Περι Απορρήτων Εγγράφων του ΔΝΤ για την «Διάσωση»

 Η ΑΥΓΗ δημοσιεύει μετάφραση ενός άρθρου της Wall StreetJournal ^(*), που βασίζεται σε απόρρητα έγγραφα του διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) σχετικά με το σχέδιο «διάσωσης» του 2010, τα οποία αποκαλύπτουν ότι η «διάσωση» δεν έγινε για την Ελλάδα αλλά για τα συμφέροντα των χρηματιστών στην Ευρωζώνη. 

Σχετικά με την έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα

Ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ γράφει σήμερα τα παρακάτω σχετικά με την έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα

Η «βιωσιμότητα του χρέους» μοχλός της νέας επίθεσης

Ζητάει ένταση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων και σηκώνει τους τόνους απέναντι στην ΕΕ για το μείγμα διαχείρισης της κρίσης

Επικαλούμενο την ανάγκη κάλυψης του χρηματοδοτικού κενού ύψους 5,6 δισ. ευρώ που, όπως επισημαίνει, θα προκύψει για την Ελλάδα μέχρι και το 2016, ανοίγει παράθυρο για την υπογραφή νέου μνημονίου, το οποίο θα συνοδεύεται και με νέα μέτρα. Ακόμα:

1. Προαναγγέλλει ότι η συγκυβέρνηση ως το τέλος του 2013 θα προωθήσει νομοθετική ρύθμιση, η οποία θα άρει τους όποιους περιορισμούς έχουν απομείνει στις ομαδικές απολύσεις.

2. Προειδοποιεί ότι αν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υστέρησης των φορολογικών εσόδων στο φετινό προϋπολογισμό, στον προϋπολογισμό του 2014 θα πρέπει να υπάρξουν «επώδυνες περικοπές δαπανών».

3. Μετά την Κομισιόν και το ΔΝΤ τάσσεται υπέρ του σημερινού συστήματος είσπραξης του χαρατσιού που επιβάλλεται στα ακίνητα μέσω των τιμολογίων της ΔΕΗ και για το 2014.

4. Υπενθυμίζει τις δεσμεύσεις της συγκυβέρνησης για 15.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων ως το τέλος του 2014.

5. Πιέζει για επιτάχυνση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων (αγορά εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθερώσεις) σε βάρος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, αναφέροντας ότι η ενίσχυση που συνδέεται με τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» προβλέπεται ότι θα συνεισφέρει 10% στην αθροιστική ανάπτυξη μεσοπρόθεσμα, ενώ τυχόν καθυστερήσεις θα έχουν σημαντική αρνητική επίπτωση.

Θέλουν νέο «κούρεμα»

Με στόχο να δικαιολογήσει τα προαποφασισμένα επόμενα μέτρα και να υπερασπιστεί αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης της κρίσης, που οδηγούν το λαό στη φτώχεια από άλλο δρόμο, η έκθεση του ΔΝΤ διαπιστώνει ότι το πρόγραμμα για την Ελλάδα έχει επαρκή χρηματοδότηση μέχρι τον Ιούλη του 2014, αλλά στη συνέχεια και μέχρι το 2016 εμφανίζεται χρηματοδοτικό κενό ύψους 5,6 δισ. ευρώ.
Σημειώνει, επίσης, ότι στην επόμενη αξιολόγηση, τον προσεχή Σεπτέμβρη, θα πρέπει να υπάρξει πλήρης χρηματοδοτική κάλυψη με ορίζοντα 12μηνου, κάτι που θα πρέπει να εξασφαλιστεί από το Eurogroup. Στο θέμα αυτό αναφέρθηκε πρόσφατα και ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Β. Σόιμπλε, ο οποίος ανέφερε ότι θα δοθεί περαιτέρω βοήθεια στην Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση, ότι θα συνεχίζει να εφαρμόζει με συνέπεια το αντιλαϊκό πρόγραμμα...
Η έκθεση υποστηρίζει ακόμα ότι οι κίνδυνοι για τη βιωσιμότητα του χρέους παραμένουν. Κατά το ΔΝΤ, το υψηλό χρέος θα διατηρηθεί όλη την ερχόμενη δεκαετία. Με δεδομένο αυτό, αλλά και με την επισήμανση για τις αμφιβολίες που εκφράζουν οι διαχειριστές κεφαλαίων για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, καλεί τους «Ευρωπαίους εταίρους» να σκεφτούν να προχωρήσουν σε «κούρεμα» που θα οδηγήσει σε πολύ πιο γρήγορη μείωσή του απ' ό,τι προβλέπεται σήμερα.
Είτε «κουρευτεί» και πάλι το χρέος, είτε όχι, τις συνέπειες θα κληθεί να τις πληρώσει ο ελληνικός λαός, είτε με την υπογραφή νέου μνημονίου, που θα συνοδεύει μια απόφαση για «κούρεμα», είτε σε διαφορετική περίπτωση με την ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης, στο όνομα της μείωσης του χρέους.

Δηλώσεις Τόμσεν

Με αφορμή τη δημοσιοποίηση της έκθεσης, ο επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ελλάδα Π. Τόμσεν, συνάρτησε την επιστροφή σε ανάπτυξη με την ανάκαμψη της κατανάλωσης, ζητώντας χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Να σημειωθεί ότι η έκθεση του ΔΝΤ εκτιμά πως οι μισθοί θα μειωθούν φέτος κατά 7% και το 2014 κατά 1,5%, ενώ η σωρευτική μείωσή τους για την περίοδο 2010 - 2014, θα είναι μεγαλύτερη του 20%.
Χωρίς να αμφισβητεί στο ελάχιστο τη στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου για παραπέρα συρρίκνωση της τιμής της εργατικής δύναμης, είπε μεταξύ άλλων ότι «η υπόθεση της σταδιακής ανάκαμψης βασίζεται στη βελτίωση παραγόντων που σχετίζονται με την εμπιστοσύνη, όπως η κατανάλωση». Σε άλλο σημείο, ανέφερε ότι «για να λάβει χώρα ανάκαμψη της οικονομίας, θα απαιτηθεί σημαντική και διατηρήσιμη βελτίωση της καταναλωτικής εμπιστοσύνης».

Παραθέτω μετάφραση μέρους απο άρθρο των Financial Times, όπου, αναφερόμενοι στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην τριμηνιαία σχετική αξιολόγηση του, δίνουν μια συμπληρωματική εικόνα για το αδιέξοδο στην σχέση Ελλάδα-Ευρωζώνη. 

 

« Το δεύτερο πακέτο διάσωσης στην Ελλάδα έχει έλλειμμα  €11 δισεκατομμυρίων, και οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης πρέπει να συμπληρώσουν σχεδόν το ήμισυ του χάσματος πριν από το τέλος του έτους. Επιπλέον,  είπε το ΔΝΤ, για να επανέρθει το ελληνικό χρέος σε ένα διαχειρίσιμο επίπεδο, η Αθήνα θα πρέπει να απαλλαγεί από χρέη που οφείλει σε κυβερνήσεις της Ευρωζώνης συνολικού ύψους 4 τοις εκατό της οικονομικής παραγωγής της - ή περίπου € 7,4 δισ. - μέσα στα επόμενα δύο χρόνια .

» Οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης μπορεί να αναγκαστούν να διαγράψουν ακόμη μεγαλύτερα κομμάτια των δανείων διάσωσης που έδωσαν στην Αθήνα, εκτός εάν η ελληνική οικονομία αρχίζει να ανακάμπτει, ανέφερε το ΔΝΤ σε ακόμη πιο σαφή έκκλησή του προς αυτές τις κυβερνήσεις να δεχτούν μεγάλες απώλειες.

» Το ΔΝΤ στην έκθεση 195 σελίδων ανέφερε ότι "Εάν οι επενδυτές δεν πειστούν ότι η πολιτική για την αντιμετώπιση του προβλήματος του χρέους είναι αξιόπιστη, οι επενδύσεις και η ανάπτυξη είναι απίθανο να γίνουν, όπως έχει προγραμματιστεί». […]

» Σχεδόν όλο το ελληνικό κρατικό χρέος οφείλεται σε κυβερνήσεις της ευρωζώνης. Είναι αναμενόμενο ότι θα κορυφωθεί το τρέχον έτος σε 176 τοις εκατό της οικονομικής παραγωγής.

» Η έκκληση του ΔΝΤ προς τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης να αποδεχθούν ζημιές από τα δάνεια διάσωσης τους και να μειώσουν το φορτίο του χρέους στην Ελλάδα δεν είναι νέα, […] αλλά με την εν λόγω έκθεση για πρώτη φορά το ΔΝΤ αναδεικνύει την προοπτική ακόμη μεγαλύτερων διαγραφών χρέους από αυτές που συμφωνήθηκαν το Δεκέμβριο, και έρχεται δύο μήνες πριν οι Γερμανοί προσέλθουν στις κάλπες, ενδεχομένως προκαλώντας προβλήματα για την καγκελάριο Μέρκελ. [...]

» Το θέμα του κλεισίματος του ελλείμματος του 2014 είναι ουσιαστικής σημασίας για το ΔΝΤ, το οποίο αποκλείει την υποβολή τριμηνιαίων εκταμιεύσεων του, εκτός εάν η Ελλάδα είναι σε θέση να χρηματοδοτήσει τα κρατικά έξοδα της για έναν ολόκληρο χρόνο. Από τον Αύγουστο, η Ελλάδα θα έχει χρηματοδότηση μόνο για 11 μήνες, και η έκθεση αναφέρει ότι το θέμα πρέπει να εξεταστεί κατά την επόμενη τριμηνιαία αναθεώρηση της διάσωσης, η οποία αναμένεται στα τέλη Σεπτεμβρίου. [...]»

***

Εν ολίγοις: ξεχάστε και την "ανάκαμψη", αν συνεχίσετε έτσι.

Η θέση της Γερμανίας έχει ξεκαθαριστεί. Ο Σόϊμπλε, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Αθήνα ήταν κάθετος - ούτε λόγος να γίνεται. Η Μέρκελ και τα άλλα μέλη του κυβερνώντος κόμματος της Χριστιανικής Δημοκρατικής Ένωσης επέμειναν τις τελευταίες εβδομάδες ότι δεν θα υπάρξει «κούρεμα». Οι Γερμανοί αξιωματούχοι επικαλούνται την πρόσφατη έκθεση από διεθνείς παρατηρητές που διαπίστωσαν ότι η Αθήνα έχει "πετύχει τους κύριους ή όλους τους στόχους της" (και ξέρουμε ποίοι είναι) και ότι με τα μεταρρυθμιστικά μέτρα που ελήφθησαν τους τελευταίους μήνες έχει (δήθεν) ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στις χρηματοπιστωτικές αγορές, για να απορρίψουν την ανάγκη για περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους.  

Παρότι το ΔΝΤ φωνάζει πιο δυνατά προς την Ευρωζώνη, στην οποία κυριαρχούν τα συμφέροντα του Γερμανικού χρηματιστικού κεφαλαίου, και οι δύο - Γερμανία και ΔΝΤ - είναι σύμφωνοι σε τούτο το θέμα: και οι δυο θέλουν την Ελλάδα να εξακολουθήσει να πληρώνει τους διεθνείς τοκογλύφους έπ’ αορίστου. Αυτός ηταν και παραμένει ο βασικός στόχος τους. Εκεί που διαφωνούν είναι τι πρέπει να κάνουν και πότε, με δεδομένο ότι το ανερχόμενο επίπεδο του χρέους της Ελλάδας δεν είναι ευοίωνο. 

Το θέμα τελικά δεν είναι τι θα κάνουν αυτοί, πως θα τα βρουν και πότε, αλλά τι θα κάνει αυτός ο ταλαίπωρος λαός και πότε.  Το θέμα τελικά είναι η δική του βιωσιμότητα...

Μ

διαγραμμα απο τους Financial Times

Δεν μας τα λέει καλά το ΔΝΤ τωρα;

ΕΚΘΕΣΗ ΔΝΤ

Ακόμα φθηνότερα εργατικά χέρια

Αντεργατικό «εργαλείο» στα χέρια της κυβέρνησης για την παραπέρα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, αποτελεί η προχτεσινή έκθεση του ΔΝΤ, με την οποία το Ταμείο προτείνει μεγαλύτερες μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και προώθηση νέων ανατροπών στο θεσμό των συλλογικών συμβάσεων.

Συγκεκριμένα, το ΔΝΤ στην έκθεση του που αφορά ολόκληρη την Ευρωζώνη, στο όνομα της ενίσχυσης του «ανταγωνισμού» και της βελτίωσης του «επιχειρηματικού περιβάλλοντος» ειδικά για την Ελλάδα, καλεί τη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, να εξασφαλίσει «περαιτέρω διευκολύνσεις στους επενδυτές» και να προωθήσει νέο γύρο μεταρρυθμίσεων στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, που θα προβλέπουν:

• Νομοθετικές παρεμβάσεις που θα προωθούν «πιο ευέλικτες συλλογικές συμβάσεις» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, ώστε να επιτευχθεί επιπλέον «μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας» και να «αρθεί η ακαμψία στην αγορά εργασίας». Στόχος είναι η περαιτέρω μείωση του κατώτατου μισθού, η διάλυση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και η πλήρης ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.
• Τη «μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών με δημοσιονομικά ουδέτερο τρόπο». Κεντρική επιδίωξη, να απαλλαγούν οι εργοδότες από την καταβολή ασφαλιστικών εισφορών, που θα μεταφερθούν στις πλάτες των εργαζομένων, αφού η πρόταση του ΔΝΤ αποκλείει κάθε επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού από την εφαρμογή του μέτρου.

Οι συγκεκριμένες υποδείξεις του ΔΝΤ αποτελούν τμήμα των προαποφασισμένων μέτρων που ετοιμάζεται να επιβάλλει η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ το φθινόπωρο, μετά τη νέα αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος από την τρόικα. Ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις ευρωενωσιακές αντιλαϊκές κατευθύνσεις και έρχονται να υπηρετήσουν το στρατηγική επιδίωξη των μονοπωλιακών ομίλων για ακόμα φθηνότερα εργατικά χέρια. Η έκθεση του ΔΝΤ και οι αντεργατικές του προτάσεις είναι απόλυτα εναρμονισμένες με τους στόχους που θέτει η ατζέντα «Ευρώπη 2020» της ΕΕ για την ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, δηλαδή της ενίσχυσης της κερδοφορίας του.
Εξάλλου στην έκθεσή του το ΔΝΤ, σημειώνει ότι με βάση τα προηγούμενα αντεργατικά μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα οι ελληνικοί επιχειρηματικοί όμιλοι κατάφεραν να «μετασχηματίσουν το χαμηλότερο εργασιακό κόστος σε υψηλότερα περιθώρια κέρδους»!
Θυμίζουμε επίσης ότι το ΔΝΤ, έχει υποδείξει στις ελληνικές κυβερνήσεις, ότι υπάρχουν μεγάλα περιθώρια περαιτέρω μείωσης του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα, και είχε φέρει σαν παράδειγμα τα επίπεδα των μισθών σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Λετονία, όπου οι κατώτατοι μισθοί κινούνται στα επίπεδα των 200 με 350 ευρώ.
Την ίδια ώρα που το ΔΝΤ προτείνει την ισοπέδωση μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων, καλεί την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε παραπέρα «μείωση των φορολογικών επιβαρύνσεων» των επιχειρήσεων και «τροποποίηση της νομοθεσίας στον τομέα των εξαγωγών». Στόχος να μειωθεί ακόμα περισσότερο η φορολογία στα καθαρά κέρδη του κεφαλαίου και ταυτόχρονα να υπάρξει ευνοϊκότερο καθεστώς για τους ελληνικούς εξαγωγικούς επιχειρηματικούς ομίλους.

Αποπροσανατολίζουν τ' άλλα κόμματα

Ο κατεξοχήν θιασώτης του ΔΝΤ και της συνταγής Ομπάμα για τη διαχείριση της κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάπιε τη γλώσσα του χτες και δε σχολίασε λέξη απ' την έκθεση του ΔΝΤ που προτρέπει την κυβέρνηση να σφαγιάσει ό,τι έχει απομείνει από εργασιακά δικαιώματα. Η έκθεση αυτή αποτελεί σφαλιάρα κατάμουτρα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που επί μήνες κορόιδευε τον λαό ότι δήθεν το ΔΝΤ και η κυβέρνηση των ΗΠΑ διαφοροποιούνται απ' τη σκληρή αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ που έφερε τάχα τη σφραγίδα της Γερμανίας και αν εισακουστούν τότε ο λαός θα ζήσει καλύτερες μέρες.
Ενώ μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε σχόλιο για τις πολιτικές εξελίξεις με έκπληξη παρατηρεί κανείς ότι δεν υπάρχει ουδεμία αναφορά στο ΔΝΤ κι ότι αυτή τη φορά επιλέγει να το κρύψει πίσω απ' την λέξη «τρόικα». Αντιθέτως επικαλείται την έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής και την ΕΛ.ΣΤΑΤ για να ισχυριστεί ότι «αποδομούν πλήρως το περιβόητο success story της κυβέρνησης, το οποίο μεταφράζεται σε δραματική συρρίκνωση των εισοδημάτων και των κοινωνικών παροχών και χειροτέρευση της κατάστασης το επόμενο διάστημα». Κι ακόμα ότι η κυβέρνηση «είναι αποφασισμένη να συνεχίσει με κάθε κόστος τον αδιέξοδο δρόμο της λιτότητας».
Κλέφτικα σφυρίζει η ΔΗΜΑΡ και σαν να μη γνωρίζει τίποτα για το έγκλημα, προσάπτει «ιδεοληπτική εμμονή» στο ΔΝΤ. Οχι όμως γιατί την έπιασε ο πόνος για το λαό, αλλά γιατί ανησυχεί -όπως αναφέρει- για την «πολιτική σταθερότητα» και για την «ανταγωνιστικότητα» που θα απειληθούν -κατά την άποψή της- αν επιχειρηθεί η υλοποίηση των προτάσεων που εισηγείται το Ταμείο.
Τέλος, οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες» με δήλωση του Ν. Μαριά αποπροσανατολίζουν ισχυριζόμενοι ότι τάχα το ΔΝΤ κάνει τις προτάσεις αυτές, όχι γιατί οι ανάγκες των μονοπωλίων απαιτούν συμπίεση στο έπακρο της τιμής της εργατικής δύναμης, αλλά γιατί ο Γ. Στουρνάρας και οι διακηρύξεις του για πάταξη της φοροδιαφυγής θεωρούνται αναξιόπιστοι.
*********

νέα ημικρανία για την κυβέρνηση Σαμαρά - Νέα ρήξη μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωζώνης (έφτασ’ η σκύλα τον λαγό)

Να τα μας πάλι!

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προειδοποιεί την Ευρωζώνη ότι θα αναστείλει τις πληρωμές του προς την Ελλάδα από το τέλος του επόμενου μήνα, εκτός εάν οι ηγέτες της Ευρωζώνης καλύψουν το έλλειμμα  ύψους € 3 με 4 δισ. που έχει ανοίξει στο πρόγραμμα της λεγόμενης διάσωσης της Ελλάδα ύψους 172 δισ.  

Το έλλειμμα  προέκυψε επειδή κάποιες κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης αρνούνται να «μετακυλήσουν» (‘to rollover’στην οικονομική καθομιλουμένη, αγγλιστί)  ελληνικά ομόλογα, που σημαίνει δηλαδή ότι αρνούνται να επανεπενδύσουν σε ελληνικά ομόλογα όταν ωριμάζουν αυτά που ήδη κατέχουν - οπως προβλέπεται στο σχεδιο "διασωσης".  

Σύμφωνα με αξιωματούχους της ευρωζώνης, το πρόβλημα επιδεινώθηκε όταν ορισμένες κεντρικές τράπεζες αρνήθηκαν ουσιαστικά να επιστρέψουν στην Ελλάδα, με τον παραπάνω τρόπο, κέρδη που πραγματοποίησαν σε ελληνικά ομόλογα, της τάξης των € 2,1 δισ. φέτος.

Παράγοντες του ΔΝΤ τόνισαν ότι, σε αντίθεση με προηγούμενες αποκλίσεις από το σχέδιο διάσωσης, το σφάλμα δεν βρίσκεται στην Αθήνα αλλά σε άλλες πρωτεύουσες της ευρωζώνης.

Μια γρήγορη συμφωνία με την Αθήνα, (για την επόμενη δόση που είναι υπό διαπραγμάτευση) θα επιτρέψει, λενε, στο ΔΝΤ την έκδοση της επόμενη δόσης αρκετά πριν το τέλος του Ιουλίου. Αλλά η σύντομη οριστικοποίηση της επόμενης πληρωμής είναι αμφίβολη, λόγω της ανησυχίας που προκαλεί ο κίνδυνος κατάρρευσης της κυβέρνησης συνασπισμού, μετά την απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να κλείσει την κρατική ραδιοτηλεόραση. Αλλά ακόμη και αν το ΔΝΤ ήταν σε θέση να δώσει την επόμενη δόση τον Ιούλιο, αυτό θα ανάβαλε, δεν θα έλυνε το προβλημα. Το έλλειμμα θα παραμείνει και τελικά θα αναγκάσει τους υπουργούς οικονομικών της ευρωζώνης να συζητήσουν "εναλλακτικές πηγές" χρηματοδότησης, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας ενός νέου προγράμματος διάσωσης από το τέλος του έτους.

Μια εναλλακτική βραχυπρόθεσμη λύση θα ήταν για την Αθήνα να καθυστερήσει την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών της κυβέρνησης, λένε κάποιο «ειδικοί», ενώ άλλοι λένε ότι αυτό θα μπορούσε να παρεμποδίσει την οικονομική ανάκαμψη σε μια χώρα που έχει υποφέρει πέντε έτη βαθιάς ύφεσης.

Η γραμμή του ΔΝΤ για την Ελλάδα έχει σκληρύνει κατά τους τελευταίους μήνες. Πρόσφατα, παραδέχθηκε μεν λάθη στο πρώτο σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας, αλλά επέκρινε την ευρωζώνη για την αποτυχία να συμφωνήσουν νωρίτερα για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Τα παραπανω ειναι περιληπτική, ελεύθερη απόδοση από άρθρο στους ΦαϊνάνσιαλΤάιμς (παρεμπιπτόντως προσέξτε τις μικροδιαφορές στην απόδοση του ίδιου άρθρου από το ΣΚΑΙ, σε σύγκριση με την παρούσα - τις έχω βάλει σε έντονα εδώ).

***

red rock:

Αυτό που συμβαίνει, διαφορές μεταξύ ΔΝΤ και Ευρωζώνης, «απληστία» των κεντρικών τραπεζών κάποιων πρωτευουσών της δεύτερης, δυσκολίες για την κυβέρνηση εδώ - για τις οποίες κρατά σιγή ιχθύος, για μην χαλάσει την «σούπα» αισιοδοξίας για την προπαγανδιζόμενη, δήθεν, επικείμενη ανάκαμψη, είναι ένταση των αδιέξοδων αυτής της πολιτικής. Αυτές οι επιπρόσθετες  δυσκολίες της συγκυβέρνησης θα περιγράφονταν απ’ την λαϊκή έκφραση «έφτασ’ η σκύλα τον λαγό». 

Μέρος του παιχνιδιού είναι να πείσουν τον λαό ότι με τα κάθε-φορά σχέδια «διάσωσης», το χρέος είναι βιώσιμο. Η κάθε φορά αποκάλυψη της μη βιωσιμότητας του χρέους, αποδεικνύει ότι μια οριστική διάσωση της Ελλάδας δεν θα επέλθει από τα όρνεα που προ πολλού τρώνε από τις σάρκες της.

Εκτός αυτού, η αποπληρωμή του χρέους δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει από τον κοινό έλληνα φορολογούμενο, από τον ελληνικό λαό γενικά. Ο «λαός» γενικά δεν χρωστάει, του χρωστάνε!

Η μόνη ρεαλιστική λύση συμβαίνει να είναι και η μόνη δίκαια λύση: διαγραφή του χρέους με αναδιάρθρωση της οικονομίας σε σοσιαλιστική βάση (που φυσικά δεν είναι δυνατή στο πλαίσιο της ΕΕ). Αν οι δανειστές θέλουν να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, ας τα πάρουν απ’ αυτούς που καταλήστεψαν την χώρα νόμιμα η άνομα. Ενάμισι τρισεκατομμύριο έχει βγει από αυτή την χώρα στο εξωτερικό την τελευταία δεκαετία. Οι δανειστές με την βοήθεια των υποτακτικών τους, που είναι οι κυβερνήσεις των, μπορούν κάλλιστα να βρουν και να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, αφαιρώντας μόνο ένα μέρος (όχι όλα) των αποταμιεύσεων αυτών που έχουν γδάρει τούτη την χώρα. Θα φτάσουν και θα περισσέψουν αρκετά και για τους φτωχούς κατόχους τους…. 

Ενα «σχεδόν δώρο»...και μας «σώσανε»!

Ενα... «σχεδόν δώρο»!

Ξέραμε ότι τα Μνημόνια «είναι ευλογία». Μας το είχε διατυμπανίσει ο Πάγκαλος. Τώρα μάθαμε ότι τα Μνημόνια, εκτός από «ευλογία» είναι, επίσης, «δώρο», ή, για να είμαστε απολύτως ακριβείς, τα Μνημόνια είναι κάτι που μοιάζει με «σχεδόν δώρο»...

Ετσι το είπε τις προάλλες ο Στουρνάρας. Το «σχεδόν δώρο» προς τον ελληνικό λαό, εξήγησε ο Στουρνάρας, συνίσταται στο ότι οι δανειστές έχουν δανείσει στην Ελλάδα 240 δισ. ευρώ. Το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή «μας» δάνεισαν 240 δισ. ευρώ, είναι λόγος, κατά τον Στουρνάρα, για να πανηγυρίζει κανείς...
Για να καταλάβουμε, όμως, τι κρύβεται πίσω από τα «πανηγύρια» τους και από τα «σχεδόν δώρα» τους, αρκεί να μιλήσουν οι αριθμοί (σ.σ.: οι δικοί τους αριθμοί...).

*

Πριν από λίγες μέρες δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ελληνικό πρόγραμμα «σωτηρίας». Σύμφωνα με την έκθεση, αρχής γενομένης από το Μνημόνιο του 2010 έως σήμερα, από ΕΕ και ΔΝΤ έχουν δοθεί στην Ελλάδα 205,1 δισ. ευρώ (και όχι 240).

Προσέξτε τώρα μια ενδιαφέρουσα πλευρά αυτού του «δώρου»:
Στη σελίδα 133 της εισηγητικής έκθεσης του ίδιου τους του προϋπολογισμού για το 2013, περιλαμβάνονται οι πίνακες με τους τόκους και με τα χρεολύσια που έχει πληρώσει η Ελλάδα κατά το διάστημα 2010 - 2012.
Αυτό που προκύπτει είναι ότι:
α) Την περίοδο 2010 - 2012 ο ελληνικός λαός κατέβαλε σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους, σε κερδοσκόπους, σε δανειστές και σε πιστωτές, για τόκους, για χρεολύσια και για εξοφλήσεις χρεών βραχυχρόνιου δανεισμού, το ποσό των 202,73 δισ. ευρώ!
Επίσης,
β) σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, μέσα στο πρώτο τετράμηνο του 2013, η Ελλάδα έχει καταβάλει σε τοκοχρεολυτικές οφειλές το επιπλέον ποσό των 3,523 δισ. ευρώ.
Δηλαδή, από την εποχή που οι δανειστές άρχισαν να μας κάνουν το «σχεδόν δώρο» των 205,1 δισ. ευρώ, η Ελλάδα (δηλαδή, ο ελληνικός λαός) αυτό το «σχεδόν δώρο» το έχει πληρώσει, αθροιστικά, με το ποσό των 206,3 δισ. ευρώ!
(Σημείωση: Στο ποσό αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται τα 17,8 δισ. ευρώ των ομολόγων που εξέδωσε το ελληνικό δημόσιο την περίοδο Γενάρης - Απρίλης 2013, μεταφέροντας φέσια στο μέλλον).

*

Τα συμπεράσματα είναι προφανή:

Πρώτον: Ο Στουρνάρας πανηγυρίζει για τα δάνεια που ποτέ δεν έρχονται στην Ελλάδα, αλλά όπως «έρχονται» έτσι ακριβώς ξαναγυρίζουν - τόσα και ακόμα περισσότερα - στους... δωροδότες δανειστές και εκείνο που απομένει στο λαό είναι να πληρώνει τους τόκους για κάθε «σχεδόν δώρο» που (δεν) έρχεται στην Ελλάδα.
Δεύτερον: Ο Στουρνάρας πανηγυρίζει γιατί με τα λεφτά του λαού, από τα βάσανα του λαού, με το αίμα του λαού,
ταΐζεται τόσο η Σκύλλα (ντόπιοι και ξένοι δανειστές - κεφαλαιοκράτες), όσο και η Χάρυβδη (η εγχώρια πλουτοκρατία, τα μονοπώλια και οι τράπεζες).
Στους πρώτους, δηλαδή στη Σκύλλα, είναι που επιστρέφουν (εντόκως) τα «δάνεια». Στους δεύτερους, δηλαδή στη Χάρυβδη, είναι που πηγαίνουν όλα όσα ληστεύουν οι κυβερνώντες από το λαό μέσα από τους κομμένους μισθούς και συντάξεις, μέσα από τις διαλυμένες εργασιακές σχέσεις, την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας κ.λπ. και τα οποία υπολογίζονται σε πάνω από 60 δισ. ευρώ μέσα στην τριετία.
Ο λαός, δηλαδή, από τη μια φορτώνεται στην πλάτη τόσο το «σχεδόν δώρο» των δανείων, που σημαίνει διαρκείς τόκους και χρεολύσια για το μέλλον,
από την άλλη φορτώνεται και την αποπληρωμή των εσόδων του βραχυπρόθεσμου δανεισμού μέσω των ομολόγων πολλών δισεκατομμυρίων που εκδίδει το Δημόσιο, τα οποία λυμαίνεται η πλουτοκρατία.

*

Αυτή είναι η αλήθεια.

Εντούτοις, τους ακούς στη Βουλή, στα κανάλια, στις εφημερίδες να μπουρδολογούν και να επιμένουν στο παραμύθι. Κι όταν τους στριμώχνεις, όταν αποδεικνύεις ότι δεν ισχύει τίποτα από τα απίθανα ψεύδη των κυβερνώντων, των παπαγάλων τους και των αδαών «διανοούμενων», ότι δεν είναι από τα δάνεια που πληρώνονται, τάχα, οι μισθοί και οι συντάξεις, αλλά ότι είναι οι μισθοί και οι συντάξεις που λεηλατούνται για να πληρώνονται (διπλά και τρίδιπλα) τα δάνεια, οι ανακεφαλαιοποιήσεις και οι χαριστικές στο κεφάλαιο ρυθμίσεις, τότε οι πάσης φύσεως «φωστήρες» αρχίζουν να μην αντιλαμβάνονται από... αριθμητική ούτε τα στοιχειώδη!
Τόσο σπουδαίοι επιστήμονες, τόσο λαμπροί οικονομολόγοι και τόσο επιμελείς τραπεζίτες, αλλά τους είναι αδύνατον η άθλια πολιτική τους να μη συμβαδίζει με εκείνη ακριβώς την άθλια προπαγάνδα, που δεν έχει άλλο δρόμο από το να επιμένει ότι
το 205,1 (το «δώρο») που «παίρνουμε»
είναι, τάχα,... μεγαλύτερο (!) από
το 206,3 που είναι ένα μέρος μόνο από το «αντίδωρο» που μας βουτάνε.

  

Μας «σώσανε»!

Στις 31/12/2009, όταν δηλαδή μας ετοίμαζαν να πάμε από το Καστελόριζο «βουρ» για το ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος της Ελλάδας ήταν 298 δισ. ευρώ.
Σήμερα, σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών, το δημόσιο χρέος της χώρας έχει φτάσει τα 309 δισ. ευρώ!
Δηλαδή, μετά από τρεις δανειακές συμβάσεις, μετά από τρία Μνημόνια, μετά από έξι επικαιροποιημένα μνημόνια, μετά ακόμα και από το «κούρεμα» με το οποίο «αποκεφάλισαν» τα πάντα, το χρέος αυξήθηκε!
Είναι προφανές: Μας... «έσωσαν»!

*

Σύμφωνα με την έκθεση που εκπονήθηκε για τη Unicef από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθήνας, ο αριθμός των παιδιών που το 2011 ζούσαν σε συνθήκες φτώχειας και σοβαρής υλικής αποστέρησης ήταν 69.000.
Μέσα σε ένα χρόνο, το 2012, ο αριθμός αυτός εκτινάχτηκε (για την ακρίβεια, σχεδόν 9πλασιάστηκε!) και τα παιδιά που βρίσκονταν σε σοβαρό κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ανήλθαν στα 597.000!
Είναι προφανές: Μας... «έσωσαν»!

*

Σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, περίπου 3,5 εκατομμύρια Ελληνες διαβιούν αυτήν τη στιγμή σε συνθήκες κάτω από το όριο της φτώχειας.
Είναι προφανές: Μας... «έσωσαν»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το δηλητήριο, στο εξής θα το παίρνουμε ζαχαρωμένο... «αντί για λιτότητα μίλα για ανάκαμψη και ανάπτυξη».

Σε μια ομιλία του, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής  δήλωσε ότι η πολιτική λιτότητας που ακολουθεί η ΕΕ τα τελευταία χρόνια δεν έχει πλέον τη δημόσια υποστήριξη που απαιτείται για να λειτουργήσει.

"Αν και νομίζω ότι αυτή η πολιτική είναι κατ 'αρχήν σωστή, νομίζω ότι έχει φτάσει στα όριά της», είπε ο κ. Μπαρόζο. "Μια πολιτική για να είναι επιτυχής, όχι μόνο πρέπει να σχεδιαστεί σωστά, θα πρέπει να διαθέτει το ελάχιστο της πολιτικής και κοινωνικής υποστήριξης." (wall street journal)

 *****

Η πολιτική που ακολουθείται στην Ευρώπη είναι αυτοκαταστροφική, ειδωμένη και με καπιταλιστικούς όρους. Είναι ακραία σε βαθμό που ένας οργανισμός όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (επανειλημμένα έχει γίνει αναφορά εδώ στις διαφορές μεταξύ ΕΕ και ΔΝΤ) να προτρέπει προς ένα άλλο μίγμα  διαχείρισης.

Πίσω από τα σχόλια του Μπαρόζο βρίσκονται τα στοιχεία μιας όχι και τόσο «ρόδινης» κατάστασης στην Ευρώπη. Είναι πασιφανές ότι τα προγράμματα λιτότητας εμποδίζουν την ανάκαμψη και την ανάπτυξη της οικονομίας. Ακόμα και στο ζήτημα της αντιμετώπισης των ελλειμμάτων, η αποτυχία είναι έκδηλη.Η εξοντωτική λιτότητα σημαίνει μείωση των δαπανών από τα νοικοκυριά αλλά και τις επιχειρήσεις. Το ποσοστό της ανεργίας αυξήθηκε στο επίπεδο ρεκόρ του 12%. H οικονομία της Ευρωζώνης συρρικνώθηκε για τα πέντε συνεχόμενα τρίμηνα μέχρι το τέλος του 2012.

Τα επίσημα στοιχεία για το πρώτο τρίμηνο του 2013 θα κυκλοφορήσουν στις 15 Μαΐου και θεωρείται σίγουρο ότι θα καταγράψουν συνέχεια της συρρίκνωσης της οικονομίας και για το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους. Το ΔΝΤ την περασμένη εβδομάδα είπε ότι αναμένει η οικονομία της Ευρωζώνη να συρρικνωθεί και πάλι φέτος.

Οι δηλώσεις Μπαρόζο , λοιπόν,  είναι ενδεικτικές διεργασιών που λαμβάνουν χώρα στην ΕΕ, οι οποίες κινούνται προς μια αναθεώρηση μερικών κατευθύνσεων. Η «καραμέλα» που πιπιλίζουν οι πολιτικοί είναι η «ανάπτυξη», η οποία πεισματικά αρνείται να εμφανιστεί. Μα κι αν εμφανιστεί,  δεν υπάρχει πιθανότητα οι λαοί να δουν κάτι να βελτιώνεται, πολύ λιγότερο η Ελλάδα. Οι πολιτικοί όμως χρειάζονται το λεξιλόγιο της «Ανάπτυξης», γιατί μέσω αυτού μπορούν να καλλιεργούν ψευδαισθήσεις στο «πόπολο».

Απ’ την άλλη, έχουν ήδη πετύχει μια εξωφρενική υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας, ασφάλειας, συνταξιοδότησης, στο ονομα της ανταγωνιστικότητας. Επιπρόσθετα, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, εκτός των παραπάνω έχουν καταφέρει να επιβάλουν ένα επαχθέστατο καθεστώς καταλήστευσης του λαού μέσω φορολογίας. Οι κύριοι στόχοι τους έχουν επιτευχθεί. 

Πρόκειται συναιπώς ν΄ αλλάξει η οικονομική πολιτική; Όχι σε κάτι ουσιώδες. Αλλάζει όμως η δημαγωγική ρητορική. Αντί να απαιτούν κι άλλες θυσίες απ’ τους εργαζόμενους, με πρόσχημα την δήθεν διάσωση της χώρας (ή άλλως, για να βγει το κεφάλαιο όσο γίνεται πιο αλώβητο από την κρίση), τώρα νομίζουν ότι, μπορούν να μιλούν για «φως στο τέλος του τούνελ», παρά τα στοιχεία που είναι εναντίον τους. Αυτοί που δεν βλέπουν φως, κατα τους θεράποντες της άρχουσας τάξης πάντα, είναι διότι είναι στραβοί. 

Τελικά το παιχνίδι που παίζεται είναι περισσότερο ψυχολογικό παρά οικονομικό - και λέγεται "καλλιέργεια ελπίδων". Το δηλητήριο που συνταγογραφούν θα παραμείνει το ίδιο. Απλώς, στο εξής θα το παίρνουμε ζαχαρωμένο...

Μ 

Κεφάλαιο - Εργασία

Το πρόβλημα στην Ελλάδα - και στον κόσμο - πηγάζει από την ανειρήνευτη αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Από το γεγονός, δηλαδή, ότι μία χούφτα εκμεταλλευτών κατέχουν την οικονομική εξουσία, κατέχουν τα μέσα παραγωγής. Είναι επομένως πρόδηλο:

Από αυτήν τη δράκα, που σφετερίζεται τους καρπούς που γεννούν το μυαλό και τα χέρια εκατομμυρίων ανθρώπων, πρέπει να της αφαιρεθεί η οικονομική εξουσία, που της επιτρέπει, αφενός να ιδιοποιείται τον πλούτο που παράγει μια ολόκληρη κοινωνία, αφετέρου να ρίχνει στα Τάρταρα εκείνους που τον δημιουργούν.
Αλλά: Η μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη, η πρώτη και βασική προϋπόθεση για να αφαιρεθεί από την πλουτοκρατία, από τα μονοπώλια, η οικονομική εξουσία, είναι να τους αφαιρεθεί η πολιτική εξουσία!

*

Η «Λυδία Λίθος» του προβλήματος δεν είναι άλλη από το ποιος κατέχει τον ασύλληπτο πλούτο. Και για την ακρίβεια: Το πώς αυτοί που παράγουν τον πλούτο, το πώς αυτοί που δημιουργούν τον πλούτο, θα τον πάρουν στα χέρια τους. Εκείνο δηλαδή που εκ των πραγμάτων τίθεται επί τάπητος είναι το ζήτημα της εξουσίας.

Που σημαίνει ότι:
Αν την εξουσία την έχουν οι καπιταλιστές, αν την έχουν τα μονοπώλια, τότε το κράτος τους, οι διακρατικές ενώσεις τους (ΕΕ) και οι μηχανισμοί τους (ΔΝΤ), θα είναι πάντα έτοιμα να «στηρίζουν» τις τράπεζες, τα μονοπώλια, τους βιομηχάνους, τους εφοπλιστές.
Αν την εξουσία την είχαν οι εργάτες και όχι οι «εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις»¹, τότε προφανώς το κράτος των εργατών κάπως αλλιώς θα διαχειριζόταν τα 4,6 τρισεκατομμύρια ευρώ που διατέθηκαν από τον Οκτώβρη του 2008 μέχρι τον Οκρώβρη του 2010 από την ΕΕ με μορφη ρευστού χρήματος και κρατικών εγγυήσεων στη χρηματιστική ολιγαρχία.

*

Είναι η πολιτική εξουσία του κεφαλαίου που επιτρέπει στους λίγους να διαθέτουν πολλαπλάσιο πλούτο από ολόκληρο το ΑΕΠ της χώρας, φορτώνοντας στο λαό τα χρέη των «άδειων» ταμείων.

Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να ρημάζουν στη λιτότητα τον εργάτη για να επιδοτούνται βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβοι.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν το κράτος ως συλλογικό «κομματάρχη» που υπαγορεύει δεινά, επιβάλλει χαράτσια, στερεί δικαιώματα, τρομοκρατεί, απειλεί και βγάζει στην «παρανομία» την απαντοχή της φτωχολογιάς.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να αφοπλίζουν και να αφανίζουν το λαό, κρατώντας σε ομηρία εκατομμύρια παιδιά του στον εφεδρικό στρατό της ανεργίας.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να κάνουν «δουλειές» με τις «Siemens», για να κερδίζουν οι πολυεθνικές και τα τσιράκια των πολυεθνικών.
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να παίζουν με «λίστες Λαγκάρντ».
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να παίρνουν τα «δώρα» τους οι μεσάζοντες των υποβρυχίων που «γέρνουν» και να φορτώνουν μετά στο λαό τη ρετσινιά ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Είναι η πολιτική εξουσία που τους επιτρέπει να ταΐζουν τους μονίμως χορτάτους, στέλνοντας το λογαριασμό με τους τόκους στους εργαζομένους.

*

Αυτή η εξουσία, η εξουσία των κεφαλαιοκρατών και των κομμάτων τους, πρέπει να ανατραπεί. Και να αντικατασταθεί από μια λαϊκή εξουσία, στο πλαίσιο μιας λαϊκής οικονομίας, με μια κυβέρνηση βγαλμένη μέσα από τα σπλάχνα του λαού, η οποία σε κάθε βήμα της και ανά πάσα στιγμή θα τελεί υπό διαρκή εργατικό, κοινωνικό και λαϊκό έλεγχο.

Με άλλα λόγια:
Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε άλλη καπιταλιστική χώρα, το ζήτημα της κρίσης, από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων, δεν μπορεί να επιλυθεί με όρους μιας «καλύτερης», μιας «βελτιωμένης» διαχείρισης του συστήματος.
Η κρίση, όπως πάνω - κάτω το περιέγραφε ένας παλιός κομμουνιστής, είναι ένα παλούκι που πιέζει την αστική τάξη, η οποία για να ξεπεράσει το πρόβλημα που της δημιουργεί θέλει να το πετάξει από πάνω της μπήγοντάς το στα σωθικά του λαού.
Επομένως, πρέπει να φύγει από τη μέση το... παλούκι. Κι αυτό δεν γίνεται με διαπραγματεύσεις με την αστική τάξη και με αυταπάτες για μια καλή κυβέρνηση που θα κάνει μαζί της διάλογο, συμβιβασμούς και συνεννοήσεις.
Αυτό επιτυγχάνεται, τελικά, με άλλη πολιτική. Με την ταξική πολιτική που, επειδή υπηρετεί άλλα συμφέροντα από τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, δεν κάνει καμία διαπραγμάτευση γύρω από το αν θα ανατρέψει τον καπιταλισμό, αφού μόνο έτσι θα μπορέσει να ξεπεράσει τα όρια των βασικών νόμων του που γεννούν κρίσεις, εκμετάλλευση, καταπίεση.
Εν ολίγοις, μιλάμε για την πολιτική που έχει ως στόχο την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής, την αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, τον πανεθνικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο από τα κάτω προς τα επάνω.

*

Οι «νουνεχείς», διαβλέποντας τον κίνδυνο που θα μπορούσε να γεννηθεί μέσα από τη διασπορά τέτοιων «καινών δαιμονίων», απαντούν: «Μα μπροστά στον καπιταλισμό που ναι μεν είναι απάνθρωπος, αλλά εντούτοις ορθώνεται μπροστά μας ως "απόλυτη βεβαιότητα", τι νόημα έχει να συγκρουστούμε με τους ισχυρούς επισείοντας την μήνιν τους; Τι νόημα έχει - λένε - να "ρισκάρουμε" και να "κινδυνεύσουμε", μόνο και μόνο για την "αβεβαιότητα" ενός "άλλου" κόσμου, μιας άλλης, δίκαιης, αλλά αβέβαιο και εν πολλοίς ουτοπικό ότι μπορεί να υπάρξει κοινωνίας;

Κατ' αρχάς, ουτοπικό δεν είναι να πιστεύει κανείς ότι ο κόσμος πρέπει και μπορεί να αλλάξει. Ουτοπικό είναι να νομίζει κανείς ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να μείνει ίδιος και ότι μπορεί να γίνει ανθρώπινος χωρίς να αλλάξει.
Οσο για τη θλιβερή «ζωντάνια» της μοιρολατρίας, της υποταγής και του ραγιαδισμού, ο Νερούντα, σχολίαζε:
«Αργοπεθαίνει αυτός που δε ρισκάρει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα/ που κρύβει το κυνήγι των ονείρων του/ εκείνος που δεν επιτρέπει στον εαυτό του/ μια φορά έστω στη ζωή του να πετάξει από πάνω του τις "φιλικές συμβουλές" (...). Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει κάτι πριν καν το αρχίσει».
1. Λένιν, Απαντα, τόμος 26, σελ. 361, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

το ΔΝΤ αναγκάζεται να κρούει νέους κώδωνες κίνδυνου

Το ΔΝΤ προειδοποιεί την ευρωζώνη για φυγή κεφαλαίου [1]

Στην πρόσφατη Έκθεση Παγκόσμιας Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας του ΔΝΤ συμπέραναν ότι εξ αιτίας των φόβων για διάλυση της νομισματικής ένωσης, η φυγή κεφαλαίων από την περιφέρεια της ευρωζώνης προς τον πυρήνα του μπλοκ έχει εντείνει έναν «ακραίο κατακερματισμό" των αγορών χρηματοδότησης της ζώνης του ευρώ, προκαλώντας νέες πιέσεις για συρρίκνωση των ισολογισμών τραπεζών, ιδιαίτερα σε χώρες με δημοσιονομικά προβλήματα. Εάν η ευρωζώνη δεν επιλύσει την κρίση του κεφαλαίου της, προειδοποιεί, οι ισολογισμοί ευρωπαϊκών τραπεζών θα συρρικνωθούν δραστικά , υπονομεύοντας την ανάπτυξη και διογκώνοντας την ανεργία στην περιοχή.

Συνολικά εκτιμάται ότι μέχρι το τέλος του επόμενου έτους οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα εχουν απολέσει $ 2.8τρις - πάνω από 7 % των περιουσιακών στοιχείων στους ισολογισμών τους - Οι τράπεζες στην περιφέρεια θα χάσουν κάτι λιγότερο από το 10 % των στοιχείων του ενεργητικού τους. Οι εκτιμήσεις βασίζονται στη συμπεριφορά των 58 μεγαλύτερων τραπεζών της περιοχής.

[...]

"Δεν μπορείς να έχεις μια ένωση όταν έχεις ορισμένες χώρες που είναι μόνιμα πιστωτές και μια σειρά από χώρες που είναι μόνιμα οφειλέτες», είπε Ο κ. Draghi.

Το πλάνο εξαγοράς ομόλογων απο τη ΕΚΤ σχεδιάστηκε για να αντιμετωπιστεί η αυξανόμενη διαφορά στα επιτόκια της αγοράς που καταβάλλονται από τις επιχειρήσεις σε χώρες όπως η Ισπανία σε σύγκριση με εκείνες στη Γερμανία.
Παρ’ όλα αυτά, το ΔΝΤ επισημαίνει ότι οι κίνδυνοι για την παγκόσμια χρηματοπιστωτική σταθερότητα έχουν αυξηθεί από την άνοιξη, με την κρίση της ευρωζώνης να εξακολουθεί να είναι η κύρια ανησυχία, παρά τις προσπάθειες των φορέων χάραξης πολιτικής να καθησυχάσουν τους φόβους για διάλυση του ενιαίου νομίσματος.

*****

Γιατί να μην εχουν επαρκή διάθεση να «κάνουν κάτι»;

Όπως και στο πρόσφατο άρθρο που δημοσιεύσαμε εδώ, Παγκόσμια Οικονομία: Απο Ελπίδες σε Αβεβαιότητα και Φόβο, φαίνεται ότι η Ευρωζώνη, αντί να λύνει τα δικά της προβλήματα οξύνει τα ήδη έντονα προβλήματα της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, τόσο που το ΔΝΤ αναγκάζεται να κρούει νέους κώδωνες κίνδυνου. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση μαστίζει την ΕΕ με ιδιαίτερη οξύτητα - και στον μάτι αυτού του κυκλώνα βρίσκεται η Ελλάδα. Εδώ βέβαια δεν ισχυρίζεται κανείς ότι η Ελλάδα είναι η αιτία του προβλήματος. Μάλλον το αντίθετο – η ένταση της οικονομικής κατάθλιψης της Ελλάδας είναι συνάρτηση των κραυγαλέων αντιθέσεων στην Ευρώπη.

Φαινομενικά, το πρόβλημα δεν λύνεται όσο το πολιτικό προσωπικό της ΕΕ, το οποίο όντως εκφράζει το πιο επιθετικό τμήμα του κεφαλαίου, αδυνατεί να διανοηθεί οτιδήποτε άλλο εκτός απο κινήσεις που αποσκοπούν αποκλειστικά στην προστασία του συσσωρευμένου κεφαλαίου. Η πολιτική τους είναι συντήρηση της αιτίας της κρίσης. Στην ουσία όμως , ούτε μπορούν ούτε θέλουν να κάνουν κάτι καλύτερο για τον πάσχοντα καπιταλισμό τους. Γιατί όμως να μην "θέλουν", γιατί να μην εχουν επαρκή διάθεση να «κάνουν κάτι»;

Το ζήτημα για την μεγαλοαστική άρχουσα τάξη, η οποία βλέπει ξεκάθαρα ποίος είναι ο ρόλος κι ο σκοπός ύπαρξης αυτού του υπερ-διακρατικου μορφώματος της ΕΕ, δεν είναι τόσο το ξεπέρασμα της κρίσης όσο η δημιουργία των πλέον ευνοϊκών συνθηκών για τη στήριξη της κερδοφορίας των μεγάλων οικονομικών «παικτών» στην Ευρώπη. Τους είναι σχετικά δευτερεύον αν οι πολιτικές τους οξύνουν ή διαιωνίζουν την κρίση, εφόσον το ζητούμενο γι αυτούς είναι να λειτουργήσει το σύστημα με τον πλέον ευνοϊκό τρόπο για αυτούς. Η κρίση καθαυτή είναι εν μέρει έκφραση αυτής της εγγενούς στο σύστημα τάσης: Πραγματοποίηση του μέγιστου κέρδους για τους μεγαλύτερους «παίκτες» πάση θυσία...

[1] red rock vies - synopsis-translation from http://www.ft.com/intl/cms/s/0/917df0da-121b-11e2-bbfd-00144feabdc0.html#axzz29V0xTPsj

Lagarde: «Τι σκέπτομαι για τα μικρά παιδιά της Ελλάδας»

Το νέο που δημοσιοποιείται απο τον Νίκο Μπογιόπουλο (βλέπε προηγ. άρθρο) μου θύμισε τις δηλώσεις της Λαγκάρντ στην Guardian πριν μερικούς μήνες. Τις παραθέτω γιατί δεν νομίζω ότι εν τω μεταξύ άλλαξε γνώμη .

Έγραφε λοιπόν η Guardian: «Η Ελλάδα, η οποία έχει δει την οικονομία της να συρρικνώνεται κατά ένα πέμπτο από την έναρξη της ύφεσης, σε αντάλλαγμα για την οικονομική βοήθεια [σσ: ΠΡΟΣΕΞΤΕ τον ευφημισμό «οικονομική βοήθεια», αντί να πούνε «ληστεία και πιλάτεμα»] από το ΔΝΤ έχει διαταχτεί απο την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ να κόψει τους μισθούς, τις συντάξεις και τις δημόσιες δαπάνες.

»Ερωτηθείσα αν μπορεί να βγάλει από το μυαλό της τις μητέρες που αδυνατούν να αποκτήσουν πρόσβαση σε μαίες ή τους ασθενείς που δεν μπορούν να λάβουν φάρμακα που σώζουν ζωές, οι απαντήσεις της Lagarde ήταν : "Σκέπτομαι περισσότερο τα μικρά παιδιά από ένα σχολείο σε ένα μικρό χωριό στο Νίγηρα, που πάνε στο μάθημα δύο ώρες την ημέρα, που μοιράζονται μια καρέκλα για τρία παιδιά...»

Και πρόσθεσε παρακάτω: «Ξέρετε κάτι, όσον αφορά την Αθήνα, σκέφτομαι επίσης όλους εκείνους τους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από πληρωμή των φόρων όλη την ώρα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα προσπαθούν να γλιτώσουν τον φόρο».
"Νομίζω ότι θα πρέπει να βοηθήσουν τον εαυτό τους και συλλογικά." [...] Οι Έλληνες γονείς πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη τους, αν τα παιδιά τους να επηρεάζονται από τις περικοπές των δαπανών. "Οι γονείς πρέπει να πληρώσουν τις φορολογικές οφειλές τους», είπε.

Τέλος, ερωτηθείσα αν αυτή ουσιαστικά λέει στους Έλληνες και σε άλλους στην Ευρώπη ότι το διασκέδασαν αρκετά κι ήρθε η ώρα να πληρώσουν απαντά: "Σωστά".

Αφήνω τα σχόλια για τον αναγνώστη...

Παγκόσμια Οικονομία: Απο Ελπίδες σε Αβεβαιότητα και Φόβο

Παγκόσμια Οικονομία: Απο Ελπίδες σε Αβεβαιότητα και Φόβο (*)

Πρόσφατα, ο δείκτες παρακολούθησης της παγκόσμιας οικονομικής ανάκαμψης του Ινστιτούτου Brookings-Financial Times εμφάνισαν απότομη πτώση για το 2012. Η παγκόσμια οικονομία περιγράφεται ως «επί ξύλου κρεμάμενη» απο αναλυτές. Η απειλή της διπλής βύθισης σε ύφεση (double-dip recession) προκαλεί αϋπνία σε ιθύνοντες χάραξης οικονομικής πολιτικής. Οι αναπτυγμένες οικονομίες πασχίζουν να αυξήσουν ασήμαντους ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ οι ταχέως αναπτυσσόμενες αναδυόμενες οικονομίες δεν μπορούν να διατηρήσουν την γνωστή ως τώρα ορμή τους. Αν κάτι πάει στραβά, και πολλά μπορούν να πανε στραβά, αυξάνεται ο κίνδυνος μιας επικίνδυνης οικονομικής ολίσθησης.

Στην εξαμηνιαία έκθεση World Economic Outlook του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα, ο Olivier Blanchard, επικεφαλής οικονομολόγος του Ταμείου, είπε ότι η παγκόσμια οικονομία έχει παραλύσει από την αβεβαιότητα, η οποία εμποδίζει τις εταιρείες να επενδύουν και τα νοικοκυριά να προβούν σε δαπάνες.

«Οι ανησυχίες σχετικά με την ικανότητα των ευρωπαίων πολιτικών παραγόντων να ελέγξουν την κρίση του ευρώ και οι ανησυχίες για την αποτυχία μέχρι τώρα των ιθυνόντων στις ΗΠΑ να συμφωνήσουν σε ένα δημοσιονομικό σχέδιο, σίγουρα παίζουν ένα σημαντικό ρόλο, που όμως δεν είναι προσδιορίσημος» είπε.

Η ανανεωμένη ανησυχία για την «υγεία» της παγκόσμιας οικονομίας σηματοδοτεί μια θλιβερή επιστροφή σε μία φοβική ψυχολογία, μετά από ελπίδες για ανάκαμψη της. Η παγκόσμια παραγωγή αυξήθηκε κατά 5,1 % το 2010, ενώ το 2011 βυθίζεται στο 3,8 %. Ακόμη και με την κρίση της ευρωζώνης που υπονόμευε την περυσινή αισιοδοξία, η ελπίδα ήταν ότι το 2012 θα σήμανε επιστροφή σε πιο ταχεία επέκταση, αλλά οι τελευταίες προβλέψεις του ΔΝΤ αναμένουν πλέον μόνο 3,3 % παγκόσμια αύξηση της παραγωγής, που κατανέμεται μεταξύ: 5,3 % επέκταση στις «αναδυόμενες» χώρες και μόνο 1,3 % στον ανεπτυγμένο κόσμο. Έτσι, η αργή παγκόσμια ανάπτυξη - κάτω του 2 τοις εκατό - είναι έντονα ανησυχητική.

Αυτό εγείρει ένα μεγάλο ερώτημα για κεντρικούς τραπεζίτες και υπουργούς Οικονομικών που κατέφθασαν στο Τόκιο για τις ετήσιες συνεδριάσεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας: είναι άραγε τα προβλήματα του κόσμου το 2012 μια προσωρινή δυσλειτουργία σε μια μακρά πορεία προς τα εμπρός, ή μήπως δικαιολογούνται οι φόβοι ότι οι τελευταίοι μήνες της φετινής χρονιάς φέρνουν τα σημάδια μια νέας καταιγίδας;

Η απάντηση εξαρτάται κυρίως από τα γεγονότα στις ΗΠΑ και την ευρωζώνη.
Οι ΗΠΑ, εξακολουθούν να είναι η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, και επηρεάζουν δραστικά την παγκόσμια οικονομική προοπτική. Ένας σημαντικός δείκτης είναι η μείωση της ανεργίας η οποία όμως είναι πολύ αργή για την ανάκαμψη της οικονομίας. Ο φόβος στους διεθνείς κύκλους είναι ότι οι πολιτικοί δεν μπορούν να αποτρέψουν την οικονομία των ΗΠΑ να πέσει στο λεγόμενο «δημοσιονομικό γκρεμό». Δεν υπάρχει δικομματική προσπάθεια ακόμη για να μετριαστεί ο αντίκτυπος της πτώσης στον «γκρεμό» και, αν και οι περισσότεροι ειδικοί αναμένουν ότι το ζήτημα πρέπει να επιλυθεί μετά τις εκλογές της 6ης Νοεμβρίου, η αβεβαιότητα συνεχίζεται.

Αν οι ΗΠΑ υποφέρουν από αβεβαιότητα, η κατάσταση της ευρωζώνης είναι πιο κρίσιμη. Απαιτείται σημαντική δράση πριν η ευρωζώνη μπορέσει να σταθεροποιηθεί και η εμπιστοσύνη να επιστρέψει. Τα κράτη μέλη θα πρέπει να συμφωνήσουν στον ορισμό της τραπεζικής ένωσης μεχρι τις αρχές Οκτωβρίου, ενω ακόμα οι αντιμαχόμενες πλευρές παραμένουν πολυ μακριά η μιά απ’ την άλλη.


Ο κ. Blanchard λέει ότι θα ήταν «ευτυχής αν οι βασικές προβλέψεις [του ΔΝΤ] αποδειχθούν ανακριβείς και - σε αυτή την περίπτωση - πολύ απαισιόδοξες», αλλά κανείς δεν στοιχηματίζει.

*****
[(*) Περιληπτική, ελεύθερη απόδοση του άρθρου ‘Hopes turn to fear and uncertainty’ απο τους Financial Times]

*****

Κι ένα σχόλιο απο Red Rock Views:

Όσο κι αν θα το ήθελαν οι καπιταλίστες και οι αναλυτές της οικονομίας τους να μας παρουσιάσουν το σύστημα στην σημερινή φάση του πιο ελπιδοφόρο, δεν μπορούν. Δεν μπορούν επειδή σε συνάξεις όπως αυτή στο Τόκιο αδυνατούν να λενε ψέματα στους εαυτούς τους. Οι μεγαλοαστοί σπάνια βαυκαλίζονται. Έτσι η διαρροή πληροφορίας μορφοποιεί την εικόνα όπως την βλέπουν οι καπιταλίστες. Και δεν είναι ούτε ευχάριστη ούτε ρόδινη και για αυτούς. Όμως, η μεγάλη, η τεράστια διαφορά μεταξύ αυτών που συνεδριάζουν στο Τόκιο και του υπόλοιπου κόσμου είναι ότι αυτοί, που είναι και οι υπεύθυνοι για την κατάντια του κόσμου, δεν πεινάνε, δεν ματώνουν, δεν σκοτώνονται, δεν ανήκουν στους πολλούς που υποφέρουν. Αυτοί ανησυχούν γιατί δεν μπορούν να γίνονται πιο πλούσιοι με τον ρυθμό που είχαν συνηθίσει. Ο παράδεισος τους είναι εξασφαλισμένος όση ανασφάλεια κι αν τους δημιουργεί η αξεπέραστη κρίση του συστήματος τους, η οποία εντείνει την αίσθηση κόλασης, αλίμονο, για ’μάς τους υπόλοιπους.

Αυτοί λοιπόν πρέπει να πάψουν να κυβερνούν τον κόσμο, όχι γιατί είναι πιο πλούσιοι απο εμάς, αλλά γιατί ούτε ξέρουν ούτε μπορούν να κυβερνούν τις τύχες του κόσμου. Και δεν θα μάθουν, μήτε θα μπορέσουν ποτέ γιατί το σύστημα τους είναι ανεπίδεκτο βελτίωσης. Είναι αντιφατικό κι απ' την φύση του αυτοκαταστροφικό.

Η Νέμεσις και η «παρέα» της

Τι είπε το ιερατείο στις Βρυξέλλες την Πέμπτη με ανακοίνωση της Κομισιόν, για τις «προτεραιότητες» του Κωστή Χατζηδάκη, ήτοι της συγκυβέρνησης:

«Οι δέκα προτεραιότητες διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες ανακοινώθηκαν σήμερα από τον Υπουργό Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων, κ. Κωστή Χατζηδάκη, αποτελούν ένα σαφές μήνυμα της δέσμευσης της ελληνικής κυβέρνησης να επιτύχει την τόσο αναγκαία αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαιρετίζει την πρωτοβουλία αυτή.

Η προώθηση αυτών των προτεραιοτήτων θα συμβάλλει ουσιαστικά στις ευρύτερες μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες η Ελλάδα έχει δεσμευθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου Συνεργασίας, και οι οποίες θεωρούνται αναγκαίες για την ενίσχυση της ανάπτυξης και της απασχόλησης. Απομένει, επομένως, η οριστική υλοποίηση όλων των δεσμεύσεων της χώρας που αφορούν σε μεταρρυθμίσεις, εναρμονισμένες και με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με έμφαση στους κανόνες της Ενιαίας Αγοράς.

Σε κάθε περίπτωση, η Ομάδα Δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα θα παρέχει τη στήριξή της όπου αυτό θεωρηθεί χρήσιμο».


«Δεν είναι τυχαίο ότι το κεφάλαιο, τα κόμματά του στην Ελλάδα, η ΕΕ, το ΔΝΤ σε δυο βασικά ζητήματα επέμεναν και επιμένουν. Στις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις και στις ιδιωτικοποιήσεις, ως επείγοντα ζητήματα. Και αυτό γιατί οι αντεργατικές αναδιαρθρώσεις μειώνουν την τιμή της εργατικής δύναμης, αυξάνοντας την εκμετάλλευση και τα κέρδη, αντισταθμίζοντας τη χασούρα των καπιταλιστών από την κρίση που τους βοηθά να αντιμετωπίσουν την καταστροφή του κεφαλαίου, ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις δίνουν επενδυτική διέξοδο στα αδιάθετα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια που λόγω κρίσης δεν επενδύονται. Και όλ' αυτά στο όνομα της ανάπτυξης».


Να μην ξεχνάμε και τούτο:

Οι «εναρμονισμένες και με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης», πολιτικές «απασχόλησης» σημαίνουν ότι δεν μπορούμε να ανεχόμαστε ατίθασους και απαιτητικούς εργάτες.  Παράδειγμα, η Χαλυβουργία όπου «η Νέμεσις με την παρέα της», μετά την εκκίνηση με  καταστολή, ξεδίπλωσαν ένα όργιο εκδικητικότητας των αστών κατά των εργατών...

... αλλά πόσο μακριά μπορεί να παει αυτή η ιστορία; Μέχρι πότε θα είμαστε μάρτυρες της λυσσασμένης επίθεσης των μπουρζουάδων κατά της εργατικής τάξης χωρίς αυτή να μπορεί ακόμα να τους σπάσει τις ανοιχτές κι αφρισμένες μασέλες; Κάποια στιγμή δεν θα βρει τον τρόπο;