Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λ. Κανέλλη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λ. Κανέλλη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2016

Online brainstorms





GoW 

"It's a Game of War"

Σ' αυτό το Παιχνίδι Πολέμου 

Νομίζουμε πως συμμετέχουμε εξ' ασφαλούς αποστάσεως 

Στέλνουμε το Αβατάρ μας να σκοτώνει και να σκοτώνεται ηρωικά 

Ενώ εμείς στην πολυθρόνα μας (που ταιριάζει με τα οπίσθια μας 

Όπως οι σάρκες δύο εραστών σε ανιαρή  ερωτική περίπτυξη)


Το πολύ να νιώσουμε λίγο μούδιασμα, ή πόνο προσωρινής αγκύλωσης

Ή μία μικρή σκοτούρα, ή θάμπωμα από οφθαλμική κοπωση, ή... 

Τέλος πάντων, όποια απ' τα συμπτώματα σου προξενεί 

Aυτή εδώ η μαλακία:  το να κάθεσαι επί ώρες 

Με τα μάτια εστιασμένα στην οθόνη 

Που παριστάνει το παράθυρο 

Στον κόσμο 

✴✴✴✴

Ουάου ή Γκάου;
Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
Από τον Ριζοσπάστη 


Τι είναι πύρινος λόγος στο τουίτ; Τι είναι η ρητορική στο διαδίκτυο; Πόσο πιο εύκολα εκπαιδεύεσαι για τσιτάτα σε 140 χαρακτήρες; Τι μεθόδους διείσδυσης στην ιδιωτική σφαίρα του ανθρώπου παράγει η αυτόβουλη δημοσιοποίηση προσωπικών στιγμών στο φέισμπουκ και το ίνσταγκραμ; Αμα τα βάλεις στη σειρά αυτά κι άλλα τόσα ερωτηματικά είναι σα να ξεκινάς το ταξίδι του Μαγγελάνου και του Κολόμβου μαζί σε μια καινούρια ήπειρο, όπου οι ιθαγενείς σφάζονται από τους διάφορους σερφίστες Κορτέζ των ιστοτόπων με αντάλλαγμα σε μπίτκοϊν (διαδικτυακό νόμισμα) ή και απλώς την υπεραξία των εντυπώσεων την κατάλληλη στιγμή, στις κατάλληλες συνθήκες, την ώρα που φυσάει το κατάλληλο ρεύμα. Η Αποκάλυψη του Ιωάννη μπορεί κι ίσως έχει ήδη εξελιχθεί σε παράδοση πίτσας με drones (τηλεκατευθυνόμενα αεροχήματα) στη μακρινή Νέα Ζηλανδία που ο πολύς κόσμος γνώρισε ως κουλτούρα από τη διαφήμιση στην οποία ο αγών και η νίκη πανηγυρίζονται με την επίδειξη των αχαμνών των παικτών ράγκμπι...
Ολο αυτό το τεχνολογικό επικοινωνιακό και κατασκευαστικό εικόνων παγκόσμιο Καζίνο της Πληροφορίας στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει από την εποχή που ο Δίας ξέρασε πέτρες στη θάλασσα, πήρε τις διαστάσεις που μας αναλογούν. Δηλαδή, κάποιοι παίρνουν μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κάποιοι είναι χορηγοί. Κάποιοι είναι οικοδεσπότες στην τελετή της αναγνώρισής τους ως ψυχικών αναβολικών σε καιρό χρεοκοπίας. Κάποιοι ξεχνούν τη σκοπεύτρια που έφερε το 1/3 των μεταλλίων. Κι εδώ αρχίζει η σύγχρονη ελληνική δημοσιογραφία. Πατάς κουμπί, βρίσκεις τα τουίτ, τα τυπώνεις κι αρχινάς τις εκτιμήσεις. Ποιος φταίει που η Αννα έμεινε... Παυλόπουλος στο Παρίσι; Ερωτηματικό! Μείζον! Τερατώδες! Μέσα σε 48 ώρες αναδεικνύεται το έλασσον! Η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν είναι υπεύθυνη. Είναι μια απλή αίθουσα τελετών που ενοικιάζεται κατά περίσταση, αρμοδίως ή αναρμοδίως αδιάφορο, για εμψυχωτικές τελετές κ.λπ., κ.λπ. Τα καμώματα της επιχορηγούμενης νύχτας τα βλέπει το μαύρο, το τέως, της ΕΡΤ1 κι αναφωνεί για λογαριασμό της «Αυγής» «γκάου». Νέα ιαχή, νέα κραυγή, ισότιμη με το «ω, τι κόσμος μπαμπά» κάθε που ξημερώνει στη νέα αυτή ήπειρο όπου ανθούν φαιδρές πορτοκαλιές με τουίτ σε εποχή αριστερής ωρίμανσης!...
Δεν αντέχεται με τίποτα αυτή η καρικατούρα πολιτικοκοινωνικο-αερολογικής επικοινωνίας. Τα 140 χτυπήματα γίνονται 400 του Τριφό καθημερινά και βαράνε τον εγκέφαλο ακόμα και του πλέον τυχαίου ανυποψίαστου αναγνώστη επικαιρότητας στον μετωπιαίο ή κάποιον άλλο λοβό τέλος πάντως του εγκεφάλου, εκεί στο σημείο όπου γίνεται η καθημερινή βασανιστική μαθηματική ανάλυση της φορολογίας εισοδήματος, του ΦΠΑ, του ΕΝΦΙΑ, του αντεστραμμένου ειδώλου του προγράμματος της Θεσσαλονίκης κι άλλα τέτοια ανώτερα μαθηματικά. Καθήκον του κάθε πολίτη της ευρωελλαδάρας που κατάφερε να τετραγωνίσει τον κύκλο των δανεικών χάρη στις ατάκες της Αυλωνίτου, της καθόλου απογόνου του Βασίλη Αυλωνίτη.
Η συνήχηση η συνειρμική των δύο επιθέτων βοηθάει στην αντίληψη του τι καταφέραμε εμείς εδώ με τα τουίτ, το ψάρεμά τους στην ντόπια απεραντοσύνη του διαδικτύου και την ερμηνευτική τους υπογράμμιση. Στήσαμε μια αριστερή σοσιαλδημοκρατική επικοινωνιακή Φίνος Φιλμ με πρωταγωνιστές τον Αλέξη και τη Λέξη. Δεν υπάρχει μισή ταινία της Φίνος Φιλμ που να μην κολλάει στις ιστορίες διαδικτυακής καθημερινής τρέλας σε έγχρωμη ή και ασπρόμαυρη αρτιστίκ κόπια. Η αριστερή καινοτομία συνίσταται στο τελευταίο πλάνο με τα πέντε γράμματα. Εκεί που γράφεται ΤΕΛΟΣ, τώρα γράφεται ΓΚΑΟΥ. Ητο κι αυτό μια κάποια λύσις προόδου μετά το Ουάου!...
ΥΓ: Για όσους φοβούνται το διασυρμό στο διαδίκτυο κι άλλα τέτοια «τρομοκρατικά» υπενθυμίζεται ότι το «έμεινες Παυλόπουλος» οδηγεί πολύ εύκολα στον προεδρικό θώκο...


   

Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2015

"κνώδαλο;"



Λέξη της μόδας έγινε τελευταία το "κνώδαλο".

Την χρησιμοποίησε κάποιος μάλιστα " στολίζοντας " την Κανέλλη με αφορμή το γεγονός ότι δεν έκανε τα λόγια της κιμά όταν χαρακτήρισε τον Τσίπρα «Κουμανταδόρο της αριστερίστικης λάντζας που «σώζει» μεμιάς ναυαγισμένα επιχειρηματικά, κυβερνοσυνδικαλιστικά ή και εν κινδύνω ευρισκόμενα ιερατικά κεφάλαια και κεφάλια».

Η "αλληλοσυμπάθειά" τους είναι γνωστή, τουλάχιστον απο τότε που ο Τσίπρας γέλασε βλέποντας τηλεοπτικά το φασιστο-κνώδαλο να την κακοποιεί, και το κοινοποίησε για τηλεοπτική κατανάλωση.

Βέβαια δεν είναι απόλυτα σωστός αυτός ο χαρακτηρισμός του Τσίπρα... Σίγουρα ναυαγισμένα πλεούμενα της πολιτικής και του συνδικαλισμού (όχι απλά φελλούς, αλλά κόπρανα που επιπλέουν ακόμα) μαζεύει και τα βάζει στο κατάστρωμα του ναυαγοσωστικού του. Και σίγουρα κεφάλια κεφαλαιούχων πάει να περισώσει.

Αλλά για "αριστερίστικο μαγείρεμα" αν όχι "λάντζα" τον κατηγορούν οι φίλοι της Μέρκελ. Δεν μπορούμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Μην το πάρει κι επάνω του...

Φτάνει το καλαμπούρι. Σοβαρά τώρα : όταν φύγεις απο το ΚΚΕ και πας δεξιά του, αποκτάς αξία, εμπορευματική και μή, ναι ή όχι; Πουλιέσαι με μεγαλύτερη τιμή στην αγορά, ναί ή οχι;

Ναι. Πουλιέσαι πιο ακριβά, πρώτον γιατί ανταμείβεται η αποστασία σου από τον πλευρό των εργατών και δεύτερο διότι το να έχεις διατελέσει μέλος του ΚΚΕ (και τώρα να το εχθρεύεσαι δημόσια), σημαίνει κνώδαλο με γνώση - κι αυτό παλι πληρώνεται έξτρα.

Όταν διανύσεις τον δρόμο από την αντίθετη λωρίδα,  όμως, το να καταλήξεις στο ΚΚΕ από δεξιά αφετηρία είναι ασυγχώρητο (όσους φίλους και να κρατήσεις, θα χάσεις τους περισσότερους) εκτός του ότι είναι και ασύμφορο...
από οικονομική ή από οποιαδήποτε άλλη άποψη.

Γι αυτό και μια τέτοια  κατεύθυνση δεν χρειάζεται μόνο μια άλλη ηθική στάση, εκείνη που σε οδηγεί να κάνεις κάτι για τον άλλον, όχι μόνο για το τομάρι σου, αλλά και "τσαγανό". Κι επειδή η Λιάνα διαθέτει και τα δύο, ή την αγαπάς ή την μισείς.

Εικόνα από εδώ


Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Πες μου τι βρίσκεις αστείο να σου πώ τι είσαι


Απ' όλες τις πρόσφατες ειδήσεις που διαβάζω   ίσως η πλέον καταθλιπτική είναι αυτή που αφορά την αντίδραση του Τσίπρα στην επίθεση του νεοναζί στην Κανέλλη. Να πώ πρώτα πως η μεταγλώττιση του τίτλου του περιβόητου πλέον ντοκιμανταίρ σε `Νήμα' είναι ανακριβής. Αυτό που λέει ο τίτλος είναι πως η 'ελπίδα κινδυνεύει'...  Ηοpe on the line... Hanging in the balance... Αλλά αυτό που βλέπουμε επί ξύλου κρεμάμενο δεν είναι πια μόνο η ελπίδα, είναι η εχεφροσύνη, η λογική, η ψυχική υγεία σε τούτο τον τόπο.

"Απίστευτο", σκέφτηκα... Δεν είναι δυνατόν! Αλλά μετά ξανασκέφτηκα. Γιατί να μην είναι δυνατόν; Για ποιους μιλάμε;

Παρόλα αυτά, μετά την εκλογίκευση της έκπληξης, παραμένω με μιαν αίσθηση αινίγματος  που δεν αφορά μόνο το ερώτημα αν αποκλειστικά και μόνο τέτοιοι άνθρωποι θέλουν να κυβερνούν αυτό τον τόπο και πως το καταφέρνουν. Αφορά κυρίως το μυστήριο να βλέπουμε την μετριότητα να αναδεικνύεται σε σημαντικότητα, πράγμα που δεν ερμηνεύεται επαρκώς με το γεγονός ότι  ή κακοήθεια εδώ πέρα, αντί να κρύβεται εκεί που μάτι δεν την βλέπει, αυτοπροβάλλεται σαν απροκάλυπτη αχρειότητα - κι αυτό να θεωρείται φυσιολογικό!

Είναι δυνατόν να είναι τόσο ηλίθιος ο τύπος ώστε να μην  κατάλαβε τι εντύπωση θα δημιουργούσε η αντίδραση του, και μάλιστα μπροστά σε κάμερες, στην θέα της εν λόγω επαίσχυντης επίθεσης;

Αμφιβάλλω.

Όταν βλέπεις ένα ανδροειδές να χτυπάει μια γυναίκα και χασκογελας δεν δείχνεις χιούμορ, δείχνεις εξαχρείωση. Όταν λες ότι αυτή μουνταρισε πρώτη, δεν δείχνεις αίσθηση αντικειμενικότητας, δικαιολογείς το ανδροειδές. Και όταν αυτό γίνεται απο ένα νεοναζί εναντίον μιας κομμουνίστριας διακηρύσσεις ίση απόσταση μεταξύ των δύο. Τελικά, όταν γελάς και υπονοείς πως έφταιγε κι αυτή, τοτε παίρνεις την θέση που σου ταιριάζει ανάμεσα σε όλες τις σκωληκοειδείς αποφύσεις οι οποίες θεωρούν τον σεξισμό τους 'ανδρισμό', ή και τον μισογυνισμό τους 'μάτσο-μαγκιά'.

Ο ίδιος αποκαλεί την πολιτική σύντροφο του "μανάρι μου";
Καμάρι μου!
Θα ακούσουμε, αναρωτιέμαι, κι αυτήν να τον αποκαλεί "παιδαρά μου, ελληνάρα μου"; Πιθανόν σε κάποιο άλλο 'Νήμα' που θα εστιάζει στον δικό της βίο και πολιτεία.

Ο τύπος αυτός, που δεν είναι μια απλή μετριότητα αλλά μια μετριότητα με άποψη, ετοιμάζεται να κρατήσει τα ηνία της κυβέρνησης των Ελλήνων. Θα μου πεις, γιατί όχι; Μήπως θα είναι ο πρώτος 'αρχιδοκέφαλος' ή η τελευταία μετενσάρκωση του μετρίου που κυβερνά αυτόν τον τόπο;
-----------
Image borrowed from Here