Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

δελφίνι






Σε μιαν έρημη ακτή 
Η Αφροδίτη του Botticelli 
Αφήνει το κέλυφός της στο κάδρο
Και βγαίνει,φορώντας μια μάσκα ζώου
Aνελέητη στην γύμνια της
 
Με βλέπει που πάω να βαδίσω
Στον καθρέπτη των άστρων
Μα βουλιάζω αργά

Πνιγμένη η τελευταία μου λέξη
Αναδύεται σε αφρούς τοξικής αφασίας
Από το βυθό όπου ειν’ άγνωστη
Η τιμωρία ή το έλεος θεών
Στο δελφίνι που με πλησιάζει

Με παίρνει στη ράχη του
Από τον υγρό εφιάλτη μου
.Και τραβά προς το χάραμα

Το αγκαλιάζω σφιχτά  πριν βγω απ’ εκεί
Όπου τα κύματα γλείφουν την άμμο
Και ρωτώ πώς να το ευχαριστήσω...
Μου λέει: «άφησέ με ν’ αναπνέω»









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου