Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

το έχομε κάμει αδύνατο







Τη νύχτα που ρουφάει τα χρώματα
Πέφτει το φως να κοιμηθεί δίπλα στο ταίρι του
Την ελπίδα.

Μα βγαίνουν τ' άστρα
Ξαγρυπνούν
Κι υδρώνουν

Σε έρωτα που καίει -
Μα δεν μπορούν να καταλάβουν
Το ένα τ' άλλο

Και λιώνουν
Καθώς τα πρόσωπα τους αλλοιώνονται
Και φευγαλέα δεν αναγνωρίζουν το ένα τ' άλλο

Κι ο κόσμος γίνεται ένα κυκλικό μπαλκόνι
Με θέα το βράχο και το πέλαγος
Στη μαύρη άγνοιά τους...

Το ξημέρωμα της λεει: Ξέρεις, το έχομε κάμει αδύνατο
Να ξαναβρεί το ένα αυτό που τωρα παίρνει απ' τ' άλλο
Αν το χάσουμε σε λιγάκι... 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου