Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

τραγούδι για τη μηχανή







Του πνίξαν τη φωνή
Συχνότητας τρελής άμετροι ήχοι
Πρόστυχη μηχανή
Ψηλοί και βρώμιοι ασφυχτικά τον πνίγουν τοίχοι

Ο εγκέφαλος πονεί
Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα καλπάζει
Πρόστυχη μηχανή
Τη ράχη του ραγδαία μ΄ υλικά σκεπάζει

Φοβάται, τον κινεί
Μέσ’ απο σύρματα, γρανάζια, φώτα
Ξέρει τη μηχανή
κι αν θρέφεται απο σάρκες και ιδρώτα

Κτίρια αχανή
Πως σβήν’ η μέρα του κοιτά απ’ τους φεγγίτες
Κατ’ απ’ την μηχανή
Τσαλαπατιέται. Που είναι οι δυο ιδιοκτήτες;

Κάθε πρωτομηνιά
Στα τμήματα ίσως κάνουν δυο-τρεις κύκλους
Και για εικοσιενιά
Μέρες, φαΐ και ξάπλα σαν τους σκύλους

Μα ο ήλιος πριν φανεί
Καθημερνά δρόμο ποιος παίρνει
Ποιος λιώνει στο χωνί
Ποιον η γραμμή δεμένο παρασέρνει;

Και το ρολόι θωρεί
Βιάζεται την ζωή του να ξοδεύει
Μα όμως δεν μπορεί
Χωρίς αυτή να κάνει κι ας τον σακατεύει

Κάποιος διαφωνεί
πως είν’ της λευτεριάς του η μόνη ελπίδα;
Δεν φταιει η μηχανή
Μα φταιει που τον μετρούν για όσο μια βίδα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου