Το Μακελειό στη Μανωλάδα και η Αθλια δημοσιογραφία

Αμεση απάντηση από ΚΚΕ, ΠΑΜΕ και συνδικάτα στη δολοφονική επίθεση των καπιταλιστών φραουλάδων με δυναμικές κινητοποιήσεις σε Μανωλάδα - Αττική - Θεσσαλονίκη - Γιάννενα

• Μέγιστη η υποκρισία όσων μιλούν για μη εφαρμογή των νόμων ως αιτία της ένοπλης επίθεσης στους μετανάστες εργάτες γης.
• Αστικό κράτος, οι νόμοι του και οι κυβερνήσεις οπλίζουν το χέρι των καπιταλιστών για να εγκληματούν κατά των εργατών.

Αθλια δημοσιογραφία

Χτες, τα αστικά ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, «έκαναν πάλι το θαύμα τους», αποδεικνύοντας ότι τα περί αντικειμενικότητας και πλουραλισμού φτάνουν μέχρι εκεί που δε θίγονται τ' αφεντικά. Ολα είχαν πρώτο θέμα την ένοπλη δολοφονική επίθεση των καπιταλιστών φραουλάδων και των μπράβων επιστατών τους στους μετανάστες εργάτες γης. Εκαναν ρεπορτάζ και σχόλια για τις ενέργειες της κυβέρνησης μετά το έγκλημα, αν και ανάλογα εγκλήματα έχουν ξανασυμβεί από το 2008 και πιο πριν, συγκαλύπτοντας τις ευθύνες της. Απέδωσαν την αιτία στη μη εφαρμογή των νόμων για τη «λαθρομετανάστευση», όπως τη λένε, και τη μαύρη εργασία, απαιτώντας να εφαρμοστούν οι νόμοι, δηλαδή το τσάκισμα των μεταναστών, αποκρύπτοντας τις συνθήκες - κόλαση της ζωής των εργατών γης στην περιοχή και της άγριας εκμετάλλευσης, που θυμίζει αμερικανικό Νότο στο 18ο και 19ο αιώνα. Συνθήκες που νομιμοποιούν οι ίδιοι οι αστικοί νόμοι της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και του κέρδους. Απύθμενη υποκρισία και αποπροσανατολισμός, αφού η ακόρεστη δίψα του κέρδους οπλίζει και δολοφονεί. Ενα δεν έκαναν. Δεν είπαν κουβέντα για την άμεση απάντηση στους δολοφόνους καπιταλιστές με τις κινητοποιήσεις του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, των συνδικάτων, της εργατικής τάξης σε Μανωλάδα, Αττική, Θεσσαλονίκη, Γιάννενα... Αθλια δημοσιογραφία.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 19 04 2013

 ***********************

[...]

Η δολοφονική επίθεση εναντίον μεταναστών εργατών γης στη Μανωλάδα δεν είναι ούτε το πρώτο, ούτε ένα μεμονωμένο γεγονός. Το ΚΚΕ εδώ και χρόνια αγωνίζεται ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των εργατών γης στην περιοχή. Σήμερα η απάντηση πρέπει να είναι πιο αποφασιστική. Το ΚΚΕ θα πρωτοστατήσει με συνεχείς παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες για να σταματήσουν οι εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος εργατών, για να σταματήσει το σύγχρονο δουλεμπόριο και οι άθλιες συνθήκες ζωής και εργασίας χιλιάδων εργατών στη χώρα μας. Για να ανατραπεί η πολιτική που αυξάνει την εκμετάλλευση όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων και αποθρασύνει τα μεγαλοαφεντικά που επιτίθενται με δολοφονικό τρόπο σε εργάτες που διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Ούτε αράδα για ΚΚΕ και ΠΑΜΕ

Την Πέμπτη, μια μέρα μετά το μακελειό στη Μανωλάδα, το ΚΚΕ διοργάνωσε μεγάλη διαδήλωση στην περιοχή, δίνοντας άμεση απάντηση στο κράτος, στους μεγαλοκαλλιεργητές και στις τοπικές αρχές που ευθύνονται για το σύγχρονο δουλεμπόριο στα φραουλοχώραφα. Το ΠΑΜΕ διοργάνωσε διαμαρτυρίες στην Αττική, ενώ πικετοφορίες διοργάνωσε το ΚΚΕ και σε άλλες πόλεις. Δραστηριότητα με χαρακτηριστικό την αμεσότητα, τη μαζικότητα, αλλά τα διαδικτυακά Μέσα των αστών δεν έγραψαν λέξη. Το αποσιώπησαν και τα δελτία ειδήσεων το βράδυ της Πέμπτης. Αυτό συνεχίστηκε και χτες, λέξη δεν έγραψαν οι αστικές εφημερίδες, που μερικές καμώνονται και τις υπερευαίσθητες στα ζητήματα της μετανάστευσης. Ούτε αράδα δεν έγραψε και η «Αυγή». Για όλους αυτούς οι πρωτοβουλίες του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, των συνδικάτων, δεν υπήρξαν ποτέ. Γιατί τέτοια αποσιώπηση; Επειδή το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, δεν αρκούνται απλά στην καταγγελία και στην περιγραφή του προβλήματος στη Μανωλάδα, αλλά δείχνουν και τις πραγματικές αιτίες του, που είναι η καπιταλιστική εκμετάλλευση και η σαπίλα του συστήματος μέχρι το μεδούλι. Επειδή το ΚΚΕ λέει ότι διέξοδος για Ελληνες και μετανάστες εργάτες είναι να παλέψουν μαζί για να πάρουν τα μέσα παραγωγής από τους καπιταλιστές, επειδή χωρίς αυτούς «γρανάζι δε γυρνά». Και επειδή το ΠΑΜΕ προωθεί έμπρακτα και όχι στα λόγια αυτή την κοινή δράση, με ταξικά χαρακτηριστικά και όχι στη βάση ρηχών αντιρατσιστικών συνθημάτων, που κρύβουν την ουσία της ταξικής εκμετάλλευσης στον καπιταλισμό. Να γιατί το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα δε χωράει στις σελίδες και τα τηλεπαράθυρα των αστικών ΜΜΕ. Να γιατί είναι ανάγκη οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα να επιλέγουν για την ενημέρωσή τους το «Ριζοσπάστη», τον «902» και το portal του ΚΚΕ, το 902.gr.

 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 20 04 2013 

************

red rock: Έχει δημιουργηθεί ένα είδος ηδονοβλεψίας στον σύγχρονο θεατή ο οποίος θέλει να εντυπωσιάζεται και να ερεθίζεται από την είδηση για να ενδιαφερθεί γι αυτήν και να αγοράσει το μέσο που την αναπαράγει, πάντα με τον δικό του τρόπο.

Ο δημιουργός (και το αποτέλεσμα) αυτής της ηδονοβλεψίας είναι τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ των και για να κερδίσουν αναγνώστες/ θεατές χρησιμοποιούν εντυπωσιασμό κατά κόρον, κυνηγώντας τις πλέον ερεθιστικές ειδήσεις ή προβάλλοντας και εστιάζοντας στο πλέον εντυπωσιακό μιας είδησης.

Οι πρωτοβουλίες του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, των συνδικάτων υποφέρουν  εκκωφαντική  «αποσιώπηση», δυστυχώς μόνο γι αυτούς που τις γνωρίζουν είδη. Το υπόλοιπο του κόσμου (ή ο σημαντικότερος όγκος του)  που περιγράφεται ως «σύγχρονος θεατής» δεν παίρνει χαμπάρι ούτε καν ότι γίνεται αυτη η συστηματική αποσιώπηση.

Αλλά υποθέτω ότι το μεγαλύτερο δράμα στην όλη υπόθεση είναι ότι και να ήταν εν γνώσει των κινητοποιήσεων, καταγγελιών, και της ένδειξης των βαθύτερων αιτιών του μακελειού, στην Μανωλάδα και αλλού, δεν θα τον ενδιέφεραν αν δεν περιείχαν κάτι που να τον εντυπωσιάσει… ακομα κι αν στον «σύγχρονο θεατή» ανηκουν και αυτοί οι οποίοι πωλούν την ενέργεια από το σώμα τους (το οποίο περιλαμβάνει και εγκεφαλικούς μύες εκτός από τους μύες του κορμιού) για να γυρίσει το γρανάζι. 

Μ

 

Ξανά για το ζήτημα των συμμαχιών

Η οξύτατη κοινωνική πόλωση και σύγκρουση που διεξάγεται εδώ και τρία χρόνια ως αποτέλεσμα της βίαιης ανακατανομής εισοδήματος και μεταφοράς πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια αλλαγή των ταξικών συσχετισμών, οι οποίες θα καθορίσουν την πορεία του ελληνικού καπιταλισμού και τον τρόπο ένταξής του στις περιφερειακές ολοκληρώσεις για πολλές δεκαετίες.
Σε κοινωνικό επίπεδο η εργατική τάξη και τα γύρω από αυτήν κοινωνικά στρώματα μέσα από αυτή την ιστορικών διαστάσεων, για τα ελληνικά δεδομένα, σύγκρουση έχει ηττηθεί κατά κράτος. Και έχει ηττηθεί, διότι, παρά την τεράστια κοινωνική αντίσταση που εκδηλώθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα, δεν κατάφερε να αποτρέψει, στο ελάχιστο, την πλήρη εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών, χάνοντας κατακτήσεις ενός αιώνα. Οι αιτίες αυτής της εξέλιξης θα πρέπει να αναζητηθούν στην κατάσταση που βρίσκεται η εργατική τάξη, σήμερα, να αντισταθεί, από την άποψη της ικανότητας, που αυτή διαθέτει, εξαιτίας της πολιτικής διάσπασης των κοινωνικών και πολιτικών της οργανώσεων.
Ποιος είναι, όμως, ο ρόλος ενός Κομμουνιστικού Κόμματος, πιστού στη μεθοδολογία της μαρξιστικής - λενινιστικής παράδοσης, μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση; Πώς πρακτικά θα προσπαθήσει να υλοποιήσει το στόχο της «συγκέντρωσης δυνάμεων» και της κατάκτησης της πλειοψηφίας για τη διεκδίκηση της λαϊκής εξουσίας; Αν λάβουμε υπόψη μας ότι απουσιάζει η σοσιαλιστική συνείδηση από την εργατική τάξη, πώς θα τεθεί ως στόχος η εξουσία, εφόσον η εργατική τάξη δεν έχει πειστεί από τους κομμουνιστές για έναν τέτοιο στόχο;
Η απάντηση των Θέσεων σε αυτά τα ερωτήματα είναι η λαϊκή συμμαχία με σαφή αντιμονοπωλιακό αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό (Θέση 62). Πολύ σωστά. Και πιο κάτω συνεχίζει: «...στις δοσμένες συνθήκες... υπερασπίζεται το εργατικό - λαϊκό εισόδημα, μισθούς, συντάξεις...» κ.λπ.
