Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

κοιτώντας τα φύλλα που πέφτουν


 


Την ώρα που το ουδέποτε βυθίζεται  στο τίποτε  
Σε κόσμο που γεννιέται ήδη ετοιμοθάνατος
Κοιλοπονά με κραυγές που σκεπάζονται 
Από κλαγγές πολέμου -

Το αίμα δεν αχνίζει πλέον στο πουκάμισο
Το σάλιο έχει ξεραθεί στα χείλη
Και δεν νοιάζεται πια αν αυτό δικαιώνει
Φόβο ή ελπίδα

Ενώ το  νεογέννητο προβάλλεται στο αύριο 
Σε μια φευγαλέα στιγμή
Απόλυτης ησυχίας


Σαν λευκή σιλουέτα στο μαύρο του τοίχου -
Και κοιτώντας τα φύλλα που πέφτουν
Η λεχώνα ανατριχιάζει 

------- 
image from here

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου