Οι Αστοί Πάντα Πρόσεχαν το Λόγο τους

Ξεφυλλίζοντας ένα φύλλο του Ριζοσπάστη που τυπώθηκε ένα χρόνο πριν, έπεσα πάνω στο παρακάτω άρθρο που θα μπορούσε να είχε γραφτεί εχτές.

************

Οι ... «αγορές»

Οι αστοί πάντα έδειχναν ιδιαίτερη προσοχή στην προπαγάνδα. Πρόσεχαν το λόγο τους, τους ορισμούς, τις κωδικοποιήσεις φαινομένων και καταστάσεων. Γι' αυτούς και για τους απολογητές του συστήματος που αναλαμβάνουν να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους από το κύριο, δηλητηριάζοντάς τους με αναποδογυρισμένες έννοιες, βασικό τους εργαλείο είναι η ...αντικατάσταση των λέξεων. Η λέξη καπιταλισμός είναι σχεδόν απαγορευμένη, «ελεύθερη οικονομία» τον λένε. Το μονοπώλιο είναι, απλά, η μεγάλη επιχείρηση. Ιμπεριαλισμός είναι μια ξεπερασμένη έννοια, με την οποία παλαιότερα περιγράφονταν τα ισχυρά κράτη. Η βίαιη πολιτική παράδοσης ολόκληρων κλάδων της οικονομίας στο μεγάλο κεφάλαιο είναι «απελευθέρωση».

Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και σήμερα. Η άρχουσα τάξη, η τάξη των αστών που με γεωμετρική πρόοδο κλιμακώνει την επιθετικότητά της, οι μεγαλοτραπεζίτες, οι μεγαλοβιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι και οι μεγαλοεπενδυτές, ο κάθε κεφαλαιοκράτης που μπορεί να είναι κάτι από αυτά ή ταυτόχρονα όλα μαζί, δεν είναι ο σύγχρονος εκμεταλλευτής, δεν είναι η κυρίαρχη τάξη που υπαγορεύει και αξιώνει όλο και νέα μέτρα για την εξασφάλιση της κερδοφορίας της, και, μάλιστα, σε συνθήκες κρίσης, αλλά είναι η ...αγορά.

Από πρώτη ματιά φαίνεται βολικό, μόνο που η βάση τέτοιων ακροβασιών είναι εντελώς σαθρή. Αυτό που επιχειρούν - και το κάνουν χοντροειδώς - είναι να διαχωρίσουν το απτό και το συγκεκριμένο, να απαλλάξουν, δηλαδή, από τη ροή των γεγονότων και των τραγικών συνεπειών που αυτά έχουν για τα λαϊκά στρώματα, τον άμεσο και ορατό αντίπαλο, την τάξη των καπιταλιστών και στη θέση του βάζουν μια «αγορά» ή τις «αγορές», που στην καλύτερη περίπτωση είναι κάποιοι κακοί τραπεζίτες ή άλλοι κακοί μεγαλοεπιχειρηματίες, που λες και ξέφυγαν από το μαντρί και δείχνουν τα κοφτερά τους δόντια στους λαούς, κόντρα στις επιλογές των άλλων, των καλών εκπροσώπων του κεφαλαίου.

Αυτό που ονομάζουν στις μέρες μας «αγορές», δεν είναι τίποτα άλλο από τους μεγάλους, πανίσχυρους, διακλαδικούς επιχειρηματικούς ομίλους, που σε ενιαίο συνασπισμό πιέζουν για την προώθηση των δικών τους συμφερόντων, παράλληλα με το ασίγαστο μέτωπο που από κοινού έχουν ενάντια στην εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους, δε σταματάνε στιγμή να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για την εξασφάλιση καλύτερων θέσεων, που σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη ισχύ, ακόμα μεγαλύτερα μεγέθη, ακόμα περισσότερα κέρδη. Κύριος συνεργάτης και αρωγός των κεφαλαιοκρατών σ' αυτήν τη διαδικασία είναι τα κράτη και οι κυβερνήσεις, που βεβαίως στηρίζουν την εξουσία των αστών - εκμεταλλευτών συνολικά, φροντίζουν, όμως, ξεχωριστά για τα συμφέροντα των δικών τους παιδιών.

Οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα δεν παραπλανώνται από τις προπαγανδιστικές αλχημείες των αστών, που επιδιώκουν να διαστρέψουν τόσο τις έννοιες, όσο και την ουσία των παραγωγικών σχέσεων της κοινωνίας μας. Ο καπιταλιστής, είτε επιχειρηματίας και εργοδότης ονομαστεί, είτε βαφτιστεί «αγορά», θα εξακολουθήσει να είναι ο ίδιος εκμεταλλευτής της εργατικής δύναμης, θα συνεχίσει να είναι αυτός, για τον οποίο το κράτος του και οι κυβερνήσεις του θα εφαρμόζουν κάθε άγριο μέτρο και πολιτική που συμβάλλει στην αύξηση της κερδοφορίας. Με δυο λόγια, θα εξακολουθήσει να είναι αυτός, από τον οποίο οι εργαζόμενοι θα πρέπει να απαλλαγούν, για να ανοίξουν οι δρόμοι για την πραγματική κοινωνική πρόοδο και την προκοπή του λαού. (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ Σάββατο 13 Αυγούστου 2011)

******************

ΣΩΣΤΟ. Μόνο που οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα δυστυχώς «παραπλανόνται από τις προπαγανδιστικές αλχημείες των αστών»,  διότι  στο μυαλό αυτών που δουλεύουν στον χώρο της επικοινωνίας για λογαριασμό των αστών είναι πάντα όχι μόνο τι λενε αλλά και πως το λενε. Αν ο προβληματισμός της εργατικής πρωτοπορίας για του τρόπους επικοινωνίας ατροφεί, η εργατική πρωτοπορία θα διαπιστώνει ότι δεν επικοινωνεί την αλήθεια σε τέτοιο πλάτος και βάθος που να μπορεί να ανατρέψει την κυριαρχία του ψεύδους των αστών. Μου φαίνεται ότι αυτό πρέπει να γίνει πριν απ’ όλα τ' άλλα. Η εργατική πρωτοπορία βρίσκεται σε δυσμενή θέση σίγουρα διότι υστερεί σε πόρους. Μήπως όμως πρέπει να μάθει να χρησιμοποιεί τους δικούς της πόρους με τρόπους καλύτερους απο αυτους των αστών; Αν δεν το κάνει αυτό θα φθίνει σε δύναμη. Αν φθίνει σε δύναμη σημαίνει ότι  δεν το κάνει αυτό. Tο θέμα δεν είναι που βρισκόμαστε, το θέμα είναι προς τα που οδεύουμε

Όσο, «η τάξη των αστών με γεωμετρική πρόοδο κλιμακώνει την επιθετικότητά της» τόσο και η διαστροφή της γλώσσας και της αλήθειας θα επεκτείνεται στην σφαίρα της επικοινωνίας. Αν τους αφήσουμε να συνεχίσουν αυτήν την εντεινόμενη  κακοφωνία, αυτο το κρεσέντο του ψεύδους, στην πορεία κι εμείς θα καταντήσουμε  ικανοί μόνο για επιφωνήματα.

Hasta Siempre Che Guevara

Ανταγωνισμός και Αλληλεγγύη

(αναδημοσίευση)

Ο ανταγωνισμός για τους καπιταλίστες είναι οικονομικός όρος ύπαρξης. Είναι απαραίτητο στοιχείο της ύπαρξης του καπιταλισμού. Εάν και όταν οι καπιταλίστες πάψουν να ανταγωνίζονται ένας το άλλο, δηλαδή όταν «σκύλος πάψει να τρωει τον σκύλο», τότε έχουν είδη πάψει να υπάρχουν σαν οικονομικές οντότητες. Κι άνθρωπος θα έχει πάψει να αναπαράγει μιαν απόφυση του...

Η αλληλεγγύη για τους εργάτες είναι πολιτικός όρος ύπαρξης.  Είναι απαραίτητο στοιχείο της κοινωνίας και μετά την υπέρβαση του καπιταλισμού. Εάν και όταν οι εργάτες αρχίσουν να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο, δηλαδή εάν και όταν μάθουν απο τους καπιταλίστες να λειτουργούν σαν και δαύτους, «σαν σκυλιά που έχουν εκπαιδευτεί να αλληλοτρώγονται», τότε έχουν ήδη πάψει να υπάρχουν σαν πολιτικές οντότητες. Κι ο άνθρωπος ολοκληρωτικά παίρνει το σχήμα της απόφυσης του...

(Απο Επιγραμματικά

Μ. Γαλαντόμος)

COAL TRAIN

Stimela 


From the great Hugh Masekela

Σοσιαλισμός ή Αγριότητα

«Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών(FAO), τόνισε πως ο πλανήτης θα αντιμετωπίσει μια νέα επισιτιστική κρίση σαν αυτή του 2007-8, αν οι χώρες προβούν σε απαγορεύσεις των εξαγωγών.

Οι τιμές των τροφίμων παγκοσμίως αυξήθηκαν κατά 6% τον Ιούλιο σε σχέση με τον Ιούνιο. Οι κακές συνθήκες σε περιοχές του πλανήτη έφεραν τις τιμές σε υψηλότερα επίπεδα σύμφωνα με τον FAO.
 Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, η ξηρασία προκάλεσε σοβαρές ζημιές στις καλλιέργειες καλαμποκιού, υποθηκεύοντας τις προσεχείς σοδειές και αυξάνοντας τις τιμές κατά 23% τον Ιούλιο. Επίσης η τιμή του σιταριού αυξήθηκε κατά 19%, ενώ η ζήτηση αναμένεται μεγαλύτερη λόγω των περιορισμένων αποθεμάτων καλαμποκιού.
Οι υψηλές τιμές του πετρελαίου, η κακοκαιρία, η πολιτική που επέβαλε περιορισμούς στις εξαγωγές, η αύξηση της τιμής του σιταριού και άλλοι πολλοί παράγοντες προκάλεσαν μεγάλη άνοδο στις τιμές των τροφίμων το 2007-8, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν ταραχές σε πολλές χώρες».

 "Οι πολλοί δεν έχουν να φάνε, κι αυτοί που κρατάνε τα κλειδιά της αποθήκης με τα τρόφιμα κολυμπάνε στο χρυσάφι. Αυτή είναι η εικόνα που διαμορφώνεται με αφορμή αυτό που χαρακτηρίζουν «διατροφική κρίση». Δε σημαίνει έλλειψη τροφίμων, αλλά υψηλές τιμές που κάνουν απαγορευτικά τα τρόφιμα για μεγάλες μάζες πληθυσμού. Είναι μία από τις στιγμές που ο καπιταλισμός και η βαρβαρότητα είναι συνώνυμα". (Θ. Λεκάτης).

Πριν το στάδιο της βαρβαρότητας  ο Engel’s (καταγωγή της οικογένειας, ιδιοκτησίας και κράτους) διέκρινε το στάδιο της αγριότητας στην εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού.

Όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν απο πείνα και τα τρόφιμα σαπίζουν στις αποθήκες του καπιταλισμού, όταν ο καπιταλισμός στον αυξανόμενο πληθυσμό πεινασμένων που δημιουργεί στον πλανήτη το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι περισσότερη πείνα, αθλιότητα, καταπίεση και πόλεμο, δηλαδή αργό η γρήγορο θάνατο, έχουμε πια φύγει απο το στάδιο της βαρβαρότητας και οδεύουμε στο στάδιο της αγριότητας.

Η επιλογή μας πλέον είναι Σοσιαλισμός ή Αγριότητα

εξαργύρωσε τον χρυσό

 

Διαβάζω ένα άρθρο στους Financial Times με τίτλο «Cash out of gold and send your kids to college» (εξαργύρωσε τον χρυσό και στείλε τα παιδιά σου στο κολέγιο), του οποίου την αρχή μεταφράζω: 

 «Ακριβώς όπως το σκυλί πού δεν γαβγίζει στην ιστορία Σέρλοκ Χολμς, η τιμή του χρυσού έχει γίνει παράξενα ανεπηρέαστη από τα συνήθη ερεθίσματα.

Η Ευρωζώνη παραμένει κλειδωμένη σε μια υπαρξιακή κρίση. Η ανάπτυξη στις ΗΠΑ και την Κίνα ξεθωριάζει, και οι κατασκευαστές πολιτικής εμφανίζονται σε σύγκρουση ή απλά ανίδεοι για το πώς να ανταποκριθούν. Εν τω μεταξύ, οι απώλειες και τα σκάνδαλα στις μεγάλες τράπεζες έρχονται στο φως σε εβδομαδιαία βάση.

Όπως ήταν αναμενόμενο , οι επενδυτές τρέχουν πανικόβλητοι. Η παγκόσμια απόδραση προς ασφάλεια έχει δει το κεφάλαιο να πλημμυρίζει τον «πυρήνα» των αγορών κρατικών ομολόγων, οδηγώντας τις αποδόσεις προς τα κάτω σχεδόν σε σημείο εξαφάνισης. Εντωμεταξύ, παρά την καταιγίδα της οικονομικής αστάθειας, η τιμή του χρυσού παραμένει «ατάραχη». Το γεγονός είναι ότι την τελευταία χρονιά ο χρυσός σε μπάρες συμπεριφέρεται όπως κάθε "επισφαλές" (“risk on”) επενδυτικό στοιχείο» (Peter Tasker).

O αρθρογράφος στην συνέχεια σημειώνει ότι αυτό είναι κατανοήσιμο διότι σε όλες τις εποχές ο χρυσός λειτουργούσε σαν εναλλακτική λύση "αποθήκευσης αξίας", ειδικά σε κρισιακες περιόδους που εγκυμονούσαν «κίνδυνους». Ωστόσο,   παρατηρεί κάτι που «δεν του αρέσει να ομολογεί», όπως λεει ο ίδιος: αυτές οι εποχές ανήκουν προ πολλού στο παρελθόν.

Γιατί, λοιπόν, το «χρυσό σκυλί» παραμένει σιωπηλό; Ένας πιθανός λόγος είναι ότι η τιμή έχει γίνει απλά πάρα πολύ «πλούσια», μας εξηγεί.  Ένας απο τους μεγαλύτερους όγκους του κεφαλαίου επενδύεται σε χρυσό, πράγμα που είναι ένδειξη της ανασφάλειας που επικρατεί στις αγορές. Παρά ταύτα, η ανταλλακτική αξία του χρυσού, όπως και κάθε άλλου χρηματοοικονομικού περιουσιακού στοιχείου, είναι ευάλωτη στα καπρίτσια της αγοράς.

Η τρέχουσα ανοδική αγορά είδε την αύξηση των τιμών χρυσού από 280 δολάρια την ουγκιά σε 1.900 δολάρια, μέσα σε 10 χρόνια. Αυτό όμως θυμίζει το ιστορικά υψηλό σημείο του 1981, μετά το οποίο ξεκίνησε μια 20-ετής κατιούσα ροπή (α «bear market» - αγορά αρκούδας»), η οποία οδήγησε σε απώλεια του 80 % σε πραγματική αξία.  Τα ιλιγγιώδη ποσά που αντιστοιχούν στην ανταλλακτική άξια του χρυσού τώρα δεν είναι ατύχημα, πλην όμως, μια ανοδική αγορά της κλίμακας αυτής απαιτεί ευρεία δυσπιστία των άλλων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων, του τραπεζικού συστήματος, του ίδιου του καπιταλισμού. Εντωμεταξύ, είμαστε δώδεκα χρόνια σε μια παγκόσμια «αγορά αρκούδας» σε μετοχές. Είναι λοιπόν ο χρυσός το καταφύγιο που προσφέρει προστασία από την αναταραχή των αγορών; Όχι βέβαια.

Έτσι, με μια δόση Αγγλοσαξονικού χιούμορ, ο αρθρογράφος καταλήγει σε μια συμβουλή για εκείνους που είναι νευρικοί κι ανήσυχοι με τις χρηματιστικές αγορές: «πρέπει να εξαργυρώσεις τον χρυσό, να πάρεις ένα ωραίο σπίτι, να προσλάβεις μερικούς εργάτες, να στείλεις τα παιδιά σου στο κολέγιο (ιδιωτικό εννοεί), να τρως μεγάλα πρωινά».
***********

Νομίζω ότι είναι προφανές ότι το άρθρο αυτό δεν απευθύνεται στο τμήμα του βρετανικού πληθυσμού που όχι μόνο χρυσά δόντια δεν έχει να εξαργυρώσει αλλά ούτε δόντια να φαει το πενιχρό γεύμα της ημέρας που δεν μοιάζει καθόλου με το πρωινό που αρθρογράφος έχει υπόψη του. Δν απευθύνεται στο τμήμα του πληθυσμού που είναι βυθισμένο στην αθλιότητα και στην Βρετανία.

Όσο για την Ελλάδα, ο «συρμός» εξαργύρωσης του χρυσού υπήρξε γεγονός. Έχουν παει βέρες, δακτυλίδια, σκουλαρίκια, οικογενειακά κειμήλια και δεν ξέρω τι άλλο σε καρχαρίες που έχουν προθυμοποιηθεί να αφανίσουν απο τον εξαθλιωμένο οτιδήποτε «χρυσίζει» που έχει απομείνει στα χέρια, στο στόμα του και οπουδήποτε αλλού. Έχοντας είδη αφαιρέσει απο τον ίδιο την δυνατότητα, όχι να ζήσει αξιοπρεπώς, αλλά απλώς να επιβιώσει. Και την ώρα που οι χρηματιστές αγωνιούν για τα μυθικά αποθέματα κεφαλαίου που έχουν μαζώξει καταγδέρνοντας και κατακαίγοντας τον κόσμο απανταχού και, κατά ειρωνεία, ψάχνουν να βρουν οικίες πολυτελείας για «επένδυση» (buy a nice house, όπως μας συμβουλεύει ο παραπάνω) και «ακίνητα» σε τιμές σφαγείου, το κακομοίρικο νοικοκυριό εδωπέρα δανείζεται για να πληρώσει χαράτσια μην τυχόν και χάσει και το σπίτι του, αν ήδη δεν το έχει χάσει ή βγάλει «στο σφυρί»,   το σπίτι που απειλούν να του αρπάξουν αν δεν πληρώσει τους φοροληστες.    Αντί να στείλει τα παιδιά του στο ιδιωτικό κολέγιο, ο φουκαράς εδώ, όχι μόνο επιλογή παιδείας δεν έχει, αλλά ούτε να δώσει πρωινό στα παιδία πριν πανε στο σχολιό, όπου  κάποια λιποθυμάνε στην τάξη απ’ την πείνα. 

Να πω και κάτι άλλο, σε ποιο αισιόδοξο τόνο. Κάπου-κάπου, όταν οι καπιταλίστες δημοσιοποιούνε αυτά που λενε ο ένας στον άλλο, ή αυτά που λενε οι ειδικοί που έχουν έμμισθους στην υπηρεσία τους, μια παράπλευρη απώλεια είναι ότι ακούμε κι εμείς εδώ κάτω... Και τι ακούσαμε τώρα; Ότι οι καπιταλίστες δεν έχουν λύση στο πρόβλημα που δημιουργούν, « δεν έχουν ιδέα», όπως αληθώς γράφει ο παραπάνω αρθρογράφος. Ότι η αγορά τους δεν μπορεί να τους σώσει ή και να τους δώση αίσθηση ασφάλειας, ούτε αυτή του χρυσού. Κι έχουν πολλά να χάσουν. Και φοβούνται. Ότι δεν είναι τόσο ισχυροί και παντοδύναμοι, δεν είναι τόσο δαιμόνιοι και πανούργοι. Και τελικά δεν είναι εξυπνότεροι απο την εργατική τάξη, αρκεί μόνο αυτή να καταλάβει την σοφία της που βρίσκεται κρυμμένη στο αχρησιμοποίητο ρεζερβουάρ στον χώρο της.

Και κάτι άλλο. Μηπως είναι αντίφαση να παραδεχόμαστε ότι ενώ στον οικονομικό τομέα, που δεν κρύβεται, είναι ανεπαρκέστατη η αστική τάξη, στον πολιτικό τομέα είναι ακατανίκητη; Ακατανίκητη όχι, δεν είναι. Αρκεί να καταλάβουν οι εργάτες ότι αυτό που περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο κάνει τους αστούς πανίσχυρους είναι η απατηλή πεποίθηση των εργατών ότι οι αστοί είναι πανίσχυροι. Κάποιος σοφός είπε ότι ο τρόπος με οποίο ορίζεις την πραγματικότητα επηρεάζει την πραγματικότητα. Άλλαξε τον! Τουλάχιστον σαν φιλοσοφική στάση, σαν αρχή.  

Κι Ομως

Στρώματα στάχτη και νύχτα   

Κι εγώ, γυμνός νάνος με το φανάρι της ψυχής

Ψάχνω για τραυματίες

Και μαθαίνω τι σημαίνει σκότος

Σπηλιά στο κεφάλι όπου μένουν κρυμμένοι ο έρως κι ο θάνατος

Κι απέξω οι άνδρες που δεν συνειδητοποιούν

Πως η τεστοστερόνη είναι λάθος οδηγός

Σε τέτοιο μακελειό

Παρέκει φωτιές και οι φυτείες, για δες που 

Αποκαλύπτουν την έρημο κάτω απο τις ρίζες τους

Την ίδια στιγμή που ο θάνατος διαβρώνει τα φύλλα 

Και σκουλήκια αποικούν τον καρπό, στον πυρήνα  

Του κόπου μου που οι άπληστοι

Συγκέντρωσαν με άλλων, μυριάδων τη δύναμη

Και προς τι όφελος;

Για να αλείψουν τα οστά των προγόνων μου

Με λάσπη, σάρκες και αίμα; 

Για δείπνο Κενταύρων πολεμόχαρων;

Έτσι, όπως παλιότερα, με φωτιά και ψέμα...

Για να ανακυκλώνουν την υποταγή ξαναγράφοντας την ιστορία

***

Οι αγοραίες οι λύσεις

Φορούν τα εσώρουχα φόβων κι ελπίδων

Και για πανωφόρι

Μια κακοραμμένη ορθολογικότητα

Συνάμα οι κάνες αστράφτουν, οι φακοί εστιάζουν

Με σφαίρες, και βόμβες, εκρήξεις

Και  σε μηχανικά γέλια ξεσπούν...

Πριν λιώσουν  τα μέταλλα

Με το βλέμμα στο αποτρόπαιο

Με κορμιά και μυαλά εξαντλημένα

Απο κατάχρηση, δεισιδαιμονία

Και εξευτελισμούς

Και τι συμβολίζει η σημαία

Πάνω από την υψικάμινο του αιώνα,

Που ανάρτησεν ο ίδιος στυγνός μακελάρης

Που τώρα σε βλέπει με μάτι φιδιού κατά πρόσωπο;

***

Στο κατόπιν, κύματα έπεσαν στον ύπνο

Με μια τέτοια σελήνη  

Και στο ανοξείδωτο πλάτος της θάλασσας

Σίγησαν τα άσματα πριν την αυγή

***

Κι όμως

Με κάποια δύναμη μέσα σου ξένη κι αλλόκοτη

Τρελές πεταλούδες στα σπλάχνα τρεμόπαιξαν

Κι ύστερα πια, μεσημέρι

Εσύ με το εγώ μου κομμάτια  να βυθίζεται μέσα σου – ένα έμβολο

Πέρα απο τον τόπο κυριαρχίας των μηχανών

Εκεί που δεν υπάρχει τίποτε άλλο

Απο γεύσεις απεραντοσύνης που φτάνουν 

Και ξεχειλίζουν μια κύτη αιώνια

Ώστε να ενσωματώσουν το χρόνο σε ευτυχίας ρευστό – 

Σπέρμα, ουσία

Και μάζα

Μετά, κρέμεται

Πίσω από κτίσμα παιδιών

Μιαν κοσμιότητα λανθάνουσα,

Που αλιεύεται από τη ματιά μου

Και κάτω απο το αόρατο σύννεφο

Σ' ένα ουρανό πηγμένο απο ηλεκτρονικά μηνύματα

Και πάνω απο μια γη ντυμένη με στρώματα απο οπτικές ίνες

Εμφανίζομαι ακυρώνοντας μιαν ολέθρια τύφλωση

 ***

Τώρα;

Μιλούν τα δέντρα πάλι;
Ανεμίζουν οι κορφές τους «αντίο» η «χαίρε»

Κρατώντας στην ήρεμη κορμοστασιά τους

Μια ψυχή, σε ψίχα

Χωρίς αντίθεση με την λογική της αμοιβαιότητας

Που η σκέψη ανθρώπων

Αρνιόταν να αγγίσει;

Τα βλέπω σε μήκος και πλάτος.

Είμαι ένα είδος περισκόπιου:

Με γνώμονα το σβέρκο, το κεφάλι μου

Περιστρέφεται αναδεικνύοντας όλο το δίκιο της φύσης

Σε μια διαπάλη ατέρμονη

Που σείει τα τοιχώματα και τις ραφές του  κρανίου μου  

Συχνά, είμαι ο ήλιος που θέτει σε κίνηση

Τα αμέτρητα πόδια μιας έρπουσας κάθεξης

Και το φως της επιθυμίας προβάλω

Καθώς αναστρέφεται στο αρνητικό του

Όταν μια άκρατη απόλαυση τους συνεπαίρνει

Τόσο που δεν θωρούν τις βεντάλιες αστέρων

Ν’ ανοίγονται σε σπειροειδείς διαρρήξεις

Αρχέγονων δεσμών

Ενώ τα όρια μετατοπίζονται  

Σε παράλυση πίσω απ’ την πύλη του πεπερασμένου ποτέ

Και κάτω στην γη

Και κάτω απο την κοιλιά της μητέρας του μέλλοντος

Που σαν έμβρυο νιώθει ασφαλές

Μια κρήνη αναβλύζει ποιήματα

Σαν συνέχεια της ανύψωσης

Οι πληγές επουλώνονται

Και πόσο είναι ανάγκη να μείνουν γραμμένες στην μνήμη

Όταν τόσο μακριά περπατήσαμε

Με την αταραξία μεταξύ και μαζί μας,

Που μόνο στον χορό παραχωρεί

Στην επαφή που κρατά τον καθρέφτη στην αναπαραγωγής σας

... και μόνο σ’ αυτή τη χαρά που δονείται

Αναπνέω...

 

Αναπνέω... 

(revised)

Με κάποιες αναστολές αποφασίζω να θέσω τα παρακάτω ερωτήματα - ενστάσεις σε ένα άρθρο που αναρτήθηκε πρόσφατα στο ιστολογιο το οποίο επισκέπτομαι πιο συχνά απο ότι το δικό μου. Παίρνω εδάφια (in italic) απο το άρθρο και σχολιάζω, ελπίζοντας η χειρονομία μου να εκληφθεί ως καλοπροαίρετη και φιλική.

*********

Πιστεύω ότι το εν λόγω άρθρο εκφράζει μια έντονη απαισιοδοξία, έντονη σε βαθμό απελπισίας, την οποία δεν μοιράζομαι. Αναφέρομαι στα Πορίσματα για το Εργασιακό Μέλλον, στο Lenin Reloaded.

LR [...] στο πρακτικό επίπεδο η εκλογικά ενεργή πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών προκρίνει τη συντριβή της εργατικής τάξης, τη μεγιστοποίηση της υποκλοπής των δικαιωμάτων της όχι απλώς στην εργασία (τι ειρωνεία να χρησιμοποιεί τη φράση ο κύριος Σαμαράς του Μνημονίου των απολύσεων και της φτώχειας), αλλά και στη ζωή. 

Ο Σαμαράς κάνει την δουλειά κι εμείς πρέπει να κάνουμε την δική μας. Πως την κάνουμε όμως; Το συμπέρασμα που μπορεί να βγει απο το παραπάνω εδάφιο είναι ότι όλα τα κοινωνικά στρώματα που, μαζί με την εργατική τάξη, συνιστούν την ολότητα «λαός» έχουν στραφεί ενάντια στην εργατική τάξη με προθυμία να την θυσιάσουν στο βωμό των δικών τους μικροσυμφερόντων. Και άρα αφού όλοι είναι εναντίον της, ας μην ψάχνει η εργατική τάξη για συμμαχίες με άλλα στρώματα του λαού, ας μείνει στην απομόνωση της, ας ψήνεται στο φρικτό πολιτικό αδιέξοδο της. Μήπως το «όλοι εναντίον της εργατικής τάξης» ισούται με το «η εργατική τάξη εναντίον όλων»; Αν είναι έτσι (never mind paradise) η εργατική τάξη έχει ήδη πάει στην κόλαση...

Το ζήτημα βέβαια είναι προς τα που κείται η αλήθεια:

LR Η διαρκής προσπάθεια των κομμουνιστών να αποκαλύψουν την "αλήθεια" στα μάτια του "αθώου" και "εξαπατημένου" λαού αγνοεί πεισματικά την πραγματικότητα. Ο "λαός" αυτός γνωρίζει πάρα πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια. Απλώς επιλέγει και αυτός την συμπόρευση και την σύμπραξη με όσους διευθύνουν και κρατούν λειτουργικό το αντεργατικό σφαγείο.

Μήπως η αλήθεια απέχει απο την  παραπάνω «αλήθεια»; Αίφνης, δεν είναι αλήθεια ότι η συντριπτική πλειοψηφία του «λαού», συμπεριλαμβανόμενης και της εργατικής τάξης, δεν μπορεί ποτέ να γνωρίζει όλη την αλήθεια; Δεν τον ταΐζουν ψέμα παντού; Δεν είναι έξω απο τον μηχανισμό άσκησης εξουσίας; Αλλά κι αν την γνώριζε, άραγε μπορεί να αντιδράσει με γνώμονα την αλήθεια και να κάνει αυτό που θα ήθελε, εφόσον τον τρομοκρατούν και τον εκβιάζουν οι φανεροί εχθροί του και τον αποπροσανατολίζουν οι περισσότεροι απο τους αυτόκλητους φίλους του; Μήπως λέγοντας ότι συμπορεύεται και  συμπράττει συνειδητά στην λειτουργία του αντεργατικού σφαγείου, ισχυριζόμαστε ότι επιλέγει συνειδητά την δική του σφαγή –  δηλαδή ότι λειτουργεί πιο τυφλά κι απο ένα κοπάδι που το σέρνουν στη σφαγή του; Αμφιβάλω αν αυτή η αντίληψη είναι επαρκώς αναλυτική και ρεαλιστική. Μέχρι στιγμής δέχεται την πραγματικότητα σαν δοσμένη κυρίως ίσως γιατί της διαφεύγει η διαλεκτική αλληλεπίδραση αιτίας και αποτελέσματος, και βλέποντας τα δυο στατικά καταλήγει να αντικαθιστά το αίτιο με το αποτέλεσμα. Η στάση του καθυποτακτου τμήματος του «λαού» είναι αποτέλεσμα της παγίδευσης του που εκτελείται απο αντικειμενικές διεργασίες στις οποίες τον κύριο έλεγχο, σ’ αυτήν την συγκυρία, έχει η ελίτ των δυναστών του. Συνάμα, η συμπεριφορά του έρχεται με την σειρά της να ενδυναμώσει τις συνθήκες παγίδευσης του.

Δυο εναλλακτικά σχήματα είναι πιθανά. Το πρώτο σχήμα, στο οποίο η έργατική τάξη είναι σε δυναμική διαπάλη με τους δυνάστες της, εγκυμονεί την ανατροπή τους όταν και οι δυο αντίθετοι πόλοι είναι σε αλληλεπίδραση με το υπόλοιπο τμήμα του πληθυσμού το οποίο είναι επιρρεπές σε αλλαγή θέσεων και κινήσεων. Αντίθετα, στο δεύτερο σχήμα όπου «ο λαός» εκ προοιμίου είναι, όχι απλά αμέτοχος ηθικός αυτουργός, αλλά και ενεργός παράγοντας στον εξανδραποδισμό της εργατικής τάξης, η εργατική τάξη είναι καταδικασμένη. Ποιο σχήμα όμως θυμίζει την πραγματικότητα περισσότερο; Το δεύτερο σχήμα θα μπορούσε να ισχύσει με την προϋπόθεση ότι η εργατική τάξη αποτελεί την μειοψηφία και την μόνη τάξη που υποφέρει, ενώ οι υπόλοιπες τάξεις είναι ανεπηρέαστες. Κάτι ανάλογο με την κατάσταση μιας αναπτυγμένης καπιταλιστικής χώρας σε περίοδο οικονομικής άνθισης όπου η άρχουσα αστική ελίτ μπορούσε να διατηρεί ένα τμήμα του πληθυσμού (κυρίως την εργατική τάξη) σε ανέχεια ενώ εξαγόραζε την απάθεια της εργατικής αριστοκρατίας και των μικροαστών με κόκαλα υπεραξίας απο την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης της ίδιας χώρας αλλά και των χωρών απο τις οποίες τα μονοπώλια της  απορροφούσαν κέρδη. Αυτο όμως αν δεν μπορεί να ισχύει οπουδήποτε στον καπιταλισμό τώρα, και όντως τώρα δεν μπορεί να ισχύει, τότε πολύ λιγότερο μπορεί να ισχύει στην Ελλάδα.

LR [Ο «λαός»] φυσικά ασπάζεται στην πλειοψηφία του τόσο την αντίληψη του "ευρωμονοδρόμου", που έχει πολύ συγκεκριμένες απολήξεις και συνέπειες σε ό,τι αφορά τα εργασιακά δικαιώματα, όσο και την πεποίθηση ότι η μεγαλύτερη επιτυχία από καταβολής του ελληνικού αστικού κράτους ήταν η εξασφάλιση ότι "ανήκομεν εις την Δύσιν", ακόμα και αν αυτό σημαίνει πρακτικά ότι θα πληρωνόμαστε με μισθούς Βουλγαρίας. 

 Είναι δυνατόν ο λαός να πάσχει απο τέτοιο μαζοχισμό ή ευρωλαγνεία που εμμένει στην «αντίληψη του "ευρωμονοδρόμου"», «ακόμα και αν αυτό σημαίνει πρακτικά ότι θα πληρωνόμαστε με μισθούς Βουλγαρίας»,  κι ακόμα χειρότερα;

Ναι, όντως φαίνεται να  είναι !

Ο λαός επιλέγει (αυτο το βλέπουμε), αλλά πως ξέρουμε ότι «ασπάζεται» αυτόν τον δρόμο; Χρειάζεται μια  πολύ πιο συστηματική έρευνα (όχι μόνο περιστασιακές και επιφανειακές σφυγμομετρήσεις) για να μπορέσει κάποιος να ισχυριστεί σοβαρά ότι ο Ελληνικός λαος προτιμά αυτόν τον δρόμο άνευ όρων. Ο «λαός» επιλέγει ΕΕ όχι επειδή την βλέπει σαν μονόδρομο αλλά διότι του λενε με μύριους τρόπους ότι αν επιλέξει την αντίθετη λωρίδα του δρόμου τότε θα τον οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή, και μέρος της οποίας καταστροφής, ο σοφός «λαός» έχει πειστεί, πολύ πιθανόν να είναι κι ένας τοπικός πόλεμος που θα τον εμπλέξει. Η «σχιζοφρενική» συμπεριφορά του οφείλεται στο ότι τρωει χαστούκι απο όπου κι αν στραφεί κι επιλέγοντας αυτο που νομίζει ότι θα τον πονέσει λιγότερο φαίνεται να επιζητά ενεργά την τιμωρία του.

LR Φυσικά, τούτο δεν σημαίνει ότι ένα τμήμα αυτού του "λαού" δεν είναι διεκδικήσιμο, δεν μπορεί να κερδηθείς από τον πολιτικό, ιδεολογικό και οικονομικό αγώνα των κομμουνιστών. Αλλά έχει σαφή όρια αυτό το τμήμα -- και σίγουρα δεν είναι πάνω από ένα 8-10% του ενήλικου, εκλογικού τουλάχιστο πληθυσμού σήμερα. Θα πρέπει λοιπόν νομίζω να  αρνηθούμε οποιοδήποτε αντιπερασπιστικού χαρακτήρα ψευδο-όραμα "πλειοψηφικότητας" μας ταΐζουν οι διάφοροι αφερέγγυοι και αστείοι πωλητές ΕΑΜονοσταλγίας, και να θυμηθούμε την ιστορική πραγματικότητα που μας θύμισε πριν κάποια χρόνια και ο Φ. Ηλιού: "Αντίθετα με ό,τι συνήθως λέγεται και γράφεται, το ΕΑΜ δεν φαίνεται να αντιπροσώπευε "τη μεγάλη πλειοψηφία" του ελληνικού λαού. Και όπου είναι δυνατό να γίνουν ακριβέστερες μετρήσεις, φαίνεται ότι δεν αποτελούσε, καν, την πλειοψηφία." 

Εδώ πια φοβάμαι ότι η ζοφερή απαισιοδοξία για το παρόν και το μέλλον (όπου όχι μόνο δεν έχουμε καμία προοπτική να ξεπεράσουμε το 10% στον αιώνα τον άπαντα), απλώνει την σκιά της και στην αποτίμηση της δύναμης του ΕΑΜ στο παρελθόν... (ποτέ δεν καταφέραμε να πείσουμε την πλειοψηφία του λαού, έστω και μέσα απο ένα μέτωπο όπως το ΕΑΜ)

Κι αναρωτιέμαι αν, δεχόμενοι το παραπάνω πόρισμα, αξίζει τον κόπο να «το παλεύουμε» και να βασανιζόμαστε στην πορεία. Διότι έτσι, για τον καθένα απο μας που παίρνει μέρος σε τούτο το μετερίζι, με την προϋπόθεση ότι τα λόγια μας είναι γνήσια κι οι πράξεις μας αγνές και ανυστερόβουλες, το πρόβλημα καθίσταται υπαρξιακό: έχει άραγε νόημα η δράση μας σε ένα τέτοιο κόσμο; Τι πραγματικά μας παρακινεί να δρούμε όταν το αποτέλεσμα της δράσης μας είναι συνθλιπτικά προδιαγεγραμμένο; Αν ήταν έτσι, ειλικρινά θα συνιστούσα ψυχοθεραπεία (ομαδική, ή ένας προς ένα), σαν την μόνη προσωπική πια απόπειρα άμβλυνσης της οξύτητας του αδιεξόδου μας...  αλίμονο όμως, και σ’ αυτήν την περίπτωση η δυσκολία μου θα ήταν να προτείνω θεραπευτές άξιους εμπιστοσύνης...

LR. Η κομμουνιστική πολιτική σήμερα, περιλαμβανομένης της κομμουνιστικής πολιτικής στο εργατικό κίνημα, πρέπει να ξεκινά από την ρεαλιστική παραδοχή ότι η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ούτε "αθώα" ούτε "παραπλανημένη", αλλά αντίθετα, ενεργά αντιδραστική, σε ευθυγράμμιση δηλαδή με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Και είναι τέτοια --και θα εξακολουθήσει να είναι-- στον βαθμό που αρνείται κάθε ανάληψη ευθύνης για σύγκρουση με τον ιμπεριαλο-καπιταλιστικό μηχανισμό της ΕΕ που νομοτελειακά βυθίζει τα φτωχότερα στρώματα σε πρωτόγνωρη, στην μεταπολεμική περίοδο, εξαθλίωση, αναμένοντας αν όχι "κέρδος" από τη συνέργειά της, τουλάχιστον τη διατήρηση του συγκριτικού της πλεονεκτήματος (πραγματικού ή φανταστικού) στην εγχώρια ταξική πυραμίδα. 

Όταν κυρίαρχοι παράγοντες στην διαμόρφωση της πολιτικής επιλογής είναι η τρομοκρατία, ο εκβιασμός, η κατασταλτική βία, και το ψέμα, πως μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η πλειοψηφία δεν είναι εξ ανακλάσεως  συντηρητική (conservative by default), δηλαδή δεν είναι παθητικά συντηρητική αντί για «ενεργά αντιδραστική;» Έχει μεγάλη πρακτική και θεωρητική σημασία η παρερμηνεία  ενός παθητικού συντηρητισμού ως ενεργητικής αντιδραστικότητας. Ή μήπως δεν έχει;

LR. Η εργατική τάξη θα παλέψει, φυσικά, μιας και δεν έχει κανένα περιθώριο να μην το κάνει, και στην πάλη αυτή θα απευθυνθεί στα μικροαστικά στρώματα και θα προσπαθήσει να τα φέρει με το δικό της μέρος, κυρίως σε ό,τι αφορά την αναγκαιότητα απεμπλοκής από το αντεργατικό κολαστήριο της ΕΕ. Όμως η εργατική αυτοάμυνα (και εννοώ την περιφρούρηση της ενότητας και της διαύγειας του ταξικά ενσυνείδητου εργατικού κινήματος) είναι πρωταρχικότερο και σημαντικότερο καθήκον σε συνθήκες κρίσης από ότι είναι η "σωτηρία" όσων δεν έχουν απολύτως καμία διάθεση να σωθούν, ή έχουν ήδη αποφασίσει να "σωθούν" από τον φασισμό. Καμία θυσία λοιπόν για τους ανεμόμυλους των ελλήνων μικροαστών, καμία εκχώρηση οργανωτικής πρωτοκαθεδρίας στην θέλησή τους να χρησιμοποιήσουν τους εργάτες για να καλυτερεύσουν τις δικές τους διαπραγματεύσεις με την εθνική και διεθνή αστική τάξη, και κανένα "διάλογο" με τους ενσυνείδητους εχθρούς της εργατικής τάξης. Μόνο εκεί που υπάρχει ειλικρινής διάθεση να ακουστούμε πρέπει να σπαταλούμε την ούτως ή άλλως πολύτιμη ενέργεια του ταξικού κινήματος. 

Αν κρίνουμε ότι η «πλειοψηφία» που κατακρεουργείται ιδιαίτερα σε τούτη την περίοδο κρίσης «δεν έχει διάθεση να σωθεί», ή επιλέγει μια αντεργατική «σωτηρία», δεν απομένει άλλο παρά μια απεγνωσμένη αυτο-αμυντική πάλη του αφυπνισμένου τμήματος της εργατικής τάξης – με άλλα λόγια, τίποτε άλλο απο μια αυτοάμυνα (που εδώ εννοείται ως ενότητα και ταξική διαύγεια)  ενός ενσυνείδητου μεν αλλά για πάντα αμελητέου ποσοστού στο φάσμα που λέγεται «λαός».

Δεν νομίζω.

Τελικά, ξέρω ήδη περίπου τι είδους ενστάσεις θα αντιπαρατεθούν στο σημείωμα  αυτο. Θα μου πουν ότι προτιμώ να βλέπω την πραγματικότητα μέσα απο ροζ φίλτρα. Ότι στρουθοκαμηλίζω. Ίσως  ότι θυμίζω κάποιον ποδοσφαιρόφιλο που, για άσχετο ζήτημα, λεει: «Δεν γουστάρω ρε γαμώτο να ασχολούμαι με αρνητικά θέματα! Με πιάνει η ψυχή μου, ξενερώνω, δεν θέλω ούτε να ακούω. Από την άλλη όμως δεν υπάρχει και κάποια άλλη λύση. Εκτός κι αν μπει στις στήλες «ραντεβού τον Σεπτέμβρη» και την «κάνουμε για τίποτα βουτιές ε;»

Στις ενστάσεις, καλώς να φτάσουν,  απαντάω χωρίς προκαταβολές απλώς:

Αναπνέω...

Η Νέμεσις και η «παρέα» της

Τι είπε το ιερατείο στις Βρυξέλλες την Πέμπτη με ανακοίνωση της Κομισιόν, για τις «προτεραιότητες» του Κωστή Χατζηδάκη, ήτοι της συγκυβέρνησης:

«Οι δέκα προτεραιότητες διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες ανακοινώθηκαν σήμερα από τον Υπουργό Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων, κ. Κωστή Χατζηδάκη, αποτελούν ένα σαφές μήνυμα της δέσμευσης της ελληνικής κυβέρνησης να επιτύχει την τόσο αναγκαία αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαιρετίζει την πρωτοβουλία αυτή.

Η προώθηση αυτών των προτεραιοτήτων θα συμβάλλει ουσιαστικά στις ευρύτερες μεταρρυθμίσεις, για τις οποίες η Ελλάδα έχει δεσμευθεί στο πλαίσιο του Μνημονίου Συνεργασίας, και οι οποίες θεωρούνται αναγκαίες για την ενίσχυση της ανάπτυξης και της απασχόλησης. Απομένει, επομένως, η οριστική υλοποίηση όλων των δεσμεύσεων της χώρας που αφορούν σε μεταρρυθμίσεις, εναρμονισμένες και με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με έμφαση στους κανόνες της Ενιαίας Αγοράς.

Σε κάθε περίπτωση, η Ομάδα Δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα θα παρέχει τη στήριξή της όπου αυτό θεωρηθεί χρήσιμο».


«Δεν είναι τυχαίο ότι το κεφάλαιο, τα κόμματά του στην Ελλάδα, η ΕΕ, το ΔΝΤ σε δυο βασικά ζητήματα επέμεναν και επιμένουν. Στις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις και στις ιδιωτικοποιήσεις, ως επείγοντα ζητήματα. Και αυτό γιατί οι αντεργατικές αναδιαρθρώσεις μειώνουν την τιμή της εργατικής δύναμης, αυξάνοντας την εκμετάλλευση και τα κέρδη, αντισταθμίζοντας τη χασούρα των καπιταλιστών από την κρίση που τους βοηθά να αντιμετωπίσουν την καταστροφή του κεφαλαίου, ενώ οι ιδιωτικοποιήσεις δίνουν επενδυτική διέξοδο στα αδιάθετα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια που λόγω κρίσης δεν επενδύονται. Και όλ' αυτά στο όνομα της ανάπτυξης».


Να μην ξεχνάμε και τούτο:

Οι «εναρμονισμένες και με το δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης», πολιτικές «απασχόλησης» σημαίνουν ότι δεν μπορούμε να ανεχόμαστε ατίθασους και απαιτητικούς εργάτες.  Παράδειγμα, η Χαλυβουργία όπου «η Νέμεσις με την παρέα της», μετά την εκκίνηση με  καταστολή, ξεδίπλωσαν ένα όργιο εκδικητικότητας των αστών κατά των εργατών...

... αλλά πόσο μακριά μπορεί να παει αυτή η ιστορία; Μέχρι πότε θα είμαστε μάρτυρες της λυσσασμένης επίθεσης των μπουρζουάδων κατά της εργατικής τάξης χωρίς αυτή να μπορεί ακόμα να τους σπάσει τις ανοιχτές κι αφρισμένες μασέλες; Κάποια στιγμή δεν θα βρει τον τρόπο; 

the torture never stops

Flies all green 'n buzzin' in his dungeon of despair
Prisoners grumble and piss their clothes and scratch their matted hair
A tiny light from a window hole a hundred yards away
Is all they ever get to know about the regular life in the day;
An' it stinks so bad the stones been chokin'
'N weepin' greenish drops
In the room where the giant fire puffer works
'N the torture never stops
The torture never stops

Slime 'n rot, rats 'n snot 'n vomit on the floor
Fifty ugly soldiers, man, holdin' spears by the iron door
Knives 'n spikes 'n guns 'n the likes of every tool of pain
An' a sinister midget with a bucket an' a mop where the blood goes down the drain;

An' it stinks so bad the stones been chokin'
'N weepin' greenish drops
In the room where the giant fire puffer works
'N the torture never stops
The torture never stops
The torture
The torture
The torture never stops.

Flies all green 'n buzzin' in his dungeon of despair
An evil prince eats a steamin' pig in a chamber right near there
He eats the snouts 'n the trotters first
The loin's 'n the groin's is soon dispersed
His carvin' style is well rehearsed
He stands and shouts
All men be cursed
All men be cursed
All men be cursed
All men be cursed
And disagree, well no-one dares
He's the best of course of all the worst
Some wrong been done, he done it first

(Well, well) An' he stinks so bad, his bones been chokin'
(Yeah) 'N weepin' greenish drops,
(Well) In the night of the iron sausage,
(Well) Where the torture never stops
The torture never stops
The torture
The torture
The torture never stops.

Flies all green 'n buzzin' in his dungeon of despair
Who are all those people that he's locked away up there
Are they crazy?,
Are they sainted?
Are they zeros someone painted?,
It has never been explained since at first it was created
But a dungeon like a sin
Requires naught but lockin' in
Of everything that's ever been
Look at hers
Look at him
That's what's the deal we're dealing in
That's what's the deal we're dealing in
That's what's the deal we're dealing in
That's what's the deal we're dealing in