Παραπέτασμα Σκόνης

Από σκόνη έρχομαι 
Και σε σκόνη γυρίζω

Έχει σηκωθεί σύννεφο 
Κι έχει καταπνίξει την ορατότητα μου

Έχει κατακάτσει στο βάθος του αναστεναγμού μου

Όλα τα είδωλα μου σκεπασμένα με σκόνη

Σε σκόνη διαλύεται  το δέρμα μου που έκαψαν

Και σε σκόνη αφανίζεται ο ναός μου που γκρέμισαν

Και κρύβει στο βάθος το κάτεργο

Κρύβει το ύψωμα με τους σταυρούς

Δεν λένε όλη την αλήθεια (για το «δυτικό μέτωπο»)

«Ημέρα μνήμης η 6η Ιούνη για όλη την ανθρωπότητα καθώς το 1944 στις ακτές της Νορμανδίας άλλαξε ο ρους της Ιστορίας. Η απόβαση των συμμάχων επιτάχυνε την ήττα της Γερμανίας». Αυτά έγραψαν αστικές εφημερίδες, αποσιωπώντας ολόκληρη την ιστορική αλήθεια. Σου λέει, Σοβιετική Ενωση δεν υπάρχει σήμερα, μπορούμε όλα να τα φέρνουμε στα μέτρα μας. Τι αποσιωπούν; Οτι ήδη είχε αρχίσει να αλλάζει πιο πριν «ο ρους της Ιστορίας». Το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου είχε ζητηθεί από τη Σοβιετική Ενωση στις συνομιλίες με ΗΠΑ και Μ. Βρετανία από το 1942. Παρά τις σχετικές «δεσμεύσεις» των Βρετανών, άργησε σχεδόν δύο χρόνια, αφήνοντας την ΕΣΣΔ να αντιμετωπίσει ουσιαστικά μόνη της τις δυνάμεις του Αξονα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ηθελαν την εξασθένιση της ΕΣΣΔ, πιστεύοντας πως στην πορεία θα μπορούσαν να τη «βάλουν στο χέρι». Το δεύτερο μέτωπο λοιπόν πραγματοποιήθηκε αφού είχαν προηγηθεί οι εποποιίες του Στάλινγκραντ, του Κουρσκ, ενώ τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν σχεδόν απελευθερώσει όλα τα σοβιετικά εδάφη και ξεκινούσαν την προέλασή τους στην Ανατολική Ευρώπη κ.α. Γεγονότα που σήμαναν την αλλαγή του ρου του πολέμου κατά της Γερμανίας και του Αξονα συνολικά. Οι αστικές τάξεις των ΗΠΑ - Βρετανίας άνοιξαν το «δυτικό μέτωπο», βλέποντας την προέλαση του Κόκκινου Στρατού και δικαιολογημένα με ανησυχία για την αστική εξουσία στην Ευρώπη.

rizospastis

    

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΣΤΟΝ  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

6/6/2014

 -- ΑΤΙΤΛΟ

26/2/2012

 -- Η μάχη του Στάλινγκραντ

12/2/2012

 -- ΓΙΑΛΤΑ: ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ - ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

30/4/2005

 -- Η ΕΣΣΔ και η έκβαση του πολέμου

13/6/2004

 -- Γιατί καθυστέρησε το άνοιγμα του δεύτερου μετώπου

Έλα να σου δείξω την συλλογή μου με τις …Μισιρλούδες

 

 

“Έλα να σου δείξω την συλλογή μου με τις …Μισιρλούδες. 

Τι να γίνει. Δεν μαζεύω πεταλούδες,

τις προτιμώ ζωντανές.”

Allu Fun Marx

 

‘θέι θάμθινγκ’, μας παρότρυνες,

μα ποιος θα μπορούσε να πει κάτι με τον δικό σου τρόπο, φίλε;

 

Ο Οπορτουνισμός και η 'Φυσικότητα' του Καπιταλισμού (β. μερος)

Σε προηγούμενη ανάρτηση έγραψα ότι η αντίθεση μεταξύ καπιταλισμού και κομμουνισμού πρέπει να γίνει, όχι αυτή μεταξύ μιας πραγματικότητας και ενός ονείρου, άλλα μια αντίθεση μεταξύ εφιάλτη και ονείρου. Στην ανάδειξη όμως του κομμουνισμού σε όραμα λύτρωσης της ανθρωπότητας υπάρχει μεταξύ πολλών άλλων  ένα πανίσχυρο  εμπόδιο.

πολική ακηδία

Όπου κάτσεις σε παρέα κι ανοίξει μια συζήτηση, καταλήγει στην πολιτική.

Θα νόμιζες ότι στην Ελλάδα  ο κόσμος που τόσο πολύ ενδιαφέρεται για το πολιτικό του γίγνεσθαι είναι κι έτοιμος να κάνει κάτι γι αυτό. Είναι όμως;

Η εντύπωση μου είναι (μπορεί και να είναι μια λαθεμένη αντανάκλαση της πραγματικότητας, η να έχει περιορισμένη ισχύ) ότι γίνεται πολύ κουβέντα εδώ πέρα αλλά υπάρχει  λίγη όρεξη για δράση.

Από μια πλευρά αυτό το φαινόμενο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν πολική ακηδία., μια κατάσταση πολιτικής «νωθρότητας ή νάρκης». Εδώ το άτομο (αυτό ιδιαίτερα ταιριάζει στους νέους ανθρώπους που φυσιολογικά θα έπρεπε να είναι έτοιμοι να εκραγούν, ή να επιφέρουν την έκρηξη της επανάστασης) μιλάει με απέχθεια για την κατάντια της χώρας, αλλά λειτουργεί πολιτικά σαν να μην ενδιαφέρεται, σαν να μην θέλει ν’ ασχολείται πρακτικά με την αφόρητη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί γι αυτόν στον κόσμο. Φαίνεται να ζει σ’ έναν άλλο κόσμο, «στον κόσμο του», φαίνεται ανίκανο να ασκήσει το βασικότερο από τα καθήκοντα που επηρεάζουν την ζωή του: την συμμετοχή του στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Ίσως φταίει ότι πολλοί (νέοι κυρίως), εκτός από κρασί καταναλώνουν και πολύ «χόρτο» εδώ πέρα…  

Και βρίσκομαι σ΄ ένα νησί, πραγματικά νησί από πολλές απόψεις, το μόνο νησί στον πλανήτη υποθέτω, όπου οι κομμουνιστές στηρίζονται από πανω απο το μισό  του πληθυσμού, και όπου οι φιλοκαπιταλίστες είναι η μειοψηφία.

γύρισαν από την Σάμο με ένα… φουσκωτό

Οι χτεσινές δίκες, στις οποίες αναφέρεται προηγούμενη ανάρτηση, πήραν αναβολή.

Οι διωκόμενοι τελικά πήγαν στην Σάμο μάταια.

Ανεκδοτικά να πω ότι κάποιοι απο αυτούς, για να αποφύγουν διανυκτέρευση εκεί και περαιτέρω έξοδα και σπάταλη χρόνου, γύρισαν χτες από την Σάμο με ένα… φουσκωτό. Ο καιρός δεν ήταν ιδανικός. Ο σύντροφος που μου περιέγραψε το «ταξίδι», αστειευόμενος μου είπε ότι το μόνο που έπαθε ήταν ότι «του πιάστηκαν τα γόνατα» (γιατί τα χρησιμοποιούσε σαν αμορτισέρ για να αποφύγει τα τραντάγματα) κι ότι βράχηκε λίγο η καράφλα του. «Τι να πουν οι δυο κοπέλες που κάθονταν στην πρύμνη… έμπαινε η θάλασσα και τις έκανε μούσκεμα», είπε.

Χωρίς καλαμπούρι, ένας από τους σκοπούς των δικαστικών διώξεων είναι να ταλαιπωρούν τα μέλη της πρώην δημοτικής αρχής και τουλάχιστον αυτό το πετυχαίνουν. Το μόνο που πετυχαίνουν.

Με το όσχεο καρφωμένο στο πάτωμα

Εχτές έτυχα σ’ ένα ‘πηγαδάκι’ περί (τι μας απασχολεί περισσότερο τάχα;) πολιτικής. Κάποιος έλεγε ότι τον ελληνικό λαό τον «έχουν κάτσει κάτω». Ένας άλλος είπε τότε ότι «φταίει κι αυτός… και ότι ο ίδιος, από μόνος του, κωλόκατσε,». Ένας τρίτος είπε ότι «έχει καθηλωθεί σαν να του έχουν καρφώσει τ’ αρχίδια στο πάτωμα…»

Και θυμήθηκα την εικόνα του Ρώσου καλλιτέχνη Πιότρ Πεβλέσκι που κάρφωσε το όσχεο του στην Κοκκινη Πλατεία, σ΄ ένα πολιτικό δρώμενο, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον μετατροπή της Ρωσίας σε Αστυνομικό Κράτος.

Το δρώμενο αυτό συμβολίζει τον ελληνικό λαό… (imagine)

***

image borrowed from here

Σκεφτόμενος Χαμηλόφωνα (Περί Ανανέωσης στο Σκηνικό του Πολιτικού Θεάτρου)

 

 ... βλέπω επίσης ότι η διατήρηση της ίδιας σχέσης ενός κομμουνιστικού κόμματος με το κάθε φορά ανανεωμένο πολιτικό σκηνικό, όταν η σχέση αυτή, αντικειμενικά, δεν αποτελεί αυξανόμενη απειλή για το σκηνικό και για το κεφάλαιο πίσω από το παραβάν, ενέχει τον κίνδυνο να το μετατρέψει σε συστατικό της συντήρησης του συστήματος, όσο γνήσια αντικαπιταλιστικό κι αν παραμένει το λεξιλόγιο του

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία με την βοήθεια ρωσικών αστικών φίλτρων

Παραθέτω μια ενδιαφέρουσα, κατά την γνώμη μου, ανάλυση του Σεργκέι Καραγκανοφ στην οποία γίνεται προσπάθεια να ερμηνευτούν οι εξελίξεις στην Ουκρανία  σαν αποτέλεσμα της "«λογικής» του νικητή του Ψυχρού Πολέμου που εξακολουθεί να επιδεικνύει η Δύση, η οποία συνεχίζει να απαιτεί λάφυρα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ.  Αντίθετα, η Ρωσία θέλει, κατά τον αναλυτή, μόνo να βάλει ένα τέλος στην επέκταση της Δύσης προς Ανατολάς.

Σαν άρθρο νομίζω έχει ενδιαφέρον ακριβώς γιατί στερείται μαρξιστικής ανάλυσης, κάτι που πιθανόν να μην είναι και  αναμενόμενο από έναν (πρώην σοβιετικό) ακαδημαϊκό που πριν γίνει σύμβουλος του Πούτιν ήταν σύμβουλος του Γιέλτσιν. Έχει ενδιαφέρον γιατί δείχνει τον τρόπο με τον οποίον η ρωσική αστική τάξη και τα φερέφωνα της, ακαδημαϊκοί και μη, φιλτράρουν την πραγματικότητα. Ή τουλάχιστον εκθέτει αυτό που ομολογούν ότι βλέπουν, πράγμα που εν μέρει
εξηγεί και την αντίδραση της ρωσικής αστικής τάξης στην " λογική της Δύσης".

Η φρίκη του καπιταλισμού

Οι φρικαλεότητες των ναζί του «Δεξιού Τομέα» και άλλων εθνικιστικών ομάδων στην Οδησσό, που σύμφωνα με καταγγελίες καθοδηγούνται απευθείας από μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και άλλων κρατών, φανερώνουν το ρόλο που επιφυλάσσει το σύστημα σε τέτοιες δυνάμεις, όπως η Χρυσή Αυγή. Για τέτοιες δουλειές τους θέλουν, για τέτοιες δουλειές τους προετοιμάζουν χρόνια. Πιο απτό παράδειγμα δε γίνεται. Είναι καθαρό ότι, όταν τέτοιες δυνάμεις επιλέγεται να αξιοποιηθούν είτε στο πλαίσιο ενδοαστικών κι ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων είτε ανοιχτά ενάντια στο εργατικό κίνημα, στο στόχαστρό τους βρίσκεται πάντα ο λαός, οι εργαζόμενοι. Είναι επίσης καθαρό ότι το σύστημα δεν έχει κανένα πρόβλημα, καμιά «δημοκρατική ευαισθησία» να αξιοποιήσει τέτοιες δυνάμεις όταν αυτό είναι αναγκαίο. Ούτε βεβαίως οι διάφοροι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί, που κατά τ' άλλα, στο όνομα της υπεράσπισης της δημοκρατίας και της ελευθερίας, έχουν επίσημη ιδεολογία τη «θεωρία των δύο άκρων». Γι' αυτό χρειάζεται οι εργαζόμενοι να απομονώσουν και με την ψήφο τους τη Χρυσή Αυγή, ενισχύοντας το ΚΚΕ, το μοναδικό κόμμα που αντιπαλεύει το καπιταλιστικό σύστημα που την γεννά. 

rizospastis.gr