"ριζοσπαστική αριστερή πάταξη" φοροδιαφυγής

Ένα ερώτημα: Μπορεί ο Ντέιβιντ  Κάμερον να θεωρηθεί αριστερός ριζοσπάστης; Ή μήπως η παρακάτω είδηση (Reuters) τον καθιστά τέτοιο.

Στο πλαίσιο περιορισμού της φοροδιαφυγής, μια ημέρα μετά τη εισαγωγή νομοθεσίας στην  Βρετανία με σκοπό να βελτιωθεί η διαφάνεια γύρω από την εταιρική ιδιοκτησία, όπως επιβεβαιώθηκε από κυβερνητικό  εκπρόσωπο, απεστάλησαν επιστολές στους φορολογικούς παραδείσους, στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και (Virgin Islands)   και τις Νήσους Κέιμαν,  ζητώντας τους να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις τους για ένα κεντρικό μητρώο και να ορίσουν χρονοδιαγράμματα.

ανταγωνιστικότητα και οικονομική κατάθλιψη.

[Συνέχεια απο το "ένα γεγονός και μιά ερμηνεία"]

Αναφερόμενη στην ίδια έρευνα («Ελλάδα. Αλληλεγγύη και προσαρμογή στα χρόνια της κρίσης»), σε σχέση με τις περικοπές που συνδυάστηκαν με την αύξηση φορολογίας, η Deutsche Welle online παρατηρεί:

"Η έρευνα πηγαίνει όμως και ένα βήμα παραπέρα, υπογραμμίζοντας ότι οι περικοπές που επιβλήθηκαν ήταν πολύ πιο εκτεταμένες από ό,τι χρειαζόταν στην πραγματικότητα για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας σε διεθνές επίπεδο".

Αξίζει το κόπο να εξετάσουμε αυτή τη φράση λίγο παραπάνω από το να την δεχτούμε σαν απλή διαπίστωση μιας πραγματικότητας.

ένα γεγονός και μιά ερμηνεία

Στο θάλαμο του μαρτυρίου του ένας βασανισμένος 
Τον άλλο που βασάνισαν λιγότερο απο δαύτον θεωρεί
Πιο τυχερό, μόνο για κείνον νιωθει αγανάκτηση και μένος
Και πως γελά σαδιστικά ο δήμιος και των δυό δεν απορεί

Η φρίκη...

Λίγη κουβέντα έγινε στο διαδίκτυο, απ' ότι είδα, για την έρευνα που εκπόνησαν οι Τάσος Γιαννίτσης και Σταύρος Ζωγραφάκης για λογαριασμό του γερμανικού Ιδρύματος Μακροοικονομικών Μελετών Hans Böckler.  Η έρευνα με τίτλο «Αλληλεγγύη και προσαρμογή στην Ελλάδα της κρίσης» δείχνει, κάτι που ήδη ξέραμε αλλά που καλό είναι να στοιχειοθετείται, ότι δεν είμαστε όλοι στην "ίδια βάρκα" και ότι ή κρίση αύξησε  με κραυγαλέο τρόπο το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στην Ελλάδα.

«Να καταστείλουμε την φοροδιαφυγή», φωνάζουν τώρα, αλλά γιατί;

image borrowed from here

Σε όλο τον κόσμο, η δυνατότητα των πολυεθνικών να εκμεταλλεύονται ρωγμές στο διεθνές φορολογικό σύστημα έχει προκαλέσει έντονη οργή στο εξαντλημένο από μια λιτότητα κοινό.
 […]
Έχει δημιουργηθεί μια σύγχυση στην ειδοποιό διαφορά μεταξύ των φορολογικών παραδείσων και των μεγαλύτερων βιομηχανικών χωρών που χρησιμοποιούν φορολογικά μέτρα ως πηγή ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, για να εξασφαλίσουν επενδύσεις, δουλειές και έσοδα.

H μετακίνηση των κερδών σε χώρες χαμηλότερης φορολογίας υπολογίζεται να κοστίσει στις κυβερνήσεις δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο σε έσοδα, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission).

.

***************

Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από άρθρο στους Financial Times.

Είναι φανερό ότι  ένας  από τους κύριους στόχους, αλλά και επίτευγμα του μονοπωλιακού κεφαλαίου στο παρόν στάδιο της παγκοσμιοποίησης του, ήταν η δημιουργία ενός διεθνούς περιβάλλοντος με τα χαρακτηριστικά του φορολογικού παράδεισου.  Η ασύστολη εξυπηρέτηση των αξιώσεων των πολυεθνικών, ξένων και ντόπιων μονοπωλίων, σε κάθε χώρα  εκλογικεύτηκε από τους πολιτικούς υπηρέτες τους με την επιχειρηματολογία  ότι η υψηλή ή χαμηλή φορολογία είναι βασικό, συχνά το βασικότερο κριτήριο με γνώμονα το οποίο αποφασίζεται αν μια χώρα θα προσελκύσει ή όχι επενδύσεις, και οι επενδύσεις με την σειρά τους κρίνουν αν θα «έχουμε ανάπτυξη»,  δημιουργία εργασιακών θέσεων, εθνικού εισοδήματος, και πάει λέγοντας. Πρόσφατο παράδειγμα, η Πορτογαλία που ανακοίνωσε τα σχέδιά της για τη μείωση των φορολογικών συντελεστών για εταιρείες «ώστε να τονώσει την οικονομία», παρότι προωθεί συνάμα μέτρα λιτότητας.

Δυο παραδείγματα του αποτελέσματος αυτής της τακτικής:

Η Google μόνο έχει χρησιμοποιήσει την Ιρλανδία και τις Κάτω Χώρες για να μεταφέρει δισεκατομμύρια δολάρια των κερδών της στον φορολογικό παράδεισο των Βερμούδων, με αποτέλεσμα έναν υπερπόντιο φορολογικό συντελεστή για την ίδια μόλις 5 τοις εκατό για το προηγούμενο έτος.
Η Dell, εταιρεία ηλεκτρονικών υπολογιστών, αντιμετώπισε  ένα φορολογικό συντελεστή της τάξης του 0,1 τοις εκατό σε μόλις δύο τρίτα των διεθνών κερδών της το 2011, λόγω της παροχής φορολογικών κινήτρων στην Σιγκαπούρη.

Είναι άξιο απορίας ότι από τα πλέον έγκυρα φερέφωνα του κεφαλαίου εγείρεται το ζήτημα και ότι, γενικότερα, σηκώνεται τώρα αυτή «η σκόνη» σχετικά με το τρομακτικού μεγέθους «χαμένο εισόδημα» των χωρών από την φοροδιαφυγή-φοροαπαλλαγή. Στο προαναφερθέν άρθρο πληροφορούμαστε επίσης ότι:

• σε μια έκθεση της η Οργανωσης Οικονομικής Συνεργασιας και Αναπτυξης (OECD) εκφράζεται ο φόβος ότι αυτό που γίνεται διακυβεύει «την τιμιότητα» του εταιρικού φόρου εισοδήματος
• εκφράζονται φόβοι ότι η σταθερότητας στην εταιρική φορολογία πλησιάζει το τέλος της, ως αποτέλεσμα της μείωσης των φορολογικών συντελεστών
• η Ελβετία τον περασμένο μήνα υπέκυψε στις απαιτήσεις της ΕΕ να καταργήσει τα κίνητρα που προσφέρει σε ξένες πολυεθνικές, λέγοντας ότι θα ανακοινώσει τις μεταρρυθμίσεις στα μέσα του έτους
• αυτό το έτος, το ολλανδικό κοινοβούλιο ψήφισε πρόταση απαιτώντας να σταματήσει να αποκαλείται «φορολογικός παράδεισος» απο διεθνείς οργανισμούς προτείνοντας έναν εταιρικό φορολογικό συντελεστή 25 τοις εκατό
• στην σύνοδο κορυφής G20 δεσμεύθηκαν να «καταστείλουν» την φοροαποφυγή των πολυεθνικών.

Τι συμβαίνει λοιπόν;

Δεν νομίζω οτι προβληματίστηκαν τόσο πολύ επειδή ξαφνικά οι χειμαζόμενοι λαοί έμαθαν για το σκάνδαλο σε βάρος τους, ότι δηλαδή γδέρνονται οι ίδιοι με φόρους και οι πολυεθνικές, έχοντας την οικονομική νομή του πλανήτη, στην ουσία, δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος πουθενά. Δεν νομίζω οτι φοβούνται την αντίδραση του κόσμου για κάτι που είναι 'γνωστόν τοις πάσι'.

Αρα; Άλλαξε μήπως κάτι σε σχέση με το γεγονός ότι η φοροδιαφυγή είναι πάγια τακτική των πολυεθνικών και των κάθε εθνότητας μονοπωλίων και με το γεγονός ότι η φοροαπαλλαγή είναι θρησκευτικό δόγμα των πολιτικών υπηρετών τους; Σίγουρα όχι! Απλά, όπως είναι φυσικό, επειδη αυτό είναι το κυρίαρχο δόγμα, καταλήξαμε να έχουμε μια γελοία  κατάσταση ανταγωνισμού ως προς το ποιος θα μειώσει την φορολογία του κεφαλαίου περισσότερο. Η κατάσταση, που κυριολεκτικά έχει καταντήσει ένα αρρωστημένο αστείο, έχει φτάσει στο σημείο όπου εντείνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ χωρών για την προσφορά χαμηλότερων φορολογικών συντελεστών στα μονοπώλια και ιδιαίτερα στις πολυεθνικές.

Και ποίο είναι το προβλημα; Αυτό τώρα αρχίζει να λειτουργεί ανασταλτικά σε σχέση με μια σταθερότητα που θεωρείται προϋπόθεση για την ανάπτυξη. Μια πτυχή του ανταγωνισμού αφορά το περιβάλλον επενδύσεων που η κάθε χώρα προσπαθεί να δημιουργήσει. Αυτό το περιβάλλον, όλο και περισσότεροι θεράποντες του συστήματος τώρα, θεωρούν ότι υπονομεύεται από την αστάθεια που δημιουργείται στο χώρο της φορολογίας εταιρικού εισοδήματος. Επιπλέον, και το κυριότερο, η παράταση της κρίσης βάζει επιτακτικότερα το ζήτημα της  εξεύρεσης εσόδων για την κάθε χώρα ξεχωριστά.

Ακούμε λοιπόν φωνές που λένε «κάτι πρέπει να κάνουμε γι αυτό». Τι ακριβώς μπορούν να κάνουν ομως είναι δύσκολο να μας πουν. Δύσκολο, όπως δύσκολο είναι να λυθεί το προβλημα της γένεσης και αναπαραγωγής αντιφάσεων σ’ ένα σύστημα που εντούτοις επιβιώνει.

Ως πότε όμως… 

Μ

φορολογικά αμαρτήματα και ΣΥΡΙΖΑ

Τι λεν οι ειδικοί του ΑΝΤΙΣΤΥΡΙΖΑ για τους φόρους;

Λένε πως τα εφτά φορολογικά αμαρτήματα της συγκυβέρνησης είναι: 

1. Φορολόγηση ατομικών επιχειρήσεων

2. Φορολόγηση προσωπικών εταιρειών

Οι προσωπικές εταιρίες, οδηγούνται σε αφανισμό 

3. Φορολόγηση μισθωμάτων

ι επιπλέον φόρους εισοδήματος για τους μικροϊδιοκτήτες, που μέχρι πέρυσι ήταν στα όρια του αφορολόγητου, και ευνοϊκή μεταχείριση για τους μεγαλοϊδιοκτήτες ακινήτων, 

4. Φορολόγηση μερισμάτων

Μειώνεται η φορολόγηση των διανεμόμενων μερισμάτων Δισεκατομμύρια ευρώ έχουν φύγει την τελευταία πενταετία, χωρίς καμία φορολογική επιβάρυνση, προς τις πολυεθνικές μητρικές 

5. Φορολογική εξόντωση των αγροτικών συνεταιρισμών

καταργεί την απαλλαγή από τον φόρο που

Φορολογική στοργή για τις τράπεζες

Η φορολογική προστασία των τραπεζών έχει προοπτική τριακονταετίας. 

7. Καμιά πρόβλεψη για την αποτροπή της φοροδιαφυγής

Δεν υπάρχει καμία αναφορά για ενίσχυση και επιμόρφωση του ελεγκτικού μηχανισμού ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες που η πραγματικότητα διαμορφώνει.

Ας πούμε πως σχετικά καλά ακούγονται αυτές οι παρατηρήσεις. Το "δια ταυτα" όμως ειναι και τι προτεινουν να κανουν. Σωστα; 

Να και μια απο τις προτασεις τους:   

"Προτείνουμε: Ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος ώστε να είναι, δίκαιο, απλό, αποτελεσματικό. Θα αποκαταστήσουμε όλες τις αδικίες που αυτό το νομοσχέδιο επιφέρει, σεβόμενοι τον ελληνικό λαό και το σύνταγμα".

 Σοβαρά, έ; Για κάνε το πιο λιανά.

"* Καταθέτουμε συγκεκριμένη πρόταση για την ανακούφιση των νοικοκυριών από τη βάρβαρη φορολογική πολιτική και τα επαχθή χρέη με καθορισμό ανώτατου ορίου μηνιαίας καταβολής φορολογικών υποχρεώσεων, ανάλογα με το οικογενειακό εισόδημα. Όταν το ατομικό εισόδημα είναι μέχρι 650 ευρώ, και το οικογενειακό μέχρι 1.300 ευρώ, τα χρέη θα παγώνουν, μέχρι να βρεθούν οι υπόχρεοι στην οικονομική κατάσταση που θα τους επιτρέπει την αποπληρωμή".

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ: 

Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Αυτοί που έχουν ατομικό εισόδημα  651 ευρώ, και οικογενειακό μέχρι 1.301 θα πληρώνουν και θα λεν κι ένα τραγούδι! Ενώ οι άλλοι με μικρότερα αντίστοιχα εισοδήματα θα τα χρωστάνε μέχρι... 

μεχρι να πεθάνουν. 

Ούτε τα χαράτσια δεν προτείνουν να καταργήσουν, γαμώ τον αντίχριστό τους...

και νά 'ταν μόνο αυτό...
***

Για το φορολογικό που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ (απο τον Ριζο)

Από τα κιτάπια του κεφαλαίου είναι οι συνταγές διαχείρισης του φορολογικού συστήματος που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτές παρουσιάστηκαν σε ημερίδα το Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του κόμματος. Τα περί «ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων» από τα επιπλέον φορολογικά βάρη που του φόρτωσε το κυρίαρχο μείγμα της διαχείρισης, είναι μόνο για «ξεκάρφωμα» και για να συντηρείται η βολική για το δίπολο συζήτηση, για το ποιος από τους δυο σφάζει καλύτερα. «Γαργάρα» -κατά το κοινώς λεγόμενο- κάνουν την κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, ενώ και η όποια καλυτέρευση της κατάστασης για το λαό που στενάζει, επαφίεται στους ρυθμούς ανάκαμψης των καπιταλιστικών κερδών και της οικονομίας, όπως ακριβώς ευαγγελίζονται η συγκυβέρνηση, μαζί και οι ιμπεριαλιστικοί Οργανισμοί (ΕΕ - ΔΝΤ). Μεταξύ άλλων, από τους ομιλητές (Αλ. Τσίπρας, Γ. Δραγασάκης, Γ. Μηλιός) και τα κείμενα του Τμήματος Οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ, προκύπτουν χονδρικά οι εξής προτάσεις:

-- Για την «ανακούφιση από τη βάρβαρη φορολογική πολιτική και τα επαχθή χρέη», ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται «την έστω σταδιακή (και πάντως μακροπρόθεσμη) αποπληρωμή των οφειλών, που πλέον έρχονται σε αντιπαράθεση με την επιβίωση των πολιτών». Δηλαδή, θα διασφαλίσει ώστε τα κάθε λογής χαράτσια και φόροι που φορτώθηκαν «άδικα» στο λαό (ΕΕΤΗΔΕ, ΦΑΠ κ.ά.) να πληρωθούν μέχρι τελευταίας δεκάρας, αλλά με ευκολίες πληρωμής! Σαν αυτές που κάνουν οι τράπεζες, προσφέροντας πιστωτικές κάρτες για την αποπληρωμή του φόρου εισοδήματος! Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται συγκεκριμένα ότι θα θεσπίσει πλαφόν στο ύψος κάθε δόσης προς την εφορία για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα χρέη τους. Δηλαδή, δεν θα διαγράψει αυτά τα χρέη, ούτε θα σταματήσει να τα εισπράττει στο μέλλον, αλλά θα τα ρυθμίσει. Διευκρινίζει μάλιστα ότι «τα χρέη στα οποία δεν αντιστοιχεί μηνιαία δόση καταβολής (λόγω του ύψους των εισοδημάτων), δεν διαγράφονται αλλά "παγώνουν" (δεν προστίθενται προσαυξήσεις, ούτε λαμβάνει οποιοδήποτε μέτρο είσπραξης η εφορία) μέχρι οι υπόχρεοι να βρεθούν σε οικονομική κατάσταση, η οποία θα τους επιτρέπει τη σταδιακή έστω, εξόφλησή τους».
-- Μόνιμο θα είναι και το χαράτσι της ΔΕΗ, όπως προκύπτει από τα ευχολόγια του Γ. Μηλιού στη χτεσινή παρουσίαση, όπου σημείωσε: «Θεωρούμε ότι το "χαράτσι" ακινήτων είναι παράνομο και αντισυνταγματικό, όπως από την αρχή της εφαρμογής του συγκεκριμένου έκτακτου, υποτίθεται, μέτρου είχαμε επισημάνει, και ως εκ τούτου δεν μπορεί παρά να επιμένουμε στην οριστική κατάργησή του». Τις προάλλες, ο Γ. Δραγασάκης διαβεβαίωνε ότι το χαράτσι δεν πρόκειται να καταργηθεί, αν βρεθεί «ισοδύναμο» έσοδο να το αντικαταστήσει, φυσικά από την τσέπη του λαού.
-- Βάζοντας σαν προϋπόθεση να ολοκληρωθεί το περιουσιολόγιο, για το οποίο μιλάει και η σημερινή συγκυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται «την ουσιαστική φορολογική ανακούφιση των ανέργων, των χαμηλόμισθων, των χαμηλοσυνταξιούχων, των μικροϊδιοκτητών, των μικρομετόχων και μικροομολογιούχων, με ταυτόχρονη αύξηση των συνολικών εσόδων του κράτους». Σε ό,τι αφορά την κλίμακα της φορολόγησης για τα φυσικά πρόσωπα, προτείνει «το ατομικό αφορολόγητο εισόδημα να προσδιορίζεται κατ' έτος, σαν ποσοστό επί του, εκάστοτε, ορίου της φτώχειας. Με τα σημερινά δεδομένα το όριο είναι, για το 2013, στα επίπεδα των 12.000 ευρώ (...) Αύξηση του αφορολογήτου ορίου για κάθε παιδί. Προτείνουμε 2.000 ευρώ για το πρώτο και για το δεύτερο παιδί και 3.000 ευρώ για κάθε επόμενο». Ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί στις προτάσεις του το επίσημο όριο της φτώχειας που βάζει η ΕΕ και το οποίο συσκοτίζει τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού και τις σύγχρονες ανάγκες της. Σήμερα, καμιά τετραμελής οικογένεια δεν μπορεί να ζήσει με αφορολόγητο μικρότερο των 40.000, προσαυξημένο κατά 5.000 για κάθε παιδί. Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι μια τετραμελής οικογένεια με εισόδημα ένα ευρώ πάνω από τις 16.000, πρέπει να φορολογείται και μάλιστα με «φορολόγηση όλων των εισοδημάτων των φυσικών προσώπων με την ίδια κλίμακα». Το εισόδημα των φυσικών προσώπων, είτε μισθός και σύνταξη, είτε κέρδη από μετοχές και μερίσματα, είτε κάποιο μικρό ή μεγάλο εισόδημα από νοίκι, θα φορολογείται, κατά το ΣΥΡΙΖΑ, με βάση την ίδια φορολογική κλίμακα. Από την ενιαία κλίμακα εξαιρούν του τόκους καταθέσεων, ανεξάρτητα από το ύψος, καταπώς ήδη ισχύει και προτείνεται από τους τραπεζίτες και τα άλλα τμήματα του κεφαλαίου.
-- Για τα νομικά πρόσωπα «άμεσος στόχος στο πεδίο της φορολογίας των επιχειρήσεων αποτελεί η αύξηση των φορολογικών εσόδων στο ύψος του μέσου όρου της ευρωζώνης (...) Οι βασικοί άξονες των αλλαγών στη φορολογία των επιχειρήσεων είναι: Προοδευτική (χρονικά) αύξηση του συντελεστή φορολογίας για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις (...) Δραστική αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου για τις συναλλαγές με εταιρείες που εδρεύουν σε φορολογικούς παραδείσους (off shore εταιρείες) και σε χώρες με προνομιακό φορολογικό καθεστώς (...) Επανεξέταση του φορολογικού καθεστώτος για τη ναυτιλία καθώς και για την εκκλησιαστική περιουσία, στο πλαίσιο συγκροτημένου θεσμικού διαλόγου».

Οι φανφάρες του ΣΥΡΙΖΑ για κατάργηση των φοροπρονομίων και φορολόγηση της μεγάλης περιουσίας, περιορίζονται σε μέτρα που θα εξισώσουν τη φορολογία του κεφαλαίου με τα ισχύοντα στις άλλες χώρες της ΕΕ! Ακόμα όμως κι εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ αφήνει σκόπιμα σκιές για τις προθέσεις του σε ό,τι αφορά συγκεκριμένες μερίδες του κεφαλαίου, όπως οι εφοπλιστές, με τους οποίους λέει ότι θα επιδιώξει συνεννόηση για το πόσο θέλουν να φορολογηθούν! Π. Α

Ανδριανόπουλος: O Σοσιαλισμός εισβάλει στη χώρα από την πίσω πόρτα

«Βουλευτές της… φιλελεύθερης Ν.Δ. αντέδρασαν στις ιδέες του υπουργού Οικονομικών για τη φορολόγηση ακινήτων. Χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει πως τελικά αυτές οι… προτάσεις δεν θα γίνουν και νόμος του κράτους. [..]

Σήμερα, λοιπόν, διαπιστώνουμε μια πραγματική επιστροφή στις ρίζες. Με την παραδοξότητα να επιβάλλουν φόρους σε επίπεδο περίπου δήμευσης της ατομικής περιουσίας οι… συντηρητικο-φιλελεύθεροι και να καταγγέλλουν αποτροπιαστικά το γεγονός Αριστεροί και κομμουνιστές! […]
Η βίαιη ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος που επιχειρείται, με τις ψήφους, μάλιστα, ενός μάλλον συντηρητικού ή μετριοπαθούς Κοινοβουλίου, δεν πρέπει να έχει προηγούμενο.
[…]
Οπως εξελίσσονται τα πράγματα, θα υπάρξει γενικευμένη κοινωνική έκρηξη. Η Αριστερά θα ξεσηκωθεί γιατί δεν της αρέσει το αστικό καθεστώς. Αλλά και οι μετριοπαθείς πολίτες του Κέντρου και οι συνετοί της Δεξιάς θα εκραγούν διότι διακυβεύονται πλέον όλα για όσα αγωνίστηκαν σε όλη τους τη ζωή. Οταν ουσιαστικά δημεύεται η ατομική περιουσία, τι συνδέει πλέον τον πολίτη με την έννομη τάξη; Η Δημοκρατία είναι ταυτόσημη με την ατομική ιδιοκτησία. Οταν αυτή περιφρονείται, τότε και η Δημοκρατία χάνει το πιο ουσιαστικό της στήριγμα. Αν πρόκειται ο Σοσιαλισμός να εισβάλει στη χώρα από την πίσω πόρτα, θα είναι πολύ αφελείς οι πολίτες που αδρανείς θα παρακολουθούν τον ουσιαστικό τους ακρωτηριασμό.
Το τέλος της Δημοκρατίας θα το γράψουν δυστυχώς οι πιο θερμοί της, θεωρητικά, υποστηρικτές
» (ο Α. Ανδριανόπουλος στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ).

**********

Οι ανησυχίες του Ανδριανόπουλου ότι θα 'ρθει από το παράθυρο ο σοσιαλισμός επειδή θα αυξηθεί η φορολογία στα ακίνητα, εκφράζουν μόνο μια επιθετική αστική προπαγάνδα που για να υπερασπίσει το ανεξέλεγκτο των καπιταλιστών προσπαθεί να βρει συμμαχίες στους μικροϊδιοκτήτες.
Αν ο σοσιαλισμός μπορούσε να επιβληθεί μέσα από τη φορολογία δε θα χρειαζόταν η επανάσταση, Εχουν, βέβαια, αντίθετη γνώμη οι οπορτουνιστές που επίσης υπόσχονται ότι με καλύτερη διαχείριση στη φορολογία, αλλά διατηρώντας την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, θα φέρουν «σοσιαλισμό».
Απέναντι στην καρικατούρα σοσιαλισμού στην οποία αναφέρονται οι αστοί υπάρχει προς το παρόν ο εφιάλτης του καπιταλισμού.

rizospastis

ΠΡΟΣΕΞΤΕ: Η Δημοκρατία είναι ταυτόσημη με την ατομική ιδιοκτησία.

φορολόγηση ακινήτων = βίαιη ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος = Σοσιαλισμός από την πίσω πόρτα...

(RED ROCK VIEWS)

Ένα άχαρο αστειάκι για την φορολογία των ‘golden boys’ στην Βρετανία

Μας πληροφορούν οι Financial Times ότι η Goldman Sachs ανήκει σε μια χούφτα τράπεζες που καθυστερούν να πληρώσουν τους μποναμάδες στους υπηρέτες τους μέχρι μετά τις 6 του Απρίλη, όταν η κυβέρνηση θα μειώσει το φόρο που θα πληρώσουν από το 50 στο 45 %...

Αν θέλεις, κι αν μπορείς, καθυστέρησε κι εσύ την πληρωμή των φορων σου με την ελπίδα ότι η κυβέρνηση οσονούπω θα σου τους μειώσει....

Ε βέβαια! Τον καιρό που οι εγκάθετες κυβερνήσεις του χρηματιστικού κεφαλαίου του χαρίζουν τρισεκατομμύρια, ξεσκίζοντας τους λαούς, σαν ανταμοιβή για το διεθνές οικονομικό μπάχαλο που δημιούργησε η πρώτιστα η δική τους συσσώρευση κεφαλαίου (που μετατρέπεται σε τεράστια ψαλίδα μεταξύ χλιδής και αθλιότητας) τι είναι μια τόσο αμελητέα φοροαπαλλαγή για τους λεβέντες που δουλεύουν τόσο σκληρά για την «ανάπτυξη», και αντιμετωπίζουν τόσο έντονο προβλημα επιβίωσης;

Μ

______

original image borrowed from here

Η φορολογική πολιτική και το φίδι που μας έζωσε

We contend that for a nation to try to tax itself into prosperity is like a man standing in a bucket and trying to lift himself up by the handle”
Winston Churchill

Υπάρχει άραγε κάποιο λογικό υπόβαθρο της φορολογικής πολιτικής της σημερινής άρχουσας τάξης αυτής της χώρας; Η σημερινή κυβερνητική φορολογική πολιτική, όπως κι εκείνη των προκάτοχων της, κι όπως οποιασδήποτε κυβέρνησης τους διαδεχτεί που θα πρεσβεύει την άποψη ότι πρέπει η «χώρα να κάνει κάθε θυσία» για την εξυπηρέτηση του χρέους, φαίνεται εντελώς παράλογη, ακόμα και με καθαρά καπιταλιστικά οικονομίστικα κριτήρια. Παραφράζοντας την παραπάνω ρήση του Winston Churchill, θα πω πως η συγκυβέρνηση, στο ζήτημα αυτό πιο έντονα απο ότι σε οτιδήποτε άλλο, μοιάζει με τον παλαβό που στέκεται με τα πόδια σ’ ένα κουβά και σηκώνοντας το χερούλι του προσπαθεί να τον κάνει ανελκυστήρα.

Δεν είναι παλαβοί όμως οι συγκυβερνήτες μας. Είναι απλώς απύθμενα κυνικοί. Αυτό που υπηρετούν, τυλίγοντας στο σώμα του λαού το φίδι που τον τρωει, είναι οι κανόνες παιγνιδιού της αγοράς - στην πεμπτουσία της συστήματος. Ακόμα κι αν δεν συμφέρει «το έθνος», θα το κάνουν. Ακόμα κι αν δεν συμφέρει ένα σημαντικό μέρος των ίδιων των καπιταλιστών, θα το κάνουν. Τους μόνους που φαίνεται ότι δεν θα θυσιάσουν ποτέ είναι τα μεγαλύτερα αφεντικά τους: το μεγάλο κεφάλαιο που συμπεριλαμβάνει και τους μεγαλοτοκογλύφους.


(με αφορμή το παρακάτω άρθρο του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ στον Ρίζο)

***

Η φορολογική πολιτική

Η ομοβροντία των νέων αντιλαϊκών μέτρων είναι ρυθμίσεις που αποτελούν τη συνέχεια των επιλογών που έγιναν από την πρώτη στιγμή, όταν χαράχτηκε η γραμμή για τη φιλομονοπωλιακού τύπου διαχείριση της οικονομικής κρίσης. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, ιδιαίτερο ρόλο παίζουν οι επιμέρους ρυθμίσεις για τη φορολογική πολιτική, οι οποίες αποτελούν συστατικό και αδιαίρετο μέρος ολόκληρης της πολιτικής, που στο επίκεντρό της έχει την ποικιλόμορφη στήριξη και ενίσχυση του κεφαλαίου.

Η φορολογική πολιτική, στα χέρια της τάξης που έχει την εξουσία, είναι εργαλείο, ώστε η συγκεκριμένη τάξη να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη και περισσότερο πλουτισμό. Με αυτήν την έννοια, η φορολογική πολιτική επιταχύνει τις διαδικασίες αναδιανομής των εισοδημάτων υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί τις αναγκαίες προϋποθέσεις για τη συγκέντρωση του κεφαλαίου στα χέρια συγκεκριμένων επιχειρηματικών ομάδων. Τα παραδείγματα μιλούν από μόνα τους.

Πρώτο παράδειγμα: Στο όνομα της φοροδιαφυγής, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να καταργήσει το αφορολόγητο για τους αυτοαπασχολούμενους και ΕΒΕ και ταυτόχρονα να επιβάλει έναν εξοντωτικό φορολογικό συντελεστή, που θα 'ναι, λέει, ίσως και 35%. Ε, όποιον και να ρωτήσεις στην αγορά, σου εξηγεί με διάφορους τρόπους ότι μια τέτοιου είδους ρύθμιση θα γονατίσει αυτοστιγμεί εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις, που θα αναγκαστούν να κλείσουν τα μαγαζιά τους. Ποιος θα κερδίσει από αυτό; Οι ξένες πολυεθνικές και τα μεγάλα καταστήματα, που έτσι κι αλλιώς καταβροχθίζουν κατά δεκάδες χιλιάδες τα μικρομάγαζα.

Δεύτερο παράδειγμα: Η κυβέρνηση σχεδιάζει να επιβάλει φόρο ιδιοκατοίκησης. Οσοι, δηλαδή, με ιδρώτα και αίμα κατάφεραν να απαλλαγούν από το βραχνά του ενοικίου, αποκτώντας δικό τους κεραμίδι, θα κληθούν να πληρώνουν τώρα φόρο κερατιάτικα στο βωμό της ενίσχυσης των κρατικών εσόδων. Αυτού του είδους η ρύθμιση, μαζί με την αύξηση του φόρου για την ακίνητη περιουσία που στο εξής θα αφορά σχεδόν όλους τους ιδιοκτήτες μικρής ακίνητης περιουσίας, εκτιμάται ότι θα προκαλέσει τεράστια επιβάρυνση διατήρησης της περιουσίας αυτής, με αποτέλεσμα πολλοί να εξαναγκαστούν να πουλήσουν τα σπίτια τους. Ποιος θα κερδίσει από αυτό; Οι μεγάλες τράπεζες και εταιρείες real estate που καραδοκούν να βάλουν στο χέρι τις μικρές ιδιοκτησίες, στην προοπτική να εκμεταλλευτούν αυτές, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, τις ενοικιαζόμενες κατοικίες.

Από την κυβέρνηση της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, αλλά και κάθε άλλης κυβέρνησης που στηρίζεται από τους κεφαλαιοκράτες, για να στηρίζει τα δικά τους συμφέροντα, οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα δεν έχουν να περιμένουν τίποτα απολύτως. Το κάθε καινούργιο μέτρο, που θα έρχεται στην επιφάνεια, θα είναι χειρότερο από τα προηγούμενα, επαχθέστερο και ακόμα πιο αντιδραστικό από όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα. Η πολιτική στήριξης του κεφαλαίου είναι ένας αέναος πόλεμος κατά των λαϊκών στρωμάτων. Ειδικά σε περιόδους κρίσης γίνεται ακόμα πιο επιθετική, δεν επιτρέπει την παραμικρή παραχώρηση, σαρώνει κάθε λαϊκή κατάχτηση και δίκαιο στο πέρασμά της.

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι αυτοαπασχολούμενοι και μικροί ΕΒΕ, όλοι όσοι χτυπιούνται ανελέητα από την πολιτική της τρόικας και της πλουτοκρατίας, είναι καιρός να βγάλουν τα αναγκαία συμπεράσματα. Για να αντιμετωπίσουμε τα μέτρα τα τωρινά και όσα θα 'ρθουν αργότερα, χρειάζεται Μέτωπο Λαϊκό. Οργάνωση και αντίσταση, συσπείρωση και αγώνας, για να δυναμώσουμε το σύνθημα για τη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση. (http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=7064522&publDate=2/10/2012)