χέρια εκατομμυρίων ανθρώπων, πρέπει να της αφαιρεθεί η οικονομική εξουσία, που της επιτρέπει, αφενός να ιδιοποιείται τον πλούτο που παράγει μια ολόκληρη κοινωνία, αφετέρου να ρίχνει στα Τάρταρα εκείνους που τον δημιουργούν.
Αλλά: Η μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη, η πρώτη και βασική προϋπόθεση για να αφαιρεθεί από την πλουτοκρατία, από τα μονοπώλια, η οικονομική εξουσία, είναι να τους αφαιρεθεί η πολιτική εξουσία!

*

Η «Λυδία Λίθος» του προβλήματος δεν είναι άλλη από το ποιος κατέχει τον ασύλληπτο πλούτο. Και για την ακρίβεια: Το πώς αυτοί που παράγουν τον πλούτο, το πώς αυτοί που δημιουργούν τον πλούτο, θα τον πάρουν στα χέρια τους. Εκείνο δηλαδή που εκ των πραγμάτων τίθεται επί τάπητος είναι το ζήτημα της εξουσίας.

Που σημαίνει ότι:
Αν την εξουσία την έχουν οι καπιταλιστές, αν την έχουν τα μονοπώλια, τότε το κράτος τους, οι διακρατικές ενώσεις τους (ΕΕ) και οι μηχανισμοί τους (ΔΝΤ), θα είναι πάντα έτοιμα να «στηρίζουν» τις τράπεζες, τα μονοπώλια, τους βιομηχάνους, τους εφοπλιστές.
Αν την εξουσία την είχαν οι εργάτες και όχι οι «εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις»¹, τότε προφανώς το κράτος των εργατών κάπως αλλιώς θα διαχειριζόταν τα 4,6 τρισεκατομμύρια ευρώ που διατέθηκαν από τον Οκτώβρη του 2008 μέχρι τον Οκρώβρη του 2010 από την ΕΕ με μορφη ρευστού χρήματος και κρατικών εγγυήσεων στη χρηματιστική ολιγαρχία.

*

Είναι η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου που επιτρέπει στους λίγους να διαθέτουν πολλαπλάσιο πλούτο από ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας, φορτώνοντας στο λαό τα χρέη των «άδειων» ταμείων.

Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να ρημάζουν στη λιτότητα τον εργάτη για να επιδοτούνται βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβοι.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν το κράτος ως συλλογικό «κομματάρχη» που υπαγορεύει δεινά, επιβάλλει χαράτσια, στερεί δικαιώματα, τρομοκρατεί, απειλεί και βγάζει στην «παρανομία» την απαντοχή της φτωχολογιάς.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να αφοπλίζουν και να αφανίζουν το λαό, κρατώντας σε ομηρία εκατομμύρια παιδιά του στον εφεδρικό στρατό της ανεργίας.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να κάνουν «δουλειές» με τις «Siemens», για να κερδίζουν οι πολυεθνικές και τα τσιράκια των πολυεθνικών.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να παίζουν με «λίστες Λαγκάρντ».
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να παίρνουν τα «δώρα» τους οι μεσάζοντες των υποβρυχίων που «γέρνουν» και να φορτώνουν μετά στο λαό τη ρετσινιά ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να ταΐζουν τους μονίμως χορτάτους, στέλνοντας το λογαριασμό με τους τόκους στους εργαζομένους.

*

Αυτή η εξουσία, η εξουσία των κεφαλαιοκρατών και των κομμάτων τους, πρέπει να ανατραπεί. Και να αντικατασταθεί από μια λαϊκή εξουσία, στο πλαίσιο μιας λαϊκής οικονομίας, με μια κυβέρνηση βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα του λαού, η οποία σε κάθε βήμα της και ανά πάσα στιγμή θα τελεί υπό διαρκή εργατικό, κοινωνικό και λαϊκό έλεγχο.

Με άλλα λόγια:
Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε άλλη καπιταλιστική χώρα, το ζήτημα της κρίσης, από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, δεν μπορεί να επιλυθεί με όρους μιας «καλύτερης», μιας «βελτιωμένης» διαχείρισης του συστήματος.
Η κρίση, όπως πάνω - κάτω το περιέγραφε ένας παλιός κομμουνιστής, είναι ένα παλούκι που πιέζει την αστική τάξη, η οποία για να ξεπεράσει το πρόβλημα που της δημιουργεί θέλει να το πετάξει από πάνω της μπήγοντάς το στα σωθικά του λαού.
Επομένως, πρέπει να φύγει από τη μέση το... παλούκι. Κι αυτό δεν γίνεται με διαπραγματεύσεις με την αστική τάξη και με αυταπάτες για μια καλή κυβέρνηση που θα κάνει μαζί της διάλογο, συμβιβασμούς και συνεννοήσεις.
Αυτό επιτυγχάνεται, τελικά, με άλλη πολιτική. Με την ταξική πολιτική που, επειδή υπηρετεί άλλα συμφέροντα από τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, δεν κάνει καμία διαπραγμάτευση γύρω από το αν θα ανατρέψει τον καπιταλισμό, αφού μόνο έτσι θα μπορέσει να ξεπεράσει τα όρια των βασικών νόμων του που γεννούν κρίσεις, εκμετάλλευση, καταπίεση.
Εν ολίγοις, μιλάμε για την πολιτική που έχει ως στόχο την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τον πανεθνικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο από τα κάτω προς τα επάνω.

*

Οι «νουνεχείς», διαβλέποντας τον κίνδυνο που θα μπορούσε να γεννηθεί μέσα από τη διασπορά τέτοιων «καινών δαιμονίων», απαντούν: «Μα μπροστά στον καπιταλισμό που ναι μεν είναι απάνθρωπος, αλλά εντούτοις ορθώνεται μπροστά μας ως "απόλυτη βεβαιότητα", τι νόημα έχει να συγκρουστούμε με τους ισχυρούς επισείοντας την μήνιν τους; Τι νόημα έχει - λένε - να "ρισκάρουμε" και να "κινδυνεύσουμε", μόνο και μόνο για την "αβεβαιότητα" ενός "άλλου" κόσμου, μιας άλλης, δίκαιης, αλλά αβέβαιο και εν πολλοίς ουτοπικό ότι μπορεί να υπάρξει κοινωνίας;

Κατ' αρχάς, ουτοπικό δεν είναι να πιστεύει κανείς ότι ο κόσμος πρέπει και μπορεί να αλλάξει. Ουτοπικό είναι να νομίζει κανείς ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να μείνει ίδιος και ότι μπορεί να γίνει ανθρώπινος χωρίς να αλλάξει.
Οσο για τη θλιβερή «ζωντάνια» της μοιρολατρίας, της υποταγής και του ραγιαδισμού, ο Νερούντα, σχολίαζε:
«Αργοπεθαίνει αυτός που δε ρισκάρει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα/ που κρύβει το κυνήγι των ονείρων του/ εκείνος που δεν επιτρέπει στον εαυτό του/ μια φορά έστω στη ζωή του να πετάξει από πάνω του τις "φιλικές συμβουλές" (...). Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει κάτι πριν καν το αρχίσει».
1. Λένιν, Απαντα, τόμος 26, σελ. 361, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Παντού «λάθος»;

Το δημόσιο χρέος της Πορτογαλίας από 108,3% που ήταν το 2011 ανέβηκε το 2012 στο 123,6% του ΑΕΠ. Την ίδια ώρα το δημοσιονομικό της έλλειμμα ανέβηκε στο 6,4% το 2012 από 4,4% που ήταν τον προηγούμενο χρόνο. Τα παραπάνω στοιχεία δόθηκαν στη δημοσιότητα από το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της χώρας. Η Πορτογαλία μπήκε σε καθεστώς μνημονίου το Μάη του 2011 - ένα χρόνο μετά την Ελλάδα - με διακηρυγμένο στόχο από την εγχώρια πλουτοκρατία τη μείωση του δημοσίου χρέους και των ελλειμμάτων. Ενα χρόνο όμως μετά, σύμφωνα με τα στοιχεία, τα νούμερα πήραν την ανηφόρα...
Σ' αυτό το διάστημα το σοσιαλδημοκρατικό και το κεντροδεξιό κόμμα της Πορτογαλίας σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα επέβαλαν πλήθος βάρβαρων μέτρων που διέλυσαν μισθούς και συντάξεις, εκτίναξαν την ανεργία, αύξησαν τη φτώχεια, δημιούργησαν ουρές συσσιτίων. Τα παιδιά των Πορτογάλων - όπως και στην Ελλάδα - λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα...
Στον προϋπολογισμό του 2012, πρώτο προϋπολογισμό μετά το μνημόνιο, η κυβέρνηση της Πορτογαλίας με τη στήριξη και των σοσιαλδημοκρατών, μεταξύ άλλων επέβαλε: «Μαχαίρι» σε δώρα και επιδόματα για τους δημοσίους υπαλλήλους με μισθό άνω των χιλίων ευρώ, μειώσεις των συντάξεων, ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, συρρίκνωση των φορολογικών ελαφρύνσεων, αύξηση του ΦΠΑ, δραματικές περικοπές στην υγεία και την εκπαίδευση.
Με τον προϋπολογισμό του 2013 επιβλήθηκαν πρόσθετα μέτρα ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ που μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν: Αυξήσεις φόρων, μειώσεις συντάξεων και κοινωνικών παροχών, 12.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα, πρόσθετες περικοπές σε υγεία και φαρμακευτικές δαπάνες.
Ολα αυτά συμβαίνουν παρά τις... «διαπραγματεύσεις» και τις «επαναδιαπραγματεύσεις» της πορτογαλικής πολιτικής ηγεσίας για το μνημόνιο με την ΕΕ και την τρόικα. Η τελευταία, μάλιστα, η τρόικα, εκτιμούσε ότι το ΑΕΠ της χώρας θα κατέγραφε συνολική συρρίκνωση κατά 4% τα έτη 2011 και 2012 για να ανακάμψει το 2013, ενώ προέβλεπε κορύφωση της ανεργίας στο 13% φέτος. Ωστόσο οι νέες προβλέψεις κάνουν λόγο για συνολική συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 7% και η ανεργία έχει ήδη αγγίξει το 17,3%.
Λέτε να συνέβη - και εκεί - «λάθος στον πολλαπλασιαστή» του ΔΝΤ;...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ στον
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Την διαλεκτική μας δεν την μάθαμε από τον Χέγκελ

Ανοίξαμε
                κάθε τόμο
                                  του Μαρξ
όπως θα ανοίγαμε
                           τα πατζούρια
                                            στο σπίτι το δικό μας,
αλλά δεν χρειαστήκαμε να διαβάσουμε
                                          για να αποφασίσουμε

Με ποια πλευρά να πάμε,
                           ποια πλευρά να πολεμήσουμε.

Την διαλεκτική μας
                    δεν την μάθαμε
                                             από τον Χέγκελ.
Στην βουή της μάχης
                             εξερράγη σε στίχο
 [...]

αποσπασμα απο το 'At the Top of My voice' Vladimir Mayakovsky/ μεταφραση 'στο σπιτι'

Σαράντα σβέρκοι

... τσιμπούρια και κορέοι ντυμένοι στὰ μαλάματα, ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Όχι, οι παραπάνω εικόνες δεν είναι απο μια 'vagina dentata' (κόλπος με δόντια) και σκωληκοειδή απόφυση αντίστοιχα. Πρόκειται για βδέλλες που κάνουν δηλώσεις κατά του "κρατισμού" την ώρα που ρουφούν απο το σώμα του δημοσίου, έχοντας διευθυντικούς τίτλους σε ΔΕΚΟ και άλλες παχιές αγελάδες του δημοσίου.

 Είναι εξοργιστικό αυτό που γινόταν και γίνεται. Το θέμα για μας όμως δεν είναι αν θα έχουμε λιγότερο η περισσότερο κρατικό μονοπωλιακό καπιταλισμό. Σ' αυτό δίνουν απάντηση οι καπιταλίστες. Το θέμα είναι ποιος, ποια τάξη δομεί (αποδομεί και αναδομεί) το κράτος, ποια το κουμαντάρει και προς τίνος το όφελος και συμφέρον.

 Ωστόσο τα "τσιμπούρια", οι "κορέοι", οι ψείρες που οι καπιταλίστες  έχουν στείλει να κάτσουν πάνω στο κεφάλι μας, δεν παύουν να είναι αηδιαστικά παράσιτα, ο ακριβοπληρωμένος παρασιτισμός τους δεν παύει να είναι εξοργιστικός. 

Το παρακάτω άρθρο εντούτοις έχει έντονο ενδιαφέρον, γιατί σου μεταφέρει θυμό δοσμένο με καυστικότητα και χιούμορ. 

***

Σαράντα σβέρκοι βωδινοί 

Γράφτηκε από  antapoΚΡΙΤΗΣ

Το πιο εκνευριστικό με τους νεοφιλελεύθερους δεν είναι ότι συκοφαντούν το δημόσιο. Αλλά ότι την ίδια ώρα που το καθυβρίζουν, εξασφαλίζουν από αυτό παχυλούς μισθούς, -δεκαπλάσιους (ή πλέον) εικοσαπλάσιους- των κοινών θνητών. Και επειδή δεν τους αρκεί ο ένας μισθός σε ένα συμβούλιο ή σε μια επιτροπή προσφέρουν ταυτόχρονα τις “αντικρατικές” συμβουλές τους σε περισσότερες της μιας κρατικά έμμισθης θέσης.

Μοιάζουν με τον δημοσιογράφο σύζυγο της ιδιαιτέρας του αμαρτωλού υπουργού. Ξέρναγε χολή ενάντια στους δημόσιους υπάλληλους, αλλά η σύζυγός του βρέθηκε αποσπασμένη στο γραφείο του Παπακωνσταντίνου, με μισθό διπλάσιο από τους μέχρι πρότινος συναδέλφους της. Ο σύζυγος βυσσοδομούσε από την Καθημερινή εναντίον του Δημοσίου και η σύζυγος αποσπάσθηκε από το Δημόσιο στο γραφείο του Υπουργού, με παχυλή προσαύξηση του μισθού της.

Βρωμιά και δυσωδία.

Στην προκειμένη περίπτωση οι ίδιοι που βρίζουν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν το κράτος και τον δημόσιο τομέα, απασχολούνται σχεδόν αποκλειστικώς στο κράτος και στον δημόσιο τομέα. Τελευταίο μπουμπούκι του νεοφιλελεύθερου οχετού ο Στέλιος Σταυρίδης. Κολλητός του Μάνου και υποψήφιος της Δράσης στις εκλογές του Μαϊου. Λάβρος εναντίον του κράτους, του κρατισμού, της Σοβιετικής τάχα Ελλάδας. Υπέρμαχος του ιδιωτικού τομέα και των αγορών. Όταν σφύριξε ο αρχηγός της Δεξιάς συστράτευση για να μην μας πάρουν το γκοβέρνο οι αριστεροί, ο Σταυρίδης στρατεύτηκε. Μπροστά στον κίνδυνο να μείνει εκτός της λεηλασίας του κρατικού κορβανά, αποφάσισε ότι “η Αριστερά σκοτώνει την πραγματική οικονομία” και σαλταπήδησε σε ένα κόμμα που επανίδρυσε “Αγροφυλακή” στον 21ο αιώνα για να βολέψει την κομματική του πελατεία.

Και πήγε στην ΝΔ που μέχρι τότε καθύβριζε. Αν απορείτε γιατί την καθύβριζε, μην απορείτε. Διορίστηκε επί Μητσοτάκη πρόεδρος στην ΑΓΕΤ και την ξεπούλησε σκανδαλωδώς στη Μαφία της ιταλικής Καλτσεστρούτσι. Έμεινε όμως εκτός άμβωνος τα επόμενα χρόνια και ανακάλυψε ότι τα κόμματα έχουν καταστρέψει τη χώρα. Μέχρι να τον ξαναβάλουν στον άμβωνα. Τότε το ένα από τα δύο κόμματα που -κατά τα άλλα- κατέστρεψε τη χώρα τον διόρισε πρόεδρο της ΕΥΔΑΠ. Από προχθές ο συγκεκριμένος κύριος είναι πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ. Καθαρίζει άγνωστο πόσα χιλιάρικα το μήνα.

Στη χώρα αυτή μεταπολιτευτικά δεν υπήρξε ιδιωτικός τομέας κατά την διεθνώς τρέχουσα έννοια. Από τη δεκαετία του 70 όταν κρατικοποιήθηκαν ιδιωτικές εταιρείες που τις καταχρέωσαν οι ιδιοκτήτες τους και θησαύρισαν με τις αποζημιώσεις, μέχρι το πασοκικό κράτος των μιζών, της διαπλοκής, των λεόντειων συμβάσεων: Ο ιδιωτικός τομέας παρασιτούσε παίρνοντας έργα, υπερτιμολογώντας, δανειζόμενος δανεικά και αγύριστα, με σκανδαλωδώς ευνοϊκές συμβάσεις.

Και όσο περισσότερα χλαπάκιαζε, τόσο περισσότερα ήθελε γιατί ...η Ελλάδα έχει υπεραναπτυγμένο δημόσιο. Και φωνάζαν όσοι τρώγαν, να μικρύνει το δημόσιο, για να φάνε κι άλλο. Δείγμα αυτού του κρατικοδίαιτου εσμού τα στελέχη του ΤΧΣ, του ΤΑΙΠΕΔ κοκ που αμοίβονται με εξωφρενικές κρατικές αμοιβές για να μας λένε πόσο ωραία είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι ιδιωτικές επενδύσεις.

Κι όσο κι αν χτυπιούνται για την παραμονή της χώρας στο ευρώ, για να 'χει να πορεύεται ο χρηματοπιστωτικός τομέας κι ας εξοντώνεται η κοινωνία, η αλήθεια είναι ότι πολιτισμικά παραμένουν βαθιά Βαλκάνια. Ντοβλέτι, γκοβέρνο, ημέτεροι, αυλές και αυλικοί. Μια ομάδα σαράντα - πενήντα κομματικών κηφήνων, που σουλατσάρουν από ΔΕΗ σε ΤΑΙΠΕΔ και από ΔΕΚΟ σε Γενικές Γραμματείες, θαυμάζουν τον ιδιωτικό τομέα, αλλά σιτίζονται μέχρι σκασμού από τον δημόσιο τομέα.

Το ερώτημα για “αντικρατικούς” σαλταδόρους τύπου Σταυρίδη είναι λογικό: Μα αφού είναι υπέρμαχος του ξαλαφρώματος του κράτους και της ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, γιατί δεν πάει στον ιδιωτικό τομέα παρά τρέχει από διοίκηση κρατικού οργανισμού σε άλλη διοίκηση άλλου κρατικού οργανισμού εξασφαλίζοντας τα τρισέγγονα των τρισεγγόνων του;

Μα γιατί έτσι δουλεύουν τα υψηλά στελέχη του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Είναι του ιδιωτικού τομέα, μόνο κατά το ότι δεν υπόκεινται στο δημόσιο έλεγχο. Κατά τα άλλα πρόκειται για νεοφιλελεύθερο εμετό, υπερπολυτελές κηφηναριό, παχυλά αμοιβόμενο από το καθυβριζόμενο δημόσιο, βδέλλες που έχουν αρμέξει κάθε πόρο του κράτους, ύαινες που ουρλιάζουν όταν ο εργαζόμενος των 492 ευρώ λέει ότι δεν μπορεί να ζήσει. Τότε τον κοιτούν γουρλωμένοι, χαϊδεύουν στην τσέπη τους τα πολλά χιλιάρικα που καθαρίζουν το μήνα σε βάρος των φορολογούμενων, και μας θυμίζουν το ποίημα του Βάρναλη:

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ' ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».

Δε χωράει παρανόηση

Από την πρώτη στιγμή των μνημονίων, πριν από τις εκλογές, μετά τις εκλογές, τώρα με αφορμή τις εξελίξεις στην Κύπρο, αρκετοί μιλούν για «ειδικές συνθήκες» τις οποίες διέρχεται η Ελλάδα.
Λόγω αυτών των «ειδικών συνθηκών», λένε, πρέπει να καθοριστεί και να επανακαθοριστεί η στάση των κομμάτων τόσο απέναντι στα πράγματα, όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις.
Το παιχνίδι αυτό παίχτηκε σε μεγάλο βαθμό από το ΣΥΡΙΖΑ, που προεκλογικά (και όχι μόνο) καταδημαγώγησε με τα περί «συνεργασίας με το ΚΚΕ», για να καταλήξει μετεκλογικά να οικοδομεί «κοινό τόπο» με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, τον Ομπάμα και τους καπιταλιστές - «επενδυτές» (πλην «Πειρατών»...).
Αλλά ας δούμε ποιες είναι αυτές οι «ειδικές συνθήκες» και τι πραγματικά επιβεβαιώνουν:

*

Διαπίστωση πρώτη: Η βαρβαρότητα που με μνημόνια ή χωρίς μνημόνια εξαπλώνεται στην Ευρώπη και στον κόσμο, είναι το αποτέλεσμα της κρίσης.

Αλλά αυτή η κρίση έχει όνομα, έχει αιτία και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: Πρόκειται για βαθιά και παρατεταμένη
καπιταλιστική κρίση.
Η πρώτη και κύρια, λοιπόν, «ειδική συνθήκη» που επικρατεί και στην Ελλάδα είναι αυτή ακριβώς: Η κρίση του καπιταλισμού.
Το συμπέρασμα, επομένως, που προκύπτει από τούτη την κομβική διαπίστωση δεν είναι τίποτα λιγότερο από την εξής αλήθεια:
Είναι αυτή ακριβώς η κρίση και ο χαρακτήρας της - ο καπιταλιστικός χαρακτήρας της κρίσης -
είναι ακριβώς αυτή η «ειδική συνθήκη»
που αναδεικνύει - και μάλιστα με απόλυτο τρόπο - ότι
η βαρβαρότητα, η αγριότητα, ο μισανθρωπισμός, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η ανελευθερία και κάθε λογής έκφρασή τους, όπως τη βιώνουμε και στην Ελλάδα, δεν αποτελούν παρά τυπική έκφραση και εκδήλωση της λειτουργίας ενός συστήματος - του καπιταλιστικού συστήματος - που όποτε φτάνει στα όριά του (και οι κρίσεις δεν είναι παρά η αποτύπωση των ορίων αυτού του συστήματος)
προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τη λαϊκή καταστροφή. Μέσα από τον κοινωνικό αφανισμό. Βυθίζοντας σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή και επιβάλλοντας ακόμα μεγαλύτερη λεηλασία στα ίδια του τα θύματα (εργάτες, αγρότες, μικρομεσαία στρώματα κλπ.).

*

Διαπίστωση δεύτερη: Επειδή ακριβώς όσα βιώνει ο ελληνικός λαός δεν είναι παρά οι συνέπειες της ομηρίας του στα δεσμά της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας, εκείνο που προκύπτει, ειδικά μέσα σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος όπου εξουσιάζουν τα μονοπώλια, είναι ότι:

Χωρίς την προοπτική της εξόδου και της ανατροπής αυτού του συστήματος,
καμία «βελτίωση»,
καμία «καλυτέρευση» και, πολύ περισσότερο,
καμία «λύση» στα προβλήματα του εργαζόμενου, καμία «λύση» στα προβλήματα του λαού, δεν μπορεί να υπάρξει.
Να λοιπόν που μέσα σε αυτές τις συνθήκες
- και λόγω αυτών ακριβώς των «ειδικών συνθηκών» -
τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται «βελτιώσεις» χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ότι
«σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές» και ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά»,
ισχύουν χίλιες φορές.

*

Διαπίστωση τρίτη: Ο «φιλολαϊκός», ο «φιλεργατικός», ο «προοδευτικός», ο «αριστερός» λόγος του κάθε πολιτικού υποκειμένου, του κάθε κόμματος, κρίνεται με βάση την εξής λυδία λίθο:

Τα όσα λέει, τα όσα ισχυρίζεται, τα όσα επαγγέλλεται, τα όσα υπόσχεται, τα όσα διακηρύσσει, και κυρίως τα όσα εννοεί, προσδιορίζονται, αποκαλύπτονται, από ένα πράγμα:
Από το «πού» λέει ότι θα γίνουν αυτά και εκείνα που υπόσχεται.
Θα γίνουν εντός ή εκτός του καπιταλισμού των κρίσεων, της αντιλαϊκής «ανάπτυξης» και της βαρβαρότητας; Θα γίνουν με ρήξη ή με... «διαπραγμάτευση» με το σύστημα της βαρβαρότητας; Θα γίνουν εντός ή εκτός των μηχανισμών της βαρβαρότητας (π.χ. ΕΕ); Θα γίνουν εντός ή εκτός των κανόνων λειτουργίας ενός συστήματος που έχει οικοδομηθεί και λειτουργεί πάνω στο έδαφος της βαρβαρότητας (π.χ. ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, μονοπώλια, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο κλπ.);

***

Αυτά είναι τα κριτήρια με βάση τα οποία προκύπτει
- και προκύπτει με τρόπο αλάνθαστο -
το πόσο «φιλολαϊκός», «φιλεργατικός», «αριστερός»
ή το πόσο δημαγωγικός, οπορτουνιστικός και απατηλός
είναι ο λόγος εκείνου που τάζει «λύση», όχι έξω, αλλά μέσα στο σύστημα.
Μέσα, δηλαδή, σε εκείνο ακριβώς το σύστημα, μέσα σε εκείνους ακριβώς τους οργανισμούς και τους μηχανισμούς του, που δημιουργούν το πρόβλημα!

***

Αυτό είναι το κριτήριο με το οποίο πρέπει να ζυγιστούν όσοι εμφανίζονται σαν «σωτήρες» (και ενίοτε σαν «αριστεροί σωτήρες», όπως ο ΣΥΡΙΖΑ).
Ετσι πρέπει να κριθούν αυτοί που καταγγέλλουν τάχα την Κόλαση, όμως όχι για να καταργήσουν την Κόλαση, αλλά για να υποσχεθούν ότι άμα «διαπραγματευτούν» αυτοί με τους «διαβόλους», τότε ο λαός θα έχει να... ελπίζει, σε τι; Σε μια «καλύτερη θέση» - (πού;) - μέσα στο καζάνι της Κόλασης!
Ομως το ζήτημα δεν είναι η «διαχείριση» της Κόλασης. Δεν είναι μια «καλύτερη» θέση στην Κόλαση. Εδώ δε χωράει καμία παρανόηση: Τέτοια «καλή» θέση δεν υπάρχει. Το ζήτημα, που τίθεται επιτακτικά, το υπερώριμο αίτημα του καιρού μας, είναι η κατάργηση της Κόλασης!
Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινείται ο αγώνας του λαού, που για να είναι νικηφόρος απαιτείται η συμμαχία των «κολασμένων» απέναντι στους εκμεταλλευτές τους. Η συμμαχία του λαού. Η κοινωνική συμμαχία των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, η κοινωνική συμμαχία από τα κάτω.

Μια συμμαχία που όχι μόνο αρνείται, όχι μόνο αποκαλύπτει, αλλά και ακυρώνει τις πολιτικές συμμαχίες από τα πάνω, τα κομπρεμί, τη δημαγωγία, όσων θέλουν, ξεκάθαρα, να διατηρήσουν την Ελλάδα εντός και επί τ' αυτά του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μοντέλου, για να γίνουν αυτοί «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη».

Αυτή η συμμαχία, η κοινωνική συμμαχία, η λαϊκή συμμαχία, είναι μονόδρομος, ειδικά σήμερα.
Σήμερα που - και λόγω των «ειδικών συνθηκών» της κρίσης του καπιταλισμού - τα πάντα «φωνάζουν» υπέρ της ανατροπής του καπιταλισμού. Υπέρ της ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων. Υπέρ του σοσιαλισμού.

Του Νίκου ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟY

Μήπως μας ταιριάζει η ειρωνεία «είμαστε όλοι ίσοι αλλά κάποιοι πιο ίσοι από τους άλλους»;

Με δοσμένο ότι οι περισσότεροι σχολιαστές στη κόκκινη μπλογκογειτονιά δείχνουν ότι διάβασαν με έκπληξη και με κριτικό μάτι το πολλαπλώς συζητούμενο άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στον προσυνεδριακο, φοβάμαι ότι θα ακουστώ παράφωνα λέγοντας ότι συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που λέει, παρότι σε κάποια σημεία θα μπορούσαν οι υποστηριχτές των θέσεων άνετα να τον αντικρούσουν. Δηλαδή, δεν θεωρώ αυτό το κείμενο από τα πιο δυνατά που έχει γράψει, και μου φαίνεται σαν το έγραψε με «βαριά καρδιά».

Ωστόσο θέλω να πάρω αυτήν την ευκαιρία να θίξω ένα ζήτημα εδώ. Πιστεύω ότι αν ο Μπογιόπουλος είχε τα περιθώρια να γράψει ένα κείμενο χωρίς τους περιορισμούς μεγέθους που μπαίνουν στον προσυνεδριακό διάλογο, το άρθρο του θα ήταν πολύ πιο εμπεριστατωμένο. Παρεμπιπτόντως, αυτά τα περιθώρια (χωρίς τους δοσμένους περιορισμούς) φαίνεται να τα έχουν αυτοί που αρθρογραφούν στον Ριζο  υπέρ των θέσεων. Μα εδώ έχουμε ένα προβλημα. Βεβαίως ο ριζοσπάστης είναι όργανο της ΚΕ. Πως όμως συνεπάγεται από αυτό ότι πρέπει να θεωρείται νορμάλ να γίνεται κατά κόρον υποστήριξη των θέσεων από μέλη Του ΠΓ και της ΚΕ και από δημοσιογράφους του που γράφουν υπέρ των θέσεων εκτός διάλογου, ενώ όλοι όσοι εκφράσανε ενστάσεις ή κριτικάρισαν τις θέσεις το έκαναν αποκλειστικά μέσα στο πλαίσιο της στήλης του προσυνεδριακού διάλογου; Κι αυτά χωρίς αναφερθούμε καν στον χώρο που καταλαμβάνουν στον ΡΙΖΟ οι παρουσιάσεις των θέσεων απο στελέχη (συνήθως μέλη του ΠΓ και της ΚΕ) που δεν παίρνουν ουδέτερο ρόλο, αλλά τις στηρίζουν με κάθε τρόπο.

Είναι προφανές ότι η «ψυχολογία» που καλλιεργείται είναι ότι το νορμάλ είναι να είσαι «υπέρ». Αν είσαι «κατά» καθίσταται «ολίγον τι αιρετικό».

Και ρωτώ: είναι σωστό αυτό; Δεν νομίζω. Αν θέλουμε να πληροφορηθεί ο αναγνώστης και τα μέλη του κόμματος αντικειμενικά, θα πρέπει οι περιορισμοί στον προσυνεδριακό να αφορούν το κάθε μέλος. Να μην ταιριάζει η ειρωνεία ότι στο κόμμα  «είμαστε όλοι ίσοι αλλά κάποιοι πιο ίσοι από τους άλλους». Το να είσαι μέλος της ΚΕ δεν είναι προνόμιο που να σου δίνει περισσότερα δικαιώματα απο άλλα μέλη. Άλλωστε, αν δεν κάνω λάθος, αυτό δεν συνάδει με το καταστατικό.


Αρθρο 6.
Ολα τα μέλη του Κόμματος έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ο κομμουνιστής δεν μπορεί να έχει ο ίδιος ούτε να ανέχεται να υπάρχουν προνόμια από τη συμμετοχή του στο Κόμμα.

M