Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Νίκος Μπογιόπουλος: Λάθος πορεία

 

1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):
«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Οτι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια - ιμπεριαλισμός. (...). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ομως, δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η - στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση - πολιτική συμμαχιών.
2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.
3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Εχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ. Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Οχι. Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».
4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ - ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Ομως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προϋπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.
5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση - στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».
6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».
ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά - επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:
Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.
Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ - Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).
Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο - έστω και το πιο αμυδρό - στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.
Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.

Νίκος Μπογιόπουλος
μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»

4 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. 1 Θα προτιμούσα μια τεκμηρίωση του «Μπράβο ρε Μπογιο».
      2 Θα προτιμούσα επίσης ένα όνομα – όχι ανώνυμο σχόλιο.

      Διαγραφή
  2. Οι διάφορες αδυναμίες αντικειμενικές ή υποκειμενικές δεν μπορούν να μετατίθονται στην ηγεσία σαν αποκλειστικά υπεύθυνη για το εκλογικό αποτέλεσμα, δεν είμαστε εκλογολάγνοι ούτε οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα δικαιολογεί την συνεργασία σε επίπεδο κορυφής μικροαστικών κομμάτων και μάλιστα μετά από την πείρα ξεπουλήματος που έχουμε απ' τον καιρό του Λένιν. Η Λαϊκή Συμμαχία που είναι συνέχεια του ΑΑΔΜ και με ποιό συγκεκριμένες θέσεις σήμερα, χτίζεται στη βάση του λαού όταν και όποτε αυτός το αποφασίσει και σε καμιά περίπτωση δεν θα πάμε με αυτούς που κάνουν συνεργασίες στα συνδικάτα στους δήμους κλπ για να απομονώσουν τους Κομμουνιστές και έτσι να περάσει ανενόχλητα η πολιτική του κεφαλαίου στις εργασιακές σχέσεις και η κυρίαρχη προπαγάνδα που λέει ότι όλα τα κόστοι να τα αναλάβουν οι Δήμοι και ο λαός να συνεχίζει να πληρώνει φόρους και χαράτσια στο μεγάλο νταβαντζή. Τι να πρωτοπούμε!!! Όσο για τον Μίσιο που αναφέρεται ο σ. Μπογιόπουλος, εγώ από τα λεγόμενα του κατάλαβα ότι η ευτυχία και η ζωή είναι να καλλιεργείς ντοματούλες και αγγουράκια στον κήπο σου, τι θα ήθελε να γράψει λοιπόν ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ότι θα πρέπει να καλλιεργούμε και αυταπάτες ίσως; εκτός του ότι απαξιώνει την ύπαρξη και τη δράση του κόμματος ο κ. Μίσιος. Αλλά δεν κατάλαβα με ποιούς θέλει ακριβώς να συνεργαστούμε σε επίπεδο κορυφής ποιούς επιτέλους δεν μας λέει για να φωτιστούμε και μεις. Πάντως εμείς που βρισκόμαστε σε σωματεία κλπ ξέρουμε ακριβώς γιατί παλεύουμε και κυρίως με ποιούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ με τα περισσότερα από αυτά που λέει στο άρθρο του ο Ν.Μ.
      Παρ’ ότι σε κάποια σημεία θα μπορούσαν οι υποστηριχτές των θέσεων άνετα να τον αντικρούσουν. Δηλαδή, δεν θεωρώ αυτό το κείμενο από τα πιο δυνατά που έχει γράψει, και μου φαίνεται σαν το έγραψε με «βαριά καρδιά». Ωστόσο, πιστεύω ότι αν ο Μπογιόπουλος είχε τα περιθώρια να γράψει ένα κείμενο χωρίς τους περιορισμούς μεγέθους που μπαίνουν στον προσυνεδριακό διάλογο, το άρθρο του θα ήταν πολύ πιο εμπεριστατωμένο. Παρεμπιπτόντως, αυτά τα περιθώρια (χωρίς τους δοσμένους περιορισμούς) φαίνεται να τα έχουν αυτοί που αρθρογραφούν στον Ριζο υπέρ των θέσεων. Μα εδώ έχουμε ένα προβλημα. Βεβαίως ο ριζοσπάστης είναι όργανο της ΚΕ, και μ’ αυτήν την έννοια θεωρείται νορμάλ να γίνεται κατά κόρον υποστήριξη των θέσεων από μέλη Του ΠΓ και της ΚΕ και από άλλους που δημοσιογράφους που γράφουν υπέρ των θέσεων εκτός διάλογου. Κι αυτό χωρίς αναφερθούμε καν στον χώρο που καταλαμβάνουν στον ΡΙΖΟ οι παρουσιάσεις των θέσεων απο στελέχη (συνήθως μέλη του ΠΓ ΚΑΙ Της ΚΕ) που δεν παίρνουν ουδέτερο ρόλο, αλλά τις τρίζουν με κάθε τρόπο.

      Και ρωτώ: είναι σωστό αυτό; Όχι βέβαια. Αν θέλουμε να πληροφορηθεί ο αναγνώστης και τα, μέλη του κόμματος αντικειμενικά, σε προσυνεδριακή περίοδο όλα τα μέλη πρέπει να είναι ίσα. Το να είσαι μέλος της ΚΕ δεν είναι προνόμιο που να σου δίνει περισσότερα δικαιώματα απο άλλα μέλη.
      Αρθρο 6.
      Ολα τα μέλη του Κόμματος έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ο κομμουνιστής δεν μπορεί να έχει ο ίδιος ούτε να ανέχεται να υπάρχουν προνόμια από τη συμμετοχή του στο Κόμμα.

      Διαγραφή