Ομως, με ποιες δυνάμεις συγκροτείται η λαϊκή συμμαχία; Σύμφωνα με τις Θέσεις, «η λαϊκή συμμαχία σήμερα έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ, ΟΓΕ, δεν αποτελεί συμμαχία πολιτικών κομμάτων». Και συνεχίζει, λέγοντας ότι το ΚΚΕ «...θα επιδιώξει την κοινή δράση με αυτές τις δυνάμεις» (Θέση 66).
Ομως, στο ερώτημα, τι θα γίνει εάν δυνάμεις πολιτικές, εκτός του ΚΚΕ, θελήσουν να συνεργαστούν μαζί του για τη στήριξη της λαϊκής συμμαχίας, στην υπεράσπιση και διεκδίκηση των άμεσων αιτημάτων της, κ.λπ., οι Θέσεις απαντάνε ότι το ΚΚΕ δεν μπορεί να κάνει πολιτική συνεργασία με αυτές τις δυνάμεις (Θέση 67).
Η θέση αυτή όμως είναι εντελώς ξένη με τη λενινιστική αντίληψη για τις συμμαχίες. Από το 1905, ακόμη, ο Λένιν υπογράμμιζε πως «...οι εργάτες που συμμερίζονται τις απόψεις των σοσιαλιστών - επαναστατών και παλεύουν στις γραμμές του προλεταριάτου δεν είναι συνεπείς, (...) γιατί... διατηρούν μη προλεταριακές αντιλήψεις. Ενάντια σ' αυτή την ασυνέπεια είμαστε υποχρεωμένοι να διεξάγουμε ιδεολογικό αγώνα με τον πιο αποφασιστικό τρόπο (...). Εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε τις απόψεις των σοσιαλιστών - επαναστατών απόψεις όχι σοσιαλιστικές... Ωστόσο για σκοπούς αγωνιστικούς έχουμε υποχρέωση να βαδίζουμε μαζί διατηρώντας πλήρη κομματική αυτοτέλεια, ενώ το Σοβιέτ είναι ίσα - ίσα μια οργάνωση αγωνιστική και τέτοια πρέπει να είναι (...) Οσο για την ασυνέπειά τους, αυτήν εύκολα θα την παραμερίσουμε, γιατί υπέρ των απόψεών μας συνηγορεί η ίδια η ιστορία, συνηγορεί σε κάθε βήμα η πραγματικότητα (...) Εχουμε την ακράδαντη πεποίθηση πως η πραγματική πάλη, η κοινή δουλειά μέσα από τις ίδιες γραμμές θα πείσει για την αλήθεια του μαρξισμού όλα τα βιώσιμα στοιχεία και θα πετάξει έξω καθετί το μη βιώσιμο. Και για τη δύναμή μας, για τη συντριπτική δύναμη των μαρξιστών μέσα στους κόλπους του Σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κόμματος της Ρωσίας, δεν αμφιβάλλουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο» (Λένιν, Απαντα, τ. 12, σ. 65). Αυτά, λοιπόν, έγραφε ο Λένιν για τις συμμαχίες, το Νοέμβρη του 1905, αναπτύσσοντας τις ιδέες του επιστημονικού μαρξισμού στο πρακτικό πεδίο της τακτικής.
Οσο και αν ψάξει κανείς δε θα βρει γραμμένο σε καμιά σελίδα του μαρξισμού ότι την πρόταση συμμαχίας την απευθύνεις μόνο στο τμήμα εκείνο της εργατικής τάξης που έχει «προλεταριακές αντιλήψεις» και έχει αποδεχθεί τους σκοπούς και την πολιτική του Κομμουνιστικού Κόμματος (λαϊκή εξουσία). Ολη η ιστορία του κινήματος είναι ιστορία μετωπικών δράσεων των κομμάτων και των οργανώσεων της εργατικής τάξης. Τέτοιο παράδειγμα ήταν η Κομμούνα του Παρισιού: «Η πιο ένδοξη σελίδα στην ιστορία του γαλλικού προλεταριάτου - η Παρισινή Κομμούνα - δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα μπλοκ όλων των οργανώσεων και των αποχρώσεων της γαλλικής εργατικής τάξης, ενωμένων ενάντια στην μπουρζουαζία...» (Απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς για το Γαλλικό ΚΚ, 11/6/1922). Επίσης, ανάλογο παράδειγμα ήταν τα Σοβιέτ στα οποία συμμετείχαν οι πάντες. Τον Φεβρουάριο του 1917, την πλειοψηφία στα Σοβιέτ την είχαν οι μενσεβίκοι. Οι μπολσεβίκοι δεν έφτιαξαν δικά τους Σοβιέτ. Αλλαξαν τους συσχετισμούς από τα μέσα. Καταλάβαιναν ότι το πρόβλημα δεν ήταν οργανωτικής φύσης, αλλά ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμονίας. Εφάρμοσαν ενιαιομετωπική τακτική και κέρδισαν την πλειοψηφία. Αυτός ήταν για τους μαρξιστές ο δρόμος της αλλαγής συσχετισμών μέσα στο κίνημα. Σε αυτό το δρόμο θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να βαδίσει το ΚΚΕ εάν θέλει να κερδίσει την πλειοψηφία της εργατικής τάξης και να ηγεμονεύσει στα συνδικάτα.
Το ερώτημα είναι το εξής: Ενα τέτοιο μέτωπο πρέπει να απευθύνεται μόνο στη βάση ή να απευθύνεται και στις ηγεσίες των άλλων αριστερών κομμάτων;
Οι Θέσεις της ΚΕ απαντάνε πως πρέπει να είναι μέτωπο κοινής δράσης από τα κάτω. Να μην συμπεριλαμβάνει άλλες πολιτικές δυνάμεις πέραν του ΚΚΕ που θα στηρίζει, διά της συμμετοχής των μελών του, τη λαϊκή συμμαχία. Η απάντηση σε αυτή την τακτική έρχεται, πάλι, από την Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικής Διεθνούς με την απόφασή της, στις 6 Μαρτίου 1922: «Εάν μπορούσαμε απλώς να ενώσουμε τις εργατικές μάζες γύρω από τη σημαία μας ή γύρω από τα τρέχοντα πρακτικά συνθήματά μας και να παρακάμψουμε τις ρεφορμιστικές οργανώσεις, είτε αυτές είναι κόμμα είτε συνδικάτο, αυτό φυσικά θα ήταν το καλύτερο πράγμα στον κόσμο. Αλλά τότε δεν θα υπήρχε και το ίδιο το ζήτημα του ενιαίου μετώπου στη σημερινή μορφή του».
Επομένως, στο ερώτημα πώς θα επιτευχθεί ο στόχος «συγκέντρωσης δυνάμεων» για την ανατροπή και τη λαϊκή εξουσία, η Κομμουνιστική Διεθνής προτείνει ξεκάθαρα το Ενιαίο Μέτωπο. Και αυτό γιατί η εργατική τάξη σήμερα δεν διαθέτει σοσιαλιστική συνείδηση, αλλά μένει να την αποκτήσει. Δεν είναι συγκροτημένη σε τακτικό στρατό, αλλά διάσπαρτη, και μόνο «αντάρτικο» αγώνα μπορεί να διεξαγάγει. Μπορεί να ενωθεί μόνο όταν οι πολιτικοί της εκπρόσωποι δημιουργήσουν ένα ενιαίο κέντρο αγώνα και δείξουν αποφασισμένοι να διεξαγάγουν μαζί της κοινή πάλη για τα πιο άμεσα ζωτικά της συμφέροντα. Με ποια αιτήματα και με ποιο πρόγραμμα είναι μια συζήτηση που είναι ανοιχτή, αρκεί να υπάρχει θέληση.

Γιώργος Κολλιάς
Κυψέλη

http://www.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=1/3/2013&columnId=7246

κανονικά και με το νόμο: προς ευνουχισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος

 

Ο εκθειασμός του Σαμαρά ως «αξιοθαύμαστα» Θατσερικού από τον Σταύρο Ψυχάρη εις Το Βήμα, στον οποίο αναφέρθηκα εδώ στο προηγούμενο άρθρο, λειτουργεί βαρομετρικά. Δείχνει την παρότρυνση του από τους αστούς, όχι απλά να σπάει τις απεργίες των εργατών με Θατσερικό τρόπο, αλλά και να νομοθετήσει κατά των συνδικαλιστικών οργανώσεων τους προς όφελος των αφεντικών, όπως έκανε η lady Thatcher.  

Ο σχεδιάζόμενος νόμος που αφορά την λειτουργία των συνδικάτων στοχευει στην αχρηστευση του δικαιώματος  των εργαζομένων στην απεργία και στον ευνουχισμό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Μ

*******

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζει για το σχέδιο της κυβέρνησης κατά της απεργίας και των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων:

«Ο υπουργός Βρούτσης επιβεβαιώνει τα δημοσιεύματα και τις δηλώσεις βουλευτών της ΝΔ ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει νόμο που απαγορεύει, στην ουσία, το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία, επαναφέροντας ακόμη και κατάπτυστους νόμους, ακόμα και από τον περιβόητο 330 που προβλέπει το λοκ άουτ για τους εργοδότες. Επίσης, παρεμβαίνει στη δομή και στη λειτουργία των συνδικάτων, επιδιώκοντας να αποκλείσει εξ ολοκλήρου το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Πρόκειται για αντιδραστικό σχέδιο, που στοχεύει να φορέσει πιο βαριές αλυσίδες στην εργατική τάξη. Αποδεικνύεται ότι ο έξαλλος αυταρχισμός της κυβέρνησης με το δόγμα νόμος και τάξη, τις επιστρατεύσεις απεργών, τη χρησιμοποίηση των ΜΑΤ, τις προβοκάτσιες και τις επιθέσεις κατά των ταξικών συνδικάτων και του ΠΑΜΕ δεν είναι τυχαίος.
Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα πρέπει να ξεσηκωθούν, να γίνουν μια γροθιά για να αποκρούσουν τη νέα βάναυση επίθεση σε βάρος των στοιχειωδών δικαιωμάτων τους. Το πώς θα απεργούν, το πώς θα λειτουργούν τα σωματεία, είναι αποκλειστικό δικαίωμα να το καθορίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με τη θέση και τη δράση τους. Να ταχθούν ενάντια, να μην περάσουν τα σχέδια της κυβέρνησης, της ΕΕ και των μεγαλοεπιχειρηματιών».

   

είναι πια καιρός να πεις κι εσύ «ΠΑΜΕ»

11Σεπτεμβρίου 2012 Το ΠΑΜΕ εμποδισε την ΤΡΟΙΚΑ να μπει στο υπουργείο Εργασίας   (http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=161901&catid=3)

 

Ελληνικέ λαέ

(Πως τα βλέπεις;

Θα κοιτάς το ΠΑΜΕ στο δρόμο κάθε φορά

Φοβισμένος πίσω απ’ τις κουρτίνες;

Κι οι άλλοι να το λοιδορούν;

Τι ακούς;

Μόνο τις κραυγές οργής του ΠΑΜΕ

Κι εσύ ούτ’ ένα ψίθυρο;

Κι άλλοι να το απειλούν;

Τι θα κάνεις;

Μόνο το ΠΑΜΕ θα έχει πάντα όρθια την σπονδυλική στήλη

Κι εσύ ασπόνδυλος, σκυφτός ραγιάς;

Κι οι άλλοι να το χτυπούν;

Τι σκέφτεσαι;

Πως καλά θα κάνει το ΠΑΜΕ να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα

Ενώ εσύ να κρατάς τα χέρια σου κοντά και καθαρά;

Κι οι άλλοι να το κατηγορούν και για δικά σου προπατορικά αμαρτήματα;

Πως αισθάνεσαι;

Πως θα σου λείψει το ΠΑΜΕ

Η μήπως και δεν νοιάζεσαι

Αν κάποτε οι άλλοι καταφέρουν να το παραλύσουν και να το σιωπήσουν;

Ως πότε θα με απογοητεύεις;

Δεν είναι πια καιρός να πεις κι εσύ «ΠΑΜΕ»

Και να κατέβεις, και να δεις σαν τρέχουν οι δυνάστες σου

Πριν τους ευνουχίσεις για να μην σε ξαναβιάσουν...)

λαέ Ελληνικέ ...