Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Αν είχα τύχη...




Παίζουνε τάβλι. Φωνασκούν. Ο ένας θα πει «Έφτασ' η σκύλα τον λαγό»...
Κι ο άλλος σκούζει «γκαντεμιά», και βρίζει με θυμό το ζάρι
Μέσα ή έξω απ' τον καφενέ, ζητούν από τον θείο αρωγό
Να φέρει τύχη, μα είν' άστατη αυτή, και δεν τους κάνει χάρη

Έτσι κι εγώ, στέκω σε σταυροδρόμι, σε καταστολή
Πήζει ο γύψος. Πάω μπροστά; Και πίσω ποιούς θα αφήσω;
Και τι να βρώ καλύτερο από την μίζερη μα οικία μου βολή;
Αν είχα τύχη θα 'χα δίλημμα; Πρέπει ένα λαχείο να κερδίσω...

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Το «ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών» ως υπεκφυγή στο σήμερα


"The word theatre comes from the Greeks. It means the seeing place It is the place people come to see the truth about life and the social situation.“
 Stella Adler


Το «ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών» ως υπεκφυγή στο σήμερα

Του Θανάση Αλεξίου


Νομίζω πως σε όλους/ες αρέσει η ποίηση αν έχουν μάλιστα έναν κάπως ισορροπημένο βίο και δεν διαλύονται στις μυλόπετρες της επιβίωσης, της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Κοντολογίς στην πεζότητα της καθημερινότητας. Εξάλλου ήταν ο ίδιος ο Μαρξ που περιγράφοντας την αταξική κοινωνία έβλεπε (στρεφόμενος κατά των εξαναγκασμών του καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας)  τους ανθρώπους το πρωί ως κυνηγούς, το μεσημέρι ως ψαράδες και το βράδυ ως κριτικούς τέχνης. Αν είχαν έτσι τα πράγματα νομίζω πως όλοι θα άφηναν την «πεζότητα» προς χάριν της τέχνης και της ποίησης, πόσο μάλλον όταν όλοι οι άνθρωποι είναι με τον τρόπο τους και στη δουλειά τους δημιουργοί (ποιητές). Μέχρι τότε όμως υπάρχει δρόμος. Υπάρχει η υπαρκτή «πεζή» πραγματικότητα, η υπέρβαση της οποίας προϋποθέτει μια λειτουργική αυτονομία με θέση και δεσμεύσεις και όχι μια αυτονομία φετιχ.
Αν οι ποιητές αναστοχάζονται για λογαριασμό της κοινωνίας, έρχονται να εκφράσουν επίσης τα αδιέξοδα, τις αντιφάσεις αλλά και τα ξέφωτα που μέλλει να φανούν. Έρχονται να εκφράσουν επίσης και εκείνες τις στιγμές, «όπου θα πραγματώνεται το αληθινό», όπως το προφήτευε ο Γερμανός ποιητής Χέλντερλιν. Όμως, όπως η συνείδηση, το νόημα, οι αντιλήψεις κ.ο.κ.,  έτσι και η ποίηση ως μια μορφή κοινωνικής συνείδησης παράγεται κοινωνικά. Αυτό σημαίνει πως οφείλουμε να λαμβάνουμε υπόψη, όπως το έχει θέσει ο M. Μπαχτίν, τον χρονότοπο παραγωγής του λογοτεχνικού έργου. Να έχουμε δηλαδή στο μυαλό μας, αν μιλούμε λόγου χάρη για το μυθιστόρημα Κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου, τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες αυτό παράχθηκε, γράφτηκε, πόσο μάλλον όταν στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα, είναι η ίδια η συνείδηση και η ψυχολογία του ήρωα που γίνεται αφηγηματικό μέσον. Επομένως ο συγγραφέας αναδεικνύει τη βιωμένη αίσθηση των πραγμάτων, όπως την έζησαν τα υποκείμενα και ο ίδιος με εξάρσεις, παλινδρομήσεις και αναλαμπές. Με αυτή την έννοια πρόκειται για μυθοπλασία και όχι για ιστορικό κείμενο.
Αντιλαμβάνεται ο καθένας πως η αυθαίρετη απομόνωση του μυθιστορήματος  από τον χρονότοπο παραγωγής τους, δηλαδή η αποσιώπηση του κοινωνικού και ιστορικού συγκείμενου, δημιουργεί την εντύπωση πως η βιωμένη αίσθηση του συγγραφέα, δεν είναι συγκυριακή (ιστορική), αλλά διϊστορική (διαχρονική). Σαν να πρόκειται δηλαδή για μια αίσθηση που δημιουργείται παντού και πάντα, έξω από το χρόνο και το χώρο παραγωγής ενός έργου, έξω από την ιστορία (Δεκέμβρης ΄44, εξορία στο Ελ Ντάμπα, υποχώρηση Δημοκρατικού Στρατού, ξερονήσια, εκτελέσεις). Συνεπώς η «καταγγελία», -απόρροια ίσως και ενός «ασκητικού αναρχισμού» που διέπει τη βιογραφία του συγγραφέα-, όλων των εξουσιών και ιερατείων, που μπορεί να βγαίνει από την ανάγνωση του Κιβωτίου (ως να πρόκειται για ιστορικό κείμενο) γίνεται εντελώς αυθαίρετη όταν προβάλλεται ως κεντρική ιδέα στη σημερινή πραγματικότητα, «διευκολύνοντας» τον καθένα/μία στις ιδεολογικές, πρωτίστως όμως  στις πολιτικές του υπεκφυγές. 
Επομένως η θέση του Άρη Αλεξάνδρου «ανήκω στο ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών» που, επ’ ευκαιρία της θεατρικής διασκευής του Κιβωτίου (Studio Μαυρομιχάλη), αναπαράγεται σωρηδόν σήμερα χωρίς την  ιστορικότητά της, συνιστά περισσότερο εργαλειοποίηση ώστε να δικαιολογηθούν «πεζές» και απολιτίκ επιλογές.  Εξάλλου  ο ίδιος  ο συγγραφέας συμμετείχε με το αντίστοιχο τίμημα στους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του. Επίσης ας ληφθεί υπόψη ότι ο ίδιος, ίσως και για να συμμετάσχει ενεργητικότερα (και κριτικά) στα πράγματα, άφησε την ποίηση για να στραφεί από τις αρχές του ‘70 και μετά, στη πεζογραφία. Παράγωγο αυτής της στροφής είναι και η ολοκλήρωση του Κιβωτίου.
*****
*O Θανάσης Αλεξίου είναι καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου
Image borrowed from here

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ναρκισσισμός και Εξουσία


Caravaggio, Narcissus at the Source


Το πρώτο που θα πρέπει να διευκρινιστεί εδώ είναι πως το σημείωμα αυτό γράφτηκε περισσότερο με «ψυχαγωγικό» σκοπό, παρά με «επιστημονικό».

Θέλω  να προσδιορίσω κάποια χαρακτηριστικά της ψυχολογίας του διαχειριστή της εξουσίας, γενικά του αστού πολιτικού, ο οποίος, κουμαντάροντας σαν καραβοκύρης  το πλοίο που ανήκει στον  καπιταλίστα, (δηλαδή σαν στέλεχος μίας κυβερνητικής κλίκας, ή σαν μανδαρίνος γραφειοκράτης, ή, τέλος πάντων, σαν παρατρεχάμενος στους διαδρόμους της εξουσίας), θεωρεί την θέση περιωπής που κατέχει απόδειξη της υπεροχής του σαν άνθρωπος, ενώ ο ίδιος μπορεί να συνιστά κάτι ελάχιστα περισσότερο από μια ανθρωποειδή μορφή κόπρανου...

Μπορεί αυτό το ανθρωποειδές, σαν τύπος, να έχει  κάποια κοινά χαρακτηριστικά της ψυχολογίας με αυτά του κατόχου της εξουσίας - και ως κάτοχο εξουσίας εννοώ τον κεφαλαιοκράτη, που κι αυτός παρομοίως, έχοντας αποκτήσει χρήμα ή κεφάλαιο (δηλαδή την υλική δύναμη που μετατρέπεται σε κατοχή εξουσίας) θεωρεί την κατοχή αυτή, μα και τα κατεχόμενά του, απόδειξη της υπεροχής του σαν άνθρωπος, ενώ ο ίδιος μπορεί να συνιστά κάτι ελάχιστα περισσότερο από μιαν ανθρωποειδή μορφή παρασίτου... 

Μπορεί οι δύο  να μοιάζουν,  ωστόσο πιστεύω πως ο κεφαλαιοκράτης είναι περισσότερο υγιής, από τον διαχειριστή της εξουσίας του. Για αυτό κι ο πρώτος δεν έχει σε μεγάλη εκτίμηση τον δεύτερο, παρότι δεν μπορεί να κάνει χωρίς αυτόν. Όσο για τον δεύτερο, αυτός δεν έχει σε εκτίμηση κανέναν, άλλον από τον εαυτό του... 

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Ο Αλέξανδρος στην Ουκρανία;



Είδες αν πέρασε απ' την πιάτσα ο «μέγας στρατηλάτης»
ο Αλέξανδρος, αρπάζοντας την ευκαιρία απ' τα μαλλιά
Να μάθει βιωματικά  σαν πωλητής της σάρκας  ή πελάτης;
Όχι; Καλά· είναι γνωστό! Την έχει μάθει ήδη τη δουλειά...

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Εκστρατεία χωρις φόβο θεού κι ελπίδα





Παραθέτω από τον Ριζοσπάστη της Κυριακής το τελευταίο μέρος του άρθρου με τίτλο, Με σχέδιο και επιμονή για την οργάνωση της πάλης του λαού [Ολόκληρο το κείμενο εδώ] κάνοντας ένα σχόλιο στο τέλος.

***

Εκστρατεία φόβου και εμπόριο ελπίδας

Η κυβέρνηση, για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων στην Ελλάδα, είναι πρωταγωνίστρια και όχι θεατής στο τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων. Μοιράζεται με το κεφάλαιο και τους άλλους θεσμούς του «κουαρτέτου» το στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και στη βάση αυτή είναι έτοιμη να κάνει ό,τι χρειαστεί, στο μέτρο που δεν εξαντλείται αμετάκλητα η ικανότητά της να χειραγωγεί το λαό και να ενσωματώνει αποτελεσματικά τη δυσαρέσκειά του.
Γι' αυτό προσπαθεί να ελιχθεί. Αλλοτε παρουσιάζοντας σκηνικό ρήξης με τους εταίρους και δανειστές, άλλοτε διαχωρίζοντας το ΔΝΤ από την ΕΕ και χρεώνοντας στο Ταμείο τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα. Η πραγματικότητα βέβαια είναι τελείως διαφορετική. Πράγματι ΕΕ και ΔΝΤ εκφράζουν ανταγωνιστικά συμφέροντα ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κέντρα και καπιταλιστικά κράτη, τα βρίσκουν όμως στο τσάκισμα του ελληνικού και των άλλων λαών.
Οσο κι αν η κυβέρνηση ζητάει χώρο και χρόνο να ελιχθεί απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια, σε καμιά περίπτωση δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα να προχωρήσουν γρήγορα και πλήρως οι μεταρρυθμίσεις που θα τονώσουν την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και θα επαυξήσουν τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη. Αυτή είναι η βάση της μεταξύ τους συμφωνίας, που σφραγίστηκε την Παρασκευή στις Βρυξέλλες, ανεξάρτητα από το πώς θα επιχειρήσει τώρα να την ολοκληρώσει και να την υλοποιήσει η κυβέρνηση, εντείνοντας την εκστρατεία του φόβου, από τη μια, και το εμπόριο της ελπίδας, από την άλλη.
Σε κάθε περίπτωση, οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών κέντρων και μεταξύ τους, που επεκτείνονται πολύ πιο πέρα από τα ζητήματα της διαχείρισης του κρατικού χρέους στην Ελλάδα, ένα πράγμα δείχνουν: Οτι η αστική τάξη δεν είναι ενιαία, δεν είναι άτρωτη. Οτι αυτό που σήμερα φαίνεται ακίνητο, αύριο μπορεί να αλλάξει ραγδαία. Η συζήτηση που εντείνεται για την αναμόρφωση της ΕΕ, τα σενάρια για τις αλυσιδωτές αντιδράσεις από την πολιτική της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ στην οικονομία και στους διακρατικούς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, θα ήταν αδιανόητα πριν από μερικά χρόνια, πολύ περισσότερο πριν από την καπιταλιστική κρίση.
Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι το εργατικό - λαϊκό κίνημα, στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, με συντονισμένα χτυπήματα και συνολική αντεπίθεση να αξιοποιήσει τα ρήγματα και τις αντιθέσεις, να αξιοποιήσει τις φυγόκεντρες τάσεις μέσα στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες για την αποδυνάμωσή τους. Να συνδέσει την πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ με την πάλη για συνολική ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, την εργατική εξουσία, με βάση την κοινωνική ιδιοκτησία, τον κεντρικό σχεδιασμό, την ανάπτυξη σε όφελος του λαού.
***

Red Rock Views: 

Είναι αλήθεια ότι κυβέρνηση, που δουλεύει «για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων στην Ελλάδα, είναι πρωταγωνίστρια και όχι θεατής στο τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων»
Κι είναι επίσης γεγονός ότι «Μοιράζεται με το κεφάλαιο και τους άλλους θεσμούς του "κουαρτέτου"» τον ίδιο στόχο. Αν και πιο ακριβές θα ήταν να ειπωθεί ότι λειτουργεί σαν σιχαμερό ανδρείκελο και άβουλο εργαλείο στα χέρια των πατρώνων της... Διότι το να λέμε «μοιράζεται» έναν θεμελιώδη στόχο, μπορεί και να υπονοεί ότι υπάρχει ισοτιμία μεταξύ των δύο συμβαλλομένων. Ενώ η σχέση της κυβέρνησης με τους ,«θεσμούς» είναι σχέση πόρνης (σώματι τε και ψυχή) με νταβατζή. Το ουσιώδες όμως δεν είναι η «ανάκαμψη». Δεν μπορεί να είναι. Ο βασικός στόχος είναι αφενός η καταληστευση του λαού με σκοπό τη ικανοποίηση του χρηματιστικού κεφαλαίου πρώτιστα και το δέσιμό του χειροπόδαρα για γενεές πληρώνοντας με αίμα κι ιδρώτα ένα  χρέος που του φόρτωσαν με βία, και αφετέρου η αφαίμαξη της χώρας από οτιδήποτε κατέχει ως πλουτοπαραγωγική δυνατότητα... Η οικονομική ανάκαμψη της χώρας, και με καπιταλιστικούς όρους εννοούμενη, έρχεται σαν δευτερεύουσα επιθυμία που δεν είναι καν στόχος... Αν αυτή η «ανάκαμψη» ήταν ο βασικός στόχος τους η πολιτική που θα ασκούσαν θα ήταν διαφορετική... Το μεγάλο κεφάλαιο, και δη το χρηματιστικό, δεν χάνει και μέσα σ' αυτές τις συνθήκες καταστροφής του παραγωγικού ιστού της χώρας, και η πολιτική των ανδρείκελων του μεγάλου κεφαλαίου δεν αλλάζει αυτή τη συνθήκη...  


Το να λέμε πως έχουν «στόχο την ανάκαμψη», αντί να καθιστά αυταπάτη την «ελπίδα» της δίνει περιθώριο να «πεθάνει τελευταία».
Στο ότι ο βασικός στόχος της κυβέρνησης είναι η «ανάκαμψη» (άσχετα αν δεν την ονομάζει καπιταλιστική) συμφωνεί κι ο Τσίπρας, όπως κι όλο το σκυλολόι πολιτικών ηγεσιών διαφόρων χρωμάτων. Όλοι για ανάκαμψη μιλάνε, "δουλεύοντάς" μας, κι ανάκαμψη δεν φαίνεται. Το ίδιο (έστω και με παραλλαγή) θα λέμε κι εμείς; 

Αφού είναι ψέμα...


Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

ελεημοσύνη




Αφού με νύχια και με δόντια έδωσες τη μάχη
Τώρα μή λες χωρίς ασπίδα πίσω δεν γυρίζεις
Έχασες. Αλλά μην κυρτώνεις και την ράχη...
Έτσι το πόλεμο δεν τον κερδίζεις

Μου λες «κουράστηκα δεν είμαι για ταλαιπωρία...»
Μα όταν στον  ίδιο λερωμένο καναπέ ξαπλώνεις
Και περιμένεις άλλους να σου γράψουν ιστορία -
Για ελεημοσύνη την παλάμη σου θ' απλώνεις

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Τι γίνεται;





Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΧΟΛΕΒΑ
Πηγή: Ημεροδρόμος [http://www.imerodromos.gr/pethenoun-anthroipi-re/]
 Οι πρόσφυγες πεθαίνουν στους καταυλισμούς και είναι σαν να καταγράφονται μόνο στο αστυνομικό δελτίο.
Τρίτος πρόσφυγας, μέσα σε λίγες μέρεςέχασε τη ζωή του στον καταυλισμό της Μόριας. Νέος άνθρωπος (18-20 ετών) βρέθηκε νεκρός δίπλα στη σκηνή του (εκτιμάται πως ήταν Πακιστανος). Είχε προηγηθεί, το Σάββατο, ο θάνατος 45χρονου Σύρου και την περασμένη Τρίτη ο θάνατος 22χρονου από την Αίγυπτο.
Είναι αξιοσημείωτο πως και στις δύο τελευταίες περιπτώσεις στην αρχική ιατροδικαστική έρευνα δεν εξακριβώθηκαν οι αιτίες που έχασαν τη ζωή τους. Ζητήθηκε  περαιτέρω ιστολογική και τοξικολογική εξέταση.
Στον κατάλογο θανάτου των τελευταίων ημερών προστίθεται καi ο πρόσφυγας, κουρδικής καταγωγής, που έχασε τη ζωή του, την περασμένη Τετάρτη, στο νοσοκομείο της Σάμου, αφού μεταφέρθηκε από ιατρείο του Κέντρου, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών. Επίσης, έχουν καταγραφεί τέσσερις απόπειρες αυτοκτονίες στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης του νησιού.
Οι τραγικές ειδήσεις έρχονται η μία μετά την άλλη κι ενώ είχαμε όλοι δει τις απάνθρωπες συνθήκες που ζούσαν οι πρόσφυγες, με τις σκηνές τους «θαμμένες» στο χιόνι. Και το κρύο συνεχίζεται.
Οι θάνατοι των προσφύγων δεν συνδέονται, επίσημα, με την κατάσταση που επικρατεί στους καταυλισμούς και με τον τρόπο που υποχρεώνονται να επιβιώνουν.  Είναι, όμως, αυτονόητο πως προκύπτουν πολλά ερωτήματα για τις γενικότερες συνθήκες ζωής τους και κατά πόσο αυτές συνδέονται με τις απώλειες των τελευταίων ημερών. Οι απαντήσεις δεν μπορούν να περιμένουν.
Τέσσερις ανθρώπινες ζωές και τέσσερις απόπειρες αυτοκτονίας, σε λίγες μέρες. Τι γίνεται;  Είναι αδύνατον να μένουμε άπραγοι, περιμένοντας τους χρόνους των «διαδικασιών».
Δεν κινδυνεύουν, πια, πεθαίνουν οι πρόσφυγες στους καταυλισμούς.
Τα λεγόμενα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης και κράτησης προσφύγων, που οι άνθρωποι δεν ξέρουν αν θα ζήσουν την επόμενη μέρα, αν θα επιβιώσουν από το κρύο και την έλλειψη στοιχειωδών υποδομών, σε πολλές περιπτώσεις.
Ποιος απ’ όλους μας, άραγε, θα άντεχε να ζει όπως οι πρόσφυγες στους καταυλισμούς;
Οι άνθρωποι, όταν αγωνίζονται να επιβιώσουν σε τόσο σκληρή καθημερινότητα, με τον θάνατο να παραμονεύει, εξαγριώνονται, απελπίζονται. Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη ευφυΐα και κοινωνιολογική ανάλυση, για να γίνει αντιληπτό αυτό, από τους «υπεύθυνους» και τους ανεύθυνους, που  υπογράφουν κι εφαρμόζουν συμφωνίες κράτησης των προσφύγων, «προσφέροντας» κτηνώδες περιβάλλον.
Κι έρχονται μετά οι διάφοροι πρόθυμοι έμποροι του ρατσισμού και του φασισμού και μας «προειδοποιούν»: Θα μας φάνε, θα μας σκοτώνουν στους δρόμους!
Ποιος από όλους εσάς «Ελληναράδες» θα μπορούσατε, έστω και λίγες ώρες, να ζήσετε όπως οι πρόσφυγες στους καταυλισμούς; Μήπως θα αγαπούσατε ιδιαίτερα τους «δεσμοφύλακες» σας και θα λέγατε κι ευχαριστώ;
Πεθαίνουν άνθρωποι, ρε! Οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι, δεν είναι μια ειδική κατηγορία ανθρώπων.  Οι ευθύνες για όσους χάνουν τη ζωή τους δεν είναι δυνατόν να αποδίδονται στην «κακιά τη μοίρα». 
Οι δηλώσεις του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννη Μουζάλα, δεν φτάνουν («οφείλουμε να διερευνήσουμε γρήγορα τα αίτια που προκάλεσαν του θανάτους στην Μόρια και να προβούμε σε κινήσεις που θα κάνουν την κατάσταση πιο ελέγξιμη»).
Άμεσες και πειστικές απαντήσεις, από την κυβέρνηση, για τις συνθήκες θανάτου των προσφύγων, άμεσα μέτρα για να ζουν ως άνθρωποι. Αυτό απαιτείται, διεκδικείται, επιβάλλεται να γίνει πράξη τώρα. Όχι, αύριο. Τώρα. Είναι το αυτονόητο, το αυτονόητο για  ανθρώπους.

✳✳✳
Η φωτό από AP Photo/Muhammed Muheisen μέσω http://www.efsyn.gr/arthro/nekros-prosfygas-kai-sti-samo

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

το τέλος των παραλόγου



Την αποκαλυπτική στιγμή που ο πάγος
Καθρεφτίζει λιωμένη σιωπή στο κάλεσμα της φύσης
Και ν'  ακυρώνεται η  συνάντηση  επιθυμιών;
Πώς γίνεται;

Η  ακόρεστη απελπισία
κεντημένη με πείνα
Να φτάνει με πλήρη ματαίωση των οργασμών;
Πώς γίνεται;

Mε τον ίλιγγο δύο κορμιών σε σπασμούς  αθωότητας
H μανία σεισμών φθοράς και κατάρρευσης
Σαν  αντίστιξη, σε μία φούγκα ευχής και κατάρας;
Πώς γίνεται;

Η μνήμη άκρατης ηδονής
Που θέλει τη γλώσσα καμίνι
Και να ξεδιπλώνεται το συμβάν σαν αποβολή σε αφασία;
Πώς γίνεται;




Αντί να ξεχειλίζουν σιωπή με υπόκωφα κύματα απώλειας
Τα στόματα να ανοίξουν - παράθυρα πόθου -
Δεν υπάρχει φυσικός  λόγος για να κλείσουν.
Κι εγώ, ο  ντελάλης, να προκηρύσσω το τέλος των παραλόγου

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Να θυμάσαι την Κούβα




Όταν αναρωτιέσαι αν υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσει ο έρωτας εκεί που ο θάνατος ανοίγει τα σαγώνια  του σαν καρχαρίας έτοιμος να σε καταβροχθίσει 


Να θυμάσαι την Κούβα 


Όταν αναρωτιέσαι αν υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσει η ελπίδα εκεί που ο φόβος είναι παντοκράτορας κι η θηριωδία του φαίνεται η δική σου ειμαρμένη


Να νιώθεις και την Κούβα 


Όταν αναρωτιέσαι αν υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσει η λογική εκεί που την τρέλα ονομάζουν νόμο φυσικό, στο άθλιο ίδρυμα που σε 'χουν δέσει με ζουρλομανδύα 



Να συλλογίζεσαι ακόμα μία φορά την Κούβα 

*****


Υπάρχει τέτοια χώρα;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την εκπαίδευση των παιδιών της το 23% του προϋπολογισμού της και το 9% του ΑΕΠ της σε τρέχουσες τιμές, ώστε να εξασφαλίζεται
  • η λειτουργία 9.433 σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης,
  • η δημόσια και δωρεάν παροχή εκπαίδευσης σε 1.771.800 μαθητές και σε 140.600 παιδιά στα νηπιαγωγεία της χώρας
  • καθώς και  η δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε 145.770 φοιτητές;   
  Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την Δημόσια Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια ποσό που αντιπροσωπεύει το 28% του προϋπολογισμού της και το 11% του ΑΕΠ της ώστε να εξασφαλίζει στον πληθυσμό της, δημόσια και δωρεάν
  • 12.400 μονάδες ιατρικής φροντίδας,
  • 151 νοσοκομεία,
  • 451 πολυϊατρεία,
  • 10.782 εγκαταστάσεις οικογενειακών ιατρών,
  • 110 οδοντιατρικές κλινικές,
  • 147 οίκους ευγηρίας,
  • 265 κέντρα ηλικιωμένων
  • 30 κέντρα σωματικής αναπηρίας.
  • 1.200.000 εισαγωγές σε νοσοκομείο σε περισσότερες από 45.000 κλίνες,
  • 86 εκατομμύρια ιατρικές εξετάσεις
  • και περίπου 28,5 εκατομμύρια οδοντιατρικές επισκέψεις;
  Υπάρχει χώρα που να παρέχει στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού ποσό που αντιστοιχεί στο 5% των τρεχουσών δαπανών του προϋπολογισμού της ώστε να λειτουργούν και να προσφέρονται στον λαό της
  • 276 κινηματογράφοι,
  • 285 μουσεία,
  • 88 θέατρα και θεατρικές αίθουσες,
  • 392 βιβλιοθήκες,
  • 343 πολιτιστικά κέντρα,
  • 19 κλαμπ παραδοσιακής μουσικής,
  • 130 γκαλερί,
  • 5.134 αθλητικές εγκαταστάσεις με 4.591.000 αθλούμενους;
   Υπάρχει χώρα που να παρέχει πάνω από το 16% του προϋπολογισμού της στον τομέα της κοινωνικής της ασφάλισης, ώστε να εξασφαλίζει
  • καταβολή συντάξεων σε 1.672.000 συνταξιούχους όλων των κατηγοριών (συντάξεις γήρατος, αναπηρίας και θανάτου) συμπεριλαμβανομένων των παροχών μητρότητας;
    Εν κατακλείδι: Στον πλανήτη Γη, εδώ όπου 8 «Κροίσοι» διαθέτουν – σύμφωνα με τα στοιχεία της «Oxfam» – περιουσία η οποία ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων (!), δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης, υπάρχει χώρα που ζει… στον κόσμο της και παρέχει το 72% του προϋπολογισμού της για να καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες του πληθυσμού της;
    Υπάρχει. Και λέγεται «Κούβα».
    Πριν από λίγες μέρες συγκλήθηκε η κουβανική Εθνοσυνέλευση η οποία ενέκρινε τον νόμο του κρατικού προϋπολογισμού του 2017 με τον οποίο το 72% των τρεχουσών δαπανών διατίθεται σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες που συνδέονται με την ποιότητα ζωής του πληθυσμού και τις παροχές κοινωνικής ασφάλισης.
    Ποιο είναι το ερώτημα, λοιπόν, που μας απευθύνει κάθε επιφανής εκπρόσωπος της δημοκρατίας που τελεί υπό την εποπτεία του ΣΕΒ, του Σόιμπλε, της τρόικας και που αφηνίασε με αφορμή τον θάνατο του Κάστρο; Αν «θέλουμε να γίνουμε Κούβα», είπατε;