Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

ανεπαρκής η λέξη




"Πόσο μ' αγαπάς;" θυμάμαι που με ρώτησες μια μέρα ηλιόλουστη όταν καθίσαμε στην αμμουδιά. "Πιότερο απ' τη θάλασσα  που αντανακλά τον αχανή ουρανό!" σου είπα. Ο ψίθυρος του κύματος σκέπασε τον δικό μου και δεν μ' άκουσες. "Πόσο;" με ρωτάς πάλι. "Όσο χωράει αυτός ο μικρός ασκός γεμάτος αίμα που πάλλεται στο στήθος μου" σου λέω. 

Το "σ' αγαπώ" το λέω με συστολή, γιατί κι η λέξη έχει φθαρεί και δεν αντανακλά τι αισθάνομαι  ακριβώς, παρότι σπάω και διευρύνω τα όρια του πόσο και του πώς μπορώ να σε νιώθω. Μοιάζει με αναπηρία, που αδυνατώ να λέω πώς και πόσο "σ' αγαπώ" χωρίς γελοία υπερβολή, αυτή την ώρα και με τέτοιο καιρό. Μα αν έτσι νιώθω,  πως το εκφράζω; 

Με το πρόσωπό σου άφαντο απ' το οπτικό πεδίο μου, ανεπαρκής η λέξη  δεν αντανακλά το  άφατο πλεόνασμα που νιώθω - το "πώς αλλιώς να σ' αγαπήσω τώρα;" - λείπεις. Κι αν στο κενό του περιγράμματός σου αφανίζεται ο πυρήνας της δικής μου ύπαρξης, ο κόσμος μου αδειάζει από νόημα κι ο θεός σου ωχριά σε απορία... Πόσο  να σ' αγαπήσω ακόμα; 

Δεν υπακούω στο απαγορευτικό! Σ' αγαπώ, λέω. Μα τώρα που πασχίζουν να διαγράψουν τον ορίζοντα της επιθυμίας μου σε ανηδονία αν με ρωτούσες "πώς μπορείς ν' αγαπήσεις τόσο", θα έλεγα συμβαίνει ίσως επειδή το σύμπαν μου απειλείται απ' το έσχατο μηδέν,  εν απουσία σου, κι αντιστέκομαι στη μείωση του φωτός πριν την πτώση μου στο τίποτε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου