Η ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ (κρίση τροφίμων)

Συζητώντας πέρσι το καλοκαίρι με Κουβανούς συντρόφους για τον χαρακτήρα και την πιθανή εξέλιξη της οικονομικής κρίσης, εκτιμούσαν ότι η λεγόμενη κρίση χρέους θα εξελιχθεί σε επισιτιστική κρίση (κρίση τροφίμων), όπως ακριβώς εκδηλώθηκε σε κάποιες χώρες (Αϊτή κ.α) όταν ακρίβυναν απότομα τα τρόφιμα στην παγκόσμια αγορά. 

Γι' αυτό οι Κουβανοί θεωρούν "κορυφαία μάχη" την προσπάθεια που καταβάλουν στο νησί για αύξηση της παραγωγικότητας στη γεωργία και σε αυτήν την κατεύθυνση προχώρησαν -μεταξύ άλλων- στις τελευταίες μεταρρυθμίσεις και στην γεωργία, παραχωρώντας κομμάτια κρατικής γης για καλλιέργεια σε μεμονωμένους αγρότες παράλληλα με την εισαγωγή νέων καλλιεργειών (πατάτα κ.α). 

Δεδομένου ότι η Κούβα, εξάγει μεν κάποια τρόφιμα (π.χ αστακούς) , δεν έχει καμμιά εξάρτηση από την παγκόσμια αγορά σε επίπεδο σπόρων, λιπασμάτων κλπ  για τις δικές της καλλιέργειες ,αλλά εισάγει το 80% των τροφίμων που καταναλώνει. Η μάχη για την επάρκεια   και την σχετική αυτάρκεια τροφίμων  λοιπόν, είναι πράγματι "κορυφαία". 

Από την άλλη, για το σύνολο της Λατινικής Αμερικής, η επισιτιστική κρίση είναι ήδη υπαρκτή εξ αιτίας της ακραίας φτώχειας της πλειοψηφίας του πληθυσμού σε πολλές χώρες. Δεν είναι τυχαίο, πως το ζήτημα απασχόλησε έντονα την τελευταία Σύνοδο Κορυφής της "Κοινότητας Λατινικής Αμερικής και Καραιβικής" (CELAC),που φέτος είναι προεδρεύουσα χώρα η Κούβα.   

πηγή - http://cubaniagriega.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Δείτε την ταινία του Γιώργου Αυγερόπουλου "ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΦΘΟΝΙΑ" (2008-2009)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

«... από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά... »

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας και με βάση το κριτήριο ότι φτωχός στον κόσμο θεωρείται όποιος ζει με 1,25 δολάρια τη μέρα, το 2011 οι φτωχοί του πλανήτη ξεπερνούσαν τα 1,2 δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Αν το κριτήριο αυξηθεί στα 2 δολάρια τη μέρα, τότε η φτώχεια έχει ρουφήξει στη δίνη της πάνω από το μισό πληθυσμό της Γης...
Ενδεικτικό των ρυθμών φτωχοποίησης του παγκόσμιου πληθυσμού είναι ότι μόνο μέσα σε ένα εξάμηνο, την περίοδο Ιούνης - Δεκέμβρης 2010, στους ανθρώπους που βρέθηκαν κάτω από το όριο της ακραίας φτώχειας προστέθηκαν άλλα 44 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.
Τι σημαίνει φτώχεια καταγράφεται στις διεθνείς μελέτες:
Ηδη προ κρίσης και σύμφωνα με τα δεδομένα του 2004, κάθε χρόνο 18 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή 50.000 άνθρωποι τη μέρα, πεθαίνουν από αιτίες σχετιζόμενες με τη φτώχεια («Φτώχεια: Mια Παγκόσμια Μάστιγα http://thesecretrealtruth.blogspot.com»).
Ειδικά στην ΕΕ, όπως αναφέρει η προ μηνός έκθεση της Eurostat, το ένα τέταρτο του πληθυσμού των κρατών - μελών της, δηλαδή 120 εκατομμύρια άνθρωποι, τελούσε το 2011 υπό την απειλή της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Ειδικότερα στην Ελλάδα το φάσμα της φτώχειας αντιμετωπίζει το 31% του πληθυσμού που ζει με 491 ευρώ το μήνα. Αν κάποιος στη χώρα μας, όμως, ζει με 492 ευρώ το μήνα, δεν θεωρείται φτωχός...

*

Πάμε τώρα να δούμε τι παράγει η φτώχεια.

Πολύ φυσικά θα σκεφτεί κανείς ότι η φτώχεια τι άλλο μπορεί να παράγει εκτός από δυστυχία, εξαθλίωση, μιζέρια και θάνατο. Σωστά. Αλλά αυτή είναι η μια πλευρά. Γιατί στον κόσμο των μονοπωλίων, στον κόσμο των τραπεζιτών, στον κόσμο του Ομπάμα, της Μέρκελ και (γιατί όχι;) των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη,
η φτώχεια παράγει κάτι ακόμα:
Παράγει πλούτο. Ασύλληπτο πλούτο! Η φτώχεια παράγει... υπερδισεκατομμυριούχους!

*

Χτες, δόθηκε από το «Forbes» η φετινή «λίστα των δισεκατομμυριούχων». Εχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της σχετικής λίστας από την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και μετά. Θα διαπιστώσει ότι:

• Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη, κατά τη «λίστα Forbes», αριθμούσαν τους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2010 ο αριθμός τους έφτασε τους 1.011.
• Το 2011 οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.216.
• Και σήμερα, όπως ανακοίνωσε χτες το «Forbes», οι υπερδισεκατομμυριούχοι του πλανήτη ανέρχονται πια στους 1.426, με τη συνολική τους περιουσία να έχει εκτιναχτεί στα 5,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.

*

Αυτό που προκύπτει από τα προηγούμενα είναι ότι στον κόσμο τους, στον κόσμο των κεφαλαιοκρατών, από τη στιγμή που ξέσπασε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, συμβαίνουν τα εξής:

α) Την ίδια περίοδο κατά την οποία έχει διπλασιαστεί ο αριθμός των δισεκατομμυρίων φτωχών, έχει παράλληλα διπλασιαστεί και ο αριθμός μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων Κροίσων, που από 793 ανήλθαν στους 1.426...
β) Την ίδια περίοδο που το μέγεθος και η «ποιότητα» της φτώχειας που ταλανίζει δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη πήραν απροσδιόριστες διαστάσεις, το μέγεθος της περιουσίας των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη... υπερδιπλασιάστηκε και από 2,4 τρισ. δολάρια ανήλθε στα 5,4 τρισ. δολάρια...
γ) Στις ΗΠΑ, όπου ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με συσσίτια ανήλθε στα 50 εκατομμύρια και που οι φάκελοι κατασχέσεων και οι πλειστηριασμοί κατοικιών μόνο μέχρι το 2010 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι από 359 που ήταν το 2008 ανήλθαν στους 442...
δ) Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 26 εκατομμύρια, δηλαδή έχουν αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια από το 2008, την ίδια περίοδο οι δισεκατομμυριούχοι από 196 το 2008 τώρα μετρήθηκαν στους 366...
ε) Στον κόσμο της καπιταλιστικής θηριωδίας και μέσα στα χρόνια της κρίσης, στα χέρια αυτών των 1.426 «Κροίσων» του διεθνούς επιχειρηματικού «τζετ σετ» και της «φιλανθρωπίας» συγκεντρώθηκαν τόσα πλούτη που ισούνται σχεδόν με το ΑΕΠ της Κίνας των 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, που ισούνται με το ΑΕΠ της Ιαπωνίας, που ισούνται με τα ΑΕΠ της Γερμανίας και της Γαλλίας μαζί, που ισούνται με τα ΑΕΠ της Βραζιλίας, της Ρωσίας και της Ινδίας μαζί, που ξεπερνούν δύο και τρεις φορές το ΑΕΠ της Αυστραλίας, του Καναδά, της Ισπανίας και το ΑΕΠ όλων μαζί των χωρών της Αφρικής...

*

Ε, λοιπόν, αυτός ο κόσμος των δισεκατομμυρίων φτωχών από τη μια, και των 1.426 δισεκατομμυριούχων κεφαλαιοκρατών με τα 5,4 τρισ. δολάρια «κομπόδεμα» από την άλλη, δεν «διορθώνεται», δεν «βελτιώνεται», δεν «διαχειρίζεται», δεν «θεραπεύεται».

Αυτός ο κόσμος, ο κόσμος όπου
«το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά στάζοντας αίμα απ' όλους τους πόρους» (Καρλ Μαρξ «Κεφάλαιο», τόμος Α', σελίδα 785),
η μόνη «θεραπεία» που μπορεί να πάρει είναι η ανατροπή και η συντριβή του καπιταλισμού.

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο πλούτος των καπιταλιστών

Ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου Κάρλος Σλιμ, μεξικανός μεγιστάνας των τηλεπικοινωνιών

Της Κικής Αλεξάνδρου

Τρεις Έλληνες βρίσκονται στη λίστα Forbes με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο. Πρόκειται για τους Σπ. Λάτση, Αρ. Μυστακίδη και Φ. Νιάρχο με περιουσία που ανέρχεται σε 3,3 δις, 2,7 δις και 2,6 δις δολάρια αντίστοιχα. Μάλιστα το ρεπορτάζ μας πληροφορεί ότι εν μέσω οικονομικής κρίσης η περιουσία του Σπ. Λάτση αυξήθηκε κατά 700 εκατομμύρια δολάρια.

Τρεις άνθρωποι έχουν περιουσία 8,6 δισεκατομμύρια δολάρια. Και για να καταδείξουμε το μέγεθος θυμίζουμε ότι όλες οι περικοπές μισθών και συντάξεων στο διάστημα 2013 – 2016 σύμφωνα με το τρίτο μνημόνιο είναι περίπου 7 δισεκατομμύρια ευρώ. Λίγο παραπάνω απ’ ό,τι αυξήθηκε η περιουσία του Σπ. Λάτση σε ένα χρόνο είναι οι περικοπές στον ΕΟΠΠΥ, που ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας.

Αυτά για όλους όσους λένε ότι αυτή η βαρβαρότητα που βιώνει ο λαός σήμερα είναι ο μόνος δρόμος. Δεν είναι ο μόνος δρόμος, είναι ο καπιταλιστικός δρόμος, με τη βασική του αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής, ο οποίος διευρύνεται, και την ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της από τον καπιταλιστή. Οι εργάτες παράγουν τον πλούτο, οι καπιταλιστές τον ιδιοποιούνται. Και οι πραγματικοί παραγωγοί του μετράνε σήμερα και τη μπουκιά που θα δώσουν στο παιδί τους, πεθαίνουν από τα μαγκάλια και τις ξυλόσομπες, ψάχνουν ανά την Ελλάδα μπας και εξασφαλίσουν κανένα φάρμακο απαραίτητο για την υγεία τους. Έτσι, ενώ υπάρχουν, με την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνικής όλες οι δυνατότητες να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες του λαού, εκείνος οδηγείται δεκαετίες πίσω.

Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Απάνθρωπος, σάπιος και ξεπερασμένος. Δεν αλλάζει, δεν εξανθρωπίζεται. Μόνο ανατρέπεται. Γι’ αυτό μονόδρομος για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα είναι να ριζώσουν γερά τη συμμαχία τους, να βαδίσουν τον δικό τους δρόμο για την δική τους εξουσία, όπου ιδιοκτήτες του πλούτου που παράγεται θα είναι οι παραγωγοί του. Όσο πιο σύντομα το συνειδητοποιήσουν αυτό τόσο λιγότερα δεινά θα υποστούν.

902

Βενεζουέλα: Πέθανε ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες

ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ

Ευκαιρία για παρέμβαση βλέπουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις

Δείτε το διάγγελμα του Νικολάς Μαδούρο για τον θάνατο του Τσάβες

Σε κατάσταση εθνικού πένθους βρίσκεται σήμερα η Βενεζουέλα και ο λαός της μετά το θάνατο του προέδρου της χώρας Ούγκο Τσάβες Φρίας, χτες Τρίτη, σε ηλικία 58 ετών, έπειτα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.
Η είδηση του θανάτου του Βενεζουελάνου ηγέτη ανακοινώθηκε με σπασμένη φωνή από τον αντιπρόεδρο της χώρας Νικολάς Μαδούρο, με έκτακτο τηλεοπτικό διάγγελμα στο οποίο ανέφερε: «Πήραμε την πληροφορία για το πιο τραγικό γεγονός που έχουμε ανακοινώσει στο λαό μας. Στις 16.25 (τοπική ώρα) σήμερα, 5 Μαρτίου, απεβίωσε ο κομαντάτε πρόεδρος Ούγκο Τσάβες».
Λίγη ώρα μετά ο Μαδούρο δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο «TELESUR» (δείτε το ΒΙΝΤΕΟ) πως το μέλλον του βενεζολάνικου έθνους «εξαρτάται από την επαναστατική ενότητα» του λαού γιατί, όπως πρόσθεσε, «μόνο μαζί» μπορούμε «να εγγυηθούμε το μέλλον της πατρίδας».
Συλλυπητήριο μήνυμα της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα
Συλληπητήριο μήνυμα για το θάνατο του Ούγκο Τσάβες απέστειλε στην οικογένειά του, στην κυβέρνηση, το κόμμα του και το λαό της Βενεζουέλας η Γενική Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.
Στο μήνυμα αναφέρεται: «Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια για το θάνατο του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Ραφαέλ Τσάβες Φρίας που έδωσε σκληρή μάχη με την ανίατη ασθένεια.
Ο Ούγκο Τσάβες εξέφρασε τη θέληση του λαού της Βενεζουέλας και εξελέγη πρόεδρος της χώρας του κερδίζοντας τέσσερις δύσκολες εκλογικές αναμετρήσεις το 1998, το 2001, το 2006 και το 2012.
Πρωταγωνίστησε στην προώθηση πολιτικού σχεδίου για την αντιμετώπιση της φτώχειας, την επίλυση σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων, την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών, ενάντια στην επιθετικότητα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και την ντόπια αντίδραση. Στάθηκε στο πλευρό της Κούβας και των λαών της Λατινικής Αμερικής. Με τη λαϊκή παρέμβαση και τη διεθνιστική αλληλεγγύη επανήλθε στη θέση του προέδρου μετά το πραξικόπημα των αντιδραστικών δυνάμεων που έλαβε χώρα τον Απρίλη του 2002.
Το ΚΚΕ εξέφρασε την αλληλεγγύη του και τη στήριξή του σε κάθε δύσκολη στιγμή του λαού της Βενεζουέλας και στην ίδια κατεύθυνση κινείται και σήμερα ενάντια σε κάθε προσπάθεια καταπάτησης της λαϊκής θέλησης.
Εκφράζουμε και πάλι τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του Ούγκο Τσάβες, στην κυβέρνηση, το κόμμα του και το λαό της Βενεζουέλας».
Λαϊκό προσκήνυμα ως την Παρασκευή
Η σορός του Ούγκο Τσάβες θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα από σήμερα το πρωί στο παρεκκλήσι της Στρατιωτικής Ακαδημίας στο Καράκας ως την Παρασκευή, οπότε θα γίνει και η ταφή, παρουσία δεκάδων ηγετών, υψηλόβαθμων αξιωματούχων και πλήθος κόσμου. Σύμφωνα με τις πρώτες ανακοινώσεις, στη Βενεζουέλα θα πραγματοποιηθούν από σήμερα και για επτά ημέρες εκδηλώσεις μνήμης και αποχαιρετισμού του 58χρονου ηγέτη. Δείτε εδώ ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού TELESUR, με τις πρώτες αντιδράσεις του λαού της Βενεζουέλας.
Εκλογές σε ένα μήνα
Οι πολίτες της Βενεζουέλας θα κληθούν στις κάλπες εντός 30 ημερών για να εκλέξουν το νέο πρόεδρο της χώρας, μετά το θάνατο του Ούγκο Τσάβες. Όπως ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών Ελίας Χούα, προσωρινά καθήκοντα προέδρου αναλαμβάνει ο αντιπρόεδρος Νικολάς Μαδούρο, σύμφωνα και με τις τελευταίες εντολές που έδωσε ο Τσάβες.
Υποψήφιος πρόεδρος της Βενεζουέλας από την πλευρά του «Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος» (PSUV) θα είναι ο Νικολάς Μαδούρο.
Διεθνείς αντιδράσεις
Η είδηση της απώλειας του Ούγκο Τσάβες προκάλεσε συναισθήματα θλίψης στις περισσότερες χώρες της Νότιας Αμερικής, ιδιαίτερα στους στενούς συμμάχους της Βενεζουέλας, όπως το Εκουαδόρ, η Βολιβία και η Νικαράγουα, που τον περιέγραψαν ως «εξαιρετικό άνθρωπο» του οποίου η απώλεια «είναι ανεπανόρθωτη».
Οι αρχές στην Κούβα εξέφρασαν συλλυπητήρια αλλά και συναισθήματα για υποστήριξη, ενθάρρυνση και πίστη στη Μπολιβαριανή Διαδικασία, σημειώνοντας: «Η Μπολιβαριανή Επανάσταση έχει την ισχυρή υποστήριξή μας χωρίς περιορισμούς σε αυτές τις δύσκολες ημέρες… Ο Τσάβες είναι Κουβανός! Ένιωσε στο σώμα του τις δυσκολίες και τα προβλήματά μας και έκανε ό,τι μπορούσε, με ακραία γενναιοδωρία (...) Συνόδευσε τον Φιντέλ σαν αληθινός γιος και η φιλία του με τον Ραούλ ήταν βαθιά»….
Ο πρόεδρος της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, με δάκρυα στα μάτια από το προεδρικό μέγαρο στη Λα Παζ, είπε ότι «χτυπήθηκε από το θάνατο του αδελφού του Ούγκο Τσάβες».
Η κυβέρνηση του προέδρου του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, εξέφρασε τη «βαθιά λύπη» της, χαρακτηρίζοντας τον Τσάβες «ηγέτη μιας ιστορικής κίνησης» και «έναν αξέχαστο επαναστάτη».
Η κυβέρνηση της Νικαράγουας, μέλος των χωρών της Μπολιβαριανής Συμμαχίας, την οποία εμπνεύστηκε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, ανέφερε ότι «ποτέ δεν πεθαίνουν οι εξαιρετικοί και μεγάλοι άνδρες, όπως ο Ούγκο Τσάβες».
Η πρόεδρος της Βραζιλίας, Ντίλμα Ρούσεφ, ανέφερε ότι αν και δεν συμφωνούσε πάντα με τον Τσάβες, ο θάνατός του είναι μια ανεπανόρθωτη απώλεια. «Ήταν φίλος της Βραζιλίας και του λαού της…» Ο προκάτοχός της Λουίς Ινάσιο Λούλα Ντα Σίλβα σημείωσε: «Έχω εμπιστοσύνη στο γεγονός ότι η αγάπη του για τη χώρα και η δέσμευσή του να εκλείψει η αιτία της φτώχειας συνεχίζουν να φωτίζουν το μέλλον της Βενεζουέλας».
Στην Κολομβία, ο πρόεδρος Χουάν Μανουέλ Σάντος εξέφρασε τη «βαθιά λύπη» του για το θάνατο του Ούγκο Τσάβες, υπενθυμίζοντας ότι είχε παράσχει σημαντική υποστήριξη στην ειρηνευτική διαδικασία με τις FARC.
Στη Χιλή, ο πρόεδρος Σεμπάστιαν Πινέρα τόνισε το ρόλο που διαδραμάτισε ο Τσάβες στη δημιουργία της CELAC (Κοινότητα της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής), προσθέτοντας: «Είχαμε τις διαφορές μας, αλλά εκτιμούσα πάντα τη δύναμη, τη δέσμευση με την οποία ο Τσάβες αγωνίστηκε για τις ιδέες του».
Νέα ευκαιρία για παρέμβαση βλέπουν οι ιμπεριαλιστικές χώρες
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα έσπευσε να εκφράσει το ενδιαφέρον της κυβέρνησής του για μία «νέα, εποικοδομητική σχέση με τη Βενεζουέλα», διακρίνοντας πως ξεκινά «ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της» και διαβεβαιώνοντας ότι η Ουάσιγκτον τάχα «δεσμεύεται για πολιτικές που προωθούν τις δημοκρατικές αρχές, το κράτος δικαίου και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν απέτισε φόρο τιμής στον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, υπογραμμίζοντας πως κατάφερε να «ανταποκριθεί στις προσδοκίες και τις προκλήσεις» της πατρίδας του, σημειώνοντας ότι «έδωσε μια σημαντική ώθηση στην ανάπτυξη, δημιουργώντας ένα λατινο-αμερικανικό όραμα, δείχνοντας την αλληλεγγύη του προς όλα τα άλλα έθνη του ημισφαιρίου».
Στον Καναδά, ο πρωθυπουργός Στίβεν Χάρπερ δήλωσε ότι ο θάνατος του προέδρου Τσάβες οδηγεί σε μια μεταβατική περίοδο που πρέπει να επιτρέψει την πρόσβαση της Βενεζουέλας σε ένα «καλύτερο και φωτεινότερο μέλλον».
Στην Ευρώπη, ένας από τους πρώτους ηγέτες που έσπευσε να αναφερθεί στο θάνατο του Τσάβες ήταν ο πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ που παρατήρησε ότι ο Ούγκο Τσάβες «σημάδεψε βαθιά την ιστορία της χώρας του».

902

σαν το σκυλί

Λοιπόν θα ξαναπάρω πάλι
σκυφτός και σκοτεινός την καρδιά μου
ποτισμένη με δάκρυ
για να την κουβαλήσω
σαν το σκυλί που κουβαλάει
στην τρύπα του
το πόδι του που τούκοψε το τραίνο.

απο το "Ησυχία! Κοιμάται η Οικουμένη" του Μαγιακοβσκι

Γλίτσας

«Πρώτο Θέμα», 1/4/2012, παραμονές εκλογών. Τότε που η εφημερίδα του Αναστασιάδη κυκλοφορούσε το πρωτοσέλιδό της με σκηνοθετημένα, με στημένα «ρεπορτάζ», για να πλασάρει τη ναζιστική Χρυσή Αυγή κάτι σαν ευγενικό όμιλο «προσκόπων»...

Παρακαλούμε την προσοχή σας.Οσα ακολουθούν παρακάτω είναι αποσπάσματα από άρθρο με το τίτλο «Παιδομάζωμα και συμμορίτες» πείτε για φεστιβάλ Νεολαίας μεγάλων προοδευτικών κομμάτων, όπου συχνά βλέπουμε γονείς κομματόσκυλα να 'χουν τα παιδιά τους αγκαλιά με τα σφυροδρέπανα...».
Και συνεχίζει:
«Μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου; Γενιές ολόκληρες πήρε στο λαιμό της η Αριστερά τους, σέρνοντας σε μια ζωή βασάνων και βαρβαρότητας στον "κομμουνιστικό παράδεισο" χιλιάδες αθώα Ελληνόπουλα, τα πιο αγνά θύματα του Εμφυλίου!!!».
Καταλήγει δε ως εξής:
«Με τα σημερινά δεδομένα αυτό που έκαναν (σ.σ.: οι κομμουνιστές...) θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αγγίζει τα όρια του εγκλήματος πολέμου, και ηθικά στιγμάτισε ιστορικά αυτή την παράταξη».
***
Σχόλιο στήλης:
Ο δημόσιος βίος κατακλύζεται τα τελευταία χρόνια από διάφορες γλίτσες, που επιπλέουν στον αφρό της βιομηχανίας του θεάματος.
Τύποι λαθρόβιοι που η αθλιότητα και η ποταπότητά τους ισοδυναμούν με «αρετή» και εφαλτήριο «επιτυχίας». Στο βούρκο, άλλωστε, μέσα από τον οποίο παράγονται και μέσα στον οποίο «μεγαλουργούν» οι γλίτσες, αυτά ακριβώς είναι τα κριτήρια της «επιτυχίας»: Η ποταπότητα και η αθλιότητα.
Τέτοια περίπτωση γλίτσας είναι ο Θεμιστοκλής (σ.σ.: στην πορεία το έκανε «Θέμος») Αναστασιάδης.
Ο συντάκτης, δηλαδή, των παραπάνω αποσπασμάτων.

*

Ο συγκεκριμένος δεν είναι η πρώτη φορά που στα διαλείμματα των αισθητικά και ιδεολογικά υποκοσμιακών του δραστηριοτήτων συλλαμβάνεται επ' αυτοφώρω σαν χρυσαυγίτης... με πολιτικά.
Παρεμπιπτόντως:
Στο πλαίσιο των κύριων δραστηριοτήτων του, όταν δηλαδή δεν διαφημίζει τη Χρυσή Αυγή, ο Θέμος (ο γλίτσας) Αναστασιάδης εντοπίζεται ενίοτε να πρωταγωνιστεί σε μεταμεσονύκτιες τηλεοπτικές συνεντεύξεις με βιζιτούδες πολυτελείας σε ρόλους που θα ζήλευαν ακόμα και οι κανονικοί νταβατζήδες κι άλλοτε σε ρόλους βιντεοκομιστή προς και από τα Μέγαρα Μαξίμου.
Αυτός, λοιπόν, ο χρυσαυγίτης με πολιτικά, πήρε αφορμή από τα «κατηχητικά» της Χρυσής Αυγής, για να επιτεθεί, τελικά, στους κομμουνιστές. Οι οποίοι, κατά τον κρυφο(;)χρυσαυγίτη, είναι «εγκληματίες». Που αυτοί φταίνε για την προσφυγιά τη δική τους και των παιδιών τους μετά τον Εμφύλιο. Που παίρνουν τα παιδιά τους στα φεστιβάλ της ΚΝΕ και τα μολύνουν με τις σημαίες με τα σφυροδρέπανα...

*

Παρακαλούμε την προσοχή σας. Οσα λέει ο Θέμος (ο γλίτσας) Αναστασιάδης, είναι:
α) Λογικές απόψεις για κάποιον που η μόνη σημαία που έχει να προτείνει στα παιδιά μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές του είναι το στριγκάκι της Τζούλιας Αλεξανδράτου.
β) Λογικές απόψεις για κάποιον που η δημοσιογραφική «Μαύρη Τρύπα» του περιλαμβάνει από ενασχολήσεις με τους Κώστα Καραμανλή και Αρη Σπηλιωτόπουλο αλλά κάτω από τη μέση, μέχρι εμετικά και ρατσιστικά «ανέκδοτα» για τους ΚΝίτες, τους Ρηγάδες, τις ξανθιές και τους Εβραίους.
γ) Λογικές απόψεις για κάποιον που σε τούτο το περιβάλλον «πρόκοψε». Στο περιβάλλον, δηλαδή, που το έχτισαν οι νικητές του Εμφυλίου. Στο περιβάλλον που έχει από «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι DVD αηδίας και κιτρινίλας. Και «πρόκοψε» τόσο, ώστε εδώ και χρόνια να παραμένουν «αδιευκρίνιστης» προέλευσης πολλά από τα εκατομμύρια των 5,5 εκατομμυρίων ευρώ των καταθέσεών του στο εξωτερικό, για τα οποία και διώκεται με τις κατηγορίες της «φοροδιαφυγής» και του «ξεπλύματος μαύρου χρήματος».
δ) Λογικές απόψεις για κάποιον που ως εκδότης της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» έχει χτίσει την... «Διάπλαση» του κοινού μέσα από τη δημοσίευση των γνωστών φωτογραφιών από την «υπόθεση Ζαχόπουλου» και μέσα από ενημερωτικές βιντεοταινίες - προσφορά του εντύπου του - όπως οι ακόλουθες: «Η Ναστάζια και οι φίλες της», «Η Πάολα και οι φίλες της», «Ερωτισμός και πάθος», «Η κρυφή ζωή της Πάρις Χίλτον», «Ξανθιά φαντασίωση», «Ο κρυφός κόσμος του στριπτίζ», «Μια ελληνική ερωτική ταινία έκπληξη», «Ανήθικες κυρίες», «Ο πειρασμός μιας παρθένας», «Τα απόκρυφα του μοναστηριού», «3 δρόμοι για την ηδονή», «Ετσι κάνουν όλες»...
ε) Λογικές απόψεις για κάποιον που ο ρατσισμός του ξεχειλίζει μέσα από πρωτοσέλιδα του τύπου: «Το γεύμα του λαθρομετανάστη 3 φορές πιο ακριβό από το γεύμα του φοιτητή» («Πρώτο Θέμα», 20/1/2013), όπου οι έγκλειστοι μετανάστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους που υπηρετεί ο Αναστασιάδης, εκτός από έγκλειστοι εμφανίζονται και... πολυδάπανοι.

*

Και τέλος:

Τα όσα λέει ο χρυσαυγίτης με πολιτικά, ο Θέμος (ο γλίτσας) Αναστασιάδης, είναι πολύ
λογικές απόψεις για κάποιον που πρωτοστατεί στη διαμόρφωση του μυθεύματος περί της «στοργής», της «ευαισθησίας» και του «κοινωνικού ρόλου» του ναζισμού προς τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού.
Είναι η εφημερίδα του Αναστασιάδη, άλλωστε, το «Πρώτο Θέμα», που την 1η Απρίλη 2012, λίγο πριν από τις εκλογές, ξεκίνησε το παραμύθι για τον εξωραϊσμό του ναζιστικού προφίλ της Χρυσής Αυγής, έχοντας στην πρώτη σελίδα κύριο θέμα με τίτλο «Πέτα τη γιαγιά... στη Χρυσή Αυγή». Στο εν λόγω «ρεπορτάζ» μαθαίναμε ότι οι γριούλες έχουν την άμεση βοήθεια της Χρυσής Αυγής όταν πηγαίνουν στα ΑΤΜ για αναλήψεις χρημάτων...
Μόνο που στην εντυπωσιακή φωτογραφία που συνόδευε το στημένο «ρεπορτάζ» και στο δισέλιδο κείμενο που εμφάνιζε τους χρυσαυγίτες σαν «προσκοπάκια», πουθενά δεν αναφέρεται ότι:
Η γιαγιούλα της στημένης φωτογραφίας, του στημένου «ρεπορτάζ», δεν ήταν παρά η μητέρα στελέχους της ναζιστικής συμμορίας και υποψήφιου βουλευτή της Χρυσής Αυγής, που είχε επιστρατευτεί για να γίνει «πειστικότερο» από την εφημερίδα του Αναστασιάδη το εγκωμιαστικό της «ρεπορτάζ» για τη Χρυσή Αυγή!
Αυτός είναι ο Αναστασιάδης. Ο γλίτσας, δηλαδή, που βρήκε αφορμή από τα ναζιστικά «κατηχητικά» της Χρυσής Αυγής σε 6χρονα παιδιά, για να πάρει υπό την προστασία του τα παιδιά του Εμφυλίου και τα παιδιά των σημερινών κομμουνιστών από τους... «εγκληματίες» γονείς τους.

Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Κάπου είχα μεταβεί

Κάπου είχα μεταβεί πέρα από το πρόθυμο ποτέ, έχοντας ταξιδέψει δίχως παρένθεση ύπνου. Ήμουν το βλέφαρο της γλυκιάς κάθεξης που έτρεμε, εντείνοντας μιαν αίσθηση προσωρινότητας την στιγμή που αγνοούσε τη γλώσσα των αγγείων που λειτούργησαν χωρίς να παίρνουν μήνυμα απ’ τον φλοιό του εγκεφάλου. Μα σ’ αυτόν το σταυρό των ατέρμονων δρόμων (ποια εποχή  πιο καλή απ’ την άνοιξη;) πριν το Πάσχα καρφώθηκα. Κι αν είναι θάνατος η τελική χειρονομία του ποτέ, έστω και μια παράγραφος ζωής στα χέρια σου εκτείνεται στο πάντοτε, όπου με κάθε αναπνοή μύρια λουλούδια σε ονειροπόληση με περιέκλεισαν, παρά την θαμπωμένη απ’ την λάμψη επίγνωση της αναπόφευκτης ματαιότητας ή γελοιότητας μου.

Τώρα λοιπόν, απ’ όλα θα πάρω και τίποτε, όταν στον κόσμο δεν μιλώ πια με αναστολή της γραμματικής του ταγού που απαιτεί την υποταγή σου. Αυτός  πραγματεύεται  μόνο φτηνές παραισθήσεις, γι αυτό και δεν υποπτεύεται καν ότι η επιθυμία σου να κατανοήσεις την απουσία μου είναι πιο ανυποχώρητη απο την εμμονή του να εξορκίζει το, κατά την κρίση του, «μοιραίο κακό», κλείνοντας κι ανοίγοντας την παλάμη του με το αίμα μου που έχει κρύψει ανάμεσα στα κολλημένα δάχτυλα του στην τσέπη του πανωφοριού του.

Η ελπίδα δεν διέρρηξε τη σιωπηλή μεμβράνη της αναμονής της για να εξανεμιστεί  παρά μόνο όταν πια δεν μπορούσα ν’ ακούσω τα κύματα. Μα τούτη τη στιγμή που η ευχή γίνεται άτοπη, παύουν να έχουν νόημα και οι κατάρες - ουδένα προστατεύει απ’ το αναγκαίο ή το τυχαίο ο θρήνος, η μετάνοια κι η οργή. Ανάμεσα σε μένα και σ΄ αυτόν υπάρχει ο θάνατος που αντικρίζω. Όταν γυρίσω και στραφώ σε ’σένα,  όσες φορές κι αν αποπειραθεί να με μαχαιρώσει στην πλάτη, θα σβήσει  σαν απειλητικός μετεωρίτης

 M

Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους...

« Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους , που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους , που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σε ολόκληρη την ζωή τους , επειδή από τότε που ήταν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιο είναι το καλό , πάντοτε το ήξεραν. Για τους άλλους έχουν την αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο. Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δεν μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου , δεν την βρήκα ούτε από τον πατέρα μου ούτε από την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ότι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά , ότι ξέρω το έχω με δικές μου δαπάνες . Δεν έχω ούτε και μία έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας , του άγχους , του ιδρώτα , της οδυνηρής εμπειρίας. Έτσι νοιώθω σεβασμό γι αυτούς που δεν ξέρουν , γι αυτούς που ψάχνουν , που ψηλαφούν , που σκοντάφτουν. Για εκείνους που η αλήθεια τους είναι εύκολη , αυθόρμητη , αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιο θαυμασμό , αλλά ομολογώ , πολύ λίγο ενδιαφέρον». Λουί Αραγκόν

Για την προσέγγιση στη Σοσιαλιστική Επανάσταση

Η ανάγκη προσέγγισης στη Σοσιαλιστική Επανάσταση, καθιστά αναγκαία πέρα των άλλων και την πολιτική των συμμαχιών του Κόμματος. Πρόκειται για ταχτική μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Σε αυτή την ανάγκη απαντούσε σωστά το 15ο Συνέδριο με την ταχτική του Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού Δημοκρατικού Μετώπου (ΑΑΔΜ).
Οι θέσεις του 19ου Συνεδρίου ανατρέπουν αυτήν τη λογική και αντιπροτείνουν τη Λαϊκή Συμμαχία, που έχει διαφορετικό χαρακτήρα. Οσα προτείνονται για τη συγκρότηση - σύνθεση - δράση κλπ της Λαϊκής Συμμαχίας, δε βοηθούν στη συγκέντρωση πλατιών δυνάμεων, δε βοηθούν στην προσέγγιση στη Σοσιαλιστική Επανάσταση.
Ετσι δημιουργείται σοβαρότατο κενό ταχτικής. Οι διαφορές του ΑΑΔΜ με τη Λαϊκή Συμμαχία είναι μεγάλες. Το ΑΑΔΜ πρόκειται για συμμαχία κοινωνική αλλά και πολιτική, για συσπείρωση Αντιμονοπωλιακή - Αντιιμπεριαλιστική - Δημοκρατική. Συσπείρωση στη βάση της αντίθεσης μονοπωλίων - ιμπεριαλισμού από τη μια και του λαού από την άλλη.
Αντίθετα στη Λαϊκή Συμμαχία γίνεται λόγος για συσπείρωση μόνο κοινωνική και (όχι πολιτική), αποκλείει καθαρά τη συμμαχία ακόμα και την κοινή δράση με άλλα πολιτικά κόμματα.
Σύμφωνα με τις Θέσεις, η Λαϊκή Συμμαχία είναι σήμερα ως ένα μικρό βαθμό διαμορφωμένη με κοινό πλαίσιο του ΠΑΜΕ - ΠΑΣΥ - ΠΑΣΕΒΕ - ΜΑΣ - ΟΓΕ, που αποτελούν τους φορείς συγκρότησής της. Πρέπει να έχει σαφή αντιμονοπωλιακό - αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Δηλαδή συσπείρωση στη βάση της αντίθεσης Καπιταλισμός - Σοσιαλισμός, που συγκεντρώνει πολύ λιγότερες λαϊκές δυνάμεις. Αφαιρείται ο αντιιμπεριαλιστικός και δημοκρατικός προσανατολισμός που περιλαμβανόταν στο ΑΑΔΜ.
Δηλαδή, στη Λαϊκή Συμμαχία θα μπουν μόνο όσοι συμφωνούν με το αντιμονοπωλιακό και το αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα της, θα μπουν μόνο όσοι συμφωνούν με το ΚΚΕ, το ΠΑΜΕ και τους άλλους φορείς που δημιούργησε το Κόμμα.
Σύμφωνα με τις Θέσεις, η συνεργασία του ΚΚΕ με άλλα κόμματα «είναι θνησιγενής». Φαίνεται ότι δεν παίρνεται υπόψη η επιτυχημένη και νικηφόρα συνεργασία των ΚΚ, με άλλα κόμματα π.χ. στις Λαϊκές Δημοκρατίες στην Ανατ. Ευρώπη.
Οι κομμουνιστές στη Χιλή συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις του Αλιέντε. Η ήττα δεν οφειλόταν στο ότι από τη φύση της η συνεργασία ήταν θνησιγενής, αλλά γιατί ο Αλιέντε δεν πήρε τα κατάλληλα μέτρα για να περάσει στα χέρια της κυβέρνησης η πραγματική εξουσία. Ούτε το ΕΑΜ ήταν θνησιγενές από τη φύση του, αλλά ηττήθηκε από τα λάθη της ηγεσίας του.
Με τη Λαϊκή Συμμαχία δε θα γίνει δυνατό να συγκεντρωθούν μαζικά άλλες δυνάμεις που έχουν χαμηλή πολιτική πείρα.
Αν θέλουμε συσπείρωση ευρύτερων μαζών, θα πρέπει να συγκεντρωθούν όσο το δυνατόν περισσότερες δυνάμεις, που θίγονται ή καταστρέφονται από τα μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό, που υφίστανται στο «πετσί» τους την κρατική καταστολή. Δεν είναι δυνατόν σε συνθήκες καπιταλισμού, οι πλατιές λαϊκές μάζες να αποκτήσουν αντικαπιταλιστική συνείδηση και να συμφωνούν με το ΚΚΕ στη δικτατορία προλεταριάτου, γι' αυτό και προβάλαμε τη συγκρότηση του ΑΑΔΜ.
Σύμφωνα με τις Θέσεις, η Λαϊκή Συμμαχία δε θα παίρνει μέρος σε κανενός είδους εκλογές και φυσικά δε θα διεκδικεί εξουσία. Επίσης η Λαϊκή Συμμαχία θα αποτελέσει το πρόπλασμα για τη συγκρότηση του Επαναστατικού Εργατικού - Λαϊκού Μετώπου, που αν νικήσει θα εγκαθιδρύσει την εργατική - λαϊκή εξουσία, δηλαδή τη δικτατορία του προλεταριάτου.
Δεν είναι φανερό ότι υπάρχει ένα τεράστιο κενό; Τι σημαίνει πρόπλασμα; Kαι εφόσον η Λαϊκή Συμμαχία δεν έχει πολίτικο χαρακτήρα, δεν θα παλεύει για την εξουσία, είναι σχεδόν αδύνατον να μετεξελιχθεί σε Επαναστατικό Μέτωπο, δε θα βοηθήσει στην προσέγγιση της Επανάστασης.
Επίσης, είναι φανερό, ότι υποβαθμίζεται ο αντιιμπεριαλιστικός - δημοκρατικός χαρακτήρας της Συμμαχίας. Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι Θέσεις και άλλα κείμενα, δε θεωρούν τη χώρα μας εξαρτημένη, αλλά χώρα με κάποιες εξαρτήσεις. Στην πραγματικότητα η εξάρτηση έγινε τα τελευταία χρόνια πιο ισχυρή (συνεχής παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, μεγαλύτερη συμμετοχή στη νέα τάξη πραγμάτων, πολυεθνικά μονοπώλια ελέγχουν πιο βαθιά την ελληνική οικονομία). Αυτό δε σημαίνει ότι όλα τα παραπάνω γίνονται χωρίς τη θέληση και με τη σύμφωνη γνώμη του μεγάλου κεφαλαίου στην Ελλάδα και του πολιτικού του προσωπικού. Η άποψη της ανισόμετρης «αλληλεξάρτησης» υποβαθμίζει το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μια εξαρτημένη χώρα.
Το 15ο Συνέδριο απαντούσε καθαρά και ρεαλιστικά σε όλα τα παραπάνω ζητήματα. Ελεγε ότι το Μέτωπο θα είναι Αντιιμπεριαλιστικό - Αντιμονοπωλιακό - Δημοκρατικό και όχι Αντικαπιταλιστικό. Οι επεξεργασίες του 15ου ήταν στη λογική του Λένιν και της Κομμουνιστικής Διεθνούς για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο και το σχηματισμό Εργατικής Κυβέρνησης, στη λογική των Μετώπων που αλλού νίκησαν (π.χ Ανατ. Ευρώπη - Λαϊκές Δημοκρατίες), αλλού ηττήθηκαν (π.χ. ΕΑΜ, Χιλή). Ο Λένιν έφτασε μάλιστα στο να συμμαχήσει στην Επαναστατική κυβέρνηση με τους αριστερούς Εσέρους και να δεχθεί ολόκληρο το αγροτικό τους πρόγραμμα, για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της αγροτιάς. Στην ίδια λογική του Λένιν βρίσκονταν η ταχτική της μετεξέλιξης της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε Σοσιαλιστική, καθώς και η δημιουργία εθνικοαπελευθερωτικών, αντιφασιστικών, αντιιμπεριαλιστικών κλπ Μετώπων που θα οδηγούσαν τελικά στη Σοσιαλιστική Επανάσταση.
Αυτήν τη θεωρητική αντίληψη και πρακτική πείρα του Παγκόσμιου Κομουνιστικού Κινήματος πρέπει να την αξιοποιούμε και όχι να την απορρίπτουμε. Στηριγμένο σε αυτή την αντίληψη και πρακτική το 15ο Συνέδριο έβαζε (πέρα από την επαναστατική κυβέρνηση χωρίς εκλογές) ως ενδεχόμενο το σχηματισμό με εκλογές αντιμονοπωλιακής αντιιμπεριαλιστικής κυβέρνησης σε συνθήκες βέβαια οξυμένης ταξικής πάλης. Μιας κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού, όχι για να διαχειριστεί το σύστημα (όπως θέλουν οι οπορτουνιστές), αλλά με τη στήριξη και τη συμμετοχή του λαού να πάρει τα «κλειδιά» του κράτους , στα χέρια της, να ξεσηκώνει το λαό, να προωθήσει τα πρώτα μέτρα του Προγράμματός της. Ετσι ώστε να συμβάλλει στη δημιουργία επαναστατικής κατάστασης, στο να ανοίξει ο δρόμος για τη Σοσιαλιστική Επανάσταση.
Αυτό που πρέπει να απορρίψουμε είναι μια «στενή πολιτική», που οδηγεί μαθηματικά στη στασιμότητα και τη συρρίκνωση. Μήπως εκεί δεν οφείλεται η απόσπαση ελάχιστων επιπλέον δυνάμεων στις εκλογές του περασμένου Μάη, σε συνθήκες μάλιστα τεράστιων ανακατατάξεων σε βάρος του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ;
Δεν επηρέασε αυτή η πολιτική μας γραμμή που σε συνδυασμό με την πόλωση στις εκλογές του Ιούνη να έχουμε το γνωστό αποτέλεσμα; Δε συμβάλλει στις μεγάλες δυσκολίες που έχουμε στην οικοδόμηση του Κόμματος και της ΚΝΕ, στην ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, στην αύξηση των δυνάμεών μας, στη λειψή σύνδεση με τις μάζες;
Κατά τη γνώμη μου σε συνθήκες οικονομικής κρίσης άλλοι θα έπρεπε να είναι οι δείκτες επιρροής του Κόμματος. Και σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να είναι ανοδικοί. Μπορούμε βέβαια να ακολουθήσουμε το «μοναχικό» δρόμο. Οι δυσκολίες όμως θα είναι τεράστιες, μέχρι και αξεπέραστες.

Αντώνης Σκυλλάκος
ΚΟΒ Λάρισας

http://www.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=1/3/2013&columnId=7246

Ξανά για το ζήτημα των συμμαχιών

Η οξύτατη κοινωνική πόλωση και σύγκρουση που διεξάγεται εδώ και τρία χρόνια ως αποτέλεσμα της βίαιης ανακατανομής εισοδήματος και μεταφοράς πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια αλλαγή των ταξικών συσχετισμών, οι οποίες θα καθορίσουν την πορεία του ελληνικού καπιταλισμού και τον τρόπο ένταξής του στις περιφερειακές ολοκληρώσεις για πολλές δεκαετίες.
Σε κοινωνικό επίπεδο η εργατική τάξη και τα γύρω από αυτήν κοινωνικά στρώματα μέσα από αυτή την ιστορικών διαστάσεων, για τα ελληνικά δεδομένα, σύγκρουση έχει ηττηθεί κατά κράτος. Και έχει ηττηθεί, διότι, παρά την τεράστια κοινωνική αντίσταση που εκδηλώθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν κατάφερε να αποτρέψει, στο ελάχιστο, την πλήρη εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών, χάνοντας κατακτήσεις ενός αιώνα. Οι αιτίες αυτής της εξέλιξης θα πρέπει να αναζητηθούν στην κατάσταση που βρίσκεται η εργατική τάξη, σήμερα, να αντισταθεί, από την άποψη της ικανότητας, που αυτή διαθέτει, εξαιτίας της πολιτικής διάσπασης των κοινωνικών και πολιτικών της οργανώσεων.
Ποιος είναι, όμως, ο ρόλος ενός Κομμουνιστικού Κόμματος, πιστού στη μεθοδολογία της μαρξιστικής - λενινιστικής παράδοσης, μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση; Πώς πρακτικά θα προσπαθήσει να υλοποιήσει το στόχο της «συγκέντρωσης δυνάμεων» και της κατάκτησης της πλειοψηφίας για τη διεκδίκηση της λαϊκής εξουσίας; Αν λάβουμε υπόψη μας ότι απουσιάζει η σοσιαλιστική συνείδηση από την εργατική τάξη, πώς θα τεθεί ως στόχος η εξουσία, εφόσον η εργατική τάξη δεν έχει πειστεί από τους κομμουνιστές για έναν τέτοιο στόχο;
Η απάντηση των Θέσεων σε αυτά τα ερωτήματα είναι η λαϊκή συμμαχία με σαφή αντιμονοπωλιακό αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό (Θέση 62). Πολύ σωστά. Και πιο κάτω συνεχίζει: «...στις δοσμένες συνθήκες... υπερασπίζεται το εργατικό - λαϊκό εισόδημα, μισθούς, συντάξεις...» κ.λπ.
Ομως, με ποιες δυνάμεις συγκροτείται η λαϊκή συμμαχία; Σύμφωνα με τις Θέσεις, «η λαϊκή συμμαχία σήμερα έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΟΓΕ, δεν αποτελεί συμμαχία πολιτικών κομμάτων». Και συνεχίζει, λέγοντας ότι το ΚΚΕ «...θα επιδιώξει την κοινή δράση με αυτές τις δυνάμεις» (Θέση 66).
Ομως, στο ερώτημα, τι θα γίνει εάν δυνάμεις πολιτικές, εκτός του ΚΚΕ, θελήσουν να συνεργαστούν μαζί του για τη στήριξη της λαϊκής συμμαχίας, στην υπεράσπιση και διεκδίκηση των άμεσων αιτημάτων της, κ.λπ., οι Θέσεις απαντάνε ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να κάνει πολιτική συνεργασία με αυτές τις δυνάμεις (Θέση 67).
Η θέση αυτή όμως είναι εντελώς ξένη με τη λενινιστική αντίληψη για τις συμμαχίες. Από το 1905, ακόμη, ο Λένιν υπογράμμιζε πως «...οι εργάτες που συμμερίζονται τις απόψεις των σοσιαλιστών - επαναστατών και παλεύουν στις γραμμές του προλεταριάτου δεν είναι συνεπείς, (...) γιατί... διατηρούν μη προλεταριακές αντιλήψεις. Ενάντια σ' αυτή την ασυνέπεια είμαστε υποχρεωμένοι να διεξάγουμε ιδεολογικό αγώνα με τον πιο αποφασιστικό τρόπο (...). Εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε τις απόψεις των σοσιαλιστών - επαναστατών απόψεις όχι σοσιαλιστικές... Ωστόσο για σκοπούς αγωνιστικούς έχουμε υποχρέωση να βαδίζουμε μαζί διατηρώντας πλήρη κομματική αυτοτέλεια, ενώ το Σοβιέτ είναι ίσα - ίσα μια οργάνωση αγωνιστική και τέτοια πρέπει να είναι (...) Οσο για την ασυνέπειά τους, αυτήν εύκολα θα την παραμερίσουμε, γιατί υπέρ των απόψεών μας συνηγορεί η ίδια η ιστορία, συνηγορεί σε κάθε βήμα η πραγματικότητα (...) Εχουμε την ακράδαντη πεποίθηση πως η πραγματική πάλη, η κοινή δουλειά μέσα από τις ίδιες γραμμές θα πείσει για την αλήθεια του μαρξισμού όλα τα βιώσιμα στοιχεία και θα πετάξει έξω καθετί το μη βιώσιμο. Και για τη δύναμή μας, για τη συντριπτική δύναμη των μαρξιστών μέσα στους κόλπους του Σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κόμματος της Ρωσίας, δεν αμφιβάλλουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο» (Λένιν, Απαντα, τ. 12, σ. 65). Αυτά, λοιπόν, έγραφε ο Λένιν για τις συμμαχίες, το Νοέμβρη του 1905, αναπτύσσοντας τις ιδέες του επιστημονικού μαρξισμού στο πρακτικό πεδίο της τακτικής.
Οσο και αν ψάξει κανείς δε θα βρει γραμμένο σε καμιά σελίδα του μαρξισμού ότι την πρόταση συμμαχίας την απευθύνεις μόνο στο τμήμα εκείνο της εργατικής τάξης που έχει «προλεταριακές αντιλήψεις» και έχει αποδεχθεί τους σκοπούς και την πολιτική του Κομμουνιστικού Κόμματος (λαϊκή εξουσία). Ολη η ιστορία του κινήματος είναι ιστορία μετωπικών δράσεων των κομμάτων και των οργανώσεων της εργατικής τάξης. Τέτοιο παράδειγμα ήταν η Κομμούνα του Παρισιού: «Η πιο ένδοξη σελίδα στην ιστορία του γαλλικού προλεταριάτου - η Παρισινή Κομμούνα - δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα μπλοκ όλων των οργανώσεων και των αποχρώσεων της γαλλικής εργατικής τάξης, ενωμένων ενάντια στην μπουρζουαζία...» (Απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς για το Γαλλικό ΚΚ, 11/6/1922). Επίσης, ανάλογο παράδειγμα ήταν τα Σοβιέτ στα οποία συμμετείχαν οι πάντες. Τον Φεβρουάριο του 1917, την πλειοψηφία στα Σοβιέτ την είχαν οι μενσεβίκοι. Οι μπολσεβίκοι δεν έφτιαξαν δικά τους Σοβιέτ. Αλλαξαν τους συσχετισμούς από τα μέσα. Καταλάβαιναν ότι το πρόβλημα δεν ήταν οργανωτικής φύσης, αλλά ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμονίας. Εφάρμοσαν ενιαιομετωπική τακτική και κέρδισαν την πλειοψηφία. Αυτός ήταν για τους μαρξιστές ο δρόμος της αλλαγής συσχετισμών μέσα στο κίνημα. Σε αυτό το δρόμο θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να βαδίσει το ΚΚΕ εάν θέλει να κερδίσει την πλειοψηφία της εργατικής τάξης και να ηγεμονεύσει στα συνδικάτα.
Το ερώτημα είναι το εξής: Ενα τέτοιο μέτωπο πρέπει να απευθύνεται μόνο στη βάση ή να απευθύνεται και στις ηγεσίες των άλλων αριστερών κομμάτων;
Οι Θέσεις της ΚΕ απαντάνε πως πρέπει να είναι μέτωπο κοινής δράσης από τα κάτω. Να μην συμπεριλαμβάνει άλλες πολιτικές δυνάμεις πέραν του ΚΚΕ που θα στηρίζει, διά της συμμετοχής των μελών του, τη λαϊκή συμμαχία. Η απάντηση σε αυτή την τακτική έρχεται, πάλι, από την Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς με την απόφασή της, στις 6 Μαρτίου 1922: «Εάν μπορούσαμε απλώς να ενώσουμε τις εργατικές μάζες γύρω από τη σημαία μας ή γύρω από τα τρέχοντα πρακτικά συνθήματά μας και να παρακάμψουμε τις ρεφορμιστικές οργανώσεις, είτε αυτές είναι κόμμα είτε συνδικάτο, αυτό φυσικά θα ήταν το καλύτερο πράγμα στον κόσμο. Αλλά τότε δεν θα υπήρχε και το ίδιο το ζήτημα του ενιαίου μετώπου στη σημερινή μορφή του».
Επομένως, στο ερώτημα πώς θα επιτευχθεί ο στόχος «συγκέντρωσης δυνάμεων» για την ανατροπή και τη λαϊκή εξουσία, η Κομμουνιστική Διεθνής προτείνει ξεκάθαρα το Ενιαίο Μέτωπο. Και αυτό γιατί η εργατική τάξη σήμερα δεν διαθέτει σοσιαλιστική συνείδηση, αλλά μένει να την αποκτήσει. Δεν είναι συγκροτημένη σε τακτικό στρατό, αλλά διάσπαρτη, και μόνο «αντάρτικο» αγώνα μπορεί να διεξαγάγει. Μπορεί να ενωθεί μόνο όταν οι πολιτικοί της εκπρόσωποι δημιουργήσουν ένα ενιαίο κέντρο αγώνα και δείξουν αποφασισμένοι να διεξαγάγουν μαζί της κοινή πάλη για τα πιο άμεσα ζωτικά της συμφέροντα. Με ποια αιτήματα και με ποιο πρόγραμμα είναι μια συζήτηση που είναι ανοιχτή, αρκεί να υπάρχει θέληση.

Γιώργος Κολλιάς
Κυψέλη

http://www.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=1/3/2013&columnId=7246