Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

κόλαση φωτιάς







 

Την ώρα που γράφω, αμέτρητες εκτάσεις είναι καλυμμένες απο  χόβολη και στάχτη στο Κολοράντο που ακόμα καίγεται. Ψάχνοντας για νέα, έπεσα πάνω στο USA Today (http://www.usatoday.com/) όπου κάθε βίντεο με θέμα την κόλαση φωτιάς αρχίζει με μια αηδιαστική (ultra-consumerist) διαφήμιση, απο την οποία διαρρέει σαν ευκοίλια η φιλοσοφία της απληστίας. Δεν μέτρησα πόσες φορές ο αντιπαθέστατος τύπος (μπορεί και να μη φταιει αυτός  – αν είναι ηθοποιός, τον ρόλο του παίζει ο άνθρωπος... ) προφέρει την λέξη more and more and more and more3 (=περισσότερο, κι άλλο, κι άλλο ... κι ακόμα)... πριν αρχίσει η είδηση για σπίτια που καίγονται, για χιλιάδες ζώα που αποτεφρώθηκαν, για μια κόλαση και απόγνωση που επεκτείνεται...  

Σκέφτηκα για τον ακούσιο, παράπλευρο συμβολισμό της διαφήμισης, κι ότι αυτή η τόσο βαθιά ενσωματωμένη στο σύστημα απληστία έχει μετατραπεί στην φωτιά που τους καιει. Κόλαση κι απόγνωση, κι όμως αυτοί που διαπράττουν τις μεγαλύτερες αμαρτίες κατά της «μητέρας φύσης» δεν πληρώνουν γι αυτές, πληρώνει ακριβά η φύση δυστυχώς, και εχει  αρχισει να μας τιμωρεί όλους, ένοχους κι αθώους.

Η Αμερική δεν είναι μακριά. Οι πρόσφατες πυρκαγιές σε Αττική και Κορινθία ανακάτεψαν κι εδώ λίγο το ίζημα απο μνήμες της λαίλαπας του 2007. Αλλά έφεραν άραγε στην επιφάνεια, σ’ ότι αφορά την προστασία των δασών και γενικότερα το ζήτημα του περιβάλλοντος, την διαπίστωση ότι το φαύλο κράτος μας εξακολουθεί να διαγράφει τους φαύλους κύκλους του;

Η κρίση και η εστίαση στον άμεσο εφιάλτη που βιώνουμε έχει ζουλήξει στα πολιτικά απωθημένα την προβληματική για ένα όχι και τόσο μελλοντικό εφιάλτη – τον περιβαλλοντικό.

Θα επακολουθήσουν δυο άρθρα, σαν αρχή, στο θέμα  

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΓΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ


η πιο μεγάλη καμπή


 












η πιο μεγάλη καμπή της ιστορίας γράφεται με μικρές εξεγέρσεις

όπως το να μην πάρεις μέρος σε μια ανούσια για σένα τελετή (παραδείγματος χάριν: η απόφαση να μην φορέσεις το κουστούμι σου με άσπρο πουκάμισο και μπλε γραβάτα το πρωί, όπως σε κάθε εθνική επέτειο πριν την παρέλαση, και να μην πάς στην γιορτή του νεοεκλεγμένου επειδή ο πατέρας σου το απαιτεί κι επειδή οι πιότεροι εκεί θα πανε σήμερα, μα να πας όπου θέλεις, γιατί έτσι γουστάρεις, κι ας σε κοιτάει ο παπάς της ενορίας καλά-καλά....),

όπως η απόρριψη άχαρων επαφών σε φθαρμένο ρυθμό καθημερινότητας (παραδείγματος χάρη: σ’ αυτόν που θέλεις να πατήσεις κάτω, σαν το σκουλήκι που είναι, να μην πεις καλημέρα επειδή είναι ξάδελφος του υφυπουργού και κομματάρχης και είχε τάξει στον πατέρα σου μια θέση στο δημόσιο για σένα κι επειδή έτσι κάνουν όλοι οι προύχοντες στο χωριό – έτσι κι αλλιώς μαλάκες είναι και το ξέρεις)  

Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,


Η μπαλάντα του κυρ Μέντιου(από τα Ποιητικά, Kέδρος 1956)

Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.

Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι•
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ' αφήναν νηστικό.

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια, 10
με κοτρώνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ' αχαμνά!

Aνωχώρι, Kατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μού βγαινε η ψυχή.

Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κ' έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά. 20

Kαι ζεβγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ' αφεντός τα στρέμματα.

Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα"
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ' αφέντη το φαΐ.

Kαι γι' αφτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη 30
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!

Aλλ' εμένα σε μια σφήνα
μ' έδεναν το Mάη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.

Kι ο παπάς με την κοιλιά του
μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
― Σε καβάλησε ο Xριστός! 40

Δούλεβε για να στουμπώσει
όλ' η Xώρα κ' οι Kαμπόσοι.
Mη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!

― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
― Aντραλίζομαι!... Πεινώ!...
― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

K' έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα, 50
θα ξεκουραστώ κ' εγώ,
του θεού τ' αβασταγό!

Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!
Θα μου δώσουνε μια κόχη,
λίγο πιόμα και σανό,
σύνταξη τόσω χρονώ!

Kι όταν ένα καλό βράδι
θα τελειώσει μου το λάδι
κι αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ! είν' η ζωή), 60

η ψυχή μου θενά δράμει
στη ζεστή αγκαλιά τ' Aβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!...

Γέρασα κι ως δε φελούσα
κι αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο: 70
-"Xαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!

Σώσε το γέρο κυρ Mέντη
απ' την αδικιά τ' αφέντη
συ που δίδαξες αρνί
τον κυρ λύκο να γενεί!

Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Mα με την κουβέντ' αφτή
πόρτα μού κλεισε κι αφτί. 80

Tότενες το μάβρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσου από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βια:

― "Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κ' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ
κει δεν είναι παρά δω.

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου 90
θα το βρείς. Oπού ποθεί
λεφτεριά, παίρνει σπαθί.

Mη χτυπάς τον αδερφό σου -
τον αφέντη τον κουφό σου!
Kαι στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ' αφεντικό.

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς. 100

Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει
κ' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει
σ' άλλη θάλασσ', άλλη γη".

Πηγή:  http://varnalis-kostas.blogspot.gr/

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

Το Μυστήριο Μιας «Εξαφάνισης» κι η Ιστορική Ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ



Μια εισαγωγική νότα

Παρακολούθησα με ενδιαφέρον διάφορες αναλύσεις στις σελίδες  του Ριζοσπάστη και σε φιλικά-συντροφικά ιστολογια. Με τις περισσότερες, π.χ. με αυτές που εκφράζουν τους συντάκτες στο Lenin Reloaded (*)  και  Praxis συμφωνώ με ελάχιστες ενστάσεις. Σε τούτο το κείμενο επιχειρώ να αναδείξω, κάτι που, αν έχει υπονοηθεί, δεν έχει ειπωθεί ηχηρά ακόμα, ότι την κύρια ευθύνη για την μη εκλογή μιας αντιμνημονιακής (με ή χωρίς εισαγωγικά) κυβέρνησης την έχει ο αυτός που παραπονείται πιο φωναχτά απο όλους για χαμένες ευκαιρίες: ονομαστικά, ο  ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κόμμα μόνο έλαμψε δια της απουσίας του απο την κακόφωνη αντιπαράθεση στην βάση του μνημονίου για τούτο και δεν γίνεται αναφορά σ’ αυτό.



Το Μυστήριο Μιας «Εξαφάνισης» κι η Ιστορική Ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα απο τα «μυστήρια» της διπλής εκλογικής αναμέτρησης που πρόσφατα βιώσαμε ήταν η «εξαφάνιση»  της αντιπαράθεσης «μνημονιακών» - «αντι-μνημονιακών». Αυτή η ως δια μαγείας «εξαφάνιση» στο διάστημα μεταξύ της 6ης  του Μάη και της 17ης του Ιούνη δεν σήμανε απλά μια ριζική μεταμόρφωση του πολιτικού περιεχομένου της αντιπαράθεσης, αλλά και διαμόρφωσε μιαν ατμόσφαιρα που ευνόησε την τελική επικράτηση της κεντροδεξιάς.   

Η «εξαφάνιση» αυτή ήταν ένα «έργο τέχνης» (σχεδόν αποκλειστικά) του ταχυδακτυλουργού ΣΥΡΙΖΑ, παρότι βοηθήθηκε κι απο τους ακροδεξιούς ψευτονεξάρτητους Έλληνες. Ας πιάσουμε λοιπόν τους τελευταίους πρώτα. Η περίφημη επιστολή του Καμένου στην προεδρία και, αμέσως μετά την δημοσιοποίηση της, η άρνηση του ότι την έστειλε, και η περαιτέρω σιωπηλή παραδοχή ότι όντως την έστειλε, πέραν του τραγελαφικού της όλης πλοκής, ήταν αποκαλυπτική - παρά την ελπίδα ή την παρανόηση του συντάκτη της ότι θα έμενε απόρρητη. Μιλάμε για θέση-πρόταση συνταγματικής δικτατορίας απο την οποία θα απουσίαζε η «αντί-δοσίλογη» ρητορική αλλά όχι φυσικά και η μνημονιακή πολιτική.

Αποκαλυπτική  και απο τον αντίκτυπο που είχε στα μέσα ενημέρωσης που θα μπορούσαν να είχαν κυριολεκτικά γδάρει τον Καμένο και μόνο για τον λόγο ότι υπονόησε ηλίθια και αστήρικτα ότι επρόκειτο για σκόπιμη προβοκάτσια που ενέπλεκε και τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Δεν το έκαναν, και σύντομα αφού «έκαναν γαργάρα» το όλο ζήτημα, τον άφησαν να συνεχίσει ανενόχλητος το παιγνίδι που έπαιζε και παίζει. Τα μέσα δεν φάνηκαν διατεθειμένα να καταστρέψουν αυτό το ανάχωμα, διότι ο ρόλος του ήταν και είναι η αναχαίτιση μετακίνησης ενός απογοητευμένου μέρους του εκλογικού σώματος απο το χώρο της παραδοσιακής δεξιάς προς τ’ αριστερά και διότι η χρησιμότητα του δεν είχε ακόμα (ούτε έχει) εξαντληθεί. Το ουσιώδες είναι ότι το κοινά γνωστό μυστικό του μορφώματος αυτού ήταν ότι οι αντιμνημονιακοί λεονταρισμοί του θα ετίθετο ανεπιφύλακτα στο πλάι προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση, με κορμό την κεντροδεξιάεάν η άθροιση των «κουκιών» ήταν τέτοια που θα επέβαλε και την δική του συνδρομή σ’ αυτό, πράγμα που ήταν διατεθειμένος να κάνει μόνο με τον χαρακτηρισμό της ως κυβέρνηση έκτακτης ανάγκης. Απλά για να μην ξεφτιλισθεί εντελώς, όπως ο Κουβέλης , «καλή του ώρα», ο οποίος φαίνεται πιο αναλώσιμος για το σύστημα σε τούτη την φάση.

Οι αποκαλυφθείσες διαθέσεις του Καμένου συνέβαλαν στο ξέφτισμα του ξεκάθαρου  αντιμνημονιακού διακυβεύματος της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης, μα ήταν πολύ μικρότερης σημασίας σε σύγκριση με την στάση των μεγάλων «κομμουνάρων» της Ευρωπαϊκής «επανάστασης». Ήταν ολοφάνερο, αμέσως μετά την 6η του Μάη, ότι η καθοδήγηση του ΣΥΡΙΖΑ της οποίας ο πλέον ρεαλιστικός στόχος ήταν να μειώσει την εκλογική δύναμη του ΚΚΕ και να επωφεληθεί απο αυτήν  βγαίνοντας τουλάχιστον ισχυρότερη στην βουλή, βρέθηκε σε μεγάλη αμηχανία εν όψει του αποτελέσματος. Τα ψέματα τελείωσαν: η πιθανότητα να αναδειχτούν σε πρώτο κόμμα, τους έθετε εξ’ αντικειμένου μπροστά στο δίλημμα: ή να παραδώσουν το αντιμνημονιακό προϊόν που υποσχέθηκαν, πράγμα που όπως αμέσως φάνηκε ήταν αδιανόητο γι αυτούς, ή να κάνουν μια όσο λιγότερο θεαματική αλλά και όσο περισσότερο ουσιαστική υποχώρηση απο τις αρχικές τους θέσεις. Να κάνουν δηλαδή την ιστορικής σημασίας «κωλοτούμπα» τους. Και την έκαναν.

Γνωστά και κοινότυπα: οι καινούριες επεξηγηματικές δηλώσεις του αρχηγού και των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, επιστολή διαπιστευτηρίων στο Ευρωπαϊκό Ιερατείο, συνεντεύξεις και αναλύσεις απο σοφολογιότατους θεωρητικούς - ένα ολόκληρο επικοινωνιακό καρναβάλι που βγήκε στην γύρα να μας πει ότι αυτό που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να διασώσει την νοσούσα ευρωζώνη, να διατηρήσει το ευρω, να προτείνει μια αγωγή εξυγίανσης του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού.
Τα μέσα ενημέρωσης έπιασαν αμέσως τα μήκη κύματος: το μήνυμα ήταν «τέρμα οι αθώες αντιμνημονιακές ελπίδες». Φάνηκαν έτοιμα για τον αγώνα δρόμου, στην γραμμή της «ύσπληγας». Κι ο αγώνας δρόμου που δόθηκε ήταν για να αλλάξει ο τρόπος που σκέπτεται το εκλογικό σώμα μέσα σε έξι βδομάδες μέχρι το τέρμα του στις 17 Ιούνη, αλλάζοντας απαρχής το περιεχόμενο της αντιπαράθεσης μεταξύ των δυο υπό διαμόρφωση πόλων. Είναι σημαδιακό να δούμε ότι και ο διεθνής τύπος συνέβαλε,  ιδιαίτερα ο αγγλόφωνος, στον οποίο η περιγραφή της αντιπαράθεσης έκανε χρήση του όρου «bailout» («διάσωση»), αν αγαπάς... σε αντικατάσταση του όρου «μνημόνιο» το νοηματικό αντίστοιχο του οποίου θα ήταν (όχι το ανόητο memorandum αλλά) ο όρος moratorium που ταιριάζει πιότερο για διακρατικές συμφωνίες σε καταστάσεις πολέμου ή έκτακτης ανάγκης. Έχει σημασία για τους αστούς πως εκφράζονται... 

Η νέα «οραματική πίστη» και κατεύθυνση ήταν το παντού διάχυτο «παμε για μια πραγματιστική διαπραγμάτευση». Μια μαύρη σακούλα πολικού «ρεαλισμού», όπως ευφημισμοστικά αποκαλείται η πολιτική αγυρτεία και απάτη, στο εξής θα χωρούσε ότι είδους αντιμνημονιακή σαβούρα μπορούσε κάποιος να φανταστεί πριν πεταχτεί στον κάδο πολιτικών απορριμμάτων. Απο κει και πέρα θα είχαμε για πούλημα σ’ ένα πάγκο λαϊκής αγοράς τις εκδοχές συνθηκολόγησης, τις εκδοχές άμβλυνσης της πρώτης λαϊκής ετυμηγορίας. Με τα νέα αποκλειστικά προϊόντα στον πάγκο ο λαός καλείτο απο το σύστημα (χωρίς έκκληση όπως αυτή της Παπαρήγα) να «διορθώσει» την αντιμνημονιακη ψήφο του (όχι πως η καταγγελία του μνημονίου θα ήταν πανάκεια) και την επιλογή που ήδη έκφρασε  και να αγοράσει νηφαλιότητα. Κι αυτό το απορροφούσε στην κοινή του γνώμη συνειδητά και ασυνείδητα.  Γιατί; Διότι η  ελπίδα έγινε λεπίδα φόβου

Στο μεσοδιάστημα φάνηκε καθαρά ότι το αρχικό θέατρο διερευνητικών διαβουλεύσεων για δήθεν σχηματισμό κυβέρνησης μετά την 6η του Μάη ήταν για να μην φανεί απροκάλυπτη η απόφαση της άρχουσας ελίτ να ξαναβάλει τον λαό στην προκρούστια κλίνη νέων εκλογών, αυτή την φορά χωρίς «αντιμνημονιακή» εναλλακτική, η απουσία της οποίας εναλλακτικής θα αντικαθίστατο απο απροκάλυπτο εκβιασμό με στόχο την επικράτηση της κεντροδεξιάς.

Το εύλογο ερώτημα είναι γιατί δεν επέλεξε η ελίτ ΣΥΡΙΖΑ, αφού ουδείς απο τους δυο πόλους αποτελεί κίνδυνο, ούτως ή άλλως; Μια πλήρης απάντηση σε τούτο το ερώτημα απαιτεί πολύ περισσότερο χώρο απ’ αυτόν που θα χωρούσε στο παρόν κείμενο και είναι ένα νέο θέμα. Επιγραμματικά, θα πω ότι η  καπιταλιστική ελίτ που μας εξουσιάζει δεν έχει λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει διεθνώς και στην χώρα μας. Εναποθέτει τις ελπίδες της για ουσιαστική ανάκαμψη της αγοράς στον χρόνο. Η επιλογή της κεντροδεξιάς για τώρα είναι μέσα στα πλαίσια του εξαγοράσματος χρόνου. Πρέπει να καεί το ένα χαρτί πρώτα πριν κάψουν το άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα σχημάτιζε κυβέρνηση τώρα διότι εξακολουθεί να τροφοδοτεί καποιες αυταπάτες ότι μπορεί να κάνει κάτι καλύτερο απο την ΝΔ, έστω και λίγο. Αυτές οι αυταπάτες αποτελούν την συστημικη εφεδρεία. Ξέρανε πολύ καλά ότι η λογική που λεει ότι είναι «λίγο καλύτερος» θα κρατούσε και θα αύξανε τους ψηφοφόρους του. Παρεμπιπτόντως,  η ΝΔ άρχισε να ανασυγκροτείται με φρενήρη ταχύτητα, και με δοσμένο την εντατική επισκευή του κεντροδεξιού σκάφους, δεν έμπαινε καν ερώτημα απο που θα έπαιρνε τους επιπρόσθετους επιβάτες στο δικό του πλοίο ο ΣΥΡΙΖΑ.  Το όνομα αυτού του οποίου το εκλογικό σώμα θα αποδεκατιζόταν ήταν γνωστό. Δεν ήταν;

Μια μερίδα του λαού είπε «άσε να τους δούμε κι αυτούς, δώσε τους την ευκαιρία να κάνουν κάτι», ενώ η ελίτ τους ορμήνευε «όχι! όχι ακόμα». Είτε υποχωρούσε είτε όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, οι κάποιες εναπομείναντες ελπίδες θα πέθαιναν δύσκολα. Συνάμα, είτε υποχωρούσε είτε όχι, η συστημική προπαγάνδα θα ήταν η ίδια: οποιαδήποτε πολιτική αμφισβητήσει την σχέση της χώρας με ΕΕ και ευρώ ισούται με χάος.

Το πρώτιστο και αναμφισβήτητο γεγονός, και σ' αυτό το σημείο έγκειται η δική του, καταδική του ιστορική ευθύνη, ήταν η υποχώρηση του απο θέσεις καταγγελίας-κατάργησης  του περιβόητου μνημονίου σε θέση  αναδιαπραγμάτευσης του. Αυτή η ταχυδακτυλουργία του τον μεταμόρφωσε και τον κατέστησε πολιτικά συγγενή του μνημονιακού φάσματος το οποίο μέχρι πριν λίγο αντιμαχόταν - ουσιαστικά τον ενσωμάτωσε σ΄ αυτό το ίδιο φάσμα. Η άμεση υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ απο τις θέσεις του τον μετάλλαξε απο κύριο πόλο έλξης των ψηφοφόρων που μαύρισαν το μαύρο μέτωπο σε πόλο συμβιβασμού, σε πόλο της ραγιάδικης λογικής «και μη χειρότερα» που εκλογικεύει το κακό ως αναγκαίο. Η ειδοποιός διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ απο τους εκπρόσωπους του μαύρου μετώπου ουσιαστικά εξαλείφθηκε. Η ιστορική κωλοτούμπα του άφησε το «αντιμνημονιακο μέτωπο» ξεκρέμαστο. Το διέλυσε πριν ακόμα υπάρξει.

Μια παράπλευρη συνέπεια, ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία απ’ όλες, είναι ότι η εγκατάλειψη της αντιμνημονιακής εναλλακτικής απο τον ΣΥΡΙΖΑ άφησε και το φασισταριό να λαϊκίζει κατά της κυβέρνησης των «κακών τραπεζιτών» και κατά του μνημονίου σαν να ήταν ο μόνος παίκτης στο γήπεδο. Σήμερα το «επίΧρυσο Αυγό μας πληροφορεί ότι «από την κυβέρνηση Παπαδήμου περάσαμε στη νέα μνημονιακή συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, που μοναδικός της στόχος είναι η εξυπηρέτηση του χρέους των παγκόσμιων τοκογλύφων» και εξακολουθεί να «το παίζει».

Σε μια σοβαρότερη διάσταση, όμως, η υπαναχώρηση και υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ απο τα διακηρυγμένα του τον κατέστησε αφερέγγυο και αναξιόπιστο, δίνοντας στην παραδοσιακή δεξιά προπαγανδιστική λαβή να προβάλει το δικό πρόσταγμα σαν πιο «παστρικό», πιο συνεπές και ξεκάθαρο για να πείσει και να αυξήσει τους ψηφοφόρους της. Ο κωλοτούμπα του ανακούφισε την ΝΔ.  Έτσι, φρενάρισε την τάση ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς να εκφραστούν «αντιμνημονιακά» στρεφόμενοι και προς αυτόν. Το μεγάλο χέρι βοηθείας του ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθεια ισχυροποίησης της καθεστηκυίας τάξης έγκειται στο ότι «τακτοποίησε την ακροδεξιά στην θέση της και συνάμα ώθησε τους κεντροδεξιούς στους δικούς τους,  πιο γνήσιους εκφραστές αυτής της πραγματικότητας παρά σε αυτούς που μόλις την αποδέχτηκαν ξυπνώντας πριν χορτάσουν ύπνο με «εξεγερσιακά» όνειρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλε αντικειμενικά ως ισχυρότατος αρωγός στη νίκη του αντίπολου του και, με αναμφίβολη ανακούφιση στο ηγετικό επιτελείο του,  πήρε την θέση της «υπεύθυνης» αντιπολίτευσης.

Τελικά, δικαιολογημένη η ναυτία και αναγούλα κάποιων... Ακόμα κι η φραστική, ρητορική υπεράσπιση αυτού του σακάτικου «οράματος» τους έπεφτε πολλή και άβολη σε σύγκριση με την οικεία γι αυτούς φλυαρία που πάντα δικαιολογεί τον χρόνιο συμβιβασμό και συνθηκολόγηση τους με ένα καταχρασμένο και υπέρβασανισμένο «εφικτό». 

  
Σημ.  
(*)http://leninreloaded.blogspot.gr/2012

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Μακριά και Πέρα








Μακριά απ’ εκεί που οι υποσχέσεις έγιναν κομμάτια φελλού, σάπια ξύλα, μπουκάλια, καπότες  και μαύροι αφροί στην επιφάνεια του νερού που υποφέρει απο μολυσμένη ακινησία, πάνω απο ’κεί που ασφυκτιούν σε μια ανία, μια μιζέρια δίχως χρώματα, και πέρα απο εκεί που η επανάσταση υποζυγίων έπαψε να κεντρίζει φόβους και ελπίδες

Πίσω απο το βουνό, και να μην βλέπει ποια μια πολιτεία ακατοίκητη σε καθίζηση, μήτε να ακούει τους ψιθύρους του καμένου δάσους



Ξάπλωσε και δεν ήθελε να κοιμηθεί.
Η μάλλον δεν ήθελε να ξυπνήσει

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

No corras tanto


Είχαμε σκάλες και φιδάκια
Ο κύβος ερρίφθη
Πέσαμε σε φιδάκι

Παμε μερικά νταμάκια πίσω
Καθυστερούμε λίγο
Χρειάζεται υπομονή

Κάποιος
Ελπίζω όχι ειρωνικά
Λεει, No corras tanto




 

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Η κάλπη


 






 




Olympia 
(Manet)





 
 
Δεν υπάρχει πορνεία χωρίς αγορά
Όχι. Πρώτα έπρεπε να πω πως
Δεν υπάρχει αγορά δίχως πόρνη

Η κάλπη
Ξαπλωμένη εν ώρα εργασίας στην τυπική θέση της
Μετατράπηκε σε πουτάνα.

«Ε, και τι έγινε»; Λεει κάποιος...
«Καλά τόσο μαλάκας είσαι;» μου ’ρθε να του πω
Aλλά τον αγνόησα. Ας είναι...

Η κάλπη είχε απ’ τα πριν τα πλέον απαραίτητα προσόντα
Μια σχισμή, και μια αδιαφορία παντελή για το ποιος και τι σπέρμα
Εναποθέτει μέσα της

Ο λαός την επισκέπτεται με μια δόση ανησυχίας για το μειωμένο libido του
Την φυλάνε τα όργανα εξουσίας κι οι χειριστές τους παρακολουθούν την Ιεροτελεστία του συνουσιασμού Mε ηδονοβλεψία ή βαριεστιμάρα

Στο τέλος της μέρας
Η κάλπη γεννά ένα έκτρωμα που κάποιοι ευφημιστικα αποκαλούν
Λαϊκή Ετυμηγορία

Οι ηδονοβλεψίες δέσποτες χασκογελούν
Γιατί νομίζουν πως μου σπάσανε τ’ αρχίδια
Στα οποία όμως

Τους έχω
Ήδη
Γραμμένους

Μαζική Σχιζογένεια και Εκλογικό Αποτέλεσμα



Ο μεγάλος αμερικανός ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Harold Searles ανέπτυξε την θεωρία ότι η αντιφατική συμπεριφορά της μάνας προς το παιδί μπορεί να αποτελέσει μια απο τις γενεσιουργές αιτίες της σχιζοφρένειας ή να συμβάλει στην εμφάνιση της. Ένα παράδειγμα τέτοιας συμπεριφοράς είναι να τιμωρεί η μάνα το παιδί γιατί το ορμηνεύει να κάνει κάτι κι αυτό δεν υπακούει, και μετά να το τιμωρεί γιατί έκανε αυτό ακριβώς που το ορμήνευσε να κάνει. Δηλαδή να φέρνει το παιδί σε μια κατάσταση που να μην ξέρει τι να κάνει για να αποφύγει την τιμωρία. Πρόκειται για υπονόμευση της ανάγκης που έχει το παιδί, και κατ΄ επέκταση το άτομο, να σχηματίσει μια λογική αντίληψη της πραγματικότητας που να του επιτρέπει μια  σχετική προβλεψιμότητα ως προς το τι επίπτωση μπορεί να έχει μια συγκεκριμένη συμπεριφορά του ώστε να μπορεί να λειτουργήσει σε σχέση με τη πραγματικότητα και να επιβιώσει.

Η θεωρία και η έρευνα για τις γενεσιουργές αιτίες της σχιζοφρένειας (που δεν είναι το αντικείμενο στο οποίο εστιάζω εδώ) έχουν βέβαια διανύσει μεγάλη απόσταση απο την εποχή που αρχικά έγραψε ο Searles στο θέμα, ωστόσο παραμένει σε ισχύ η θεωρία ότι η παρατεταμένη έκθεση σε ένα τέτοιο καθεστώς λογικού, συναισθηματικού και φυσιολογικού (σωματικού) αδιέξοδου οδηγεί στην εμφάνιση καταθλιπτικών συμπτωμάτων και ψυχώσεων.


Δεν είναι καθόλου τραβηγμένο να ισχυριστεί κάποιος ότι οι εκλογές έγιναν σε μια ατμόσφαιρα μαζικής ψύχωσης την οποία προξένησε η παρατεταμένη έκθεση των ευρύτερων στρωμάτων του πληθυσμού που αποκαλούμε «λαό» ή, στην συγκεκριμένη περίπτωση, «εκλογικό σώμα», σε ένα καθεστώς αντιφατικών και αλληλοαναιρούμενων αντιλήψεων της πραγματικότητας. Απο την μια η βιωματική αντίληψη του ότι ο εγκλωβισμός, η παγίδευση του μέσα στο οικονομικό-πολιτικό της ΕΕ τον τιμωρεί ανελέητα και απειλεί άμεσα την επιβίωση του, ενώ ταυτόχρονα του σφυροκοπούν την αντίληψη ότι η άρνηση να δεχτεί αυτό το πλαίσιο δηλαδή την παγίδευση σ’ ένα απεχθές καθεστώς θα έχει συνέπεια την ακόμα πιο αλύπητη τιμωρία του. Η «λύση» του σχιζογενούς αδιέξοδου ήταν να εμφανίσει μια ψύχωση, δηλαδή μια διεστραμμένη και παράλογη αντίληψη της πραγματικότητας, ότι το μνημόνιο και η πολιτική εξοντωτικής λιτότητας μπορεί να αποσχισθεί απο την παραμονή στο πλαίσιο το οποίο την δημιουργεί. Αυτό είναι το κατ' εξοχή διανοητικό σχίσμα που τον οδήγησε σε αλλοπρόσαλλη εκλογική συμπεριφορά.   

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Με Κλειδωμένη την Αλήθεια



Με κλειδωμένη την αλήθεια

(... οι κορυφαίοι παραβάτες προκηρύσσουν εκλογές. Να το δηλώσουμε εξ’ αρχής: Όσες εκδοχές και να ’χει η αλήθεια, το ψέμα έχει πάντα μια: εσκεμμένη απάτη. Η μνήμη σακατεύεται, το μέλλον γίνεται παγίδα. Eπι του παρόντος, τα ρούχα του ελεήμονα σκεπάζουν γύμνια πλεονεξίας με συμπτώματα ψύχωσης και η ρητορική περί λαϊκής κυριαρχίας κρύβει μια αρχομανία με τίτλους θηριωδίας.

Τα βλέπεις; Σκιές στο παραβάν – στρατός, αστυνομία, παρακράτος,  προβοκάτορες. Στον περίγυρο,  ένα θέατρο –δημαγωγοί, φακίρηδες και εφιάλτες σε σκηνές οργίων. Πιο μέσα, πίσω απο τα ομοιώματα,  τίποτε...  Στο πιο απρόσβατο δωμάτιο, τέσσερις τοίχοι καλυμμένοι με οθόνες και οι πλεονάζοντες ακόλουθοι γράφουν απόρρητες εκθέσεις. Μερικά σκαλοπάτια παρακάτω, κάποιοι παρεμφερείς ταξινομούν ασκούς και δέματα για να εφοδιάσουν μέλη του μυστικού ομίλου που κυβερνά την υφήλιο.

Τι γίνεται;  «δεν μ’ ενδιαφέρει» δηλώνεις χαλαρά και πορεύεσαι «όλοι τα ίδια κάνουν.... δεν αλλάζει τίποτε... ». Ρίχνεις τον φάκελο στην κάλπη και εξέρχεσαι χαμογελώντας, φέροντας μια στάμπα απ’ την σφραγίδα του δικαστικού στο κούτελο. Ξέρουμε όλοι απ’ τα πριν το διακύβευμα. Όλοι οι ψήφοι είναι άκυροι ουσιαστικά. Διότι ήδη έχει γίνει μαζική μεταφύτευση απόψεων και η κρίση σβήστηκε στο τεχνητό φως αναλύσεων και ψευτοπροβληματισμών που διαχέεται σαν ομίχλη, έτσι που μια επίφαση επίγνωσης και γνώσης να γίνεται  ορατότητα μηδέν, λευκό σκοτάδι.

Με το χέρι σε σχήμα αράχνης, ο αρχηγός χαιρέτησε το πλήθος που χειροκροτούσε και κραύγαζε συνθήματα υστερικά θεωρώντας τη χειραγώγηση του έργο τέχνης, ενώ  τα υψηλά νούμερα αμνημόνων κι αφρόνων την πνευματική δουλικότητα τους θα ονόμαζαν θεϊκά εμπνευσμένο σχήμα πίστης, αν είχαν στόμα ικανό για κάτι παραπάνω απο επιφωνήματα. Η τεχνολογία διανοητικού ελέγχου λιώνει στο στόμα, καταπίνεται σαν οπιούχα  σοκολάτα. Θέλεις λίγη ακόμα; Δεν πειράζει. Θα πας περίπατο να κάψεις τις θερμίδες – όχι βέβαια στην πλαγιά που δόθηκε η μάχη. Δεν έχει παπαρούνες πια εκεί μετά την πυρκαγιά, μόνο το σμήνος πέτρινων σταυρών που θέλουν να μετατραπούν σε αφηρημένα πρόσημα και να εμφανιστούν σε νέες εξισώσεις αίματος και σωρών κεφαλαίου.

Κάτι σου λείπει. Δεν έχεις που να πας, δεν ξέρεις τι να κάνεις. Η απουσία πληρότητας και ακεραιότητας, μέσα κι έξω, δεν ειν’ αυτεξήγητη όπως η έλλειψη διακριτικών στις ενδυμασίες των ρουφιάνων και των κραχτών της υποταγής. Θα καταλήγεις σε προσωπικές εκρήξεις τραυματίζοντας αθώους παραστάτες, ή σε πτώση κατάθλιψης. Μα έτσι, τα απομονωμένα κρούσματα της παραβατικότητας αθλίων υποκαθιστούν την ανταρσία των μαζών που είναι δικαιωματική.  Στο άδειο έδρανο, λοιπόν, αναγράφεις με στυλό κόκκινο λέξεις ξεκαρφωμένες απο νόημα. Είναι ένας αξιόποινος ίσως μα, σίγουρα, γνήσιος τρόπος να επικοινωνήσεις την ανυπαρξία ειρμών στην άλογη λογική του μεσοδιαστήματος μεταξύ δυο εκδοχών ουτοπίας. Το υπερτροφικό έκτρωμα ελευθερίας σε εποχή στυγνής αναγκαιότητας είναι ένας κύκλος ημιτελής. Αυτό που θα προκύψει όμως είναι ακόμα ακανόνιστο. Το μόνο που μπορεί να προβλεφτεί είναι ότι φεύγοντας οι άρχοντες απο τα συρματοπλεγμένα τεμάχια γης της ιδιωτικής επαγγελίας των, δεν θα πετάνε στην τύχη τα τεκμήρια της αρχής  των – κάποιοι άλλοι ήδη τα διεκδικούν μα όχι για λογαριασμό σου...)

μα για όνομα του θεού


Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ


 


































The clock shows 4, but I can’t tell if it is pm or am
Like a caged animal pacing in a half-lit room
I cannot communicate with the regulator of my oxygen supply
I don’t even know if natural light and air exist anymore

I take a glimpse at the TV
Naked androids and machines interact. In the sonic background
The lyrics of the song go: Give me something
Even if it isn’t what I need

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

ΠΟΙΑΝΟΥ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΗΤΑΝ Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ


Ποιανού ο Πατέρας Ηταν ο Εκπρόσωπος του Γκαίμπελς στην Κατεχόμενη Ελλάδα και θησαύριζε τυπώνοντας και μοιράζοντας τα προπαγανδιστικά έντυπα του κατακτητή;

Στο νέο βιβλίο του με τίτλο “Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια”, εκτός από άλλα ενδιαφέροντα, ο ιστορικός Δημοσθένης Κούκουνας, ειδικευμένος στα κατοχικά θέματα, κάνει αποκαλύψεις και για την οικογένεια του σημερινού υπηρεσιακού πρωθυπουργού Παναγιώτη Πικραμένου.

Ο νυν πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας όταν στα δώδεκά του, το 1957, γράφτηκε στο γυμνάσιο της Γερμανικής Σχολής Αθηνών, δεν είχε κανένα άλλο λόγο εκτός από το ότι ο πατέρας του ήταν φανατικός θαυμαστής των Γερμανών. Μετά το τέλος της Κατοχής πέρασαν δώδεκα χρόνια μέχρι να ξανανοίξει η Γερμανική Σχολή και ένας από τους πρώτους μαθητές της ήταν ο μικρός Παναγιώτης. Εντελώς συμπτωματικά το νέο κτίριο της σχολής (το κατοχικό στην οδό Αραχώβης είχε περιέλθει στο Γαλλικό Ινστιτούτο) χωριζόταν από μια μεσοτοιχία με την κλινική του πατέρα Χριστοφοράκου, ο γιος του οποίου φοίτησε κι αυτός στην ίδια σχολή (βέβαια ο γνωστός μας από άλλη αιτία Μιχάλης Χριστοφοράκος ήταν μερικά χρόνια νεώτερος από τον υιό Πικραμένο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχε φιλικός δεσμός).
Έτσι λοιπόν κάθε πρωί ξεκινούσε περιποιημένος, καλοντυμένος και καλοχτενισμένος ο μικρός Παναγιώτης για τη Γερμανική Σχολή στην οδό Μετσόβου. Ξεκινούσε με τα πόδια από το αριστοκρατικό σπίτι του με τα 18 δωμάτια στην οδό Ακαδημίας 52 για να φτάσει στην περιοχή Μουσείου.

Το σπίτι αυτό των 450 τ.μ. ανήκε στην οικογένειά του πριν ο ίδιος γεννηθεί το 1945, όταν ο κόσμος άλλαζε με το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Είχε αγοραστεί λίγες μέρες αφότου άρχισε η Κατοχή με γερμανικά χρήματα, όταν ο πατέρας του μόλις είχε αναλάβει την αποκλειστική πώληση σε όλη την κατεχόμενη Ελλάδα των προπαγανδιστικών εντύπων του κατακτητή.
Πέρασαν 67 χρόνια από το 1945, όταν κατέρρευσε η Γερμανία του Χίτλερ και μεσολάβησαν πολλά μέχρι το 2012, οπότε η Γερμανία της Μέρκελ έχει καταστρέψει την Ελλάδα. Η απόπειρά της να επιβάλει τον Ράιχενμπαχ ως προτέκτορα-ψευτοπρωθυπουργό δεν πέτυχε, αλλά το σχέδιο ανανεώθηκε με τον δοτό πρωθυπουργό Παπαδήμο…
Ο Παναγιώτης είναι ο σημερινός πρωθυπουργός μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης, η σύνθεση της οποίας δεν είναι τυχαία. Κάλλιστα αυτή η “υπηρεσιακή” μπορεί να γίνει “μεταβατική” αν οι συνθήκες το επιτρέψουν και να παραμείνει στην εξουσία για να εκτελέσει το πρόγραμμα του μνημονίου, αν οι εκλογές της 17ης Ιουνίου δεν δώσουν ισχυρή κυβέρνηση. Οι Γερμανοί έχουν το κεφάλι τους ήσυχο πάντως, αφού επικεφαλής της είναι ο γιος του παλιού συνεργάτη του Γκαίμπελς, συνεργάτη με το αζημίωτο.

Άλλωστε η επιλογή του Πικραμένου ως υπηρεσιακού πρωθυπουργού έγινε με τη σύμφωνη γνώμη όλων των πολιτικών αρχηγών που είχαν συσκεφθεί στο προεδρικό μέγαρο υπό την προεδρία του Κάρολου Παπούλια.
Μεγάλο προνόμιο ούτως ή άλλως είναι ο πατέρας σου να κάθισε δίπλα-δίπλα με έναν απεσταλμένο του ίδιου του Γκαίμπελς και να συνεταιρίστηκε μαζί του για μια επικερδή μπίζνες: τη διακίνηση όλων των προπαγανδιστικών εντύπων του εχθρού σε όλο το διάστημα της Κατοχής.
Την ώρα που κάποια κορόιδα καρδιοχτυπούσαν για να γράψουν και μετά να τυπώσουν με χίλιες δυο προφυλάξεις ένα εφημεριδάκι, αφού προηγουμένως με απίθανα τεχνάσματα εξασφάλιζαν το απαραίτητο χαρτί (συνήθως χαρτί προοριζόμενο για συσκευασίες ή άλλες χρήσεις), και που κάποια άλλα κορόιδα έκρυβαν προσεκτικά πάνω τους μερικά αντίτυπα για να τα μοιράσουν σε έμπιστα πρόσωπα. Επρόκειτο για τον πολυθρύλητο μυστικό Τύπο της Εθνικής Αντίστασης, στον βωμό του οποίου πολλοί ήρωες θυσιάστηκαν όταν ανακαλύφτηκαν τα μυστικά μικρά τυπογραφεία ή οι διανομείς εντοπίστηκαν να έχουν επάνω τους έστω και ένα αντίτυπο. Η τιμωρία δεν ήταν παρά μία και μοναδική: ο θάνατος! Εκείνοι που τα έγραφαν αυτά τα «εφημεριδάκια» και εκείνοι που τα τύπωναν ή στη συνέχεια τα μοίραζαν, αριστεροί ή δεξιοί, άνθρωποι της καθημερινότητας, δεν πληρώνονταν και το έκαναν με την καρδιά τους, με την πεποίθηση ότι συμμετείχαν στον καθολικό αγώνα ολόκληρου του ελληνικού λαού.
Υπήρχαν όμως και κάποιοι άλλοι, ελάχιστοι βέβαια, που είχαν αντίθετη άποψη. Που αναγνώριζαν ότι είχαν χρέος να μην διαβάζουν τέτοια εφημεριδάκια, ούτε και φυσικά να ασχολούνται με το γράψιμο, το τύπωμα και τη διανομή τους, που τόσους και τόσους κινδύνους έκρυβαν – και που, το κυριότερο, δεν απέδιδαν το παραμικρό οικονομικό όφελος.
Επί Κατοχής, το μοναδικό πρακτορείο που είχε την αποκλειστικότητα όλων των εφημερίδων και περιοδικών που έβγαιναν υπό καθεστώς λογοκρισίας ήταν η «Ένωσις Ελληνικού και Ξένου Τύπου» Α.Ε. Η εταιρία αυτή ιδρύθηκε λίγες εβδομάδες μετά την αρχή της Κατοχής, αφού προηγουμένως έφτασε από το Βερολίνο στην Αθήνα ειδικός απεσταλμένος του Γκαίμπελς, υπουργού Προπαγάνδας του Τρίτου Ράιχ. Αυτός είχε την ιδιότητα του πληρεξουσίου της εταιρίας «Mundus», που ανήκε εξ ημισείας στα γερμανικά υπουργεία Προπαγάνδας και Εξωτερικών. Εγκαταστάθηκε σ’ ένα γραφείο της γερμανικής πρεσβείας, στον τρίτο όροφο της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας 4, και άρχισε τις επαφές του.

Με την καθοδήγηση του Χέρμπερτ Σβέρμπελ, ο οποίος μόλις λίγους μήνες νωρίτερα είχε διοριστεί ακόλουθος Τύπου στην Αθήνα, αλλά από πολλών ετών είχε πλούσιες διασυνδέσεις με παράγοντες του ελληνικού Τύπου, ο Μάουραχ, ο εκπρόσωπος του Γκαίμπελς στην Αθήνα, εκτός άλλων προσώπων, είχε μακρές συζητήσεις με τον Όθωνα Πικραμένο. Κατέληξαν στην απόφαση να ιδρύσουν από κοινού μια νέα εταιρία, την Α.Ε. «Ένωσις Ελληνικού και Ξένου Τύπου». Συμφώνησαν ότι η γερμανική κρατική εταιρία θα διατηρούσε το 51%, ενώ πλην του Πικραμένου ποσοστά δόθηκαν και στους ανταγωνιστές του, τους κληρονόμους του Σπύρου Τσαγγάρη, αλλά και σε μια στενή συνεργάτιδα και συνεταίρο του, την Ελισάβετ Τσιβόγλου, η οποία μέχρι τότε διαχειριζόταν όλες τις ξένες εφημερίδες και περιοδικά.

Ο Όθων Πικραμένος διορίστηκε γενικός διευθυντής της νέας εταιρίας, που δημιούργησε ο ίδιος με τους εκπροσώπους του Γκαίμπελς, με τους οποίους και συνεταιρίστηκε, έχοντας ένα σημαντικό ποσοστό στο μετοχικό κεφάλαιο και φυσικά στα τεράστια κέρδη του μονοπωλιακού πρακτορείου. Ο ίδιος κέρδισε πολλά, όχι μόνον από την αποκλειστική διακίνηση των ελληνόγλωσσων και ξενόγλωσσων (κυρίως γερμανικών και ιταλικών) προπαγανδιστικών εντύπων και βιβλίων, αλλά και με τις εκτυπώσεις διαφόρων εντύπων για λογαριασμό του κατακτητή, ως ένας από τους βασικούς μετόχους της εταιρίας «Πυρσός» που ήταν.

Το παλαιό πρακτορείο που είχε μέχρι την αρχή της Κατοχής και που το είχε ιδρύσει ο πατέρας του Τάκης Πικραμένος το 1927 στεγαζόταν σε τετραώροφο ακίνητο, στην οδό Σωκράτους 43. Βάσει της συμφωνίας που έκανε ο Όθων Πικραμένος με τους Γερμανούς, ο Πικραμένος θα εγκατέλειπε την ιδιοκτησία του ακινήτου για να το ρευστοποιήσει. Το αγόρασε μια εταιρία που μόλις είχε περιέλθει υπό τον έλεγχο των Γερμανών, η ΑΕΜ «Βωξίται Παρνασσού», και πλήρωσε 22 εκατομμύρια δραχμές στον μέχρι τότε ιδιοκτήτη του (την οικογένεια Πικραμένου, που χρησιμοποιούσε τους δύο ορόφους για κατοικία της), αναλαμβάνοντας στη συνέχεια να το ενοικιάσει στη νέα εταιρία, της οποίας γενικός διευθυντής ήταν ο Όθων Πικραμένος.

Για την αυθεντικότητα των όσων αναφέρονται, μπορεί ο αναγνώστης να ανατρέξει στο νέο βιβλίο του ιστορικού Δημοσθένη Κούκουνα “Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια” (Εκδόσεις Ερωδιός), απόσπάσματα του οποίου παραθέτουμε στη συνέχεια:

ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ ΕΠΙ ΚΑΤΟΧΗΣ
Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ 1941-44

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα “Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια” (Εκδόσεις Ερωδιός)
Από την έναρξη της Κατοχής οι Γερμανοί κινήθηκαν αποφασιστικά για να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τα μέσα ενημέρωσης, ώστε να κατευθύνουν την προπαγάνδα τους. Αρχικά επεδίωξαν να μην ανατρέψουν το καθεστώς που ίσχυε στον χώρο του Τύπου και οι παρεμβάσεις τους ήταν διακριτικές, ενώ προσπάθησαν μάλιστα να δώσουν την εικόνα ότι δεν τους ενδιαφέρει η άσκηση προληπτικής λογοκρισίας, όπως συνέβαινε μέχρι τότε με τις ελληνικές υπηρεσίες λογοκρισίας. Τελικά κατέληξαν στη διευθέτηση να αναθέσουν τον τομέα αυτόν στη δικαιοδοσία της κυβέρνησης Τσολάκογλου, η οποία χωρίς δυσκολία συνέχισε τις δομές που είχε κληρονομήσει από την κυβέρνηση Κοριζή. Έτσι οι ημερήσιες αθηναϊκές εφημερίδες συνέχισαν κανονικά την έκδοσή τους, σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις οι εκδότες πιέστηκαν να συνεχίσουν την έκδοσή τους.
 
Η μόνη εφημερίδα που πραγματικά παύθηκε με άνωθεν γερμανική εντολή ήταν ο «Ασύρματος». Η απόφαση ανήκε στον στρατάρχη Βίλελμ Λιστ, ανώτατο διοικητή της περιοχής Βαλκανίων και μέχρι σήμερα δεν έχει διευκρινιστεί το ακριβές αιτιολογικό που τον ώθησε να λάβει αυτή την απόφαση. Ίσως κάποια προσωπική αναφορά για τον ίδιο, που την εξέλαβε ως αιχμή, να τον ώθησε σ’ αυτό. Το εντελώς παράδοξο είναι ότι ο ιδιοκτήτης αυτής της εφημερίδας, ο Γεώργιος Τζιρακόπουλος, ήταν σύγγαμβρος του στρατηγού Τσολάκογλου, ο οποίος μερικούς μήνες αργότερα θα τον τοποθετήσει, πλην άλλων διορισμών σε διάφορα διοικητικά συμβούλια, ως πρόσωπο εμπιστοσύνης στη θέση του κυβερνητικού επιτρόπου της Αγροτικής Τράπεζας.
Επίσης με την έναρξη της Κατοχής διέκοψε την έκδοσή της η εφημερίδα «Έθνος», όχι όμως για πολιτικούς λόγους, αλλά μάλλον για πρακτικούς. Οι τυπογραφικές εγκαταστάσεις της, από τις πιο σύγχρονες τότε, δεσμεύθηκαν για να φιλοξενήσουν τις δύο νέες εφημερίδες των κατακτητών που χρειάζονταν για εσωτερική τους χρήση: την ιταλόγλωσση «Giornale d’Italia» και τη γερμανόγλωσση «Deutsche Nachrichten für Griechenland».
 
Ταυτόχρονα οι Γερμανοί δεν αδιαφόρησαν, πέραν του πολιτικού, και για τον οικονομικό έλεγχο των μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων. Ο σχεδιασμός έγινε από το Βερολίνο, απ’ όπου στάλθηκαν στην Αθήνα ειδικοί εκπρόσωποι της ειδικής ημικρατικής εταιρίας «Mundus», που είχαν από νωρίτερα συστήσει τα γερμανικά υπουργεία Εξωτερικών και Προπαγάνδας, με συμμετοχή 50% το καθένα τους. Η εταιρία αυτή, που είχε ως στόχο ακριβώς τη διάδοση της γερμανικής προπαγάνδας στις κατεχόμενες χώρες, είχε εμφανιστεί στο Παρίσι, μόλις ολοκληρώθηκε η κατάληψή του, και μεταξύ άλλων εξαγόρασε μερίδια γαλλικών εταιριών που εξέδιδαν εφημερίδες και περιοδικά[1].

Οι εκπρόσωποι αυτής της εταιρίας εμφανίστηκαν και στην Αθήνα τον Μάιο του 1941 και μελέτησαν πώς θα κινηθούν για να αποκτήσουν αποφασιστικού μεγέθους θεσμική συμμετοχή στην παραγωγή και τη διακίνηση του ελληνικού και ξένου Τύπου. Πραγματοποίησαν πολλές επαφές πριν καταλήξουν σε οριστικές αποφάσεις, ενώ έλαβαν υπόψη τους τις αναφορές και την εμπειρία των αρμοδίων της γερμανικής πρεσβείας, κυρίως του γραφείου Τύπου και του συμβούλου μορφωτικών υποθέσεων. Το κύριο βάρος των διαπραγματεύσεων είχε ο Maurach, που έφερε τον βαθμό του Rittmeister και χρησιμοποιούσε για έδρα του ένα γραφείο στον τρίτο όροφο της γερμανικής πρεσβείας, είχε όμως στη διάθεσή του πλούσιο υλικό για την αξιοπιστία όσων θα μπορούσαν να «τιμηθούν» με την εμπιστοσύνη του Ράιχ κατά την Κατοχή.
Ιδρύθηκαν έτσι τρεις βασικές εταιρίες για τον κάθετο έλεγχο του ελληνικού Τύπου, στις οποίες περισσότερο με προθυμία παρά υπό καθεστώς βίας έλαβαν μέρος οι Έλληνες επιχειρηματίες που δέχθηκαν να συνυπογράψουν τα ιδρυτικά καταστατικά με τους απεσταλμένους του Γκαίμπελς και του Ρίμπεντροπ, στους οποίους (ως επικεφαλής των δύο γερμανικών υπουργείων Προπαγάνδας και Εξωτερικών) ανήκε η εταιρία «Mundus». Το θλιβερό γεγονός της εκούσιας αυτής συμμετοχής καταδικάστηκε μετά την Απελευθέρωση από το επίσημο κράτος με τον βαρύτατο χαρακτηρισμό των εν λόγω εταιριών ως εχθρικών περιουσιών και τέθηκαν υπό μεσεγγύηση, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι τα πρόσωπα που έλαβαν μέρος δεν αντιμετώπισαν ποινικές κυρώσεις, απλώς μόνον ηθικές.

Ωστόσο οι εφημερίδες, που μέχρι την Απελευθέρωση ανήκαν στο ελληνογερμανικό αυτό συγκρότημα δεν μπόρεσαν να επανεκδοθούν ποτέ, οπότε ο ευφυής Δ. Λαμπράκης άλλαξε τους τίτλους (από «Αθηναϊκά Νέα» σε «Νέα» και από «Ελεύθερον Βήμα» σε «Βήμα»), ο επανελθών στον κομμουνισμό Γιάννης Πετσόπουλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει πολλά περιουσιακά στοιχεία για να παραμείνει με άλλες πηγές εισαγωγής χαρτιού στην αγορά, όσο δε για την πρακτόρευση εφημερίδων ο Όθων Πικραμένος αναγκάστηκε πρόσκαιρα να αποσυρθεί και να αρκεστεί στη διαχείριση του εργοστασίου γραφικών τεχνών «Πυρσός», ενός από τα μεγαλύτερα στην Αθήνα, που είχε βρεθεί στα χέρια του[2].
 
Θα ήταν ειρωνικό να συνεχίζει να διακινεί τις εφημερίδες και τα περιοδικά όταν η χώρα απελευθερώθηκε, αφού μέχρι τότε διακινούσε τις νομότυπα εκδιδόμενες υπό γερμανικό έλεγχο εφημερίδες και τις λοιπές προπαγανδιστικές εκδόσεις, ελληνόγλωσσες και γερμανόγλωσσες.
Οι εταιρίες που ίδρυσαν οι Γερμανοί εκπρόσωποι του Γκαίμπελς και του Ρίμπεντροπ μόλις κατέλαβαν την Αθήνα:
Α.Ε. «Βίβλος». 

Όπως αναγραφόταν στο καταστατικό της, είχε τους εξής σκοπούς: εισαγωγή ξένων βιβλίων, μουσικών έργων (νότες), έργων εικαστικής τέχνης, εποπτικών μέσων διδασκαλίας, ως και η διεξαγωγή πασών των εργασιών ομοίας ή συγγενούς φύσεως και σχετικών επιχειρήσεων[3]. Στην εταιρία αυτή έλαβαν μέρος ως μέτοχοι, καταβάλλοντας και το αντίστοιχο κεφάλαιο, δύο από τους μεγαλύτερους Αθηναίους βιβλιοπώλες της εποχής εκείνης. Στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο συμμετείχαν οι: Έριχ Μπέρινγκερ[4], Κωνστ. Γ. Ελευθερουδάκης, Χέρμαν Θ. Κάουφμαν, Νικ. Λούβαρις, Βάλτερ Βρέντε, Σάββας Κέντρος, Σίγκφριντ Φατ. Ο πρώτος, πολύ γνωστή προσωπικότητα στους κύκλους των διανοουμένων, ήταν πρόεδρος της εταιρίας και παράλληλα μορφωτικός σύμβουλος της γερμανικής πρεσβείας, θέση που κατείχε από προπολεμικά. Ο Κώστας Ελευθερουδάκης ήταν ο γνωστός ιδρυτής του ομώνυμου βιβλιοπωλείου και ο Κάουφμαν επίσης, ο οποίος σημειωτέον ήταν Ρώσος πρόσφυγας γερμανικής καταγωγής και όχι Εβραίος όπως νομιζόταν μέχρι τότε στην Αθήνα, πρόσφυγας από το 1917 εγκαταστημένος στην Ελλάδα[5]. Ο Νικόλαος Λούβαρις ήταν ο γνωστός γερμανόφιλος καθηγητής φιλοσοφίας, άλλοτε διακεκριμένο μέλος του Ελληνογερμανικού Συνδέσμου, όπως και ο τότε μεγαλοδικηγόρος Σάββας Κέντρος. Ως προς δε τον Βάλτερ Βρέντε[6], διευθυντή του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ήταν από τα προπολεμικά χρόνια ο επίσημος τοπάρχης του Γερμανικού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος για τη γερμανική παροικία της Αθήνας.

«Ένωσις Ελληνικού και Ξένου Τύπου» Α.Ε. 
Η εταιρία αυτή προέκυψε προκειμένου να επιτύχουν οι Γερμανοί τον απόλυτο έλεγχο κάθε διακινούμενου εντύπου και αποτελούσε μια κοινοπραξία των μέχρι τότε ελληνικών πρακτορείων μαζί με την περίφημη εταιρία «Μούντους». Σύμφωνα με το καταστατικό της σκοπός ήταν: η κυκλοφορία και η διά του οργανισμού της εταιρίας διάθεσις είτε εν τω εξωτερικώ, είτε εν τω εσωτερικώ των εκδιδομένων ενταύθα ή αλλαχού εφημερίδων, περιοδικών και λοιπών εντύπων ημεδαπής και αλλοδαπής, ημεροδεικτών και παντός εν γένει προϊόντος διανοίας ή τέχνης. Είχε κατά την ίδρυσή της κεφάλαιο 5.000.000 δρχ. διαιρεμένο σε 5.000 μετοχές[7].

Μέτοχοι: Εταιρία «Mundus» 2550 μετοχές, Εταιρία Ελληνικού Τύπου «Τ. Α. Πικραμένος» 850, Κεντρικόν Πρακτορείον Εφημερίδων Σπύρος Τσαγγάρης, Αναγνωστοπούλου και Σία[8] 1050, Ελισάβετ Τσιβόγλου 550. Στη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου έλαβαν μέρος οι Herbert Schwoerbel[9], πρόεδρος, επικεφαλής του γραφείου Τύπου της γερμανικής πρεσβείας (οιονεί εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Προπαγάνδας), Ferdinand Vorauer, στέλεχος επίσης της γερμανικής πρεσβείας (οιονεί εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών), Όθων Π. Πικραμένος (εκπρόσωπος του ομώνυμου πρακτορείου εφημερίδων και γενικός διευθυντής της νέας εταιρίας που συστάθηκε)[10], Κωνσταντίνος Ν. Νικολετόπουλος (δικηγόρος), Ιωάννης Χ. Αναγνωστόπουλος (μέλος της οικογένειας Τσαγγάρη, ο οποίος αργότερα διαρκούσης της Κατοχής θα αναλάβει την προεδρία του Δ.Σ.). Η μέτοχος Ελισάβετ Τσιβόγλου[11], ιδιοκτήτρια του ομώνυμου μικρού πρακτορείου ξένων εφημερίδων και περιοδικών, καθώς και διακίνησης τουριστικών εντύπων (καρτ-ποστάλ και πολύγλωσσων οδηγών), που λειτουργούσε από ετών και είχε περιέλθει στην ιδιοκτησία της έπειτα από τον θάνατο του συζύγου της ήδη πριν από τον πόλεμο, δεν συμμετείχε αυτοπροσώπως στο συμβούλιο, αφού άλλωστε ως από ετών συνεργάτης του Ο. Πικραμένου την εκπροσωπούσε ο τελευταίος.

«Ελεύθερον Βήμα – Εταιρία Δημοσιογραφικών Εκδόσεων» Α.Ε. Η εταιρία αυτή υποκατέστησε το δημοσιογραφικό συγκρότημα Λαμπράκη με τη συμμετοχή της γερμανικής «Μούντους», η οποία κατείχε το 51% των μετοχών, ενώ το υπόλοιπο 49% των μετοχών ανήκε στους δημοσιογράφους Γεώργιο Συριώτη και Αλκ. Ζαφειρόπουλο, παλαιά στελέχη του συγκροτήματος Λαμπράκη, καθώς και στον διαχειριστή του, πριν και μετά την Κατοχή, Ιορδάνη Τσαρτίλη. Οι Γερμανοί κατέβαλαν μετρητά για την απόκτηση του ποσοστού αυτού[12], ώστε μεταπολεμικά η εταιρία θεωρήθηκε ως εχθρική περιουσία και τέθηκε υπό μεσεγγύηση ως ανήκουσα στο γερμανικό δημόσιο. Η εταιρία κατείχε εις χείρας της όχι μόνο τους τίτλους του συγκροτήματος («Ελεύθερον Βήμα», «Αθηναϊκά Νέα» και «Οικονομικός Ταχυδρόμος»), αλλά και τις τυπογραφικές εγκαταστάσεις του, καθώς βεβαίως και την εν γένει δημοσιογραφική επιχείρηση. Σύμφωνα με το καταστατικό, σκοπός της ήταν η έκδοση εφημερίδων, περιοδικών και παντός ετέρου εντύπου, καθώς και κάθε συναφής εργασία. Τα τυπογραφεία του συγκροτήματος χρησιμοποιήθηκαν τόσο για ελληνόγλωσσες εκδόσεις, όσο και ξενόγλωσσες, ακόμη και αραβόγλωσσες προπαγανδιστικές εκδόσεις που αποστέλλονταν στις στρατιές του Ρόμελ ή προς χρήση των μελών της αραβικής παροικίας που είχε δημιουργηθεί εκτάκτως στο Λαύριο[13].

Στο διοικητικό συμβούλιο πρόεδρος ήταν ο Νικόλαος Λούβαρις[14], ο οποίος σημειωτέον δεν είχε γίνει ακόμη υπουργός, και αντιπρόεδρος ο ιατρός Γεώργιος Βλαβιανός, ο ιδρυτής της γνωστής και τόσο κακοφημισμένης οργάνωσης ΕΣΠΟ, που έδρασε επί Κατοχής. Συμμετείχαν επίσης τα στελέχη της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα Φερδινάνδος Φοράουερ και Ερβέρτος Σβαίρμπελ, οι εκπρόσωποι του συγκροτήματος Γεώργ. Α. Συριώτης, Αλκ. Π. Ζαφειρόπουλος και Ιορδάνης Ε. Τσαρτίλης, καθώς και ο μεγαλοδικηγόρος Σάββας Χ. Κέντρος[15].

Εκτός από τις προαναφερθείσες τρεις εταιρίες, που ιδρύθηκαν με τη συμμετοχή και τον απόλυτο έλεγχο της γερμανικής προπαγανδιστικής εταιρίας «Μούντους», στην πορεία προέκυψε ζήτημα με τις εισαγωγές χάρτου. Όσο και αν φανεί περίεργο, το χαρτί και κυρίως το δημοσιογραφικό, που δεν παραγόταν στην Ελλάδα, ήταν χαρακτηρισμένο ως είδος πρώτης ανάγκης και υπό την έννοια αυτή η Γερμανία ως κατέχουσα δύναμη όφειλε να μεριμνά για την επαρκή κάλυψη της χώρας. Επί Κατοχής εισαγόταν δημοσιογραφικό και κοινό χαρτί, καθώς και χαρτί για την εκτύπωση χαρτονομισμάτων από τη Γερμανία, κυρίως φινλανδικής και ελάχιστα γερμανικής προέλευσης. Μέχρι ενός χρονικού σημείου, οι Γερμανοί αδιαφορούσαν για την επακριβή διοχέτευση του εισαγόμενου χαρτιού, αφού καλύπτονταν οι βασικές ανάγκες των εφημερίδων, η δε διαχείριση του χαρτιού γινόταν μέσω της Α.Ε. «Τύπος», η οποία ανήκε στον Γιάννη Πετσόπουλο και την οικογένειά του. Η εν λόγω εταιρία ήταν ο αποκλειστικός αντιπρόσωπος γερμανικού χαρτιού στην Ελλάδα από την προπολεμική περίοδο, αλλά όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί στη χώρα ανέθεσαν στην εταιρία του, προφανώς από λόγους εμπιστοσύνης, τη διαχείριση όχι μόνο των δικών τους χαρτιών, αλλά και των ποσοτήτων που βρήκαν και που είχαν κατασχεθεί κατά την έναρξη της Κατοχής.

Στη συνέχεια όμως έκαναν μια άλλη διαπίστωση που τους ανησύχησε. Ένα μέρος από τις εισαγόμενες ποσότητες περνούσε στη μαύρη αγορά και κάποιοι κερδοσκοπούσαν υπερβολικά. Έτσι πήραν την απόφαση να θέσουν υπό αυστηρότερο έλεγχο τη διανομή του χαρτιού, κλείνοντας τις στρόφιγγες προς την ελεύθερη αγορά. Τους ενδιέφερε πρωταρχικά η χρήση του για την προπαγάνδα και δεν ήθελαν το χαρτί που εισήγαγαν να καταλήγει σε τρίτους, όπως για παράδειγμα στο εμπόριο για συσκευασία ή σε εκδότες για να εκδίδονται ποιητικές συλλογές. Η διαρροή ποσοτήτων χαρτιού γινόταν κυρίως με πρόσχημα τη φύρα και την υγρασία, ενώ οι επιτήδειοι προωθούσαν κρυφά τις ποσότητες που εξοικονομούσαν στη μαύρη αγορά. Αίφνης όμως οι Γερμανοί έκαναν και μια δεύτερη διαπίστωση: Ένα μέρος αυτού του χαρτιού έφτανε στα χέρια των αντιστασιακών οργανώσεων για την εκτύπωση παράνομων εφημερίδων.

Για κάποιους βασικά ανεξήγητους και απροσδιόριστους λόγους, τον Πετσόπουλο τον είχαν σε εκτίμηση οι χιτλερικοί συνδικαλιστές. Ακόμα πιο μυστηριώδης ήταν η στάση του στις παραμονές του πολέμου, όταν για μεγάλο διάστημα παρέμεινε στη Γερμανία. Η αλήθεια όμως είναι ότι ξαφνικά απέκτησε έναν απροσδόκητο ανταγωνιστή στις προτιμήσεις των Γερμανών ως προς τους εισαγωγείς χαρτιού στην κατεχόμενη Ελλάδα: Επρόκειτο για τον δικηγόρο και άλλοτε φανατικό βενιζελικό πολιτικό Ευστράτιο Κουλουμβάκη, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής μιας άλλης «προνομιακής» χαρτεμπορικής εταιρίας.

Επρόκειτο για την Α.Ε.Ε. «Εμπορίου και Βιομηχανίας Χάρτου» (Χαρτέξ)[16], που ιδρύθηκε στα τέλη του 1941 με αντικείμενο: Εμπόριο και βιομηχανία χάρτου, αντιπροσωπείες οίκων εξωτερικού και εσωτερικού. Οι τέσσερις συνιδρυτές της εταιρίας, οι Ευστράτιος Γ. Κουλουμβάκης, Νικόλαος Σ. Καστρινός, Γαβριήλ Παρουσιάδης και Ιωάννης Κ. Βελλίδης) αποτέλεσαν το πρώτο διοικητικό της συμβούλιο.
 
Οι δύο προνομιούχες χαρτεμπορικές εταιρίες βρέθηκαν σε μεγάλη διάσταση μεταξύ τους, καθώς – πέραν του οικονομικού αντικειμένου – υπήρχε προϊστορία για τις προσωπικές σχέσεις Κουλουμβάκη-Πετσόπουλου από 25ετίας. Ο ανταγωνισμός αυτός είχε απήχηση και στη μαύρη αγορά του χαρτιού, όχι μόνο του δημοσιογραφικού, αλλά και του εμπορικού. Ήδη από γερμανικής πλευράς είχε πραγματοποιηθεί μια παρέμβαση στην ελεύθερη αγορά με την ίδρυση μιας εταιρίας για παραγωγή χαρτιών συσκευασίας. Συγκεκριμένα είχε ιδρυθεί στην Αθήνα η Ελληνική Βιομηχανία Χαρτοσάκκων «Ασπίς» από τους Βάλτερ Ντίρμπεκ και Νικόλαο Νικολόπουλο[17].

Με αφορμή τον ανταγωνισμό των δύο βασικών εισαγωγέων χαρτιού, του Πετσόπουλου και των Κουλουμβάκη και λοιπών Βορειοελλαδιτών πρώην εκδοτών, οι αρμόδιοι Γερμανοί της πρεσβείας πληροφορήθηκαν ότι και από τις δύο εταιρίες διέρρεε το χαρτί που κατέληγε στα τυπογραφεία των παράνομων αντιστασιακών εφημερίδων.
Τότε αποφασίστηκε να λάβουν αυστηρά μέτρα για να εμποδίσουν αυτή τη διαρροή του χαρτιού. Τον Δεκέμβριο του 1942 ιδρύθηκε μια νέα εταιρία, στην οποία περιερχόταν ο έλεγχος των εισαγωγών χαρτιού. Επρόκειτο για την Α.Ε. «Ανώνυμος Ελληνική Εμπορική Εταιρία»[18].

Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου ο πρώην κομμουνιστής και άλλοτε εκδότης του «Ριζοσπάστη» Γιάννης Πετσόπουλος, ο οποίος είχε από παλαιά περίεργες προνομιακές σχέσεις με τα συνδικάτα των εργαζομένων στις γερμανικές χαρτοβιομηχανίες, τα οποία σημειωτέον ανήκαν με φανατισμό στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα. Ο Πετσόπουλος[19] στα προπολεμικά χρόνια είχε αποκτήσει τεράστια περιουσία ως χαρτέμπορος και αντιπρόσωπος γερμανικού χαρτιού με την Α.Ε. «Τύπος», ενώ γύρω στα χρόνια της Κατοχής καθετοποίησε τις υπηρεσίες που πρόσφερε στους πελάτες του, οργανώνοντας στην οδό Αναξαγόρα[20] ένα μεγάλο τυπογραφικό συγκρότημα για εκτύπωση εφημερίδων και περιοδικών για λογαριασμό των πελατών του. Στη νέα εταιρία, που λειτούργησε παράλληλα με την εταιρία «Τύπος», συμμετείχε και η περιώνυμη γερμανική εταιρία «Μούντους» του Γκαίμπελς[21].
———————————————————————————————
[1]. Η εταιρία «Μούντους» αποτέλεσε μεταπολεμικά αντικείμενο στις μεγάλες δίκες της Νυρεμβέργης, αλλά ελάχιστες αναφορές έγιναν για τη δράση της στην Ελλάδα. Για τη δράση της στη Γαλλία, βλ. την κατάθεση του Γάλλου πολιτικού Εντγκάρ Φωρ στη Δίκη της Νυρεμβέργης στις 5 Φεβρουαρίου 1946.
[2]. Τη θέση του γενικού διευθυντή (είχε κάνει ειδικές σπουδές στη Γερμανία) είχε και για ένα μικρό διάστημα μέχρι το 1928. Η εταιρία «Πυρσός», που στο παρελθόν είχε εκδώσει τη Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεία, όπως και η κατασκευαστική εταιρία «Προμηθεύς», ανήκαν βασικά στον Παυσανία Μακρή (κεντρικό πρόσωπο στα σκάνδαλα της οδοποιίας στα χρόνια του μεσοπολέμου, με χρηματοδότες τους Άγγλους τραπεζίτες Χάμπρο και Σάμιουελ), στενό συγγενή της οικογένειας Πικραμένου. Και οι δύο αυτές εταιρίες συνεργάστηκαν οικονομικά με τους Γερμανούς κατά την Κατοχή, η μεν μία σε εκτυπωτικές εργασίες η δε άλλη σε κατασκευαστικές.
Τελικά ο Όθων Πικραμένος θα επανέλθει αργότερα, αφού θα αποφύγει τη δίωξη για δοσιλογισμό, όπως και όλοι όσοι συνεταιρίστηκαν με τους εκπροσώπους της εταιρίας «Μούντους», στην πρακτόρευση εφημερίδων και περιοδικών, δημιουργώντας το λεγόμενο «Νέο Πρακτορείο», συνέχεια του οποίου – ύστερα από διάφορες μεταβιβάσεις μετά τον θάνατό του στα χρόνια της δικτατορίας και αφού ο μεγαλύτερος υιός του, αν και για ένα διάστημα το διαχειρίστηκε, αποφάσισε να το εγκαταλείψει για να σταδιοδρομήσει στο δικαστικό σώμα – είναι σήμερα το πρακτορείο εφημερίδων «Ευρώπη».
Από τα τέλη του 1944 (τυπικά τον Ιανουάριο 1945) όμως είχε συγκροτηθεί το «Πρακτορείο Αθηναϊκού Τύπου», που αμέσως πήρε το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς και διάδοχος του οποίου – ύστερα από την εξαγορά του από το συγκρότημα Λαμπράκη μετά τον θάνατο του Παρασκευά Χριστοδουλόπουλου – είναι σήμερα το πρακτορείο «Άργος». Τον Μάιο 2012 ο υιός του Όθωνος Παναγιώτης Πικραμένος ανέλαβε υπηρεσιακός πρωθυπουργός.
[3]. Εφημερίδα Οικονομολόγος 26.7.1941.
[4]. Ο καθηγητής Erich Boehringer (1897-1971) υπήρξε αρχαιολόγος και νομισματολόγος. Το 1937 έγινε μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος και τον Μάρτιο 1940 έφτασε στην Αθήνα ως μορφωτικός ακόλουθος, θέση που διατήρησε μέχρι τον Απρίλιο 1943. Μεταπολεμικά έγινε πρόεδρος του κεντρικού Γερμανικού Αρχαολογικού Ινστιτούτου.
[5]. Περί των κινήσεων του Χέρμαν Κάουφμαν (1897-1965) όταν του προτάθηκε η συνεργασία με τους Γερμανούς, έχουμε πληροφορίες από τον τότε δικηγόρο του που χειριζόταν τις υποθέσεις του (Χρ. Χρηστίδη, Χρόνια Κατοχής 1941-1944, Μαρτυρίες Ημερολογίου, Αθήνα 1971, σελ. 28, 46 κ.α.). Από τις εγγραφές προκύπτει ότι όχι μόνον ενδιαφερόταν να συμμετάσχει ο Κάουφμαν, αλλά έτρεφε και ανησυχίες μήπως αποκλειστεί από τη συμφωνία με τη «Μούντους».
[6]. Καθοριστικής σημασίας ήταν στην Ελλάδα η παρουσία του Walther Wrede (1893-1990) ως διευθυντή της Γερμανικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα (1937-43), ενώ στη χώρα μας έζησε πολλά χρόνια από το 1921. Φανατικός εθνικοσοσιαλιστής, το 1935 τοποθετήθηκε ως επικεφαλής του κόμματος για τη σχετικά πολυάριθμη γερμανική παροικία στην Αθήνα. Εγκατέλειψε την Αθήνα μαζί με τα γερμανικά στρατεύματα που αποχωρούσαν τον Οκτώβριο 1944. Η έντονη κομματική δραστηριότητά του τον εμπόδισε μεταπολεμικά να συνεχίσει τη σταδιοδρομία του, ούτως ή άλλως αμαυρωμένη από καταγγελίες για παράνομες ανασκαφές, και έστρεψε το ενδιαφέρον του στη βοτανική.
[7]. Εφημερίδες Οικονομικός Ταχυδρόμος 2.6.1941, Οικονομολόγος 26.7.1941.
[8]. Το Κεντρικό Πρακτορείο Εφημερίδων είχε ιδρυθεί από τον δραστήριο Σπύρο Τσαγγάρη (1852-1931), που θεωρείται ως ένας από τους πρώτους στυλοβάτες του ελληνικού Τύπου. Οι διάδοχοι του Τσαγγάρη συνέχισαν την επιχείρηση και στην Κατοχή συνεταιρίστηκαν με τους Γερμανούς.
[9]. Ο Ερβέρτος Σβαίρμπελ (1881-1969) μετά τις πανεπιστημιακές σπουδές του εισήλθε στη γερμανική διπλωματική υπηρεσία και κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων υπηρετούσε στο προξενείο Θεσσαλονίκης, ενώ ένα κείμενό του το 1916 αποτελεί μια από τις χαρακτηριστικές μαρτυρίες για τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους. Αργότερα υπηρέτησε σε προξενικές θέσεις στη Βυρητό και την Καμπούλ.
Κατά τη διάρκεια του χιτλερικού καθεστώτος χρησιμοποιήθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών σε θέματα προπαγάνδας και μεταξύ άλλων υπήρξε συντάκτης λευκών βίβλων και εκδότης της προπαγανδιστικής αξονικής επιθεώρησης Illustrierten Berlin Rom Tokio.
Το 1940 επιλέχθηκε ως ελληνομαθής να αναλάβει διευθυντής του γραφείου Τύπου στη γερμανική πρεσβεία Αθηνών, αλλά σύντομα ανέλαβε ευρύτερες αρμοδιότητες στην έδρα του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών με αντικείμενο ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων.
Μεταπολεμικά δεν μπόρεσε να επανέλθει στη διπλωματία και έγινε δημοσιογράφος στο Πασάου.
Στην Ελλάδα, λόγω και της παλαιάς θητείας του, είχε εκτεταμένες επαφές με Έλληνες δημοσιογράφους και πολιτικούς και μετά τη γερμανική εισβολή επανήλθε για μικρό διάστημα και ασχολήθηκε με τη δημιουργία των μικτών ελληνικών επιχειρήσεων στον χώρο της προπαγάνδας με τη συμμετοχή της «Μούντους». Το 1942 τοποθετήθηκε ως ακόλουθος Τύπου στην πρεσβεία Αθηνών ο συνονόματος υιός του, ο οποίος επανειλημμένα δημοσίευσε άρθρα στον κατοχικό Τύπο.
Συχνά γίνεται σύγχυση ανάμεσα στον πατέρα (1881-1969) και στον υιό (1911-), ενώ ο δεύτερος υιός Edgar (1918-) υπηρέτησε μεταπολεμικά και αυτός στη γερμανική διπλωματία και μεταξύ άλλων στην κεντρική υπηρεσία της Βόννης ως υπεύθυνος για την Ελλάδα και την Κύπρο.
[10]. Το ωραίο τετραόροφο ακίνητο της οδού Σωκράτους 43, σήμερα διατηρητέο κτίριο, που ανήκε στον Όθωνα Πικραμένο και σ’ ένα τμήμα του οποίου μέχρι τότε κατοικούσε, πωλήθηκε – ως απόρροια της συμφωνίας με τη γερμανική «Μούντους» – στην ελεγχόμενη και εξαγορασμένη πλέον από τους Γερμανούς Εταιρία Βωξιτών Παρνασσού με ονομαστική τιμή 22 εκατ. δρχ. Με τα χρήματα αυτά αγοράστηκε από την οικογένεια Πικραμένου αυθημερόν ένας όροφος 18 δωματίων στην εντυπωσιακή πολυκατοικία της οδού Ακαδημίας 52, όπου μετεγκαταστάθηκε και όπου έζησε όλες τις επόμενες δεκαετίες, ενώ δύο ακόμη όροφοι από την οικογένεια Πιζάνη. Το κτίριο της οδού Σωκράτους 43 μεταπολεμικά περιήλθε στην ιδιοκτησία του ανταγωνιστικού Πρακτορείου Εφημερίδων Αθηναϊκού Τύπου. Ο αρχικός ιδρυτής το 1917 της Εταιρείας Ελληνικού Τύπου Τάκης Πικραμένος (1876-1935) ήταν δικηγόρος και σταφιδέμπορος από την Πάτρα.
[11]. Η οικογένεια Τσιβόγλου προερχόταν από την Κωνσταντινούπολη και κατά τη διάρκεια της Κατοχής μεταξύ άλλων περιουσιακών στοιχείων κατείχε το ακίνητο, στο οποίο διαδραματίστηκε το 1944 το «μπλόκο της Κοκκινιάς» και που ο χώρος αυτός απαλλοτριώθηκε το 1982 για να γίνει εκεί το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης (βλ. εφημερίδα Ριζοσπάστης 5.3.2005). Η αναφερόμενη Ελισάβετ Τσιβόγλου, που πέθανε στις αρχές του 1945, ήταν από τον πρώτο γάμο της με τον θεατρικό συγγραφέα Μιλτιάδη Ιωσήφ μητέρα του δημοσιογράφου και πολιτικού Ανδρέα Ιωσήφ, του οποίου η εβραϊκής καταγωγής σύζυγος Μαρία Ρεζάν την διαδέχθηκε μεταπολεμικά στο πρακτορείο ξένου Τύπου, που το μετέφερε στην οδό Αμερικής, εμπλουτίζοντάς το με γαλλικά, αγγλικά και αμερικανικά περιοδικά και εφημερίδες – αφού φυσικά πλέον δεν υπήρχαν γερμανικά και ιταλικά προπαγανδιστικά έντυπα προς διανομή. Βλ. Μαρίας Ρεζάν, Με νοσταλγία… για μια ζωή έτσι, χωρίς πρόγραμμα, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2000, σελ. 84 κ.α. Μέχρι την Κατοχή το πρακτορείο Τσιβόγλου διατηρούσε τη στενότατη συνεργασία του με το πρακτορείο Πικραμένου, στο κτίριο του οποίου από πολλών ετών στεγαζόταν.
[12]. Αξιοσημείωτο είναι ότι αμέσως μετά την εξαγορά του 51% του ομώνυμου συγκροτήματος από τους Γερμανούς τον Σεπτέμβριο 1941, η σύζυγος του αρχικού ιδιοκτήτη Έλζα Λαμπράκη (απεβίωσε τον Απρίλιο 2012 σε ηλικία 104 ετών) αγόρασε στις 27 Οκτωβρίου 1941 μια μονοκατοικία στο Κολωνάκι, στην οδό Αναγνωστοπούλου 5, στο οικόπεδο της οποίας αργότερα η οικογένεια ανήγειρε πολυκατοικία. Η τιμή που αναφερόταν στο συμβόλαιο ήταν 4 εκ. δρχ., ποσόν που αντιστοιχούσε σε 220 χρυσές λίρες (Βλ. εφημερίδα Οικονομολόγος 8.11.1941). Η Έλζα Λαμπράκη, όπως και ο δεκάχρονος τότε γιος του ζεύγους Χρήστος, αργότερα διέφυγε στη Μέση Ανατολή, αφού είχε προηγηθεί ο σύζυγός της, ο οποίος μάλιστα αντιμετώπισε την αντίδραση των αγγλικών αρχών και – παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του Ε. Τσουδερού και του Β. Καραπαναγιώτη – παρέμεινε φυλακισμένος από τους Άγγλους ως ύποπτος για γερμανοφιλία, ακριβώς λόγω της μεταβίβασης του συγκροτήματος.
[13]. Ο συγγραφέας του παρόντος έχει ασχοληθεί και σε άλλα δημοσιεύματά του με την περίπτωση Λαμπράκη κατά την Κατοχή. Μεταξύ άλλων βλ. Δ. Κούκουνα, Η γερμανική και η ιταλική προπαγάνδα πριν και κατά την Κατοχή 1941-1944, Πάτρα 1981, ιστορική επιθεώρηση Τότε, αριθ. 51-53, Σεπ.-Νοέμ. 2008, περιοδικό Λαβύρινθος, αριθ. 2, Αύγ. 2003, σελ. 40-46 κ.ά.
[14]. Ο καθηγητής Νικόλαος Λούβαρις ανέλαβε, όπως είπε κατά τη δίκη του τον Μάιο του 1945, τη θέση αυτή ύστερα από έντονες πιέσεις του Δ. Λαμπράκη, με τον οποίο σημειωτέον συνδεόταν με προσωπική φιλία, και των δημοσιογραφικών στελεχών του συγκροτήματος. Επί λέξει είπε ότι ανέλαβε την προεδρία «κατά συμφωνίαν του κ. Λαμπράκη και των συντακτών του, οι οποίοι ήλθαν εις εμέ είκοσι και πλέον φοράς και δεν ήθελαν να με αφήσουν…»
[15]. Εφημερίδα Οικονομολόγος 27.9.1941.
[16]. Εφημερίδες Οικονομολόγος 20.12.1941 και Οικονομικός Ταχυδρόμος 22.12.1941. Πλην του πρώτου, οι άλλοι τρεις προέρχονταν από τον εκδοτικό χώρο της Θεσσαλονίκης, τον οποίο είχαν υποχρεωθεί να εγκαταλείψουν με τη γερμανική κατοχή, διότι οι κατακτητές απαγόρευσαν – σε αντίθεση με ό,τι έγινε στην Αθήνα και άλλες πόλεις – τη συνέχιση της έκδοσής τους. Ορισμένοι από τους πρώην εκδότες εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και ασχολήθηκαν με το χαρτεμπόριο, εισάγοντας δημοσιογραφικό χαρτί από τη Γερμανία και τις άλλες χώρες του Άξονα. Ίσως αυτό να αποτελούσε μια αντιπαροχή εν είδει αποζημίωσης για το κλείσιμο των εφημερίδων. Ο Ιωάννης Βελλίδης ήταν ο εκδότης της εφημερίδας Μακεδονία, ενώ ο Νικόλαος Καστρινός είχε γαμπρό τον μυστηριώδη Βασίλειο Λαμψάκη, φανατικό γερμανόφιλο, ο οποίος παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη και εξαφανίστηκε λίγο πριν αποχωρήσουν οι Γερμανοί και μεταπολεμικά καταδικάστηκε σε θάνατο ως δοσίλογος. Μοναδική και εξαντλητική κάλυψη των ζητημάτων που σχετίζονται με τις εφημερίδες και τους δημοσιογράφους της Θεσσαλονίκης γίνεται από τον εκλεκτό συγγραφέα Μανώλη Κανδυλάκη στο εμπεριστατωμένο βιβλίο του Εφημεριδογραφία της Θεσσαλονίκης (δ΄ τόμος, Από τον πόλεμο στη δικτατορία, 1941-1967), Εκδόσεις University Studio Press – Έκφραση, Θεσσαλονίκη 2008.
[17]. Εφημερίδα Οικονομικός Ταχυδρόμος 27.1.1942. Ο Ντίρμπεκ ήταν ένας από τους Γερμανούς «επενδυτές» που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα από τις πρώτες μέρες της Κατοχής, αναζητώντας ευκαιρίες πλουτισμού. Ο Νικόλαος Νικολόπουλος ήταν αδελφός και συνεταίρος του περίφημου Χρήστου Νικολόπουλου, αντιπροσώπου της «Λουφτχάνσα» στην προπολεμική και κατοχική Ελλάδα, ο οποίος ταυτόχρονα υπήρξε ένας από τους βασικούς πράκτορες της Άμπβερ στην Αθήνα.
[18]. Εφημερίδα Οικονομολόγος 19.12.1942.
[19]. Ο Γιάννης Πετσόπουλος, παλαίμαχος κομμουνιστής, εμφανίστηκε και στα τέλη της Κατοχής ως δραστήριος αριστερός με παρασκηνιακή δράση, ενώ τον Ιούνιο 1944 έφυγε και αυτός για το βουνό, αλλά μετά την επιστροφή του Νίκου Ζαχαριάδη την άνοιξη του 1945 διεγράφη από το Κ.Κ.Ε., εξ ου και τον Ιούνιο 1946 εξέδωσε το βιβλίο Τα πραγματικά αίτια της διαγραφής μου από το ΚΚΕ. Σ’ αυτό επιχειρεί να ανατρέψει τις σε βάρος του κατηγορίες για δοσιλογισμό, που οδήγησαν στη διαγραφή του από το κόμμα.
[20]. Αργότερα οι τυπογραφικές εγκαταστάσεις περιήλθαν στην ιδιοκτησία του εκδότη του περιοδικού Ρομάντσο Νικ. Θεοφανίδη.
[21]. Στον Γιάννη Πετσόπουλο είχε γίνει πρόταση από τους εκπροσώπους της «Μούντους», που ενέσκηψαν στην Αθήνα τον Μάιο 1941, προκειμένου να οικειοποιηθούν όλο το σύστημα παραγωγής και κυκλοφορίας εντύπων, για να συμμετάσχουν στο μετοχικό κεφάλαιο της Α.Ε. «Τύπος» και να λάβουν την πλειοψηφία. Ο Πετσόπουλος δεν θέλησε να γίνει αυτός ο συνεταιρισμός, ώστε να μην χάσει την αυτοτέλειά του. Και τότε ήλθε σε σύγκρουση με τον Σβαίρμπελ, ο οποίος του το είχε προτείνει, και έσπευσε να χρησιμοποιήσει τις ισχυρές γνωριμίες του στο Βερολίνο (μεταξύ των οποίων και ο Δρ Robert Ley, επικεφαλής του Εργατικού Μετώπου, δηλαδή των εθνικοσοσιαλιστικών συνδικάτων). Η πρόταση ανακλήθηκε, αλλά τον Δεκέμβριο 1942 πήρε τη μορφή της εταιρίας που προαναφέρεται. Στη νέα εταιρία ο Σβαίρμπελ εκπροσώπησε τους Γερμανούς μαζί με τον Φραγκίσκο Έλσνερ, ενώ στο διοικητικό συμβούλιο συμμετείχε και ο αδελφός του Γεώργιος Πετσόπουλος, καθώς και ο γερμανόφιλος μεγαλοδικηγόρος Σάββας Κέντρος.
Επιχειρήσεις τύπου και προπαγάνδας
 

Πηγή (text and photos) : RAMNOUSIA/gregor der grieche
     via Praxis