Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Το δέντρο κι οι τρείς ερωτογενείς ζώνες ανωριμότητας






Αν είχε το δέντρο εγκέφαλο, ίσως θα έπρεπε να με φοβάται.  Μα τούτη η σοφία κι η μεγαλοσύνη που δείχνει, είναι ένα μυστήριο, αν δεν έχει μυαλό... Ίσως δεν το χρειάζεται.

Το δέντρο δεν έχει ερωτογενείς ζώνες πάνω στην φλούδα του (ή έτσι νομίζω) κι ίσως σ' αυτό να οφείλεται η αταραξία του. Όταν ο αγέρας φυσά με μανία και σπάει τα κλωνάρια του, κι όταν πλημμύρες και χείμαρροι το ξεριζώνουν και το παρασέρνουν, δεν νιώθει τον πόνο, το άγχος ή την ταραχή μου. Κι όταν οι κόκκινες γλώσσες της κόλασης αφιονίζουν τον άνεμο και σε καταριούνται, η φρίκη που φέρνουν οι φλόγες που σε πλησιάζουν δεν είναι δική του, κι ας καίγεται.

Το δέντρο μου δίνει οξυγόνο. Η πνοή του  είναι και η δική μου ανάσα ζωής. Μα την δηλητηριάζω αλόγιστα και ασφυκτιώ. Κι έχω επίγνωση τώρα που τρέχω σαν αφηνιασμένος στον δρόμο προς το πουθενά, πως το χάσιμο χρόνου δεν είναι να κάτσω στον ίσκιο του και να σκεφτώ που πηγαίνω μα, ενώ εξαντλώ τις πηγές μου, να το προσπερνώ.

Ανασαίνει το δέντρο μα στόμα δεν έχει. Δεν μοιάζει μ' εκείνο το στόμα που ουδέποτε απογαλακτίζεται και παραμένει εσαεί ανοιχτό προς τον κόσμο - το μέγα βυζί που ρουφά μέχρι να το στραγγίξει. Το ερεθίζει, το γδέρνει, το καταβροχθίζει. Το στόμα του κτήνους, που ενώ δεν το γέννησες, σ' έχει ρουφήξει ως την πλήρη αφαίμαξη, ακόμα κι η μάνα του να 'σαι, αυτό θα σε κανιβαλίσει... Το έχει "συλλάβει" η εξέλιξη και παραμένει σε στάδιο βρέφους. Δεν θα προτιμούσες, λοιπόν, το κωφάλαλο δέντρο απ' ένα ακατάσχετα φλύαρο στόμα που, όταν μιλά, δεν λέει ποτέ κάτι άλλο από "θέλω" και "δώσε" και "θέλω και δώσε", ξανά και ξανά, κι όλο κάτι ζητά κι απαιτεί από σένα, και κάτι σου παίρνει; 

Το δέντρο δεν κλαίει, δεν διαμαρτύρεται, δεν απειλεί και δεν αποθηριώνεται όταν του κόψεις το γάλα που δεν του ανήκει.

Το δέντρο δεν είναι πρωκτός. Δεν κρατάει σφιχτά ό,τι ορίζει σαν ιδιοκτησία του. Δεν βγάζει σκατό που ξεραίνει για να στο πουλήσει. Και ούτε ποτέ απειλεί πως θα σε βομβαρδίσει με κόπρανα συσσωρευμένα.  

Το δέντρο παράγει χωρίς να βρομίζει ο,τι εσύ θεωρείς ιερό. Παράγει χωρίς να σκοτώνει, και δίχως να σ'  εκμεταλλεύεται. 

Το δέντρο δεν έχει κακίες. Και δεν εκδικείται αυτόν που το κακοποιεί. Το φροντίζεις, κι αυτό γενναιόδωρα σε ανταμείβει με ανθούς και καρπούς.  Μα και τότε που εσύ το αφήνεις παραμελημένο, αυτό μένει εκεί και δεν σ' εγκαταλείπει. Δεν θα προτιμούσες το δέντρο που δίνει άνευ όρων, λοιπόν, απ' αυτόν τον πρωκτό που κρατά ό,τι αρπάξει για τον εαυτό του;

Το δέντρο δεν είναι ο φαλλός που θαυμάζω. Μόνο εγώ, και για λόγους δικούς μου, αφαιρώ την ζωή του. Του δίνω ατέλειωτες χρήσεις για να καταστεί αντικείμενο συναλλαγών. Κόβοντάς του το σώμα, το ρίχνω στη γη, του γδέρνω τον πέτηκα, το κάνω κομμάτια. Εγώ είμαι κείνος που εισβάλει στη φύση του και μετατρέπει το πνεύμα σε πράγμα. Σαν το ζώο που γίνεται κρέας, το δέντρο το κάνω ξυλεία, το κάνω πυρά. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, στον άψυχο όγκο του δίνω το σχήμα φαλλού - το τοτέμ που έχω κάνει θεότητα. 

Δεν ξέρει από ψέμα το δέντρο, δεν κρύβεται, μήτε και κρύβει.  Με το καλοπροαίρετο πνεύμα ελεήμονα, δεν επιτίθεται, μήτε κι αμύνεται.  Ο ουρανός είναι η μόνη σκεπή για το δέντρο. Μα, ούτως ή άλλως, δεν έχει ανάγκη από τα δικά μου εφήμερα κατασκευάσματα, όπως το στέγαστρο των ημιόνων, που τους σαμαρώνω για να κουβαλούν κλοπιμαία που βρίσκω σαν σκάβω το χώμα του και σπάω τις ρίζες του και το αρρωσταίνω χωρίς ενοχές. Δεν με ψέγει που η λαιμαργία με κάνει καταχρηστικό. Ή όταν ορμώ με την πόσθη μου σαν τεντωμένο πετσί από τύμπανο μάχης, κι εισβάλλω στο χώρο του και τον κατακτώ με φωτιά και τσεκούρι. Δεν θα προτιμούσες, λοιπόν, το ώριμο δέντρο παρά τον φαλλό που θεωρεί τον πλανήτη αιδοίο εταίρας;

Την ώρα που εγώ κάνω πόλεμο, το δέντρο μου λέει στην πράξη τι εστί συντροφιά και καλή γειτονία. Τις ξέρει καλά, και τις κάνει χλωρίδα και δάσος. Σκεπάζει το χώμα στις ρίζες του με τη σκιά από κλώνους και φύλλα, χωρίς να χωρίζει τη γη. Κι όταν ο τροπισμός του με άμιλλα μοιάζει, στο ίδιο πεδίο διαπλέκει τις ρίζες του κάτω, σε βάθος, μ' αυτές των συντρόφων του. Δεν επιδιώκει να μονοπωλήσει τις φλέβες νερού. Ό, τι αυτές του παρέχουν, το δέντρο θα τις μοιραστεί. Γνωρίζει το νόημα της συνεργασίας χωρίς να την κάνει συνέργεια απάτης. Δεν κάνει ομίλους και κοινοπραξίες εγκλήματος, δεν έχει μητρώο στυγνού δολοφόνου και ιστορικό δράστη γενοκτονιών. Το δέντρο σημαίνει ειρήνη.

Το δέντρο δεν έχει αυταπάτες που δεν αντιδρά στην κατάχρηση από κυνικούς, στην σπατάλη της γαστρημαργίας. Αποδεκατίζεται δίχως να φταίει σε κάτι. Μα έτσι, ο ίσκιος του που συρρικνώνεται θα καθορίζει και το εμβαδόν της ερήμου που απλώνεται. Ήδη η απόγνωση κι η αθλιότητα αγγίζουν τους πρόποδες του όρους που υψώνει η συσσώρευση πλούτου.

Στο τέλος της μέρας, το δέχομαι: Όπου κι αν πάω, και ό, τι κι αν κάνω, και μ' όλα τα λάφυρα που έχω αποκτήσει, δεν θα βρω αγορά για την αταραξία του δέντρου. Αυτή δεν πουλιέται.

Κι όσο μένω υπανάπτυκτος, σαν το  φαλλό, τον πρωκτό και το στόμα που ακόμα δεν ξέρουν το νόημα του έρωτα, μην περιμένεις να μάθω απ' το δέντρο ποτέ κείνο το μυστικό που κρατά από κοινού με τα όργανα της αναπαραγωγής. 

Ίσως έρθει η μέρα που, όπως κι εσύ, θα αγκαλιάσω το δέντρο και συμφιλιωμένος θα πω: "αυτή η ύπαρξη είναι αναμάρτητη".







*******

Images borrowed: top from here
Bottom from here


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου