Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Έχουν κάποια διαφορά;




Τι θαυμαστή «συνέπεια»!

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
27 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017 mpog@imerodromos.gr



   Έχει μεγάλη σημασία αν η ΝΔ ψηφίσει τα νέα μέτρα που εξυφαίνονται στο πλαίσιο της  «αξιολόγησης»;
   Έχει καμιά αξία ο τσακωμός ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ για μέτρα που κι όταν δεν τα ψηφίζουν μαζί, μαζί τα εφαρμόζουν;
   Αναρωτιόμαστε:
   Τι είχε αξία; Ότι ο αντιπολιτευόμενος κ.Σαμαράς δεν ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο ή ότι ο Σαμαράς όταν τον ρωτούσαν τι θα κάνει με το Μνημόνιο – που δεν ψήφισε – απαντούσε ότι θα το εφάρμοζε, όπως και το εφάρμοσε;
   Τι έχει αξία; Ότι ο αντιπολιτευόμενος κ.Τσίπρας δεν ψήφιζε Μνημόνια ή ότι ο πρωθυπουργός Τσίπρας εκτός από το δικό του Μνημόνιο εφαρμόζει κι εκείνα που δεν ψήφισε;
   Τι έχει αξία; Ότι ο αντιπολιτευόμενος κ.Μητσοτάκης δηλώνει όλο πάθος ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει τα επερχόμενα μέτρα ή το γεγονός πως όταν τον ρώτησε στο δελτίο του ΑΝΤ1 ο Νίκος Χατζηνικολάου τι θα κάνει αν γίνει πρωθυπουργός με τα μέτρα που τώρα καταγγέλλει, εκείνος απάντησε: «Τα μέτρα δεσμεύουν, προφανώς, την ελληνική κυβέρνηση (…). Εγώ δεν είμαι αυτός που θα στέλνω επιστολές να λέω στουςnπιστωτές ότι δεν πρόκειται να τηρήσουμε τα μέτρα που δεσμεύει τη χώρα η σημερινή κυβέρνηση…»;
   Γιατί, όμως, εφαρμόζουν όσα – υποτίθεται – καταγγέλλουν;
   Μα διότι «το κράτος – όπως λένε – έχει συνέχεια»!
   Τι θαυμαστή επίδειξη συνέπειας.
   Μόνο που περιορίζεται στην εφαρμογή αντιλαικών μέτρων.
   Ναι, πράγματι, σ’ αυτό είναι συνεπείς. Είτε τα ψηφίζουν, είτε δεν τα ψηφίζουν, ένα είναι σίγουρο: Τα εφαρμόζουν.

Red rock views 

Έχουν κάποια διαφορά μεταξύ τους οι δύο ιερόδουλοι;

Ναι έχουν, άσχετα αν είναι ... σημαντική! Διαφέρουν στα επιφωνήματα που βγάζουν την ώρα που ερμηνεύουν... τελετουργικά το «ανίερο λειτούργημα» της πολιτικής ιεροδουλίας...  Ο ένας τραυλίζει «όχι» με  σαγηνευτικό τρόπο που υπονοεί «ναι», κι ο άλλος εκ των προτέρων δηλώνει πως θα  λέει «ναι» με ζήλο  αλλά χωρίς πολλά νάζια...

Διάλεξε και πάρε... (Αν διατίθεσαι και να πληρώσεις βέβαια...)...


Περί αθυροστομίας

Ένα γνώρισμα της Σχιζοφρένειας είναι ότι ο ατυχής που πάσχει από αυτήν την ασθένεια-κόλαση δεν μπορεί να ξεχωρίσει το μεταφορικό από το κυριολεκτικό, το αστείο από το σοβαρό, (κι αυτό, πριν μιλήσουμε για ικανότητα να διακρίνει σοβαρότητα στον αστεϊσμό...)

Πιστεύω πως χυδαιότητα είναι η συμπεριφορά αυτού που δεν ενδιαφέρεται αν η πράξη και τα λόγια του προσβάλουν άλλους... Και αυτό, η χυδαιότητα, μπορεί να υφίσταται και τότε που η πράξη και τα λόγια ντύνονται με αμφίεση καθωσπρεπισμού και «πολιτικής ορθότητας», ενώ συνιστούν έως και κραυγαλέα αισχρότητα και προσβολή!

Αυτά, για κείνους που με κριτικάρουν από την «απέναντι όχθη» όταν μιλάω «χυδαία» η υβριστικά εδώ... (Τους έχω γραμμένους...).

Η περιγραφή του χυδαίου με "χυδαίες" λέξεις είναι απελευθερωτική γι αυτόν που περιγράφει... Κι είναι κάθαρση (άρνησή της άρνησης με τα ίδια μέσα, εργαλεία, όπλα), φτάνει αυτός στον οποίο απευθύνεται ο «αθυρόστομος» να συμφωνεί μαζί του ότι μιλά χυδαία, περιγράφοντας μια χυδαιότητα...)

Η προηγούμενη ανάρτηση επέστρεψε «στα πρόχειρα», γιατί κάποιοι φίλοι μου είπαν πως ήταν ανάρμοστη διότι εμφανίστηκε αμέσως μετά από αναρτήσεις με  σοβαρές παρεμβάσεις στη σχολιογραφία... Επειδή όταν γράφω «αθυρόστομα» το κάνω και για να χαμογελάσουν οι φίλοι μου (προς τους εχθρούς τους που είναι και εχθροί μου... έχω κάνει «δηλωσεις αμετανείας...), άκουσα τους φίλους και την κατέβασα (κι όποιος πρόλαβε τον κύριον είδε...).  Θα επανέλθω όμως, δριμύτερα  «αθυρόστομος»... Ενίοτε..

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Επισκόπηση του πολιτικού γίγνεσθαι σήμερα




Ακολουθεί μία τα μάλα ενημερωτική πολιτική επισκόπηση της σύνταξης της ΚομΕπ. για το τεύχος 2, 2017.

✳✳✳
Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές είχε επιτευχθεί η «επί της αρχής» συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές, η οποία έδωσε το «πράσινο φως» για την επάνοδο των εκπροσώπων των λεγόμενων θεσμών στην Ελλάδα. Στη βάση αυτής της συμφωνίας θα επιδιωχθεί η σύναψη σχετικής τεχνικής συμφωνίας που θα συγκεκριμενοποιεί τα μέτρα που απαιτούνται για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης. 

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Το Σώμα του Κηφήνα




Το σώμα μου ακρωτηριασμένο
Δέσμιο στο κρεβάτι σ' ένα θάλαμο νοσοκομείου με θέα
Τα σφαγεία. Και μέσα-έξω οι φωνές που αρνούνται τον εντοπισμό τους

Μια άδεια  αναπηρική καρέκλα
Τι θυμάται έξω από τη τζαμαρία εστιατορίου
Απέναντι από τους κάδους σκουπιδιών;

Κι αυτές οι μανιακές φωνές, άραγε βγαίνουν απ' τα στόματα Ασωμάτων;
Επί ώρες,  έτρεχα ολοζώντανος και μοναχός μου στη σιωπή
Κι η οχλαγωγία,  σαν ηχώ του παγωμένου απογεύματος

Να με καταδιώκει με το εκκωφαντικό κενό  της, μακριά από το μαρτύριο
Της ανάκρισής μου δίχως ερωτήσεις... Πώς ν' αποκριθώ;
Αμείλικτη η προσπέλαση στην αδρανή μου απορία...

Σκέφτομαι; Ναι -  σαν άδικα κατηγορούμενος κηφήνας
Που πανικόβλητος δεν ξέρει πού είναι το όριο του τρόμου του
Όταν ασφυκτιά στην κάπνα της κλοπής μελιού  που δεν σου ανήκει

Είμαι ο παρεξηγημένος αντιήρωας, ο στήμονας του άνθους
Που για τον ύπερό μου, την θεά-βασίλισσα μου, δίχως άμυνες πεθαίνω
Καθώς εκρήγνυνται τα όργανα της  γενετήσιας ορμής  μου μες στον κόλπο της 

Και θέλεις τώρα  να σου παραδώσω και το πνεύμα μου. Προς τι;
Για χάρη μιας παραγωγής της σχιζοφρένειας σου, που αγνοεί το νόημα
Του έρωτα όταν χωρίς φραγμό εξιλεώνεται με την αναπαραγωγή της άνοιξης;

***


Η εικόνα του «δέσμιου στο κρεβάτι νοσοκομείου με θέα τα σφαγεία» δανεισμένη από τον Samuel Becket. Το ποίημα, με έναυσμα από μία κριτική του Alain Badiou στο έργο του Becket, μεταφρασμένη εδω
Η παρομοίωση του κηφήνα με «στήμονα άνθους» από κείμενο του Στράτου Σαραντουλάκη, Μελισσοκόμου.(http://melissokomianet.gr/pareksigimenos-kifinas/)
Φωτό δανεισμένη από εδώ

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Με «άλαλα τα χείλη των ασεβών»...




Ρίξε στο δρόμο μια ματιά
Σαν σαύρες φορτηγά, καμιόνια
Το βούτυρο σου εργατιά
Το καταβρόχθισαν κανόνια -

Πάει το ψωμί, πάει κι ο λαπάς
Δουλειά δεν βρίσκεις και με σφαίρες!
Και τώρα που πεινάς θα φας
Κινδύνων εθνικών φοβέρες...

Πλεόνασμα σε αναμονή
Είσαι σε μόνιμη αργία
Θα πας λοιπόν πρώτη γραμμή
Μόλις αρχίσει η αιμορραγία

___________________







[...] "Μεγαλώνουν οι κίνδυνοι, στην ευρύτερη περιοχή, για γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και άμεση εμπλοκή της Ελλάδας". (θέση 8 για το19ο συνέδριο του ΚΚΕ). 
Οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλστικές αντιθέσεις και η ενδοαστική διαπάλη στο εσωτερικό κάθε αστικού κράτους (Θέση 2 για το 20ο συνέδριο του ΚΚΕ). 
Οι ταξικές ανισότητες σε παγκόσμια κλίμακα διευρύνονται διαρκώς. Η ανισοκατανομή του παγκόσμιου πλούτου διευρύνθηκε περαιτέρω μετά τη διεθνή συγχρονισμένη καπιταλιστική κρίση. Σύμφωνα με την ετήσια έρευνα για τον παγκόσμιο πλούτο (από την Credit Suisse), το 90% του πληθυσμού κατέχει περίπου το 10% του πλούτου, με το φτωχότερο 75% να κατέχει λιγότερο από 3% του πλούτου. Μάλιστα, από το 10% του πληθυσμού που κατέχει το 90% του πλούτου, μόνο το 1% κατέχει σχεδόν το 50% του πλούτου. Την ίδια στιγμή, το 71% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει με λιγότερα από τα αντίστοιχα των 8 ευρώ ημερησίως. (Θέση 7 για το 20ο συνέδριο του ΚΚΕ).  
Οι οξύτατοι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι μεγάλες αντιθέσεις ισχυρών καπιταλιστικών κρατών και συμφερόντων οδηγούν σήμερα σε συνεχείς ανακατατάξεις συμμαχιών, σε συνεχόμενα φαινόμενα δημιουργίας αξόνων και αντιαξόνων διεθνώς.(Θέση 8 για το 20ο συνέδριο του ΚΚΕ).   
Η όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ ελληνικής και τουρκικής αστικής τάξης επηρεάζεται άμεσα από τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και μπορεί να αποτελέσει βασικό παράγοντα πυροδότησης της άμεσης πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας.(Θέση 8 για το 20ο συνέδριο του ΚΚΕ). 
Το ζήτημα του πολέμου στην εποχή του ιμπεριαλισμού και η διαπάλη ώστε το κομμουνιστικό κίνημα να μη συρθεί στο πλευρό της μιας ή της άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης, να υπερασπιστεί με συνέπεια τα ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης σε σύγκρουση με την αστική τάξη, να μην επιλέξει «ξένη σημαία» κάτω από την πίεση μικροαστικών δυνάμεων αλλά κι εθνικιστικών πιέσεων στις εργατικές δυνάμεις.(Θέση 78 για το 20ο συνέδριο του ΚΚΕ) 

✳✳✳

Red rock views: 



Να σκεφτώ «φωναχτά»; 

Η θέση 8 έπρεπε να προηγείται της θέσης 7 και η φρικωδία των κοινωνικών ανισοτήτων έπρεπε να  ερμηνεύται όχι μόνο σαν εκμετάλλευση διεθνώς της εργασίας από το κεφάλαιο  - πράγμα που αληθεύει μεν, αλλά είναι λειψή αλήθεια αν δεν πεις επίσης πως οι «οξύτατοι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί» γίνονται τελικά για την καταλήστευση της περιφέρειας από το ιμπεριαλιστικό κέντρο. Κάποιες χώρες ληστεύονται από το «διεθνές» κεφάλαιο μεν  (που διατηρεί «εθνοκρατική συγκρότηση», όπως παρατηρείται στη θέση 2), και πάντα βέβαια με συνέργεια της ντόπιας αστικής τάξης που επωφελείται..., αλλά με κραυγαλέα εμφανές αποτέλεσμα οι χώρες αυτές να υφίστανται εντονότερη εκμετάλλευση... Αλλιώς ο μακαρίτης ο Λένιν... δεν ήξερε τι έλεγε... για τον ιμπεριαλισμό... Βέβαια, για να μην παρεξηγηθούμε εντελώς, εκτός από το σκυλοφάγωμα μεταξύ ιμπεριαλιστών αναγνωρίζουμε και την ύπαρξη «ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού», ήτοι κάποιες χώρες μένουν πίσω... Αλλά αντικαθιστούμε τον όρο «εξάρτηση» με τον πιο «ψαγμένο» ευφημισμό... «αλληλοεξάρτηση». Φυσικά κι ο θύτης εξαρτάται από το θύμα του για να επιβιώσει, ή ανάλογα (φευ)  ο ιμπεριαλιστής εξαρτάται από την χώρα που καταληστεύει για τη λεία του... 

Η Ελλάδα σαν χώρα είναι εξαρτημένη; 
Ναι ή όχι; 

Αν όχι, τότε γιατί και η τελευταία απόφαση για την οικονομία της, για τη συγκρότηση του κράτους της, για την άμυνά της, για οτιδήποτε συνιστά κυβερνητική πολιτική εξαρτάται από την έγκριση των νταβατζήδων πρώτιστα του χρηματιστικού κεφαλαίου; Το να είναι η κυβέρνηση ένα άθλιο ανδρείκελο   γενικά του μεγάλου  κεφαλαίου δεν αναιρεί το δέσιμό της χώρας χειροπόδαρα σε θέση εξάρτησης! Γιατί να το παραβλέπουμε αυτό; Μπορεί κάποιος να μου το εξηγήσει χωρίς να μου πει μαλακίες;  

Αναρωτιέμαι μήπως, επειδή πολύ σωστά δεν θέλουμε να γίνουμε νεροκουβαλητές μιας μερίδας αστών με δήθεν πρόταγμα «εθνικής ανεξαρτησίας» (το έχουμε πληρώσει πανάκριβα αυτό και με πολύ αίμα...), φοβόμαστε να πούμε πως όντως η χώρα αυτή είναι έρμαιο ιμπεριαλιστικής καταλήστευσης και με αρωγό την ντόπια αστική τάξη.. και καταλήγουμε να μην μπορούμε να διανοηθούμε αντιιμπεριαλιστικό αγώνα σε τακτική συμμαχία και με δυνάμεις που δεν ασπάζονται μεν αυτούσιο το πρόταγμα του ΚΚΕ, αλλά που θα δέχονταν ένα πρόγραμμα από το οποίο εκ προοιμίου θα αποκλείεται αστική επίδραση,  και με την προϋπόθεση ότι θα μας έφερνε κοντύτερα στον στόχο μας, ανοίγοντας την προοπτική για σοσιαλισμό;  

Η υποτίμηση αντιθέσεων μεταξύ Ιμπεριαλιστικού κέντρου και περιφέρειας, μεταθέτει με δυσανάλογη έμφαση την ουσία της αντίθεσης μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου σε διεθνές επίπεδο, και με μαθηματική ακρίβεια αδυνατίζει την θέση ότι η επανάσταση σε μία χώρα είναι εφικτή (κάτι θυμίζει Τρότσκι εδώ;..)

Μετά, τόσος λόγος για πόλεμο, που εκτιμάται ότι είναι επικείμενος, και νουθεσίες ότι πρέπει να μετατραπεί σε αγώνα ανατροπής του συστήματος. Σωστά, αλλά πώς; Με δοσμένο ότι σε τέτοιες συνθήκες ειρήνης όπου διεξάγεται ένας τόσο αδυσώπητος οικονομικός πόλεμος κατά της πλειονότητας του λαού, εμείς, αν δεν οπισθοχωρούμε, βαδίζουμε σημειωτόν, πώς θα το κάνουμε σε κατάσταση θερμού πολέμου; Δεν λέω πως αποκλείεται. Αλλά με τι δεξιότητες τακτικής;  Διακηρύττοντας πως δεν πρέπει να «συρθούμε» πίσω από κανέναν ιμπεριαλισμό; Σωστό κι αυτό! Να μην καταλήξουμε «πρόσκοποι» του ιμπεριαλισμού (σαν τους σημερινούς «αριστερούς  Κάουτσκι») , αλλά πώς στην πράξη υλοποιείται η «εκμετάλλευση ενδοαστικών, ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων»; Μήπως με επανάσταση σε όλες τις χώρες του καπιταλισμού ταυτόχρονα; Πιο συγκεκριμένα, όταν λες «θα γίνει πόλεμος», εντείνοντας το φόβο που καθηλώνει το «πόπολο» ότι «θα μας επιτεθούν οι Τουρκοι», ρωτάω:  τακτική συμμαχία θα κάνεις και μ' έναν ιμπεριαλιστή για να αμυνθείς από τον άλλον αν χρειαστεί;.. Αν όχι... κι επ' ουδενί, τότε ο Στάλιν που συμμάχησε με τρεις ιμπεριαλιστές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (και συμμάχησε με τους ίδιους οι οποίοι ήταν ενωμένοι, 25 περίπου χρόνια πριν, σε επίθεση με σκοπό την κατάπνιξη της Οχτωβριανής Επανάστασης) τι ήταν; Οπορτουνιστής; Μα κι ο Στάλιν;  

Μήπως τελικά γίναμε Τροτσκιστές και δεν το καταλάβαμε... ή δεν το ομολογούμε; 

Αν ειν' έτσι, αν δεν βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα, και μακάρι να κάνω λάθος, τότε το όλο εγχείρημα επαναστατικών διακηρύξεων δεν σώζει το πετσί μας και μοιάζει σαν μεγαλυνάριο με «άλαλα τα χείλη των ασεβών»...




Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

where's the revolution


depeche mode, where's the revolution

***
You've been kept down
You've been pushed 'round
You've been lied to
You've been fed truths
Who's making your decisions?
You or your religion
Your government, your countries
You patriotic junkies
Where's the revolution
Come on, people
You're letting me down
Where's the revolution
Come on, people
You're letting me down
You've been pissed on
For too long
Your rights abused
Your views refused
They manipulate and threaten
With terror as a weapon
Scare you till you're stupefied
Wear you down until you're on their side
Where's the revolution
Come on, people
You're letting me down
Where's the revolution
Come on, people
You're letting me down
The train is coming
The train is coming
The train is coming
The train is coming
So get on board
Get on board
Get on board
Get on board

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Όταν η σαπρία γράφει ιστορία..



Μέχρι χτες  εκφωνούσε της απελευθέρωσής σου  Θούριους
Τώρα, με ρότα για το σκλαβοπάζαρο, στη γέφυρα  τον είδες 
Κρατάει το πηδάλιο σκάφους κι αρμενίζει με ανέμους ούριους 
Κι εσύ στ' αμπάρι, δούλε, το εμπόρευμα  δεμένο μ' αλυσίδες 

Ξέρει πολλά. Τον «μάταιο αγώνα» σου ο ίδιος θα αποτιμήσει
Θ' ακούς για λάθη - τακτικές, στρατηγικές - την ίδια φλυαρία 
Και μέχρι η στερνή σου γνώση τα θολά τα μάτια σου ν' ανοίξει
Αυτός που σε πουλά θα ξαναγράφει και την ιστορία...


[Μία πολύ ευγενικά δοσμένη φράση που με εντυπωσίασε στο παρακάτω άρθρο (διαβάστε το!) ήταν αυτή:  «... ο Θανάσης Καρτερός, ο οποίος στο διάλειμμα των άρθρων δικαιολόγησης της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, "νομιμοποιείται" ως τιμητής του κομμουνιστικού κινήματος...»
Μιλάμε για θράσος απαράμιλλο...]

***

Η διαστρέβλωση της ιστορικής πορείας του ΚΚΕ στην υπηρεσία της αστικής εξουσίας

Του Κώστα ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΥ*


Την Κυριακή 5 Μάρτη, κυκλοφόρησε ένθετο της εφημερίδας «Documento», με τίτλο «Ζαχαριάδης, Βαφειάδης, Καραγιώργης. Οι κορυφαίοι της ελληνικής τραγωδίας».
Για τις πολιτικές στοχεύσεις αυτής της έκδοσης μας προϊδεάζει το editorial που υπογράφει η Βασιλική Λάζου, όπου αναφέρεται:
«Διατρέχοντας τις βιογραφίες τριών κορυφαίων στελεχών του ΚΚΕ και του ΔΣΕ - Ζαχαριάδη, Βαφειάδη, Καραγιώργη - μέσα στους "τόμους" αγώνων και θυσιών, προσκρούουμε αναπόδραστα και σε σελίδες μελανές: απομακρύνσεις και εκκαθαρίσεις στελεχών - ενίοτε βίαιες - που τραυμάτισαν και πληγώνουν την Αριστερά και τον ευρύτερο δημοκρατικό κόσμο. Δεν θα κάνουμε στο σημείωμα αυτό την αποτίμηση τις ήρξατο χειρών αδίκων ή ποιος χρησιμοποίησε τις πιο ακραίες μεθόδους. Εξάλλου, κάθε αναγνώστης θα μπορέσει να βγάλει τα συμπεράσματά του μέσα από τις σελίδες που ακολουθούν.

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Ποιοί κάφροι ελπίζουν ακόμα...




Ουδέποτε είν' αθώα
Η δήλωση δημαγωγού που ακούγεται αστεία -
Κάποιοι σου λένε : «προσπαθεί ο αρχηγός μας... » (μα τί ζώα!)
«Δίνουμε ελεημοσύνη» λένε γι όλα όσα τους αρπάζουν  σε ληστεία

Σε ορυμαγδό κακοποιήσεων πίσω από τόσο κυνική ψευδολογία
Δεν απαντούν απλά μ' αρρωστημένη απάθεια και  ανοχή χυδαία
Γι αυτή την αθλιότητα, οι κάφροι.. βρίσκουν και δικαιολογία
«Δείγμα  έρωτα» λένε τον βιασμό τους σε δημόσια θέα

Μετά απο πλύση εγκεφάλου ή αυθυποβολή
Κλώτσο ή πάτσο θα δεχτούν σαν χάδι ή θωπεία
Και  θεωρούν επαίνους κάθε ύβρη, βλασφημία ή προσβολή

(Κι αυτό το ξέρουν, η ελίτ και τα δικά της οργανα και προσωπεία...)


Ποιοι ελπίζουν;


Πριν από μερικές βδομάδες, ο υφυπουργός Εργασίας έλεγε ότι οι εμποροβιοτέχνες της Αθήνας σχεδόν πανηγυρίζουν για τις αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τους ελεύθερους επαγγελματίες, με τις οποίες οι ασφαλιστικές τους εισφορές συνδέονται πλέον με το εισόδημα και, μαζί με την εξοντωτική φορολογία, στερούν από πολύ περισσότερους ακόμα και τα στοιχειώδη για την επιβίωση.
Η δήλωση εκείνη, όσο κι αν δείχνει αστεία, δεν ήταν τυχαία. Μπροστά στον ορυμαγδό των νέων μέτρων που φέρνει, η κυβέρνηση προσπαθεί να ενισχύσει την εικόνα ότι η πολιτική της έχει την έγκριση του λαού και ότι την ενθαρρύνεται μάλιστα να την επιταχύνει. «Η κοινωνία αναγνωρίζει ότι προσπαθούμε, ζητά, θέλει και απαιτεί να προχωρήσουμε ταχύτερα, αποτελεσματικότερα και πιο αποφασιστικά (...) Διαμαρτύρονται αλλά και ελπίζουν», έλεγε πιο παραστατικά στέλεχος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ σε συνέντευξη στον κυριακάτικο Τύπο.
Η κυβέρνηση ενισχύει το κλίμα των μειωμένων απαιτήσεων και της απογοήτευσης που η ίδια, άλλωστε, καλλιέργησε σε πλατιά λαϊκά στρώματα, για να εμφανίσει αυθαίρετα τη στάση αυτή ως συμφωνία με την αντιλαϊκή της πολιτική. Τεστάρει και μ' αυτόν τον τρόπο τις δυνάμεις της στη συγκράτηση της λαϊκής αγανάκτησης, προβάλλοντας την πολιτική της ως το «μικρότερο κακό» στις δοσμένες συνθήκες της οικονομικής αβεβαιότητας σε Ελλάδα και ΕΕ.
Ταυτόχρονα, καλλιεργεί αυταπάτες ότι κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο, έστω κι αν χρειαστούν ορισμένοι ακόμα γύροι αντιλαϊκών μέτρων, και προβάλλει τα λεγόμενα «αντισταθμιστικά μέτρα» για τη διαχείριση της ακραίας φτώχειας ως το απαύγασμα της κοινωνικής - προνοιακής πολιτικής στις σύγχρονες συνθήκες.
Στη βάση αυτή κοκορομαχεί με τη ΝΔ για την πρωτοκαθεδρία στην αστική διαχείριση, χωρίς να υπάρχει κάποια ουσιώδης διαφορά στην πολιτική τους: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συνεχίζει από εκεί που σταμάτησαν οι προηγούμενοι και η ΝΔ ετοιμάζεται τώρα να αναλάβει τη σκυτάλη στην ίδια διαδρομή.
Αν κάποιος ομολογεί αβίαστα το θαυμασμό του στην κυβέρνηση και της ζητά να επιταχύνει το έργο της, αυτός δεν είναι βέβαια ο λαός που στενάζει, αλλά το κεφάλαιο και το πολιτικό του προσωπικό, μέσα κι έξω από την Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του υφυπουργού Οικονομικών της Γερμανίας, ότι «πρέπει να αναγνωρίσει κανείς πως η σημερινή κυβέρνηση έκανε περισσότερες μεταρρυθμίσεις από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί».
Είναι αυτά τα συχαρίκια που κάνουν την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να φουσκώνει σαν παγόνι και τον γραμματέα της να αναφωνεί ότι «δώσαμε και κερδίσαμε μάχες γιατί λειτουργήσαμε ως συλλογικότητα και όχι ως άθροισμα λοχαγών. Ετσι θα τα καταφέρουμε και από εδώ και πέρα», αναφερόμενος στα δεκάδες αντιλαϊκά νομοσχέδια που ψήφισε σύσσωμη η Κοινοβουλευτική Ομάδα και τα επόμενα που ετοιμάζεται τώρα να εγκρίνει στη Βουλή.
Οσο αναγκαίο είναι να απαντηθούν παλιά και νέα μέτρα με σκληρό ταξικό αγώνα, άλλη τόση αξία έχει να τσαλακώσει ο λαός με την πάλη του την εικόνα στήριξης ή ανοχής στην πολιτική της, που καλλιεργεί η κυβέρνηση. Αλλά για να βρει το «βόλι» στόχο, δεν μπορεί η λαϊκή αγανάκτηση να σκορπίζεται σε αυταπάτες, να «μεταγγίζεται» σαν στήριξη σε ανταγωνιστικά κόμματα της αστικής διαχείρισης, να μεταφράζεται σε ψευδαισθήσεις για την κυβερνητική εναλλαγή.
Αντίθετα, χρειάζεται να γίνεται η πείρα δύναμη απεγκλωβισμού από ψευτοδιλήμματα και αυταπάτες, συμπόρευσης με το ΚΚΕ. Να κινητοποιεί νέες δυνάμεις στην προσπάθεια για την ανασύνταξη του κινήματος, ώστε να δυναμώνει το ρεύμα στο κίνημα που παλεύει σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και την πολιτική του για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

✳✳✳

image: a still from "A Clockwork Orange", by Stanley Kubrick

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Απόψε πάλι...





Τρία απoσπάσματα από ποιήματα  στη συλλογή Κραυγή στα Πέρατα 
του Μενέλαου Λουντέμη 

1

Έρχονται οι γυναίκες στη Μακρόνησο


Ω, εσύ, γυναίκα, οπτασία λησμονημένη…
Μικρή παιδούλα, μάνα, κόρη αυριανή…
Μέσα στα σπλάχνα σου βογγούνε οι σκοτωμένοι 
Και τραγουδούν οι αυριανοί μας ζωντανοί! 
***




2

Ταξίδι στον Αη-Στράτη


Σαν πήραμε το ρέμα-ρέμα για το πλάτωμα…
Μια λυγαριά καταμεσίς στη ρεματιά,
(προσκυνητάρι της πανώριας Άνοιξης)
Αγκάλιασε τη μέση μας σαν αδελφή.
Και μας θυμιάτισε με τη μοσκοβολιά της…

Κι’ εκεί… Αυτή η ψυχή…

Αυτή η ψυχή που ελύγισε τα σίδερα.
Αυτή η ψυχή η ορθή, αυτή η ψυχή μας,
(μπροστά στο τέμπλο της πανώριας Άνοιξης).
Ανάσανε βαθειά. Βαθειά πολύ.
Ανάσανε για όλες τις ανάσες.
Και προσκύνησε.
Ήταν η πρώτη φορά…
***





3

Η ψυχή μου έμεινε εξορία 


Απόψε πάλι δε θα κοιμηθώ. 
Απόψε πάλι θα βραχώ με τους βρεγμένους. 
Και θα βογγήξω με τους άρρωστους.
Γιατί η ψυχή μου έμεινε εκεί.
***



✳✳✳✳✳


Εικόνες, από χαρακτικά του Γιώργου Φαρσακίδη




Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Ένα «καζάνι» που κοχλάζει γεμάτο τυφλές ορμές



Η διαταραγμένη ζωή του πολίτη τον σέρνει όσο ποτέ άλλοτε μακριά από την αληθινή ζωή, από την ίδια τη ζωή του. Τον προσαρμόζουν βίαια σ' ένα σχέδιο, και ο ίδιος, χαμένος στην ανασφάλειά του, δεν μπορεί ν' αντιδράσει. 
[...]  
Η διαύγεια είναι το ζητούμενο. Αυτό που κατατρώει τη ζωή μας είναι η θλίψη, που μας εμποδίζει να σκεφτούμε καθαρά. Τα κατάφεραν καλά εις βάρος μας - μια ομάδα αληθινά αχρείων που τους συναντάς σε όλους τους κύκλους της καθημερινής ζωής. Περνώντας στις γραμμές του κινήματος, ο πολίτης αποδεικνύει ότι η κατάσταση της διαύγειας λειτουργεί μέσα του. Μπορεί να ξεχωρίσει το πρωτότυπο από το αντίγραφο. Ο αληθινός κόσμος παλεύει - παρ' όλη τη λύπη του - να κάνει την εμφάνισή του, να τα καταφέρει. 
[...] 
Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από την ανώριμη διανόηση, που ακολουθεί μόνο το υπερεγώ της για να αισθάνεται ασφαλής. [1]
*****
Ένα σχόλιο εδώ, με αφορμή την τελευταία φράση από τα παραπάνω.

 Η διανόηση στον καπιταλισμό, στον κυριότερο όγκο της παράγει την στρεβλή σκέψη του συστήματος, δηλαδή ένα «δήθεν»  που προσποιείται πως είναι το αναπτυγμένο μέρος της κοινωνικής συνείδησης, αλλά συνολικά ουδέποτε ανάγεται σ' αυτήν. Διότι, καταρχήν, η διανόηση συνολικά δεν συνιστά μηχανισμό αυτογνωσίας του συστήματος.  Και δεν ανάγεται σε κοινωνική συνείδηση διότι, στον κύριο όγκο της, είναι απολογητική για το σύστημα ακόμα κι όταν καμώνεται πως το βλέπει κριτικά. Η κοινωνική δύναμη που μπορεί να σταθεί σε ύψος κοινωνικής συνείδησης, στο σημερινό στάδιο εξέλιξης του καπιταλισμού, και όχι η μόνη, είναι το μέρος της διανόησης που μπορεί να δει κριτικά το σύστημα και να στραφεί σε δράση προς την ανατροπή του. Δηλαδή το επαναστατημένο μέρος της διανόησης.

Έτσι, η διανόηση γενικά στον καπιταλισμό, εννοούμενη σαν ενιαία οντότητα, δεν φαίνεται να έχει «υπερεγώ», διότι τίποτε εμφανώς δεν της υπαγορεύει συμπεριφορά, τίποτε δεν στέκει πάνω από τον εαυτό της,  απαιτώντας απ' αυτήν συμμόρφωση με κάποιον συγκεκριμένο κώδικα ηθικής. Εκτός κι αν μ' αυτό εννοούμε αντικειμενικούς περιορισμούς που προβάλλονται από το σύστημα στον διανοούμενο σαν «πρέπει» και που αφορούν όχι μία ρητή αλλά μία  άρρητη προσταγή του να στηρίξει το σύστημα, επιβιώνοντας σαν παράσιτο από αυτο. 

Μιλώντας μεταφορικά και με Φροϋδικούς όρους, η διανόηση, όσο παραμένει απολογητική ανοιχτά ή κεκαλυμμένα, δεν προσβάλλει ούτε τις επιπτώσεις του γεγονότος ότι η βασική κινητήρια δύναμη του συστήματος είναι το κέρδος, το οποίο είναι και ο λόγος ύπαρξης των κυττάρων του Καπιταλισμού, που είναι οι ιδιωτικά κατεχόμενες οικονομικές μονάδες του. Στην προσπάθεια να επιτευχθεί το κέρδος οι μονάδες αυτές συνιστούν ένα άλογο σύστημα που στην συνολική συμπεριφορά του είναι έρμαιο μιας τάσης που, προσιδιάζει αυτό που ο Φρόυντ, ανάλογα, περιέγραψε σαν "το εκείνο»  (από το λατινικό  "id"), ή,  σε μία  ελληνική εκδοχή του όρου, το «προοεγώ». Πρόκειται για  την βασική πηγή ενέργειας στη δυναμική της ψυχής (μαζί με το «Εγω» και το «Υπερεγώ»), που λειτουργεί ασυνείδητα, ανεξέλεγκτα, και χαοτικά. Ήτοι ένα καζάνι», όπως το χαρακτήρισε ο Φρόυντ, που κοχλάζει γεμάτο ένστικτα, κι επιθυμίες ανεπίδεκτες ηθικών περιορισμών και που, σαν τέτοιες, δεν συνιστούν θέληση, παρά μόνο μιαν  εν γένει τυφλή έκφραση της δύναμης που τροφοδοτείται κι υπακούει στην ανάγκη ικανοποίησης των ενστίκτων, ακόμα κι όταν αυτή η ικανοποίηση είναι επιβλαβής για το ίδιο το άτομο ή για άλλους. 

Μιλώντας με τους ίδιους όρους εδώ, Ο Φρόυντ έβλεπε στη λειτουργία το «προεγώ» να συνυπάρχουν δύο βασικές αντικρουόμενες τάσεις. Αφενός, μέσω της ικανοποίησης ορμών και  ενστίκτων, την ενέργεια που διοχετεύεται προς την αναπαραγωγή και διατήρηση της ζωής, που ονόμασε «Έρωτα»· και αφετέρου μιαν εγγενή τάση αυτοκαταστροφής του οργανισμού που ονόμασε «θάνατο». Κι οι δυο τάσεις είναι εμφανείς στο σύστημα. Απ' τη μια, με κινητήρια δύναμη την επίτευξη κέρδους, το σύστημα στις μέρες μας όχι μόνο μπορεί να ικανοποιεί ανάγκες κι επιθυμίες αλλά και να τις αναπαράγει, με τον τρόπο του. Ειδάλλως δεν θα μακροζωούσε... Συνάμα, αυτό το κάνει με χαοτικό κι ανεξέλεγκτο τρόπο και χαρακτηρίζεται από παράλογη σπατάλη και καταστροφικότητα με τεράστιο κόστος ζωής και πηγών.  Δημιουργεί καταστρέφοντας... και στο σημερινό στάδιο εξέλιξής του, καταστρέφει περισσότερο από όσο δημιουργεί. Κυριαρχεί ο θάνατος σε βάρος του έρωτα, είναι πιο έντονος ο πόνος από την ευχαρίστηση, ο φόβος συνθλίβει την ελπίδα. 

Όπως ένας οργανισμός, που στη εξελικτική του πορεία παρακμάζει και εξαφανίζεται, ο καπιταλισμός έχει όλα τα συμπτώματα μιας παρακμής, που παρά τη φαινομενική παντοδυναμία του, απειλεί την φύση από την οποία αντλεί κι εξαντλεί αλόγιστα ο,τι τον κρατά ζωντανό. Αν η διανόηση δεν μπορεί να δει και να κρίνει το σύστημα σαν καρκίνωμα της ζωής στον πλανήτη,  σαν πηγή αρρώστιας για την ανθρωπότητα, αυτό σημαίνει ότι το σύστημα έχει μια θαμπή και νοσηρή εικόνα του εαυτού του και των χαρακτηριστικών του, δηλαδή του λείπει  το αντίστοιχο με αυτό που θα χαρακτηριζόταν μεταφορικά σαν το «εγώ» του συστήματος. Κι είναι η ύπαρξη του ώριμου κι αναπτυγμένου «εγώ»  αυτό που θα συνιστούσε προϋπόθεση να αναχαιτιστεί η τάση του να είναι έρμαιο των τυφλών ορμών εγγενών σ' αυτό, δηλαδή να χαλιναγωγήσει το «υποεγώ» του, κι από την άλλη να υπερβεί μιαν υποκριτική «ηθικολογία» (τα «πρέπει» του, ήτοι το αντίστοιχο του «υπερεγώ» του), που καθιστούν το σύστημα δυσλειτουργικό και παρά φύσει. Εν ολίγοις, να απαλείψει την παράλογη κι αφύσικη σε ένταση αυτοκαταστροφικότητα κι επιθετικότητα  που σήμερα μπορεί να πάρει τη μορφή αποκαλυπτικής εντροπίας. Αν μπορούσε να το κάνει... τότε δεν θα αναγνωριζόταν το σύστημα ως καπιταλισμός.

*****
1. Εδάφια  από το κείμενο "Ανάμεσα στο αντίγραφο και στο πρωτότυπο" Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ, στον Ριζοσπάστη http://www.rizospastis.gr/story.do?id=9038715
    
Image borrowed from here