Υπέρβαση του νεοφιλελευθερισμού; Ξανασκεφτείτε το!

Επανέρχομαι στο ερώτημα πού τέθηκε σε προηγούμενες αναρτήσεις: γιατί υπάρχει τέτοια εχθρότητα και αντίδραση σε κάθε κίνηση ή απλά έκφραση που προσβάλλει το κυρίαρχο οικονομικό δόγμα του Νεοφιλελευθερισμού στην ΕΕ, ακόμα κι αν αυτό εκφράζεται λεκτικά, απλά για επικοινωνιακή κατανάλωση,  χωρίς πρόθεση των εκφραστών της όποιας προσβολής αυτού του δόγματος να μετατρέψουν την ρητορική σε πολιτική πρακτική; 

νουθεσίες για τον... 'γύρω-γύρω γύριζα'

 

«Οι αγορές δεν ενδιαφέρονται για το ποιος κυβερνά τη χώρα. Ενδιαφέρονται, όμως, όποιος κυβερνά να εφαρμόζει ένα αξιόπιστο πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής που διασφαλίζει τη σταθερότητα και την ανάπτυξη. Οι αγορές θα ανακάμψουν στο βαθμό που υποχωρήσει η αβεβαιότητα για το πλαίσιο άσκησης της οικονομικής πολιτικής».

Σχόλιο της «Alpha Bank» - απόσπασμα από άρθρο στον Ριζοσπάστη,

Μετάφραση

«το χρηματιστικό κεφάλαιο δεν ενδιαφέρεται για το ποιος κυβερνά μια  χώρα. Ενδιαφέρεται, όμως, όποιος κυβερνά να εφαρμόζει ένα  πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής, αξιόπιστο για τους χρηματιστές, που να διασφαλίζει με  σταθερότητα την αισχροκέρδεια τους  και την συσσώρευση του κεφαλαίου τους. Το χρηματιστικό κεφάλαιο που βασίζεται στον τζόγο, προτιμά βεβαιότητα και προβλεψημότητα στην άσκησης της οικονομικής πολιτικής».

ΥΓ

μετάφραση μετάφρασης

Ο Σ....

[γύρω-γύρω γύριζα

ψιθύριζα ή σφύριζα

τα οπίσθια τους μύριζα

κι απο χαρά πλημύριζα]

... πρέπει να ακούγεται όπως και η σημερινή κυβέρνηση και να πάψει να χτυπάει δυο τύμπανα ταυτόχρονα.

Μας τα έχει ζαλίσει...

η διακριτική ευχέρεια του κράτους

- Υπάρχουν δικαιώματα στην χώρα μας, και γενικά στον καπιταλισμό;

- Θεωρητικά, βεβαίως και υπάρχουν και δεν είναι απλά  ρητές διακηρύξεις είναι και καταγεγραμμένα.

- Μπορεί ο πολίτης στην πράξη να ασκήσει αυτά τα δικαιώματα;

- Εξαρτάται.

- Απο τι;

- Από πολλά. Η πρώτη προϋπόθεση είναι ο πολίτης να έχει την οικονομική δυνατότητα ν’ ασκήσει το δικαίωμα του. Και δεν την έχει πάντα. Η  άσκηση του δικαιώματος δεν έρχεται δωρεάν... Το μεν δικαίωμα μπορεί να ορίζεται ως οικουμενικό, η δε δυνατότητα να ασκηθεί το δικαίωμα σ’ αυτό το σύστημα είναι κάθε άλλο παρά οικουμενική.

 Η δεύτερη είναι η γνώση. Ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει το δικαίωμα του για να έχει την  δυνατότητα να το ασκήσει.

- Μα δεν υπάρχουν νομικοί που μπορούν να συμβουλέψουν τον πολίτη;

- Υπάρχουν, αλλά ο νόμος είναι κυκεώνας και λαβύρινθος – και συχνά ούτε οι νομικοί μπορούν να βρουν άκρη… Μετά, το πρώτο τους μέλημα είναι το δικό τους συμφέρον. Οι νομικοί κοστίζουν, οπότε καταλήγουμε πάλι στην πρώτη προϋπόθεση της δυνατότητας άσκησης του δικαιώματος.

- Από τι άλλο εξαρτάται;

- Από το αν η άσκηση του δικαιώματος κρίνεται συμφέρουσα για το σύστημα ή όχι. Αν η άσκηση κριθεί ασύμφορη, το σύστημα, έχοντας παραχωρήσει την άσκηση του δικαιώματος υπό όρους, συμπεριλαμβανόμενων και νομικών όρων, διατηρεί  την λεγόμενη « διακριτική του ευχέρεια», να  επιτρέψει ή να αποτρέψει την άσκηση του. Οι όροι αυτοί αποτελούν ερμηνευτικές συμπληγάδες μέσα απο τις οποίες πρέπει να περάσει η άσκηση του δικαιώματος. Όταν λοιπόν κρίνεται ασύμφορη η άσκηση, οι οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχες δυνάμεις μπορούν ν’ ασκήσουν πίεση στο νομοθετικό σώμα που έχει ερμηνευτικές εξουσίες, έτσι έστω οι ερμηνείες να είναι τέτοιες που να εναρμονίζονται στο τι κρίνεται ως συμφέρον για το σύστημα.

- Μα τότε γιατί υπάρχουν τα δικαιώματα;

- Τα δικαιώματα υπάρχουν για να νομιμοποιούν την δυνατότητα του συστήματος να αφαιρεί την δυνατότητα από τον πολίτη να τα ασκεί.

- Αυτό ακούγεται αντιφατικό!

- Δεν είναι δική μου η αντίφαση. Είναι του συστήματος

*****
.  

ένα παραδειγμα:

(απόσπασμα από την επιστημονική τοποθέτηση του νομικού Γιώργου Γιάνναρου σε συντευξη του με το Παναγιώτη Μένεγο)

- Δικαιούται να ζητά άδεια ο Νίκος Ρωμανός; Θεωρητικώς ναι, βάσει του ισχύοντος πλαισίου του Σωφρονιστικού Κώδικα της χώρας μας (Ν.Ν. 2776/1999 ΦΕΚ 291). Πλέον συγκεκριμένα το αίτημα για χορήγηση εκπαιδευτικής άδειας (υπάρχουν και άλλες φυσικά κατηγορίες αδειών κρατουμένων που αναγράφονται ρητά στον Κώδικα ) εδράζεται στο άρθρο 35 παρ. 1 και 6 του Σωφρονιστικού Κώδικα, το οποίο αναγράφει πως:
Η εκπαίδευση των κρατουμένων αποβλέπει στην απόκτηση ή συμπλήρωση εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων, καθώς και στην επαγγελματική κατάρτισή τους.” …..“ όσοι έχουν συμπληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση μπορούν να συνεχίσουν τις σπουδές στη δευτεροβάθμια ή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με εκπαιδευτικές άδειες, σύμφωνα με το άρθρο 58 του παρόντος.”

- Υποχρεούται να δώσει την άδεια η Πολιτεία; Όχι. Δεν υποχρεούται το αρμόδιο συμβούλιο που ορίζει το άρθρο 70 του Σωφρονιστικού Κώδικα να χορηγήσει εκπαιδευτική άδεια. Εξετάζει τις νομικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις της αίτησης και είναι στη λεγόμενη διακριτική του ευχέρεια να προβεί στη χορήγηση της άδειας.

Όμως αυτοί υποκρίνονται

Ποια είναι η πηγή του συναισθήματος μου που κυμαίνεται από εκνευρισμό ως αηδία απόψε;

Alain Badiou, ‘Η Σύγχρονη Ανικανότητα μας’

Θεωρώ πολύ σημαντική αυτήν την παρέμβαση του Alain Badiou στον προβληματισμό για την κρίση, την κατάσταση του κινήματος στην Ελλάδα, και όχι μόνο. Έχω υπόψη μου ότι αποσπάσματα του σχετικού κειμένου ‘Our contemporary impotence’ έχουν μεταφραστή με τίτλο Η Σύγχρονη Αδυναμία μας. Θεώρησα όμως ότι θα ήταν χρήσιμο να μεταφραστει το ίδιο κείμενο στο σύνολο του στην ελληνική. Αυτό ήταν ο βασικός λόγος για τον οποίο το μετέφρασα από τα Αγγλικά (και πολύ λιγότερο οι κάποιες περιπτώσεις στις οποίες η ερμηνευτική προσέγγιση μου στο κείμενο διέφερε από αυτή των αποσπασμάτων του που προανέφερα – κάτι που είναι φυσικό να προκύψει σε δυο διαφορετικές μεταφράσεις του ίδιου κειμένου). Red Rock Views

«ήπιο κλίμα»

  

Η προχτεσινή ομιλία Σαμαρά στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ ήταν «διαφωτιστική». Ξεκίνησε με αποσπάσματα από την ιδρυτική διακήρυξή της ΝΔ, τα οποία o Α. Σαμαράς χρησιμοποίησε σαν σανίδα κατάδυσης στα τοξικά νερά της συντηρητικής ιδεολογίας του. 

Η ομιλία του ήταν  αφενός ένα «μάθημα πολιτικής αγωγής» και αφετέρου μια εφαρμογή της πάγιας τακτικής του να δημιουργεί ελπίδες για την (δήθεν) ανακάμπτουσα οικονομία.

Σ’  ότι αφορά το πολιτειακό-καθεστωτικό ζήτημα

(σε επικείμενη ανάρτηση θα αναφερθώ στο θέμα της οικονομίας): 

Αναφερόμενος στο φαινόμενο των νεο-ναζί, o Α. Σαμαράς διέκρινε σαν αίτια για την εμφάνιση του την «μακροχρόνια ύφεση με την τεράστια ανεργία που έφερε, τα ανεξέλεγκτα κύματα λαθρομεταναστών και την βαθμιαία χαλάρωση της νομιμότητας», προσθέτοντας ότι για εξαλειφθεί  το φαινόμενο πρέπει να δείξουμε «μηδενική ανοχή» και να εξαλείψουμε και τα αίτια που το δημιούργησαν. 

Το ενδιαφέρον βρίσκεται στις γενικεύσεις που κάνει, με αφορμή το φαινόμενο και το τρόπο που το χειρίστηκε ο ίδιος και η κυβέρνηση του.

το σύγχρονο «αντιπροσωπευτικό» κράτος

Ο Albert Jay Nock στο έργο του ‘Our Enemy The State’ [Ο εχθρός μας, το κράτος] (1935). Έγραψε: «Λαμβάνοντας το κράτος όπου βρεθεί, εστιάζοντας στην ιστορία σε οποιοδήποτε σημείο της, δεν έχει τρόπο να διαφοροποιήσει κανείς τις δραστηριότητες των ιδρυτών, διαχειριστών του και των επωφελούμενων απ’ αυτό, άλλο από να τις δει σαν αυτές μιας επαγγελματικής εγκληματικής τάξης»

Σε μια τέτοια εποχή κι ένα τέτοιο τόπο όπου το κράτος εμφανίζεται να επιβάλει με αμείλικτη βία την χειροτέρευση των όρων ζωής της πλειονότητας, βοηθάει άραγε σε κάτι να βλέπουμε το κράτος, οποιοδήποτε κράτος μάλιστα, σαν μια υπερ-οργάνωση επαγγελματιών εγκληματιών; Ψάχνω να βρω σε τι, αλλά δυσκολεύομαι, παρότι βλέπω ότι όντως, σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, οι διαχειριστές ενός κράτους δικαιολογημένα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, ακόμα και χωρίς μια δόση «ποιητικής άδειας»,  ότι δρουν σαν κάστα επαγγελματιών εγκληματιών.

Η αντίληψη του κράτους «ως εχθρού» έχει τις ρίζες της σ΄ ένα πολιτικό στοχασμό κατά τον οποίο το κράτος, ναι μεν μπορεί να θεωρείται ως μηχανισμός κεκαλυμμένης ή βίαιας μείωσης της ελευθερίας του ατόμου, ναι μεν συχνά μπορεί να αναγνωρίζει ότι η δραστηριότητα του εκφράζει την ύπαρξη ανταγωνιστικών συμφερόντων, ναι μεν μπορεί να αμφισβητεί το δικαίωμα του κράτους να έχει αποκλειστικό μονοπώλιο στην άσκηση της βίας, αλλά, στον βαθμό που θεωρεί αξεπέραστη την αναγκαιότητα της ύπαρξης του, καταλήγει στην καλύτερη περίπτωση να είναι προβληματισμός για την βελτίωση των δομών και της λειτουργίας του κράτους και  δεν μπορεί να πάει πολύ πιο πέρα. Κατά την ίδια αντίληψη το άτομο, με φυσικό τρόπο, παίρνει μια θέση η οποία, αντιφατικά, είναι και αντίθεση σε σχέση με το κράτος. Δέχεται την αναγκαιότητα ύπαρξης του, ενώ νιώθει καταπιεσμένο. Δεν συναινεί με τους τρόπους που το κράτος διαχειρίζεται την εξουσία που κατέχει, αλλά η εναντίωση, αν ποτέ  οδηγεί σε σύγκρουση, δεν οδηγεί στην καταστροφή του κράτους.

Μπορεί η αντίληψη του «κράτους ως εχθρού» να θεωρηθεί και μια εντελώς  αστική προκατάληψη; Αναμφίβολα ναι.

Στο άκρο ενός πόλου στέκει ο αστός που εκφράζει έντονο αντικρατισμό όταν κι εκεί που μειώνεται, περιορίζεται ή εμποδίζεται η οικονομική του δραστηριότητα από το κράτος. Κι αυτό δεν εμποδίζει το ίδιο αστό πάλι να στέκει στο άκρο του αντίθετου πόλου, πάσχοντας απο φανατικό φετιχισμό για τα εργαλεία καταστολής και πολέμου του κράτους και δείχνοντας απεριόριστο σεβασμό στις δομές εκείνες που σκοπό έχουν να προστατέψουν τα «υπάρχοντα του» από εχθρούς – εξωτερικούς (σε σπάνιες περιπτώσεις) ή εσωτερικούς (μονίμως).

Στην βάση μιας αστικής κοινής λογικής, το κράτος, οποιοδήποτε κράτος, αδυνατεί να διατηρηθεί σε ισχύ εάν συνεχώς κι απαρέγκλιτα δεν διασφαλίζει με τον τρόπο που λειτουργεί, εάν όχι την στήριξη του πολίτη, τουλάχιστον την ανοχή ή την συναινετική ουδετερότητα του προς αυτό. Για να ισχύσει αυτό, ο πολίτης πρέπει πεισθεί ότι το κράτος αντανακλά αυτήν την «ουδετερότητα» με το να κρατά ίση την απόσταση μεταξύ πολιτών με διαφορετικά (και συχνά συγκρουόμενα) συμφέροντα,  προβάλλοντας τον νόμο απέναντι στον οποίο όλοι (υποτίθεται) είναι «ίσοι». Πρέπει να πειστεί πριν από οτιδήποτε άλλο, πως ο λόγος ύπαρξης του κράτους είναι η παροχή σημαντικών αγαθών, όπως προστασία, ασφάλεια, κατοχύρωση δικαιωμάτων, σταθερότητα των όρων διαβίωσης, κτλ. Στο βαθμό που η προσφορά αυτών των αγαθών φαίνεται να απευθύνεται στο σύνολο των πολιτών, αποκτά μιαν επίφαση «οικουμενικότητας».

Η λεγόμενη «νομιμοποίηση» του κράτους υποστυλώνεται, πάντα επισφαλώς, από την διατήρηση αυτής της αντίληψης περί «ουδετερότητας» από την πλειονότητα των καθυπότακτων του. Κατά την ίδια κοινή λογική, η «ουδετερότητα» του κράτους  έγκειται και σε μιαν υλική και απτή συναλλαγή του με τον κάθε πολίτη ανεξαίρετα. Για να κάνει χρήση των «αγαθών» που το κράτος του προσφέρει, ο πολίτης υποχρεούται να δεχτεί ως αναγκαίο κακό (στην καλύτερη περίπτωση») την παράδοση ενός μέρους της δύναμης του, και συνακόλουθα ενός μέρους της ελευθερίας του, μαζί με την πληρωμή των φόρων του για να χρηματοδοτηθεί η παροχή των λεγόμενων αγαθών. Βλέπει το κράτος λοιπόν σαν ένα μεγάλο, μαζικό μισθοφόρο τον οποίο πληρώνει για να του εξασφαλίσει, παραδόξως, με μείωση της ελευθερίας του, κάτι που μπορεί ταυτόχρονα να το βιώνει και σαν αύξηση της. Δηλαδή, η ύπαρξη του κράτους σημαίνει μεν συμμόρφωση του αστού πολίτη με τους περιορισμούς που αυτό θέτει, αλλά και απελευθέρωση της δυναμικής του  που γίνεται δυνατή δρώντας κάτω από την προστατευτική ομπρέλα του.  

Αυτές οι περιγραφικές θεωρητικές εικόνες του κράτους ξεθωριάζουν μπροστά στην πραγματικότητα. Το κράτος δεν είναι ουδέτερο, οι πολίτες δεν είναι ίσοι απέναντι στον νόμο, τα «αγαθά» που προσφέρει, προστασία, ασφάλεια κτλ, τα απολαμβάνουν λίγοι κι όχι το σύνολο. Από αυτή την συνειδητοποίηση όμως μέχρι την κατανόηση της κρυμμένης ουσίας του κράτους υπάρχει απόσταση.  

«Το σύγχρονο αντιπροσωπευτικό κράτος είναι όργανο εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας από το κεφάλαιο». Η παραπάνω ρήση του Ένγκελς (Η Καταγωγή, σ.. 283.) δεν έχει χάσει ίχνος από την αλήθεια της. Περιεκτική σαν κρύσταλλο, λέει περισσότερα από σωρούς τόμων που αγνοούν ότι αυτοί που κρατούν τα ηνία της οικονομικής ζωής μιας κοινωνίας είναι αυτοί που κατέχουν τα μέσα παραγωγής, είναι αυτοί που ελέγχουν και τον μηχανισμό επιβολής αυτής της κατοχής – το κράτος. Αυτοί είναι αναγκαστικά μια κοινωνική τάξη, που επιβάλει την δική της τάξη πραγμάτων στις υπόλοιπες. Χωρίς παραδοχή και κατανόηση της ταξικής φύσης του κράτους είναι αδύνατο να καταλάβουμε γιατί συμβαίνει αυτό που βιώνουμε στο «εδώ και τώρα» μας, πριν καταλάβουμε την ιστορία μας, ή τολμήσουμε να προβλέψουμε τι μας περιμένει στο μέλλον. Αίφνης, αν δεν γίνει κατανοητό ότι το κράτος  είναι όργανο ταξικής εκμετάλλευσης, πως μπορούμε να δούμε καθαρότερα ότι «εδώ και τώρα» έχουμε μπροστά μας  την άρχουσα τάξη η οποία,  πιο συγκεκριμένα, συνίσταται από κατόχους κεφαλαίου, στρατευμένη σε έναν ανελέητο πόλεμο με σκοπό να ξεπεράσει την κρίση με το μικρότερο δυνατόν κόστος για την ίδια; Και όχι μόνο αυτό, μπροστά μας έχουμε μια προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί η κρίση για να αφαιρεθούν δικαιώματα που κατακτήθηκαν με ιδρώτα αίμα και δάκρυα δεκαετιών. Πώς να ερμηνευτεί αυτό αν όχι  σαν επίθεση της τάξης των εκμεταλλευτών εναντίον της τάξης  των εκμεταλλευόμενων – σε μια πάλη που δεν έχει άλλο καλύτερο ονομα από ταξική; Η έννοια της ταξικότητας του κράτους διαλύει τα «αρώματα» της «ουδετερότητας» του σε σχέση με συγκρουόμενα συμφέροντα και της «οικουμενικότητας» σε σχέση με την «παροχή αγαθών» που, υποτίθεται, συνιστούν τον λόγο ύπαρξης του. 

Η όποια ουδετερότητα του κράτους αφορά μόνο τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει για τους κατόχους του κεφαλαίου – είτε αυτό είναι στα χέρια μιας υπερεθνικής ελίτ (που εν μέρει αληθεύει), ή μιας γερμανόφωνης ελίτ (που εν μέρει αληθεύει), είτε στα χέρια της ντόπιας ελίτ (που και αυτό αληθεύει) – αφορά την ίση απόσταση που μπορεί να κρατά από αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα κεφαλαιοκρατών που απαρτίζουν ένα συνονθύλευμα που περιέχει και «ελληνόφωνους» τέτοιους. Παρεμπιπτόντως, τα  λεγόμενα περί νέας «κατοχής» εκφράζουν αστικά συμφέροντα που ενδεχομένως  θίγονται εξ αιτίας μιας κρατικής μεροληψίας εις βάρος τους. Στο τέλος της μέρας όμως, η τάξη που στο «εδώ και τώρα» μας καλείται να υποστεί τις βαρύτερες συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης είναι σε πρώτη γραμμή αυτή με την οποία συνδέονται άμεσα οι καπιταλίστες:  η εργατική τάξη. Μήπως οι «ελληνόφωνες» κεφαλαιοκράτες την γδέρνουν λιγότερο ανελέητα από τους  «γερμανόφωνους» ή «υπερεθνικούς» συνεταίρους τους, για να τους δει με άλλο μάτι η εργατική τάξη;

Αυτό το ανελέητο «γδάρσιμο» είναι αδύνατον να γίνει χωρίς την αντίδραση της εργατικής τάξης. Αυτή η αντίδραση χαλάει το «οικουμενικό» προσωπείο του κράτους. Κάποιοι τώρα, προσπαθώντας να περισώσουν το κράτος εκμετάλλευσης, εκεί που το «οικουμενικό» έχει ξεσκιστεί από την πραγματικότητα, προσπαθούν να στήσουν το τάχα προσβεβλημένο  «εθνικό» προσωπείο του κράτους  πρόχειρα. Πάλι δηλαδή πασχίζουν να πείσουν τους εκμεταλλευόμενους ότι πλέουν με τρικυμία στην ίδια βάρκα με τους εκμεταλλευτές τους, δείχνοντας με το δάκτυλο άλλους ξενόγλωσσους εκμεταλλευτές που προσπαθούν να «μας» βουλιάξουν. Δεν τους φταίνε οι κεφαλαιοκράτες γενικά, δεν τους φταίει το κράτος γιατί θέλουν να αγνοούν ότι αυτό είναι «όργανο εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας», τους φταίει μονάχα η μια ή η άλλη ανυπόφορη κυβέρνηση. 

Τι είναι αυτό τελικά που τους επιτρέπει να μιλούν για «κακή κυβέρνηση», αφήνοντας κράτος και κρατούντες εκτός βολής;  Σε μια εποχή που η κυβέρνηση δεν είχε την ξεχωριστή υπόσταση που έχει σήμερα από το κράτος, ο Thomas Paine στο βιβλιαράκι του ‘Common Sense’ [κοινή λογική] (1776), είχε γράψει πως  «η κυβέρνηση, ακόμα και στην καλύτερη μορφή της δεν είναι παρά ένα αναγκαίο κακό, στη χειρότερη περίπτωση, ανυπόφορο». Στο απολυταρχικό κράτος, όπως αυτά που έβλεπε γύρω του ο Thomas Paine, η κυβερνηση ταυτιζόταν με το κράτος σαν το ανώτερο κλιμάκιο του. Έκτοτε τα πράγματα άλλαξαν.   Είναι σημαντικό, μιλώντας για το κράτος σήμερα, να εξηγούνται οι κύριοι λόγοι για τους οποίους η «δημοκρατία» (κι εδώ εννοούμε την αστική δημοκρατία) είναι το πολιτειακό καθεστώς πρώτης επιλογής για τους αστούς. Η «δημοκρατία» είναι ένα καθεστώς μόνιμης επισκευής του μηχανής που λέγεται κράτος. Όταν η μηχανή δεν λειτουργεί σωστά, που ουδέποτε λειτουργεί σωστά, τότε ο λαός δεν τα βάζει με το κράτος γενικά και με αυτούς για τους οποίους δουλεύει. Τα βάζει με την κυβερνηση, η οποία μπορεί ν΄ αλλάξει αφήνοντας τις κρατικές δομές στο απυρόβλητο. Κάθε κυβερνητική αλλαγή προσλαμβάνεται και σαν «επιδιωρθωση» του κράτους - αλλάζει το διαχειριστικό προσωπικό του (όχι βέβαια το αφεντικο). Με δοσμένο ότι ο λαός πείθεται ότι η επιλογή μέσω εκλογών της μιας ή της άλλης μορφής διαχείρισης είναι δική του, πείθεται επίσης ότι είναι και υπεύθυνος για την τρόπο με τον οποίο η κυβερνηση του συμπεριφέρεται.

Εστιάζοντας πάλι στο «εδώ και τώρα» μας, τι σημαίνει αυτό το ξαφνικό ξεμπρόστιασμα μιας εγκληματικής, παραστρατιωτικής συμμορίας, την οποία κρατούσαν οι αστοί σα φυλακτό στον κόρφο τους; Μπροστά μας στέκει η «δημοκρατία» σε αντιπαράθεση με τον «ολοκληρωτισμό» που σηκώνει το απαίσιο κεφάλι απειλώντας τις «οικουμενικού χαρακτήρα» ελευθερίες που το κράτος δήθεν εγγυάται.  Είναι απλά μια διαβεβαίωση ότι το κράτος στρέφεται κατά «των άκρων» που υπονομεύουν το πολίτευμα μέσω του οποίου λειτουργεί. Ουδεμία επίπτωση θα έχει αυτό στην ύπαρξη του παρακράτους η δραστηριότητα του οποίου θα ενταθεί.Πρέπει να θεωρείται βέβαιο αυτο. Αντίθετα, η εντύπωση που δημιουργείται είναι πως  κανείς δεν ξέρει σε τι έκταση είναι οπλισμένο το παρακράτος και μέχρι που διατίθεται να πάει στην πορεία χτυπήματος του εργατικού κινήματος.

Είναι ασφαλές να συμπεράνουμε γενικά ότι ο λόγος για το οποίο το κράτος καταφεύγει στην ενεργοποίηση του παρακράτους για να κάνει την βρώμικη δουλειά του (ανταποκρινόμενο στην ανάγκη για αύξηση της κατασταλτικής βίας στις παρούσες κρισιακές συνθήκες) είναι ότι ισχύει ακόμα η επιλογή των αστών να διατηρήσουν το ίδιο πολιτειακό καθεστώς – την «δημοκρατία»; Και ναι και όχι. Η ένταση της δράσης του παρακράτους είναι γνώρισμα της «δημοκρατίας σε κρίση». Πλην όμως, το παρακράτος δρα και σε συνθήκες αναστολής των δημοκρατικών ελευθεριών, και συχνά πιο ανεξέλεγκτα. Η ένταση παρακρατικής δράσης αποκαλύπτει ακόμα μια πολιτική αντίφαση:  ενώ εισάγεται για να υλοποιηθεί η βρωμερότερη «πρακτική» δουλειά του κράτους, ενώ δεν υπονομεύει το κράτος, εντούτοις εμφανίζεται να υπονομεύει την «δημοκρατία», ουδετεροποιώντας την και επιτρέποντας της να «νίπτει τας χείρας της» εμφανιζόμενη ως καθαρότερη απ’ ότι πράγματι είναι. Διότι με προοδευτική ένταση της δράσης του παρακράτους, η «δημοκρατία»  (η ίδια χωρίς να φαίνεται ανοιχτά) οδηγεί στην κατάλυση της «δημοκρατίας». Και τότε τι κάνουμε; Όταν παύσει η «δημοκρατία»… τι ζητάει όταν αντιστέκεται πάλι το «πόπολο»; Μα πάλι «δημοκρατία»! Είτε δηλαδή παύσει είτε όχι, η «δημοκρατία», ούτως ή άλλως κερδίζει, όσο δεν φαίνεται ότι είναι μέρος ενός παιχνιδιού που παίζεται και, όσο παίζεται οι αστοί αποκομίζουν και ψυχαγωγικά αγαθά, συν τοις άλλοις. Γιατί τα παιχνίδι αυτό είναι δικό τους και καταδικό τους, και παίζεται εις βάρος όλων όσων δεν δικαιούνται το τίτλο του αστού, με τους πλέον χαμένους να λέγονται εργάτες.  

Το ξεσκέπασμα αυτου του πολιτικού παιχνιδιού, το ξεσκέπασμα όχι μόνο της οικονομικής αλλά και της πολιτικής και φύσης της «δημοκρατίας», είναι πρωταρχικό καθήκον για μια μαρξιστική ανάλυση του κράτους.  

συλλήψεις; ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά

Η χτεσινή σύλληψη ηγετικών στελεχών της ΧΑ με την κατηγορία «εγκληματικής οργάνωσης και ξεπλύματος χρήματος» ήταν πράγματι η έκπληξη της ημέρας, αλλά ο αντίκτυπος της θα γίνει αισθητός στις διεργασίες που κατά τα φαινόμενα έχουν δρομολογηθεί και θα γίνουν φανερότερες στην πορεία.

Το ερώτημα «γιατί τώρα;» δεν θα απαντηθεί πλήρως τώρα, αν και μερικές υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Η ΧΑ, με το προφίλ που της είχε ανατεθεί από αυτούς που στέκονται ψηλότερα απ’ αυτήν, στον κοινοβουλευτικό χώρο εμφανίστηκε να λειτουργεί ως ένα συνονθύλευμα από θρασίμια που μπήκαν στην βουλή για «ρίξουν μερικές κλωτσιές στα λαμόγια», τους πολιτικούς. Ήταν φανερό ότι δεν θα κάθονταν ποτέ βολικά ανάμεσα στους υπόλοιπους, δεν θα γίνονταν μέρος των «τριακοσίων». Ήταν οι μύγες στο κοινοβουλευτικό γάλα, οι οποίες  καθόλου παραδόξως άσκησαν γοητεία σε μια μερίδα του πληθυσμού που, έχοντας υποφέρει τα πάνδεινα από αυτά «τα λαμόγια και τις ξενόδουλες κυβερνήσεις τους», θα γέλαγε αν έβλεπε την ΧΑ  κυριολεκτικά να τα καίει μέσα στη βουλή. Μ’ αυτό όμως το προφίλ, ο ρόλος της ΧΑ στο παιχνίδι εναλλαγής κυβερνητικών σχημάτων που παίζεται τώρα, ήταν και παραμένει εκ προοιμίου άτοπος. 

Η δράση της έξω από τον κοινοβουλευτικό χώρο, η θρασύδειλη πολιτική αλητεία, ο ακατάσχετα βίαιος ρατσισμός τους και η κλιμάκωση της εγκληματικότητας, αργά ή γρήγορα θα ερχόταν σε φαινομενική ρήξη με τις δυνάμεις που εκφράζονται σαν το σοβαρό, πολιτικά αξιόπιστο πρόσωπο της συντήρησης στην χώρα μας, θα τρόμαζε τους γητεμένους φιλήσυχους νοικοκυραίους, που την ψήφιζαν μόνο και μόνο «για να τιμωρήσουν» τα κόμματα τους που τους «πρόδωσαν». Λέω φαινομενική ρήξη, διότι η δράση αυτή, εκτός του ότι εκτόνωνε την ξενοφοβία και τον ρατσισμό μιας μεγάλης μερίδας της σοβαροφανούς συντήρησης, δεν έπαψε να εξυπηρετεί το σύστημα με πολλαπλούς τρόπους. Απλά η «καταδίκη» της τώρα έχει ένας κόστος που άμεσα αποζημιώνεται με μεγαλύτερα οφέλη.

Η καταλληλότερη στιγμή που θα συνέβαινε αυτό θα ήταν η στιγμή που η αγανάκτηση του κόσμου θα άγγιζε το όριο της, η στιγμή που η ομαλή λειτουργία του καθεστώτος θα δεχόταν πυρά και, συνακόλουθα η στιγμή που το σύστημα θα χρειαζόταν μια κραυγαλέα απόδειξη ότι μπορεί να αυτοπροστατευτεί με δυναμικό τρόπο, όταν το αποφασίσει. Αυτή η στιγμή ήρθε. Η σύλληψη αποτελεί μια προμελετημένη  μανούβρα σκοπός της οποίας είναι να δείξει ότι το σύστημα διαθέτει κυβέρνηση «με αποφασιστικότητα και πυγμή». Σαν αρχή (…), δίνεται άμεσα και αποφασιστικά μια απάντηση στα δήθεν «απειλητικά κι εκβιαστικά γαυγίσματα» του αρχηγίσκου μιας οργάνωση που κείται στο ένα από τα «δυο άκρα» του πολιτικού φάσματος, καθιστώντας τον ίδιο γελοίο και την οργάνωση του απόλυτα ελέγξιμη. Αυτό αποτελεί αντιστήριξη μιας επισφαλούς κυβέρνησης που απεγνωσμένα παλεύει να φανεί σταθερή και ισχυρή.

Μίλησα για το ένα από «τα δυο άκρα». Λοιπόν πριν γιορτάσουμε ή πριν διασκεδάσουμε τις εικόνες χρυσαυγητών σε χειροπέδες (που όντως είναι τα μάλα ψυχαγωγικές) πρέπει να ανησυχήσουμε και λιγάκι. Αυτοί που κάνουν αυτήν την πολιτική μανούβρα, είναι αυτοί που ανέχονταν την δράση της ΧΑ, μέχρι εχτές απροσχημάτιστα. Είναι οι ίδιοι που εκφράζουν την θεωρία των άκρων. Είναι σίγουρο λοιπόν ότι αυτό που θεωρούν το «άλλο άκρο» του φάσματος θα δεχτεί πολλαπλές επιθέσεις με αυξανόμενη ένταση και, αν τους περάσει, ενδεχομένως πολύ πιο τιμωρητικές από αυτές που δέχεται η ΧΑ.

Σημειωτέον ότι ξεριζώνονται κάποια  σάπια δόντια του νεοναζισμού με βάση την παράβαση του αστικού ποινικού κώδικα και όχι η ναζιστική ιδεολογία του. Όπως τονίζεται από πολλές γωνίες, η ΧΑ δεν τίθεται δα και εκτός νόμου.

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν διώκονται επειδή παραβίασαν το πολιτικό όριο ανοχής του συστήματος, διότι το σύστημα αυτό δεν έχει όριο ανοχής, σ’ ότι αφορά την δημιουργία ατμόσφαιρας τρομοκρατίας, όταν αυτή το εξυπηρετεί.  Συν τοις άλλοις, η θεαματική άνοδος της ΧΑ είναι άνοδος μιας «φιλοσοφίας ζωής» που έχει ριζωθεί στην ελληνική κοινωνία και δεν θα ξεριζωθεί με το απρόσμενο φανέρωμα ενός «άσου» στο πολιτικό πόκερ. Διότι αυτήν την «φιλοσοφία» την καλλιέργησε, και την καλλιεργεί χωρίς ανάπαυλα το σύστημα. 

Ας αναρωτηθούμε: μειώνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις; Όχι βέβαια – τα αντίθετο! Άρα πως θα μειωθεί η αναγκαιότητα να χρησιμοποιηθεί βία για την καταστολή κάθε έκφρασης που αντιτίθεται στην δραματική, τραγική επιδείνωση των όρων εργασίας και ζωής των πολλών για να μην χάσουν τα προνόμια τους οι λίγοι; Πώς να μην χρησιμοποιηθεί βία όταν την κρίση του συστήματος δεν αρκούνται να την προσπεράσουν αυτοί που την δημιούργησαν όσο το δυνατόν πιο αλώβητοι, αλλά και την χρησιμοποιούν σαν «χρυσή ευκαιρία» να επιτεθούν στον υπόλοιπο λαό αφαιρώντας του ότι κατέκτησε με ιδρώτα, αίμα και δάκρυα επί δεκαετίες.

Δεν ξέρει κανένας ποια θα είναι η ΧΑ αύριο. Θα βγει απ’ το χειρουργείο με καινούριο προφίλ μετά από μια κοσμητική επέμβαση; Θα συγχωνευτεί με άλλα σχήματα; Θα απαρτιστεί από «παράγοντες» για να «σοβαρέψει». Ότι και να γίνει, το σιγουρότερο είναι ότι ο ρόλος που έπαιξε σαν παρακράτος θα συνεχισθεί, κατά κάποιον τρόπο.

Ας μην ξεχνάμε: υπήρξε ποτέ εποχή που αυτό το κράτος αυτοακρωτηριάσθηκε κόβοντας το χέρι του (μακρύ ή κοντό), ή αυτοευνουχίστηκε κόβοντας από την σκοτεινή και κρυμμένη πλευρά του σώματος του, το παρακράτος;

Ποτέ! Γι αυτό, ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά.

η εξομοίωση του κομμουνισμού με τον φασισμό - μια χυδαία πρακτική

Πίσω απ’ την θεωρία των άκρων βρίσκεται πάντα η εξομοίωση του κομμουνισμού με τον φασισμό. Ο στόχος πάντα είναι η δαιμονοποίηση του κομμουνισμού. Για όσους είναι πληροφορημένοι, ακούγεται κοινότυπο να πει κάποιος ότι η εξομοίωση του κομμουνισμού με τον φασισμό είναι βασικότατο συστατικό της κυρίαρχης προπαγάνδας, να πει ότι είναι μια χυδαία πρακτική  που θελημένα παραβλέπει το οικονομικό υπόβαθρο του φασισμού το οποίο ήταν και είναι ο καπιταλισμός. Το προβλημα είναι ότι αυτός ο εξομοιωτισμός (ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός, για συντομία) απευθύνεται σε πολλούς που δυστυχώς είναι από απληροφόρητοι ως και ανιστόρητοι και οι οποίοι, δυστυχέστερα, έχοντας αφομοιώσει αυτήν την στρέβλωση, την αναπαράγουν. 

Ο εξομοιωτισμός είναι μια ακραία απολογία της αστικής δημοκρατίας. Ιδιαίτερα όταν εμφανίζεται και στην πιο εκλεπτυσμένη και «πληροφορημένη» εκδοχή του και αφορά το απο κοινού τσουβάλιασμα του λεγόμενου σταλινισμού με τον φασισμό, όπου ο πρώτος όρος υπονοεί όχι απλά την αποδοχή του Στάλιν ως έναν απο τους γνήσιους μεγάλους επαναστάτες, όχι απλά ότι εκφράζει μιαν υποτίθεται νοσταλγία ενός νοσηρά εννοούμενου Σοβιετικού σταλινικού  καθεστώτος, αλλά κυρίως ότι, όπως και ο φασισμός-ναζισμός, αποτελεί μια ιδεολογία, νοοτροπία και πρακτική που αφενός εμπνέεται ιστορικά απο μια βίαια καθεστωτική καταστολή της ελευθερίας του ατόμου, και αφετέρου στοχεύει στην εγκαθίδρυση της με βίαιο τρόπο. Παρότι ο αντισταλινισμός δεν εμφανίζεται πάντα απροκάλυπτα σαν αντικομουνισμός, καταλήγει να εκτρέφει την ίδια παρανόηση ότι δεν μπορεί να υπάρχει ένας κομμουνισμός χωρίς τα χαρακτηριστικά αυτού που οι εξομοιωτές εννοούν ή παρανοούν ως σταλινισμό κι ότι δεν είναι καλύτερος από τον φασισμό. Αυτή η πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή του εξομοιωτισμού απευθύνεται σε αυτούς που θέλουν να σκέπτονται.

Το ζήτημα είναι που παροτρύνεται να εστιάζει ο δέκτης της προπαγάνδας αυτής, είτε αρέσκεται στο να θωρεί τον εαυτό του σκεπτόμενο, είτε όχι. Να εστιάζει στην παλελθούσα, στην μελλοντική ουτοπία, ή στην σημερινή πραγματικότητα; Η βρωμιά που απλώνουν οι εξομοιωτές πάνω στην εικόνα του παρελθόντος σοσιαλισμού, στην ιστορία του, είναι συνάμα βρωμιά που προβάλουν στον μελλοντικό κομμουνισμό, στο όραμα του. Το εξωφρενικό είναι ότι όλα τα συστατικά αυτής της βρωμιάς που προβάλλεται στον κομμουνισμό δεν είναι απλές επινοήσεις, αλλά αποτελούν αντανάκλαση, μέσω παραμορφωτικών κατόπτρων, ακριβώς της φρικωδιας του σημερινού καπιταλισμού. Η ωμή καταπίεση, οι ψυχολογικοί και φυσικοί βασανισμοί, οι εξορίες, φυλακίσεις, προσφυγιά, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι πολιτικές δολοφονίες, η γραφειοκρατία και η σιχαμερή διαφθορά της, η κατάχρηση εξουσίας – όλα αυτά είναι συστατικά του καπιταλισμού που προβάλλονται στον κομμουνισμό. Και αυτά χωρίς να αναφέρουμε τα αποκλειστικά καπιταλιστικής φύσης συστημικά χαρακτηριστικά της «δημοκρατίας» που συνιστούν έναν ανελέητο κεφαλαιοκρατικό  ολοκληρωτισμό, όπως η εκμετάλλευση, η εξωφρενική σπάταλη, οι κρίσεις, οι πόλεμοι και οι γενοκτονίες στις οποίες οδηγεί.

Το συστηματικό βρόμισμα λειτουργεί σαν «κατευθυνόμενος διαλογισμός» απο τους εξομοιωτές. Επιφέρει «χαλάρωση» απο τον βιωνόμενο σύγχρονο εφιάλτη του καπιταλισμού με «οραματισμούς της φρίκης» που μπορεί να τον αντικαταστήσει.

Ατενίζοντας την πραγματικότητα του καπιταλισμού στις μέρες μας, η εξομοίωση αυτή καθίσταται αηδιαστικά υποκριτική.  Για ελευθερία του ατόμου σαν βασικό και οικουμενικό γνώρισμα του σύγχρονου καπιταλισμού μπορούν να μιλούν πλέον μόνο κρετίνοι και κυνικοί.  

Ένας λόγος για τον οποίο ο εξομοιωτισμος είναι αποτελεσματικός είναι ότι η «δημοκρατία», για τις ευρύτερες λαϊκές μάζες, ειδωμένη συχνά με μεταφυσικό τρόπο και χωρίς τις εγγενείς αντιφάσεις της, έχει καταστεί απαραβίαστο ταμπού. Ο φασισμός αντιπαρατίθεται απο τους εξομοιωτές στην «ιερή δημοκρατία» ενώ η καπιταλιστική φύση και των δυο (φασισμού και αστικής δημοκρατίας αποκρύβεται), σαν να πρόκειται για ασυμβίβαστα και άλληλο-αποκλειόμενα συστήματα.

Εκτός αυτού που είναι κραυγαλέα έκδηλο – ότι δηλαδή οι δικτατορίες, συνήθως σε χώρες του λεγόμενου αναπτυσσομένου καπιταλισμού, επιβάλλονται με απαράμιλλο κυνισμό από τους «δημοκρατικά» εκλεγμένους εκπρόσωπους «δημοκρατιών» του αναπτυγμένου καπιταλισμού – πίσω από την επίφαση δημοκρατίας στον καπιταλισμό κρύβονται μηχανισμοί άσκησης εξουσίας πολύ ποιο αποκλειστικοί και απόλυτοι από αυτούς που χαρακτήρισαν τον φασισμό και τον ναζισμό του περασμένου αιώνα και την δικτατορία των ημερών μας. Αυτός είναι και ένας λόγος για τον οποίο η «δημοκρατία» είναι το καθεστώς πρώτης επιλογής των αστών. Οι μηχανισμοί αυτοί είναι ποιο αποκλειστικοί διότι ο αποκλεισμός αυτών που είναι οι καθυπότακτοι της εξουσίας, και παραμένουν κάτω και έξω από αυτήν, υφίσταται όχι τόσο επειδή υπάρχουν εμφανή κατασταλτικά συστήματα σε κάθε είδους καπιταλισμό (που όντως υπάρχουν και σε ώρες ανάγκης χρησιμοποιούνται), όχι τόσο επειδή ο περιορισμός της ελευθερίας του ατόμου είναι περισσότερο συστημικός και άρα πιο αποτελεσματικός  απο θεσμικός (που είναι επίσης – και αυξάνεται), αλλά επειδή ο καθυπότακτος άνθρωπος στον αναπτυγμένο καπιταλισμό έχει υποστεί μια τεχνητή αναπηρία, έχει καταστεί ανίκανος να διακρίνει τα αίτια, τους όρους και την φύση της καθυπόταξης του. Και σ’ αυτό συνεισφέρει ο εξομοιωτισμός.  

Παραδόξως, αυτός ο εξομοιωτισμός, όσο θερμά και να βάλει κατά «παντός είδους ολοκληρωτισμού» στα λόγια, το αποτέλεσμα  είναι ότι καθίσταται κύριος και αναντικατάστατος αρωγός και τροφοδότης του φασισμού στην πράξη. «Μα δεν  μπορεί αυτό να αληθεύει όταν αυτό που αποκαλείς «εξομοιωτισμό» στρέφεται εναντίον και των δυο μορφών ολοκληρωτισμού», θα ισχυριζόταν κάποιος θιασώτης του. Να όμως που μπορεί, διότι οι εξίσου «απαράδεκτοι» τύποι «ολοκληρωτισμού» τίθενται σε αντιπαράθεση με την «δημοκρατία» η οποία παρουσιάζεται ως το μόνο καθεστώς το οποίο κατοχυρώνει ατομικές ελευθερίες. Όμως - με δοσμένο ότι ο εξομοιωτισμος θελημένα παραβλέπει τους κεφαλαιοκράτες (πάντα κρυμμένοι πίσω απο το προσωπείο του Φασισμού-Ναζισμού), με δοσμένο επίσης ότι αποκρύπτεται ο καπιταλιστικός χαραχτήρας της αστικής δημοκρατίας - όταν οι συνθήκες ζωής επιδεινώνονται, η αντίδραση ενός τμήματος των λαϊκών μαζών, στους οποίους συστηματικά καλλιεργείται αυτή η λειψή συνείδηση της πραγματικότητας, ευκολότερα χειραγωγείται ώστε να στραφούν εναντίον αυτής της «δημοκρατίας» που φαίνεται να τους εξαθλιώνει. Ευκολότερα καταλήγουν να οραματίζονται αυταρχικές λύσεις. Στο στόχαστρο λοιπόν δεν μπαίνει ο «άφαντος» καπιταλισμός αλλά η «φαύλη δημοκρατία».

«Μα γιατί δεν στρέφονται οι μάζες προς τον κομμουνισμό» θα ρωτούσε ο ίδιος κουτοπόνηρα. Η απάντηση είναι ότι, κόντρα στα μύρια όσα αντίξοα, στρέφονται και προς τον κομουνισμό, αλλά συχνά όχι με την δέουσα ταχύτητα. Μια ανάλυση των λόγων για τους οποίους ο κομμουνισμός, σαν κίνημα, συχνά δεν αναπτύσσεται τόσο ραγδαία όσο ο φασισμός, θα αποτελούσε αντικείμενο ενός άλλου σημειώματος. Μας αρκεί να αναφέρουμε ότι οι λόγοι είναι πολλοί, οι δυο βασικοί απο τους οποίους είναι ότι: όχι μόνο η κρατική μηχανή της αστικής δημοκρατίας παρατάσσεται υπέρ του φασισμού απο τους αστούς, αλλά και όλος ο μηχανισμός παραγωγής ιδεολογίας, σε τέτοιες συνθήκες,  πιο έντονα  στηρίζει την ιδέα ότι η δικτατορία ενός «μεσσιανικού ηγέτη» είναι προτιμότερη απο την «δημοκρατία», ενώ η δικτατορία του προλεταριάτου ήδη έχει απωθηθεί στο κοινωνικό ασυνείδητο σαν μια οψη της χειρότερης κόλασης που και η σκέψη της «μας... ταράζει». 

Αυτός ο μηχανισμός παραγωγής ιδεολογίας, που είναι σε ιδιωτικά καπιταλιστικά χέρια, έχει την δύναμη να στηρίξει ή να διαλύσει ένα καθεστωτικό σχήμα, έχει την δύναμη να ανεβάσει ένα συνονθύλευμα εγκληματιών στο πλατύσκαλο της εξουσίας, ή να το μειώσει στο περιθώριο του πολιτικού γίγνεσθαι. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά σε τόπο και χρόνο: Δείτε πως εδώ και τώρα, για παράδειγμα, μετά την άνοδο της δημοτικότητας της ΧΑ, που έγινε δυνατή με συστηματικό λιβάνισμα της απο τον κύριο όγκο των μέσων ενημέρωσης, φαίνεται να μειώνεται ξαφνικά η δημοτικότητα της στο ήμισυ, μετά την αποκάλυψη της εγκληματικής φύσης της απο τα ίδια μέσα. Που σημαίνει ότι αν αυτός ο μηχανισμός ήθελε, θα μπορούσε απο μόνος του να αποτρέψει την εξέλιξη των γεγονότων που αφορούν τον Νεοναζισμό εδώ και, μ' αυτήν την έννοια, ενέχεται σε ηθική αυτουργία για οποιουδήποτε κρίμα έχει διαπραξει.

Αυτό το αστικό, συστημικό πλέγμα παραγωγής ιδεολογίας, είναι υπεύθυνο για την καλλιέργεια των πολιτικών προκαταλήψεων κατά του κομμουνισμού, που απο ένα σημείο και πέρα αυτό-αναπαράγονται. Οι προλήψεις και προκαταλήψεις που καλλιεργούν γίνονται ο υλικός καταλύτης που είτε αδρανοποιεί τις μάζες είτε τις κατευθύνει προς αυταρχικές «λύσεις» του προβλήματος τους οι οποίες τελικά ποτέ δεν είναι λύσεις για τις ίδιες.

Γι αυτό η εν λόγω εξομοίωση αναγκαστικά μετατρέπεται σε στήριξη του πολέμου του φασισμού εναντίον του κομμουνισμού, που δεν είναι απλά ένας πόλεμος ιδεολογιών απο τον οποίο κάποιοι μπορούν να μένουν σε  ασφαλή «δημοκρατική» απόσταση και αμέτοχοι. Σ΄ αυτόν συμμετέχουν όλοι, και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς: πρόκειται πάντα για μια επίθεση των πλουτοκρατών εναντίον των εργατών με σκοπό την διαιώνιση της εκμετάλλευσης των τελευταίων απο τους πρώτους.  

και την πίτα τους ολόκληρη, και τον ρατσιστικό, τρομοκρατικό σκύλο τους χορτάτο

Είναι δοσμένο πλέον ότι οι νέου είδους επιθέσεις της ΧΑ απέβλεπαν στην πτώση των πρώτων νεκρών από τον πολιτικό χώρο. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι το σχέδιο τους ήταν να θρηνήσουμε θύματα.

Η ανθρωποκτονία οπωσδήποτε κάποιου ή κάποιων ήταν προγραμματισμένη απο ευρύτερους κύκλους και είχε άμεση πολιτική σκοπιμότητα. Ο βαθμός της τρομοκρατικής έντασης που χρειάζεται η άρχουσα τάξη, σε τούτη την φάση απαίτησε νεκρό ή νεκρούς.  Η ηθική αυτουργία της κραυγάζει!

Είναι ξεκάθαρο ότι τον ρόλο του εκτελεστή αυτού του πλάνου θα έπαιζε η ΧΑ, η οποία έχει ήδη οργανωθεί σε «τάγματα εφόδου». Οι «επιχειρήσεις» ξεκίνησαν στο Πέραμα. Δεν κατάφεραν να σκοτώσουν κάποιον εκεί, και το ξαναδοκίμασαν στο Κερατσίνι, με τραγικό θύμα τον Παύλο Φύσσα.

Όλη η ιστορία της δράσης της Χ.Α. (μέχρι προχθές;) δείχνει ότι μπορεί να δρα ανενόχλητη, ότι τα ρεμάλια της μπορούν να εγκληματούν «κατά συρροήν», χωρίς να ενοχλούνται απο την αστυνομία που δουλεύει σε συνεργία μαζί τους. Δείχνει ότι χαίρει διαβεβαιώσεων από δυνάμεις που στέκουν ψιλότερα από αυτήν, τουλάχιστον αυτών που ελέγχουν την αστυνομία οργανωτικά και πολιτικά,  ότι όχι μόνο μπορεί να δρα με τον γνωστό μας τρόπο, αλλά και επιβάλλεται. Το θράσος λοιπόν του χαρακτηριστικού χρυσαυγίτη βασίζεται στην ατιμωρησία που χαίρει και την καλλιεργημένη από το σύστημα επίγνωση της. Το κοινό «προτέρημα» του είναι η ετοιμότητα του να καταστρέψει τις ζωές άλλων για να βολέψει την δική του, όχι το αντίθετο.

Κάποιοι εύλογα αναρωτιούνται πως ένα υποκείμενο όπως ο μαχαιροβγάλτης Ρουπακιάς – τυπικό δείγμα των θρασύδειλων ρεμαλιών που στρατολογεί η ΧΑ – δύναται να δείξει τέτοιο ζήλο ώστε τελικά «να καεί» σαν αναλώσιμο χαρτί. Άραγε ήξερε ότι, διαπράττοντας πρώτα και μετά ομολογώντας ένα φόνο, θα καταλήξει στην φυλακή;

Νέες ενδείξεις καθιστούν βέβαιο ότι εκτέλεσε ακριβώς την «εντολή» που του δόθηκε, εν ψυχρώ. Το σίγουρο είναι ότι ο Ρουπακιάς είχε μεν «εντολή» να δράσει, αλλά έδρασε με τον συγκεκριμένο τρόπο στην βάση της καλλιεργημένης βεβαιότητας γενικά του χρυσαυγιτη πως, ότι και να κάνει, η «συμπεριφορά» του δεν αντιμετωπίζεται σαν υπέρβαση κάποιου ορίου απο τη αστυνομία. Προφανώς διέπραξε την δολοφονία, εφησυχασμένος ότι δεν θα συλληφθεί και ότι θα μείνει ατιμώρητος, έχοντος την πεποίθηση ότι, όπως συνήθως, η αστυνομία δεν θα τον εντοπίσει. Όπως δεν έχει εντοπίσει κανέναν απο τους εγκληματίες που επιτέθηκαν στο Πέραμα λίγο πριν, με σκοπό να τραυματίσουν σοβαρά αλλα και να σκοτώσουν (ει δυνατόν), όπως δεν εντοπίστηκε κανένας απο το λεφούσι που πέταγε πέτρες «στα τυφλά» εναντίον του ΠΑΜΕ δυο χρόνια πριν, με σκοπό να μετρήσουμε οχι μονο σπασμενα αλλα και νεκρά κεφάλια (ει δυνατόν), όπως δεν εντοπίστηκαν και πολλοί άλλοι, σε διάφορες περιπτώσεις, η λίστα των οποίων δεν εξαντλείται εδώ.

Στο σημείο αυτό πρέπει να υποθέσουμε ότι κάτι στο σχέδιο «πήγε λάθος» για τον χρυσαυγίτη δράστη του φόνου. Κάτι «πήγε στραβά» όχι γενικά με την εκτέλεση του σχεδίου ανθρωποθυσιών του οποίου έγινε εκούσιο όργανο, ούτε με την στυγερή σφαγη, που χαρακτηριστηκε ως επαγγελματική εκτέλεση, αλλά με την στάση της αστυνομίας και την σύλληψη. Το «λάθος» φαίνεται να ήταν η επέμβαση της αστυνομικού που τον συνέλαβε, λέγοντας την φράση γεμάτη νόημα «ε, όχι και μαχαίρια»… Το «σωστό», σύνηθες και αναμενόμενο για τον δολοφόνο θα ήταν να τον αφήσουν, ως συνήθως,  ανενόχλητο να εξαφανιστεί.  

Έχει αλλάξει κάτι σ’ ότι αφορά την αστυνομία; Δεν νομίζω. Είναι προφανές ότι η αστυνομία λειτούργησε μέσα σε κάποια δοσμένα όρια ανοχής, τα οποία παραβιάστηκαν. Που σημαίνει ότι,  κατά την κρίση της γυναίκας αστυνομικού πάντα, μάλλον ο δράστης έδρασε εκτός προγραμματισμού, δηλαδή «έκανε του κεφαλιού του» και το «παρατράβηξε», όπως υπονοείται απο την φράση της «ε, όχι και μαχαίρια» - αν και δεν αποκλείεται η ίδια να θεώρησε ότι το δικό της όριο ανοχής παραβιάστηκε και αυτόβουλα προσέφυγε στην σύλληψη του δράστη.

Μπορεί λογικά να πιθανολογηθεί ότι και η σύλληψη ήταν μέρος σχεδίου; Με επιφύλαξη θα έλεγα, όχι.Οδηγούμαι στο συμπέρασμα αυτό με βάση τον εξής συλλογισμό: είναι δύσκολο ως και απίθανο να έχουν συμπεριληφθεί σε μια συνομωσία όλοι όσοι στο σώμα του ΔΙΑΣ στάλθηκαν  στο σκηνικό, με σκοπό είτε να καλύψουν μια δολοφονία είτε να μετατρέψουν ένα δολοφόνο χρυσαυγίτη σε αποδιοπομπαίο τράγο. Αυτό θα υπερεκτιμούσε τις δυνατότητες της άρχουσας τάξης να ελέγξει την κατάσταση σε κάθε λεπτομέρεια της. Το σύνηθες είναι να δίνονται οδηγίες στο σώμα που θα παρέμβει στο συμβάν ως προς το πως θα δράσουν, οι οποίες μπορεί να συμπεριλαμβάνουν πότε, σε ποια περίπτωση θα συλλάβουν και ποιους, και ποιος απο τη ιεραρχία τους θα δώσει την διαταγή για να προβούν σε κάτι τέτοιο. Μπορεί οι οδηγίες να συμπεριλαμβάνουν πληροφορίες για παράλληλη δράση «μη ένστολων» και την αντιμετώπιση των, όπως συμβαίνει σε διαδηλώσεις που σχεδόν ανεξαίρετα χτυπιούνται με προβοκάτσια και καταστολή. 

 Στην συγκεκριμένη περίπτωση, φαντασθείτε την αντίδραση μιας αστυνομικού η οποία  βλέπει τον δράστη να διαπράττει απόπειρα δολοφονίας, και ν’ ακούει το θύμα του να της λέει ποιος τον μαχαίρωσε δείχνοντας τον. Η αστυνομικός εκείνη την στιγμή δεν γνωρίζει αν ο τραυματίας θα επιζήσει, και ξέρει ότι κι η ίδια έχει αναγνωριστεί και όχι μόνο απο το θύμα της επίθεσης, ιδιαίτερα όταν είναι η μόνη γυναίκα αστυνομικός στο συμβάν. Οτιδήποτε οδηγίες και να έχει πάρει, το δίλημμα της είναι «ή τον συλλαμβάνω ή βρίσκω κι εγώ τον μπελά μου».  Αυτό θα ήταν η αναμενόμενη αντίδραση, στην χειρότερη περίπτωση, ενός οργάνου που πράττει για να καλύψει την πλάτη του. Δεν αποκλείεται, στην δεδομένη στιγμή, η αστυνομικός να μην ήταν και διατεθειμένη να μείνει αδρανής αφήνοντας ένα μαχαιροβγάλτη να φύγει απο τη σκηνή του εγκλήματος γλιστρώντας μέσα από τα χέρια της.  

Εστιάζοντας λίγο στο γιατί έγινε η σύλληψη του δράστη, δεν προσπαθώ να  αμβλύνω την ευθύνη της αστυνομίας για τον άδικο χαμό του παλικαριού εκει περα, ο οποίος έπρεπε να είχε αποτραπεί απο τα οργανα της «ταξης» (γαμώ την τάξη που τους κουμαντάρει), αλλά να δώσω και μια δέουσα έμφαση στο γεγονός ότι για την συμπεριφορά «των μπάτσων» (που για τα αναρχίδια αποτελούν το πρώτο και τελευταίο στόχαστρο) κυρίως ευθύνονται άλλοι.

Στο ευρύτερο σχήμα πραγμάτων, είτε η σύλληψη ήταν «ατύχημα» είτε όχι, είναι βέβαιο πως η δολοφονία καθοδηγήθηκε απο αυτούς που κάνουν κουμάντο στην ΧΑ, απο επιτελεία που συνδέονται μ’ αυτήν αλλά στέκουν υψηλότερα απ’ αυτήν και που έχουν στόχο να προκαλέσουν εμπρηστική ένταση. Η ένταση αυτή, εκτός απο το κλίμα τρομοκρατίας και αβεβαιότητας που εντείνει, έχει και σαν αποτέλεσμα το  ξεμπρόστιασμα της ΧΑ σαν συμμορία εγκληματιών, κάτι που προσθέτει «μόρια» σε δυνάμεις γύρω από τον κ Σαμαρά που θέλουν να παίξουν το χαρτί των «δυο άκρων», και αντικειμενικά σπρώχνει την ΧΑ ν’ αλλάξει τακτική, προς μια «σοβαροποίηση» της, για να παραμείνει στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι. 

Το ψαλίδισμα της φτερούγας του ναζιστικού «αετού» που εμπνέει τη Χ.Α. φαίνεται να ανταποκρίνεται και στα καλέσματα ευρωπαϊκών εταίρων που δεν θέλουν να εμπιστευτούν ένα καθοριστικό ρυθμιστικό ρόλο στις εδώ εξελίξεις σ’  ένα συνονθύλευµα πολιτικών μπαμπουίνων.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια αναστολή της εγκληματικής δράσης της ΧΑ.  Το αντίθετο! Η ροή των πραγμάτων απαιτεί ένταση του τρόμου κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με αυξανόμενη ενεργοποίηση του παρακράτους. Απλά, στο εξής η βίαια πολιτική αλητεία θα εμφανίζεται με παραλλαγμένες μορφές. Πως ακριβώς θα γίνει είναι εικασία του καθενός. Χωρίς να στοιχηματίζω, προβλέπω διαχωρισμό του νόμιμου απο το παράνομο προσωπείο της ΧΑ, με ψευδεπίγραφη αποκήρυξη του δεύτερου από το πρώτο. Κατά πάσα πιθανότητα, οι «φουσκωτοί» ή θα ενταχτούν στο σκοτεινό και ανώνυμο παρακράτος, ή όταν χτυπούν θα τους δινεται περιστασιακά μια ταμπέλα με «αριστερή» χροιά - πιθανόν "αντιεξουσιαστική" - ενώ «οι ξεφούσκωτοι», η επίσημη πλευρά των εγκληματιών, θα εντείνουν την ξενοφοβία παριστάνοντας τους πρόσκοπους ή τους φιλάνθρωπους ακτιβιστές.

Πως αλλιώς να γίνει;

Για να έχουν  την πίτα τους ολόκληρη οι αστοί θέλουν τον ρατσιστικό και τρομοκρατικό σκύλο τους χορτάτο.     

.